Zaskakujące debiuty

[cze67]

Zaskakujące w kontekście dalszej muzycznej drogi wykonawcy/zespołu (wątek
zainspirowany kubasą). Czyli "nigdy bym nie powiedział, że oni tak zaczynali".
Kraftwerk - dwie pierwsze płyty: a gdzie tu syntezatory? Jakieś flety, jakieś
zgrzyty, wszystko to mające jakiś zgrzebny urok.

Genesis - From Genesis To Revelation: a gdzie długie, monumentalne
kompozycje, gdzie popisy instrumentalne, 10-kilometrowe solówki? Zamiast tego
piosneczki w stylu Bee Gees i jeszcze w dodatku ze smyczkami. Urocze, choć
bardziej jako ciekawostka.

Acha, był podobny wątek. Ale czuję niedosyt:-):
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=14648617&v=2&s=0

[ton2]

Ja od razu pomyslalem o Radiohead i "Pablo Honey". Gdy ja uslyszalem po raz
pierwszy, dawno dawno temu, bylem niezle rozczarowany i pomyslalem, ze to
kolejny one hit wonder, o ktorym wkrotce sluch zaginie i tylko "Creep" beda
czasem w radio grac. Na szczescie sie mylilem. I to grubo.

[d84]

Blur - pierwsze co przychodzi mi do głowy.

Kto by pomyślał, że z Leisure coś takiego wyrośnie. Może za wsześnie skreślam
nieudanych debiutantów? ;)

[ilhan]

Oczywiście XTC. Zaprzeczenie tego, czym zasłynęli na takim "Skylarking" czy "Apple Venus Vol. 1".

[cze67]

A czy można, chocby w kilku słowach, scharakteryzować tą "inność" debiutu w
porównianiu z późniejszymi płytami danego wykonawcy?

[ilhan]

Można. Choć w sumie to trochę się wycofuję z mojej propozycji, bo istotnie nie było radykalnej zmiany stylu, raczej ewolucja właśnie, tylko jak porównać XTC z 1978 i 1986 powiedzmy, to już prawie nic podobnego nie zostaje.

[pytajnick]

Cze:
"10-kilometrowe solówki? "

Jakby Genesis grał takie solówki, to bym im podziękował przy pierwszym spotkaniu ;-)
(a tak jest jednym z moich ulubieńców progowych)

Z mojej strony trzy propozycje:

::: Talk Talk, słysząc pierwszą/dwie pierwsze płyty w życiu bym nie uwierzył w
coś takiego jak SoE i Laughing Stock.

::: Polski Alchemik - debiut nagrany jeszcze w szóstkę, z oboma Golcami, to taki
fajny jazzik z naleciałościami polfolkowymi i bałkańskimi. A potem 'Sfera
Szeprów", skrzyżowanie tego, co najpiekniejsze w kompletnie innym, klimatycznym
jazzie i muzyki filmowej najwyższej jakości.

::: No i najbardziej wyrazisty przykład, *bardziej się nie da*: debiut no-man,
czyli "Loveblows & Lovecries", muzyka unikatowa w ówczesnej konstelacji
gatunków, ambitnie taneczna, bardzo odległa od tego co potem, a odwołując się do
"dziś"... to odległość dokładnie taka, jak między debiutem i "LS" Talk Talk.

Poza tym proponuję otworzyć wkrótce podobny wątek - "zaskakujące ostatnie
płyty", czyli czym kompletnie niespodziewanym (stylistycznie, niekoniecznie
wartościując) artyści zakończyli swoją karierę (np. "Indian Summer" by Landberk?).

[cze67]

pytajnick napisał:

> Cze:
> "10-kilometrowe solówki? "

No, przyznaję, nieco przegiąłem. Ale w dobrej wierze:-)

[braineater]

Primal Scream - Sonic Flovers Groove
Jak dla mnie jeden z muzycznych roftl-i wszechczasów. Płyta brzmiąca jakby
nagrala ja grupa autystycznych hippisów, którzy 40 lat spędzili w komorze
hibernacyjnej po dziurki w nosie napchani kwasem. Jakieś przedziwne,
wykoncypowane popłuczyny po Velvetach, flower power i kfiaty we włosach.
Kompletnie nic wspólnego z bandem, który kilka lat później tłuk hiciak za
hiciakiem.

P:)

[ilhan]

braineater napisał:

> Primal Scream - Sonic Flovers Groove

Wejdź w *tamten* wątek :)

[braineater]

wykażę sie 100% niekumacją: *tamten* czyli któren?:)

[ilhan]

braineater napisał:

> wykażę sie 100% niekumacją: *tamten* czyli któren?:)

cze67 napisał:

> Acha, był podobny wątek. Ale czuję niedosyt:-):
> forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=14648617&v=2&s=0

[braineater]

:)))
kurde, znowu jest tak, że słuchamy tego samego, słysząc coś zupełnie innego:)
Ja do Flowersów mam sentyment, ale poważnie tego materiału to nie jestem w
stanie potraktować.
P:)

[ilhan]

braineater napisał:

> :)))
> kurde, znowu jest tak, że słuchamy tego samego, słysząc coś zupełnie innego:)
> Ja do Flowersów mam sentyment, ale poważnie tego materiału to nie jestem w
> stanie potraktować.

Być może muszę zweryfikować mój pogląd - nie słuchałem tej płyty dobre dwa-trzy lata. Tylko nie wiem czy w tej chwili mam ochotę :)

[pszemcio1]

a czym sa wsze przykłady wobec Późnych Beatlesów w stosunku do wczesnych?

[cze67]

No tak, ale Beatlesi EWOLUOWALI. Ich debiut nie był radykalnie inny niż druga
płyta a ta z kolei nie była całkowitym zaprzeczeniem trzeciej. I tak dalej...

