W tym tygodniu słuchamy: Augie March-Strange Bird

[ayya]

Augie March to zespół z Australii, który do tej pory wydał dwie
płyty. "Strange Bird" pochodzi z 2002 r., ale tak naprawdę płyta została
spopularyzowana rok temu, kiedy to doczekała się reedycji w USA i chyba
odniosła tam dość spory sukces.

Zapraszam do słuchania :)

To tego...

[humbak]

Pozostaje mi prosić szanownych współuczestników o zaopatrzenie wiadomej
skrzynki w ww. album. Ploooooossssiiiieeeee.

[pagaj_75]

Ssik już pracuje. Jeśli dobrze pójdzie, to wieczorem będzie na skrzynce.

[aasiek]

To tego... Ale o jakiej skrzynce mowa?

[pagaj_75]

Ech... Spoko, dostaniesz info mailem.

[mameluch]

to ja Ci nie napisałem?! cholera... ale na pewno miałem taki zamiar:)

[good_morning]

hm... nowe ustalenia mnie tez nie sa znane. a raczej nie bede miala nic, poza
tymi trzema pod podanym nizej adresem :(

[mameluch]

ale przecież chyba nie ma żadnych nowych ustaleń?

[aasiek]

Nie pisałeś. Umknęło Ci. To ten głupi cywil zapewne.

Ten tego...

[pagaj_75]

Allo allo. Słuchajcie uważnie, bo nie będę powtarzać ;) Orzeł wylądował. Wiadomo
gdzie. A jak nie wiadomo, to wiadomo do kogo się zgłosić :)

[martolka]

proszę o info, bo mój ss milczy na zadany temat

Żeby nie było...

[humbak]

to ja dziękuję. Bo w końcu jak się jęczy i dostaje to należy ładnie
podziękować, co nie?:) Zara bede ciągł.

[good_morning]

dzieki za wyjasnienia :) czyli jest szansa,ze poslucham.

[ilhan]

ayya napisała:

> Augie March to zespół z Australii

Jeszcze nie znam, ale moja ocena to 10/10.

[martolka]

Danni Minogue też z Australii...

[pagaj_75]

martolka napisała:

> Danni Minogue też z Australii...

A Kylie? Kylie też z Australii? ;))

[ilhan]

martolka napisała:

> Danni Minogue też z Australii...

Ale - o ile moje ostatnie informacje pozostają w mocy - nie spełnia warunku bycia zespołem ;-)

[ihopeyouwilllikeme]

> Ale - o ile moje ostatnie informacje pozostają w mocy - nie spełnia warunku
byc
> ia zespołem ;-)

Savage Garden, Savage Garden !! :D:D

[pagaj_75]

ilhan napisał:

> Ale - o ile moje ostatnie informacje pozostają w mocy - nie spełnia warunku
> bycia zespołem ;-)

Nie zapominaj o starej i zasłużonej niezal kapeli - ace piorun dece ;)

[good_morning]

3 piosenki:
www.spinartrecords.com/media/augie/

[polleke]

Znam, lubię. Cieszę się, wreszcie uda mi się odrobić pracę domową :)

[katka.c]

możecie powiedzieć o jaką skrzynke chodzi??

czepiał się nie będę

[neandertalski]

