brit pop

[pszemcio1]

a bo znalazłem dokument bbc o scenie brytyjskiej lat 90-tych. w sumie dziwne
zjawisko. cały świat zachłysnął sie amerykańskimi bandami, a brytyjczycy
jakby na drugim biegunie. zamiast śmiertelnej powagi - ironia blur, zamiast
dosłowności - gierki ze słuchaczem pulp, zamiast macho z gitarami -
zniewieściali faceci ze suede, zamiast kompleksów - arogancja Oasis.

jak było u nas chyba nie trzeba przypominać, te kapele kompletnie się w
tamtym czasie nie przyjęły. tr opisująć kolejne albumy często kwestionował
status, jaki osiągnęły w Angli; pisano o tym jak to te piosenki wchodzą
jednym uchem a wychodzą drugim i jak to brytyjska prasa (fakt że skłonna do
przesady) znowu sobie coś ubzdurała. jako młody łebek pielęgnowałem więc i w
sobie to przekonanie, że to co nazwano britpopem to gówno do potęgi. nie
byłem zresztą sam. były masy całe

no i teraz po latach sobie to oglądam i stwierdzam z całym przekonaniem, że
takie kapele jak pulp, suede , blur czy supergrass to ja nadal uwielbiam. no
a co zostało z amerykańskich smutasów? miłość do pj? (no tak ale to juz taki
sentyment że nie wiem na ile za zasługi a ile z sentymentu tylko). i co
dalej?

Dla mnie klasyczne juz brytyjskie albumy tamtych lat to nadal zajebiste
dźwięki, niby proste melodie często, a jednak chyba trzeba dorosnąć, żeby
załapać taki humor jaki prezentuje np. Jarvis Cocker, trzeba też nauczyć się
obcowania z taką egzaltacją jaką prezentowali np. Suede. Jakoś chyba nie
bardzo dostrzeżono u nas barwy tej sceny, no i muzyki, a ta jest zdecydowanie
bardziej odporna na upływ czasu niż dźwięki z seattle.

do nagrań suede, pulp czy blur wracam stale, a przeciez był jeszcze cały
szereg kapel które nie zyskały tak wielkiej popularności choć były (często
nadal są) równie (czasem nawet bardziej) zajebiste. boo radleys, strangelove,
supergrass, mansun. niektórzy osiągali artystyczne szczyty - SFA, o innych
mało kto pamięta - Elastica, Cast

na pewno jest czego słuchać i wydaje mi się, że z perspektywy czasu okres ten
wiele zyskuje:

poniżej wspomniany półgodzinny filmik bbc:

youtube.com/watch?v=O5-OXeNIvQc
youtube.com/watch?v=sF2o_8js6iQ&mode=related&search=
youtube.com/watch?v=8bPwLmgm-BU&mode=related&search=
youtube.com/watch?v=8Cr18pdhELY&mode=related&search=

[ilhan]

Hehe, Pszemcio, dawno nie miałeś postu, z którym mógłbym do tego stopnia się zgodzić.

[pszemcio1]

bo to było tak. nudziłem się wczoraj w pracy, nudy jak cholera więc myślę
"zabezpieczę się na jutro. stworzę wątek który sprowokuję dyskusję".
spodziewałem się ciętych ripost , rzucania mięsem, wyklinania mnie jako
ignoranta co się na muzyce nie zna:), i w ogóle burzy jakiejś...więc dziś o 22
jestem w pracy, włączam neta, a tu - jeden post. no i jeszcze popiera:/...

coś ostatnio forumowicze jacyś tacy nieskorzy do energicznych ruchów, rutyna się
wdziera...

[grimsrund]

Wakacje...

[pszemcio1]

grimsrund napisał:

> Wakacje...

na szczęście się kończą

[libertine]

pszemcio1 napisał:

>jeden post. no i jeszcze popiera:/...
>coś ostatnio forumowicze jacyś tacy nieskorzy do energicznych ruchów, rutyna się
> wdziera...

po prostu o faktach się nie dyskutuje... ja też z twoim postem mogę się tylko
zgodzić.

[cze67]

Jeżeli oczekiwałeś jakiejś zjebki, to nie na tym forum:-) Tu co najmniej połowa
mieni się brit popowcami.
Ja też w tej chwili wolę sobie Blur posłuchać niż Pearl Jam, co stwierdziłem
niedawno wkładając do odtwarzacza zakupioną okazyjnie podwójną składankę tej
drugiej grupy i po jakiejś minucie ją z tegoż odtwarzacza wyciągając...