[pszemcio1]

cze67 napisał:

> No tak, ale Beatlesi EWOLUOWALI. Ich debiut nie był radykalnie inny niż druga
> płyta a ta z kolei nie była całkowitym zaprzeczeniem trzeciej. I tak dalej...

no tak ale z drugiej strony kto by pomyslał ze taki Abbey road nagrała kapela
która zaczynała Please Please me:)

[cze67]

Choć oczywiście, ktoś kto zna tylko Revolver i Abbey Road i odkrywając właśnie
Please Please Me może zakrzyknąć: To oni tak zaczynali?:-)

[cze67]

no tak ale z drugiej strony kto by pomyslał ze taki Abbey road nagrała kapela
która zaczynała Please Please me:)

Choć oczywiście, ktoś kto zna tylko Revolver i Abbey Road i odkrywając właśnie
Please Please Me może zakrzyknąć: To oni tak zaczynali?:-)

Hłe, hłe...

[kubasa]

pszemcio1 napisał:

> a czym sa wsze przykłady wobec Późnych Beatlesów w stosunku do wczesnych?

A tam, dużo lepszy jest przykład Talk talk.

[pszemcio1]

kubasa napisał:
> A tam, dużo lepszy jest przykład Talk talk.

w sumie debiutu talk talk nigdy nie słyszałem (i pewnie nie sięgnę)

kto tam jeszcze?
Alice in Chains na przykład

[cze67]

pszemcio1 napisał:

> Alice in Chains na przykład

Czym się różni od późniejszych?

[pszemcio1]

no na podstawie debiutu to raczej zapowiadali sie na zwykłą kapele hevy
metalową, fascynacje Sabbathami słychać bardzo. Dirt to jednak juz inny zespół
jeśli chodzi o brzmienie, brudy gitarowe itd. ale faktycznie może to nie jest
aż tak bardzo wyrzisty przykład

mam lepszy

Alanis Morisette!

[cze67]

pszemcio1 napisał:

ale faktycznie może to nie jest
> aż tak bardzo wyrzisty przykład

Ależ ja nie znam debiutu AIC. Po prostu chciałbym, żeby każdy wypowiadający się
w kilku słowach uzasadnił swój wybór:-)

[glebogryzarka1]

Przede wszystkim wielki edukator KRS-One i jego pierwsza płyta (sygnowana
Boogie Down Productions) "Criminal Minded", klasyk zresztą. Trudno uwierzyć, że
tak łagodny, rozsądny gość rzucał w stylu: me knew a crack dealer by the name
of Peter, had to buck him down with my 9 millimeter.
Poza tym może być Blackeyed Peas. Ambitny, kozacki debiut, jeden z kamieni
milowych 'pozytywnego hh', później - już samo playlistowe gówno...
Outkast - na debiucie typowy funk, żywe granie, miauczące gitary, masywne beaty
i jazz bass, a od drugiej w górę kosmiczno-wodniste eksperymenty. Eee, ale już
się powtarzam.

[abranova]

Mnie bardzo zaskoczyło, gdy przeczytałam na Screenagers, że skład Doves
zaczynał jako wykonawcy sceny techno. Nie słyszałam nigdy ich muzyki z tych
czasów, ale sama informacja wystarczyła, aby mnie zszokować ;)

[humbak]

A propos eletryki co znika. Podobnie mnie zdziwił pierwszy Scorn. Niby Harris metal gra, ale skoro Scorn to jednak spodziewałoby się innych brzmień.

[pytajnick]

To ja tak trochę miałem z Telefon tel Aviv ostatnim. Słyszałem że czerpią
garściami z Dntel, ale płyta i tak sprawiła mi ogromną radochę, szczególnie dwa
czy trzy utwory zachwycały.

A potem poznałem Dntel, i choć wysoko cenione i rzeczywiście bardzo ładne "Life
is full of possibilities" spodobało mi się, to znacznie osłabiając moje
zamiłowanie do "Map of what is effortless", jednocześnie nie dała w zamian ani w
połowie takiej radości, jak rzeczone "Map..." dało przed poznaniem Dntela,
"obiektywnie" pewnie cenniejszego, a zapewne znacznie bardziej oryginalnego.

No i nie wiem, czy nie było dobrze nie znać tego Dntela wcześniej, bo może ani
Dntelem, ani Telefonem bym się nie zachwycił. Czyli wracamy do (domyślnego)
pytania z pierwszego postu - czy ignorancja czasem nie popłaca? :)

[maff1]

jesli mówimy o Kraftwerk to trzeba wspomnieć o tangerine Dream. Pierwsze płyty
nie zapowiadały przełomu w postaci Rubicon'u, że nie wspomnę prawie przebojowej
(jak na tamte czasy) Stratosfery.
Z wykonawców bardziej współczesnych (ja jak zwykle konwencjonalnie) - znany z
rzewnych i lukrowanych ballad Michael Bolton - pierwsze jego płyty sa silnie
osadzone w typowych dla 80-tych lat brzmieniach pop-rockowych. Żadnych ballad.
I sam nie wiem co gorsze tamte płyty czy obecne, Choć głos wspaniały - dzieki
niemu m.in. tak wspaniale brzmi Nessum Dorma spiewane z Pavarottim.

[ihopeyouwilllikeme]

Jak to już Pszemcio wspomniał - Alanis Morissette, nie tylko debiut zresztą
( singiel " Fate Stay With Me/Find The Right Man ", oraz dwa albumy, " Alanis "
i " Now Is The Time " ). Trochę Pauli Abdul, trochę wczesnej Madonny,
generalnie dyskotekowy, taneczny pop w nastoletnim wydaniu. Nie ma to nic
wspólnego z późniejszymi płytami.