bo w sumie płyta mi się podobała. Najpierw trochę wetchnąłem przy pierwszym
kawałku bo the vineyard brzmiał jak "the death is not the end" i już myślałem,
ze to kolejny wykonawca tego samego nurtu rocka australijskiego ktorego
przedstawicielem u na jest Anita Lipnicka i Jasiu Piwko. Drugi kawałek
utwiedzal mnie w przekonaniu, że to zespół z tego samego kraju z którego
pochodzi Nick Cave. Ale później jest już tylko lepiej :-)
Czasami coś przypomina ale co dzisiaj niczego niby nie przypomina, więc czepiał
się nie będę, tym bardziej, ze naprawdę polubiłem tego kogoś kto gra tu na
klawiszach. NIe wiem kto zakładał ten zespół i w związku z tym uważa się za
lidera ale klawisz trzyma całe towarzystwo w kupie. Np w trzecim kawałku little
wonder sprawia że z dosyć pretensjonalnej pioseneczki robi sie cos innego, tam
gdzie wchodzi pianinko w trzeciej nutce jest jakby mały fałsz i później znowu i
łamie to wątpliwe wrażenie które robi piosenka na początku. Z kolei w song in
the key of chance stanowi jakby fundament mocno eklektycznej kompozycji. Dla
mnie to postac nr 1 w tej kapeli, nadaje grupie charakter, troche podobnie jak
kiedyś było to w madness, nie wiem jakoś tak mi się nasunął na myśl jeden i
drugi.
Poza tym mają kupę fajnych pomysłów, np ten pomysł perkusji w addle brains,
bardzo sympatyczny, prościutki beat ale genialny. W ogóle mam słabość do tego
czasami swingowego trojkąta, bas, perkusja i pianiko ktore zapodają.
Jednak najlepszym utworem na płycie jest dla mnie brundisium i dla tego kawałka
warto przechodzić całą płytę przecież to najprawdziwsza bluesowa adaptacja
sonaty księżycowej! Tak więc ponieważ naturę mam na wskroś romantyczną nie
mogłem się nie wzruszyć :-)
Ogólnie wiec podobało mi się, żadne tam cuda na kiju ale bardzo przyzwoita i
sympatyczna płyta.

[jack9]

Spróbuje w sposób w jaki właściwie nigdy nie opisuje płyt – rozbierając ją na
pojedyncze utwory
1.Dziwny kawałek jak na rozpoczęcie – pasowałby raczej na zakończenie
płyty -skojarzenia z wczesnym Pink Floyd ( w sumie pozytywne) i intuicyjnie
chyba poprzez sposób śpiewania w refrenach z czymś strasznie staroświeckim
(negatywne) –będąc szczerym muszę napisać że ta piosenka „dłuży się”
2.Tu dużo lepiej – wyraźne skojarzenia z Nickiem Cave ( ach ta
Australia) i z westernem . To powinien być utwór otwierający. Bardzo lubię gdy
perkusja gra tak jak w tym kawałku.
3.Little Wonder - oj mylący tytuł ponieważ zaczyna zalatywać nudą i
dłuży się mimo zaledwie 4 minut i dość zróżnicowanego instrumentarium
4.Śpiewy wywołują skojarzenia z amerykańską wsi (ech, chyba nie lubię
takiego śpiewania) ale fajna gitara w środku kawałka.
5.Ładnie, fortepianowo – to Sigur Ros grają ? – nie to nie oni, bo za
krótko
6.Znów troche Cave i czegoś jeszcze - im dalej tym lepiej, utwór dobrze
rozkręca się
7.25 sekund niewiadomoczego
8.W tym kawałku zwraca uwagę ciekawy sposób jakby skandowania tekstu,
ciekawe dęciaki, przypomina nieco kawałki Tuxedomoon, w ogóle bardzo
interesujący utwór
9.Znów prosta, fajna perkusja i dyskretne pianino
10.Utwór przypomina parę innych swingujących ballad - kojarzy mi się z
muzyką graną w filmach z lat 50 i 60 tych
11.Kawałek przypomina pewne utwory z płyty All Is Dream Mercury Rev -
siepodoba
12.Banjo??? Klimatycznie jak 16 Horsepower, kilka takich piosenek już
słyszałem ale jest z tych interesujących (z powodu oryginalnego instrumentu?)
13.Zaczyna się poważnie i podniośle, potem cichnie - bardzo zróżnicowany
utwór – smyczki, organy, pianino, perkusje i orkiestrowe kotły, dyskretne
gitary. W refrenach mocno, pomiędzy mini spokojnie – stary numer ale wciąż
działa. Wyraźny początek i przemyślany koniec utworu – to lubię. To najlepszy
fragment płyty.
14.I żeby płyta nie była za dobra zespół musiał dać na koniec kawałek
jakich są już dziesiątki. To żartobliwy zabieg ? nagrać to jak ostatni kawałek
imprezy – taki jak grane o piątej nad ranem…hmmm …nawet dowcipne.