[pszemcio1]

cze67 napisał:

> Jeżeli oczekiwałeś jakiejś zjebki, to nie na tym forum:-) Tu co najmniej
połowa
>
> mieni się brit popowcami.

eeee...chyba przesada, zawsze zdawło mi się że wiekszość siedzi tu w jakichs
awangardach, post rockach czy amerykańskiej współczenej indie-alternatywie

[cze67]

cze67 napisał:

> Ja też w tej chwili wolę sobie Blur posłuchać niż Pearl Jam, co stwierdziłem
> niedawno wkładając do odtwarzacza zakupioną okazyjnie podwójną składankę tej
> drugiej grupy i po jakiejś minucie ją z tegoż odtwarzacza wyciągając...

Ale, z drugiej strony, chyba nigdy nie dotrwałem za jednym zamachem do końca
podwójnej koncertówki Oasis:-) Nudzi mnie po prostu. A takiego Soundgarden -
nadal słucham bez bólu. Dużo się tam ciekawego dzieje.

[ilhan]

cze67 napisał:

> cze67 napisał:
>
> > Ja też w tej chwili wolę sobie Blur posłuchać niż Pearl Jam, co stwierdzi
> łem
> > niedawno wkładając do odtwarzacza zakupioną okazyjnie podwójną składankę
> tej
> > drugiej grupy i po jakiejś minucie ją z tegoż odtwarzacza wyciągając...
>
> Ale, z drugiej strony, chyba nigdy nie dotrwałem za jednym zamachem do końca
> podwójnej koncertówki Oasis:-) Nudzi mnie po prostu.

Bo to długi koncert jest i nie wszystkie piosenki należą do najlepszych.
Ale takie "Don't Look Back In Anger" z wyryczanym przez 70,000 ludzi refrenem, ech.

[cze67]

Nie przeczę, są fajne momenty. A najlepszy numer znajduje się na samym końcu:-)
Tylko ja z Oasis mam taki kłopot, że wydaje mi się, iż w ich utworach nie ma
różnorodności, że nie różnią się zbytnio między sobą (w uproszczeniu: dzielą
się na "wolne" i "szybkie"), inaczej niż np. (daleko nie szukając) w Blur,
gdzie każdy niemal numer jest inaczej zaaranżowany. Przez to jest różnorodnie i
ciekawie. A nie monotonnie.

PS. Czy Blur wydali jakąś koncertówkę?

[ilhan]

cze67 napisał:

> PS. Czy Blur wydali jakąś koncertówkę?

Oficjalnej nie.

[cze67]

ilhan napisał:

> Oficjalnej nie.

A na allmusic są aż dwie: Live at the Buddokan i in Holland.

[ilhan]

cze67 napisał:

> ilhan napisał:
>
> > Oficjalnej nie.
>
> A na allmusic są aż dwie: Live at the Buddokan i in Holland.

Z tego co czytam pierwsza to materiał wydany tylko na japońskim rynku, a drugi to epka (sześć utworów). Widziałem też kiedyś koncert z okresu bodajże "Parklife", wydany na VHS, tytuł chyba "Showtime". Jest jeszcze wcześniejszy, "Starshaped", którego akurat nie widziałem.

Oficjalnej, pełnowymiarowej, wydanej na całym świecie koncertówki Blur wg mojej wiedzy jednak nie mają :)

[libertine]

ilhan napisał:

>
> Oficjalnej, pełnowymiarowej, wydanej na całym świecie koncertówki Blur wg mojej
> wiedzy jednak nie mają :)

druga płyta z 'best of blur' to koncert z wembley z największymi hitami na żywo
(ale to chyba limitowana edycja) i jeszcze wydali bustin' + dronin' - tylko na
rynek japoński, dwupłutówka: cd1 z remixami kawałków z płyty 'blur' (min.
william orbit, moby, john mcentire), cd2 to 6 kawałków nagranych dla johna peela
(też z płyty 'blur' + świetna wersja 'popscene').

[digsa]

www.parklife.pl/ ;>

[libertine]

digsa napisała:

> www.parklife.pl/ ;>

no, ja mam wydanie 'bustin' + dronin'', o którym tam piszą - z naklejkami. jedna
z nich jest na włączniku do światła w moim pokoju ;)

[glebogryzarka1]

Mam tylko jedno zastrzeżenie - era świetności brit popu przypadła na okres
schyłkowy grunge i pochodnych. To nie tak, że były dwa bieguny po dwóch
stronach Atlantyku w tym samym czasie.

[pszemcio1]

glebogryzarka1 napisał:

> Mam tylko jedno zastrzeżenie - era świetności brit popu przypadła na okres
> schyłkowy grunge i pochodnych. To nie tak, że były dwa bieguny po dwóch
> stronach Atlantyku w tym samym czasie.

no, ale jakos sie tam jeszcze na siebie nakładają. poza tym moim zdaniem był to
jakis ruch na zasadzie odpowiedzi na grunge - jest to nawet chyba zdaje sie w
tym filmiku też ujęte.

[roar]

> był to jakis ruch na zasadzie odpowiedzi na grunge - jest to nawet chyba
> zdaje sie w tym filmiku też ujęte.

No dokładnie. To nie chodziło przypadkiem o to, że MY TEŻ MAMY NIEZAL-SCENĘ I TEŻ UMIEMY Z NIEJ ZROBIĆ MEDIALNY SZAŁ? :P

I może w tym sęk - całe Seattle grało tak samo, a brit-popowcy każdy swoje, a zebrali ich do kupy dopiero marketingowcy i dziennikarze. Więc summa sumarum zostało więcej. Cóż.

[pszemcio1]

roar napisał:
> I może w tym sęk - całe Seattle grało tak samo, a brit-popowcy każdy swoje, a
z
> ebrali ich do kupy dopiero marketingowcy i dziennikarze

no chyba nie zgadzam się takim rozróżnieniem . w sensie: "zawsze dziwiłem sie
jak można kwitować jednym określeniem takie kapele jak pj, nirvana czy aic,
wywodzxące się z bardzo różnych korzeni przecież"

[pszemcio1]

ja myśle że w ogóle ostatnio podział na jakieś nurty często nie jest robiony
ze względu na muzykę, a miejsce z jakiego wywodzą się kapele (czy nie tak było
ostatnio z Kanadą?).
stąd grunge to bardzo różne zespoły ale ze seattle. analogicznie prawie
wszystko co od 94 roku wychodziło w Angli i było w miarę komercyjne i gitarowe -
było britpopem. no bo jak np. inaczej muzycznie wyjaśnić istnienie choćby
Oasis obok Blur jako przedstawicieli jednego gatunku. dla mnie to różne bajki

[ihopeyouwilllikeme]

Nie chce mi się dużo pisać, więc napiszę tylko, że dla mnie Oasis są co najmniej
10 razy lepsi od Nirvany i Pearl Jam razem wzięci ( nigdy w historii rocka nie
było nurtu nudniejszego od grunge. Nigdy. )

[ihopeyouwilllikeme]

*razem wziętych of course

[cze67]

ihopeyouwilllikeme napisał:
( nigdy w historii rocka nie
> było nurtu nudniejszego od grunge. Nigdy. )

A tam, przesada.

[pszemcio1]

cze67 napisał:

> ihopeyouwilllikeme napisał:
> ( nigdy w historii rocka nie
> > było nurtu nudniejszego od grunge. Nigdy. )
>
> A tam, przesada.

jasne że przesada, popadanie w skrajności jest bezsensowne
>

[p.o.box.77]

>>Dla mnie klasyczne juz brytyjskie albumy tamtych lat to nadal zajebiste
dźwięki...

no bo to są zajebiste dzwieki. poza tym albo wlasnie dlatego dzisiejsza
scena "britpopowa", albo zespolów z wielkiej brytanii, korzysta z tych brzmien.
zespoly gitarowe typu block party, futureheads, libertines, kasabian caly czas
moge wpisac pod wspolny mianownik [moze jestem ofiara medialnych szufladek, ale
niech mi ktos powie, kto nie jest? :D]

ciezo mi powiedfziec czemu, moze to brzmienia instrumentów, studio... nie wiem.
moze wspolne korzenie i tradycje...

jezeli sie myle to mnie poprawcie ale z tego co pamietam to plyty blur "great
escape", oasis "definitely maybe" i suede byly dopracowanymi produkcjami
studyjnymi, a płyty pare lat wczesniejsze pearl jam alice in chains czy
soungarden, tchnęły [zapewne celowo] niechlujstwem... moze dla tego dzis
britpop jest bardziej słyszalny w dzisiejszej muzyce.

[o_k_o]

Britpop był zjawiskiem, jak to się dziś mówi, medialnym. Wykreowanym przez
brytyjską prasę. Bardzo skutecznie, gdyż podchwyciła go nie tylko polska prasa,
która łyka wszystko, ale także amerykańska. I wszyscy uwierzyliśmy Britpop.