Podsumowując - fajna płyta ale byłaby fajniejsza gdyby wyrzucić z nie pare
kawałów albo pozmieniać ich kolejność ( albo jedno i drugie) a teraz dam jej
7/10

[perlagina]

kurcze, a ja nie mam jak jej dorwać:((( a bardzio bym chciała
posłuchać...Ulituje się ktoś nad biedną dziewczynką????:)) Proszę o jakiekolwiek
info:)

[neandertalski]

> 2.Tu dużo lepiej – wyraźne skojarzenia z Nickiem Cave ( ach ta
> Australia) i z westernem . To powinien być utwór otwierający. Bardzo lubię
gdy
> perkusja gra tak jak w tym kawałku.

po ściągnięciu płyty wrzuciłem ją sobie do odtwarzacza i łaziłem z nią kilka
dni na uszach, często przy takiej operacji nie wiem czemu ale mam pozamienianą
kolejność utworów, w tym wypadku moja mptrójowa padaczka domyslnie zamieniła
utwór nr 1 z utworem numer 2 i przez to jak później zrzuciłem do komputera i
odsłuchiwałem po kolei też nie mogłem się nadziwić, ze ten pociąg bez pasażerów
nie jest na początku :-)
no i gratuluję koncepcji ostatniego utworu, choć ja powiedziałbym to innymi
słowami, że raczej brzmi jakby byl robiony miękkim chujem nad ranem;)

[mmakowski]

Coś jakby Hitchcock, tylko na odwrót: zaczyna się muzyczką z "Domowego
przedszkola" a później napięcie opada. "This Train..." jeszcze zwracał uwagę ze
wzlędu na pewną dynamikę, jednak motyw pociągu jest jakiś taki mało świeży, żeby
nie powiedzieć zgrany do cna. Później już musiałem się zmuszać, żeby moja uwaga
nie uciekała od melodii opartych na czeterech dźwiękach, snujących się przy
akompaniamencie dysonansowym co prawda, ale sprawiającym wrażenie, jakby jego
celem było jak najmniej przeszkadzać w czytaniu gazety, prowadzeniu samochodu,
czy innej absorbującej czynności.
Wyróżniające się utwory to wspomniany "This Train...", ponadto:
* "Song in The Key of Chance"

[nemrrod]

To nie jest zdecydowanie "moje granie" i słuchając tej płyty nie znajduję na
niej niczego, co skłoniłoby mnie do włączenia jej jeszcze raz. Wręcz przeciwnie,
szybko zaczynam się nudzić i czekam aż się skończy, żeby włączyć coś bardziej
frapującego. Szukam jakichś plusów i raczej nic nie znajduję :) Bardzo bezbarwny
wokal, brak fajnych melodii, staroświeckie brzmienie ("The Keepa" to utwór w
ogóle z innej epoki), próbują chłopaki różnicować instrumentarium, ale nie
wpływa to jakoś zauważalnie na wartość tej muzyki.
Oczywiście po kilku przesłuchaniach zaczęła działać zasada, że im dłużej czegoś
słuchamy, tym bardziej zaczyna nam się to podobać :) I na tej zasadzie mogę
wyróżnić na przykład trąbkę i klaskanie pod koniec "Little Wonder", "O Mi Sol Li
Lon", które naprawdę brzmi jak Sigur Ros, utwór z banjo, ale to wszystko
wyszukiwane trochę na siłę szczegóły, które nie zmieniają faktu, że płyta jako
całość mi się nie podoba.

[good_morning]

nemrrod napisał:

> Oczywiście po kilku przesłuchaniach zaczęła działać zasada, że im dłużej
czegoś
> słuchamy, tym bardziej zaczyna nam się to podobać :)

nie ma takiej zasady :)

[nemrrod]

Jak to nie ma, jak jest? :) Po kilku przesłuchaniach naprawdę zacząłem
dostrzegać pewne plusy i gdybym nie miał silnego charakteru i wyrobionego gustu
muzycznego (hehe), to pewnie po kilku następnych przesłuchaniach Augie March
stałby się moim ulubionym zespołem :)

[jack9]

nemrrod napisał:

> Jak to nie ma, jak jest? :)

Jest tak zasada , oj jest...;)

Proponuje byś włączył sobie ze 20 razy jakiś kawałek Mandaryny albo
innego ...piiiiiii... a wieczorem będziesz się zastanawiał dlaczego to
nucisz...;)