Jeżeli istniało jakieś powiązanie między zespołami typu Oasis, Blur i Northern
Uproar (kto pamięta?) to było to raczej pokolenie. Zjawisko bardziej
socjologiczne, bo muzycznie, jak już napisaliście to dość różne rzeczy i w tym
sensie Britopo jest wykreowany

Wspólnym mianownikiem mogło być po prostu czerpanie z brytyjskiej tradycji pop -
The Kinks, The Beatles, David Bowie, The Smiths, etc. To pokolenie łączyło dużo
”socjologicznie” - znużenie Torysami u władzy, wiara w powstającą wtedy właśnie
New Labour. Kto dziś pamięta, że i Jarvis Cocker i Oasis agitowali za Blairem?
Bunt, choć umiarkowany, przeciw klasie średniej i powiększającym się kontrastom
społecznym. Od co najmniej wtedy kilku lat doszło do erozji etosu ”working
class” i znacznego zróżnicowanie się średniaków. I pewnie jeszcze co najmniej
kilka ważnych, które wyjdą przy bardziej wnikliwej analizie (może było o tym w
filmie? - nie oglądałem jeszcze)

W sumie to było dosyć ”narodowe” w charakterze zjawisko, więc może dlatego nie
bardzo się przyjęła ta muzyka w Polsce. Szczególnie trudny w odbiorze mógł być
ten nurt middle class - Pulp, Blur - gdzie dużą rolę odgrywały ich teksty. Ale i
odmiana ”working class”, bo w Polsce takiego konfliktu nie było. Zauważcie, że
wojna między Blur a Oasis to była wojna głównie międzyklasowa.

Grungu był bardziej uniwersalny, mniej subtelny. Nie wnikał w podziały klasowe,
politykę. Nie odnosił się w sposób wyrafinowany do muzyki i sztuki - tak jak na
przykład Suede. W grungu wszystko było do dupy i tyle... I to mogło się podobać
młodzieży w Polsce. Bo jak wiadomo u nas były wszystko do dupy...

Nie powiedziałbym jednak, że ”britpop jest bardziej słyszalny w dzisiejszej
muzyce”. Bo to muzycznie nie był nowy nurt. To była bardzo dobra kontynuacja
tradycji brytyjskiej muzyki. I nie jest to mój zarzut wobec Britpopu, bo w
muzyce chodzi przede wszystkich o przeboje, o melodie. I Britpop nam tego
dostarczył w większym stopniu niż grunge (też kontynuacja tradycji). Na
marginesie jeżeli wtedy pojawiły się jakieś nowatorskie nurty w muzyce, to też
na Wyspach i utożsamiałbym je raczej z Massive Attack, Tricky, Portishead.

[ihopeyouwilllikeme]

> W grungu wszystko było do dupy

Razem z samym grungem :D

[pagaj_75]

o_k_o napisał:

> bo w muzyce chodzi przede wszystkich o przeboje, o melodie

ja tam bym polemizował z tym stwierdzeniem.

> jeżeli wtedy pojawiły się jakieś nowatorskie nurty w muzyce, to też
> na Wyspach i utożsamiałbym je raczej z Massive Attack, Tricky, Portishead.

w ogóle w latach 90. wiele fajnego się działo wszędzie tylko nie w tradycyjnie
pojętej muzyce gitarowej. jeżeli już, to ciekawe były raczej rzeczy z obozu
post-rocka (Talk Talk, Stereolab, Bark Psychosis w Anglii, w Stanach wiadomo -
Slint, Tortoise i wszelkie odpryski owych).

grunge to były IMHO drgawki przedśmiertne rocka, a okrutny sposób w jaki czas
się obszedł z nagraniami z tego nurtu jest dla mnie dowodem na to, że to mało
twórczy i rozwijający styl był. nigdy nie lubiłem grandżu i teraz czuję wręcz
jakąś wredną satysfakcję, gdy czytam Wasze posty. ;)

britpop jako taki też mnie nie interesuje za bardzo, bo nic przesadnie nowego
nie wniósł, ale mi nie przeszkadza. również wolę dzisiaj sobie posłuchać Pulp
niż Nirvany, choć i tak uważam, że Blur i Radiohead na zdrowie wyszło porzucenie
myślenia popowo-singlowego i zajęcie się nagrywaniem fajnych, pomysłowych płyt.

[cze67]

No i nie mówiłem, że większość tu to zwolennicy brit - popu? Nikt nie broni
grandżu! A mnie się przypomina film Hype! i fragment, kiedy ktoś mówi, że w
Seattle nic się nie dzieje od czasów Hendixa (czy coś takiego, wiele lat temu
to oglądałem, chodziło o to, że marazm i muzyczna nuda) i w następnym momencie
wspaniale zaczyna grać Nirvana. I ciarki na plecach, kiedy to oglądałem...