[good_morning]

ja jest,jak nie ma :)
dowod: od pierwszego sluchania podobaly mi sie 3 rzeczy na tej plycie: 'the
nihgt is a blackbird' - bo mozna pospiewac improwizujac nieco, a poza tym
umiarkowanie melancholijne, 'addle brains' - pewnie za podkreslony rytm z
pianinkiem tu i owdzie i miekki, 'szeptany'wokal, ktory nie pcha sie na
pierwszy plan, oraz 'the keepa' - perelka zezujaca w kierunku jazzu, tu
szkoda,ze wokalista nie spiewa bardziej aksamitnie i moglby darowac sobie
deklamowanie. ten utwor widzialabym najchetniej w wersji mocno
improwizowanej,wylacznie instrumentalnej, duzo duzo pianinka, kontrabas i
drumsssssss.....
a reszta jak mi sie nie podobala, tak zostalo :)

[pagaj_75]

To jest płyta chyba bardziej ambientowa niż wszystkie produkcje Briana Eno ze
znanej serii w tym sensie, że dla mnie ma ona sens wtedy gdy gra sobie w tle i
nie absorbuje uwagi. Wtedy brzmi przyjemnie, lekko jesiennie, wydaje się całkiem
melodyjna z ciekawymi ozdobnikami (ta trąbka i klaskanie w utworze 3.). Gorzej
gdy człowiek się skupi na szczegółach. Wtedy nagle wyłażą na wierzch wady:
prościutkie, do bólu przewidywalne melodie, to że większość utworów jest w sumie
podobna do siebie, no i brak jakiejkolwiek oryginalności.
Nie powiem, żeby słuchanie "Strange bird" sprawiło mi przykrość, bo momentami
nawet mi się podoba, ale po wstępnym rozpoznaniu chyba już do Augie March nie wrócę.

[roar]

Ja się zasadniczo zgadzam z tym, co napisał Pagaj. Zwłaszcza z tym na początku - faktycznie jest to ambient pierwsza klasa. Za każdym razem, kiedy próbowałem płyty słuchać, gdzieś w okolicach "Up the Hill..." zapominałem, co właściwie w tej chwili robię, i zaczynałem czytać newsy w sieci, sprawdzać pocztę i inne takie. Z jednym się nie zgodzę - nie uważam, że większość utworów jest podobna do siebie. Bardziej - podobna do czegoś, co już było. Każdy do czego innego. Taki na przykład "This Train..." to wykapani Waterboys z pierwszych płyt. Inna sprawa, że aż do zarzutów o zrzynanie bym się nie posunął. Nie, żeby zespół miał jakieś własne, rozpoznawalne brzmienie. Po prostu bardziej to wszystko wygląda na przypadkowe trafienia podczas szukania ciekawych rozwiązań na własnym, popowym poletku, niż działanie celowe.

Najciekawsze momenty: Refren "Bring the sun back" z "The Night Is a Blackbird". Głośniejsze fragmenty "Song in the Key of Chance". "Drowning Dream" (popsuty wokalem) i wspomniany wyżej "This Train Will Be Taking No Passengers".

5.5/10

[ilhan]

Niestety zmuszony jestem obniżyć ocenę z dziesiątkowej. Gdzieś na 6.5/10. Wadą płyty wydaje mi się przede wszystkim to, że jest za długa. Albo za dużo tych utworów, albo one same w sobie za długie, ale po godzinie takiego grania ostatnią rzeczą na jaką bym miał ochotę jest tej muzyki kolejna godzina. Spójna jest ta płyta, poukładana, ale nudzi trochę.

Generalnie ja bym to podciągał pod klimaty badlydrawnboyowo-turinbrakesowe z buckleyowskim nieco wokalem, ze wskazaniem na ten drugi zespół, za którym niestety nie przepadam. Aranżacyjnie bywa ciekawie. Melodycznie raczej średnio. Wolałbym żeby było na odwrót chyba.

[janek0]

> klimaty badlydrawnboyowo-turinbrakesowe z buckleyowskim nieco wokalem

:D

[humbak]

A właśnie. Zgadzam się z tym tu. Ani razu nie zdołałem przesłuchać w całości,
ale myślałem że to ze mną coś nie teges:) Możliwe że problemy z melodyką
sprawiają iż album się dłuży.

[humbak]

To ten... Powiem tak. Początek mnie zasmucił- bałem się że nie będzie mi się
tej płyty dobrze słuchać. Smętny, mało ciekawy... przypuszczam że tekst mógłby
poprawić jego ocenę, ale tak już mam że teksty nie mają dla mnie znaczenia póki
się jakoś szczególnie nie narzucają.
Potem jest nieco lepiej. W drugim kawałku bardzo przypadły mi do gustu klawisze.
Odpada jeszcze czwarty- znów wygląda na to że istotny jest tekst. Bez niego
zostaje kawałek do powolnego bujania na potańcówce;). No i szósty podchodzi mi
ino w odpowiednich warunkach. Miałem ostatnio ochotę na rzeczy bardziej...
energiczne i bezpośrednie, więc raz senny raz nieco psychodeliczny wokal
działały mi na nerwy.
Dalszej części albumu nie mam w sumie nic do zarzucenia, choć nie jest to
dokładnie to o co mi chodzi:) W Addle brains są fajowe klawisze wszelakich
rodzajów i sympatyczna perka.
Album solidny... tylko zła grupa targetowa;) Szkoda że ani wokal, ani gra
żadnego instrumentu nie zapadają jakoś szczególnie w pamięć.

[mechanikk]

Ehh...To jeszcze ja sie dorzucę.
Jeśli o mnie chodzi, to płyta t e o r e t y c z n i e trafia w grupę docelową.
Ale niestety, coś jest nie tak. Ta muzyka mnie nudzi, zanudza, a w końcu znika.
Piszę te słowa, w tle Augie March, za mną juz chyba 5 przesłuchań, a w tej
chwili zbliżam się do miejsca, w którym zaczyna się znikanie. Za chwilę już
przestane odbierać, zapomnę, że cokolwiek z głosników sie wydobywa. To więcej
niż ambient, to nowy gatunek chyba. Boring-music. Tylko "Addle Brains" ma
melodię, która na chwilę przyciąga. Ocena, niestety, 3/10.

[perlagina]

Cóż...choćbym nie wiem jak się starała, choćbym nie wiem jak się zmuszała, to
jednak moja opinia o tej płycie nie jest zbyt pochlebna. Widzę, że sporo osób
już to zauważyło, więc nie będę fenomenem;) Płyta jest po prostu nudna, nie
wciąga, nie ciekawi, nie nucę tych piosenek, bo...nie mają melodii. No może
jakąś tam mają, ale małą interesującą. Dorwałam jednak tę płytkę z biblioteki i
nie jestem zachwycona, raczej znudzona, trochę zdegustowana... A przecież nie ma
sensu słuchać czegoś na siłę. Może trafia ona do czyichś uszu i serca, może
komuś się bardzo podoba-mi nie. Niestety...
Pozdrawiam:)

[aasiek]

Nie umiem pisac recenzji. W związku z tym pozostają mi ogólnobrzmiące hasła :)
Całość - raczej taka sobie, jeśli miałabym oceniać w skali 1-10, dałabym tej
płycie 6,5 lub 7. Wyższa ocena ze względu na kilka utwórów, które zdołały
przykuć moją uwagę i przyznam, że chętnie ich teraz słucham :) To "The Vineyard"
(może dlatego, że często przyplątują mi się takie melodie do głowy), "The
Drowning Dream" i przede wszystkim "The Keepa". Klimaty bliskie paru znanym mi
utworom Turin Brakes i (w odróżnieniu do oceny Ilhana) jest to wrażenie na plus :)

[ayya]

Dobra to w końcu się wypowiem jako osoba, która ten album zaproponowała. Mi ta
płyta kiedyś spodobała się praktycznie od pierwszego słuchania. Zaproponowałam
Augie March, a mogłam coś dziwacznego w stylu Faust, ale na takich wynalazkach
się nie znam :) Dla mnie muzyka australijskiego zespołu to przede wszystkim
spora dawka energii, pozbawiona jakiegokolwiek innego waloru poza czysto
rozrywkowym. Chyba nawet w założeniu samego Augie March ich płyta miała byc po
prostu dobrą rozrywką i jak dla mnie w tym aspekcie sprawdza się idealnie.
Na "Strange Bird" jest cała masa chwytliwych i przebojowych melodii czy
nastrojowych kawałków. Abstrahując od 'ambitności' tego krążka dla mnie Augie
March to bardzo fajna rzecz, ale jak widać nie jesteście targetem
niezobowiązującego niezal popu ;PP

[jarecki32]

Aby zabrac sie do tej plyty musialem sobie przekalibrowac swoj sluch na
lagodne dzwieki, delikatne wokale i poetyckie teksty.
Zabieg w sumie sie oplacil, uslyszalem cos co w rezultacie bardzo mi sie
spodobalo.
Plyta jest bardzo dopracowana i w zasadzie nie jestem w stanie wskazac jej
slabych punktow. Slychac duza muzyczna wrazliwosc, dobre opracowanie
instrumentow (wielu, bardzo wielu).Wokalnie tez zadawalajaco, swietne sa
harmonie szczegolnie te w dolnych rejestrach.

"The vineyard" taneczna opowiadanka o bukolicznym tekscie, bardzo melodyjna,
wpadajaca w ucho 8/10

"This train will be talking no passengers" , galopujaca melodia w
oszalamiajacym tempie, 9/10

"Little wonder" dla uspokojenia bardzo akustyczny kawalek, z delikatnym wokalem
i jazzujacymi wtraceniami na trabce; 7/10

"The night is a blackbird" wolne tempo, poezja spiewana (na glosy) , ladne 7/10

"O mi sol li lon" , przerywnik na pianinie

"Song in the key of chance" jedyna "ciezsza" piosenka z gitarowym riffem w
zwrotce i bardzo swojsko brzmiacym refrenem ciekawy daje efekt, 9/10

"Up the hill and down" , krotki przerywnik

"There's something at the botom of the black pool", najbardziej chyba "multi-
track" kawalek plyty: deciaki, klawisze, perkusje,
noise a wszystko kreci sie wokol jednego prostego wersetu 8/10

"Addle brains" a tutaj dla odmiany brzmienie jest bardzo selektywne, z ciekawa
perkusja, teksturowa gitara ,
melodia wygrywana na pianinie, bardzo taneczne 8/10

"The keepa" , najlepszy utwor plyty, z jazzowym swingiem na gitarze, delikatnym
pianinem, tez dobre do tanca, 10/10

"The drowning dream" 7/10

"Sunstroke House" folky banjo najmniej porywajacy 5/10

"Brundisium"; gesta instrumentalizacja z przewaga klawiszy , tonacja ciezko
molowa, swietne harmonie wokalne, 9/10

"O song" , epilog z eksperymentalna instrumentalizacja (trabki organy w tle ,
na usypianie) 7/10

Ogolnie znakomita plyta w stylu White Album nie do latwego sluchania
jednakowoz 8/10

Lepiej późno, niż wcale ;)

[geigo]

Tak się złożyło, że dopiero teraz mogłam się wziąć za słuchanie "Strange Bird", w związku z czym byłam już po lekturze wszystkich recenzji - z którego to czytania wyłonił mi się obraz płyty dość pospolitej i nużącej oraz mało ciekawej. I pomimo oczywistej zasady obowiązującej każdego melomana - "po jedenaste: nie sugeruj się, nim sam nie posłuchasz" ;) - coś z tego obrazu najwidoczniej zostało mi w podświadomości, bo nie oczekiwałam specjalnie pozytywnych wrażeń. A tu proszę - niespodzianka. Augie March nagrali sympatyczną, nastrojową płytę. Może nie wymagającą wielkiego wysiłku analityczno-intelektualnego ;) , ale za to dającą emocjonalne wytchnienie i przynoszącą kilka bardzo fajnych melodii. Parę utworów zdecydowanie wyróżnia się w moich uszach: przede wszystkim "This Train Will Be Taking No Passengers" - mam słabość do takich Cave'owatych klimatów oraz galopek, w których ścigają się klawisze z perkusją, a pod nogami plącze się im wokal. "Brundisium" - tak też lubię: na smutno, miejsca gęste od instrumentów przeplatające się z wyrazistą, wygrywaną na kilku klawiszach melodią, plus tęskny wokal. "Song In A Key Of Chance" - połamana, zmieniająca się melodyjka (zmieniająca się co i rusz, ale na szczęście nie do przesady). Poza tym wspominam ciepło jeszcze "There's Something At The Bottom Of The Black Pool", "Addle Brains", "The Keepa", "Sunstroke House", "O Song". No i muszę wspomnieć o tym, co dostrzegła większość tu piszących - klawisze na tej płycie robią naprawdę świetną robotę, takoż i perkusja sprawuje się bardzo dobrze. Tak więc zapewne wrzucę jeszcze - nie raz i nie dwa - "Strange Bird" do odtwarzacza.