[geigo]

cze67 napisał:

> No i nie mówiłem, że większość tu to zwolennicy brit - popu? Nikt nie broni
> grandżu!

Większość, ale na szczęście nie wszyscy :) Choć za grunge'm też nie będę stawać murem, bo jestem z jeszcze innej bajki, to wolę zdecydowanie wrzucić sobie "Ten" albo "Dirt" niż słuchać Blur, Suede czy - niedajboże - Oasis (band braci G. od początku był dla mnie niesłuchalny i to się chyba nigdy nie zmieni). Britpop toleruję w dawkach minimalnych - pojedyncze piosenki, niektóre tylko zespoły (np. Mansun, Auteurs).

[o_k_o]

pagaj_75 napisał:

> o_k_o napisał:
>
> > bo w muzyce chodzi przede wszystkich o przeboje, o melodie
>
> ja tam bym polemizował z tym stwierdzeniem.

Przede wszystkim znaczy, że nie tylko. Głównie jedenak pop jest od tego, tak mi
się wydaje

Stereolab, Bark Psychosis w Anglii, w Stanach wiadomo -
> Slint, Tortoise i wszelkie odpryski owych).
>

Wszystko prawda, tyle że Britopop rozumiem jako lata mniej więcej 93-97 z
kulminacją w 95 roku

[pagaj_75]

o_k_o napisał:

> > > bo w muzyce chodzi przede wszystkich o przeboje, o melodie
> >
> > ja tam bym polemizował z tym stwierdzeniem.
>
> Przede wszystkim znaczy, że nie tylko. Głównie jedenak pop jest od tego, tak
> mi się wydaje

no tak, ale wyżej napisałeś "w muzyce", a nie "w popie". tylko dlatego
zareagowałem ;)

> Stereolab, Bark Psychosis w Anglii, w Stanach wiadomo -
> > Slint, Tortoise i wszelkie odpryski owych).
>
> Wszystko prawda, tyle że Britopop rozumiem jako lata mniej więcej 93-97 z
> kulminacją w 95 roku

Post-rock też mniej więcej w tym samym czasie miał swoje złote lata (91 -
"Spiderland" i "Laughing Stock", 93 - "Transient" Stereolab, 94 - "Hex" Bark
Psychosis i debiut Żółwia, 95 - "Don Caballero 2" [tu naciągnąłem, bo to
bardziej math-rock, ale w sumie styl pokrewny], 96 - znów Żółw z "Millions Now
Living", itd.)

PS. A w tym tygodniu Porcys znów wrzucił bardzo fajną retrospektywę, tym razem o
Warp Records, który to label też w tych samych latach zrobił dużo więcej dla
muzyki niż britpop i grunge razem wzięte. Założyłbym o tym wątek, ale obawiam
się, że odezwie się tylko jedna osoba, więc sobie daruję.

[pszemcio1]

> się obszedł z nagraniami z tego nurtu jest dla mnie dowodem na to, że to mało
> twórczy i rozwijający styl był. nigdy nie lubiłem grandżu i teraz czuję wręcz
> jakąś wredną satysfakcję, gdy czytam Wasze posty. ;)

ja tu jako gość który na grandżu się wychował muszę jednak zaprotestować też
przeciwko zbyt radykalnym zjebkom... co do okrutnego sposobu w jaki czas sie
obszedł z tymi nagraniami, to sam to napisałem, ale tak na prawdę w trochę
innym sensie. tzn. sama estetyka nie przetrwała za bardzo pod tym względem, że
nie daje już błyskotliwych albumów. ale generalnie mówienie o płycie powstałej
w danym okresie, że nie przetrwała próby czasu, to jednak mnie w ogóle nie
porzekonuje. brzmienie jest brzmieniem, wartościowanie go jest wynikiem tylko i
wyłącznie mody. nigdzie indziej się tak nie wartościuje jak w kulturze masowej.
czy słyszałeś kiedyś by o Wagnerze czy Mozarcie ktoś mówił że ma archaiczne
brzmienie? że czas się z nimi źle obszedł?

skoro piszesz, że grunge był mało rozwijający częściowo się zgadzam, ale też
pragnę przypomnieć że jako swych protoplastów muzycy z seattle wskazywali Sonic
Youth, Melvins czy Younga - to o czymś świadczy .

W ogóle zapomina sie o zbawiennym wpływie tych kapel. Sorry ale wcześniej
główny nurt rocka to gunsi, def leppard, bon jovi i podobne. można się rzucać o
taką nirvanę, ale kto wie czy dziś wiedziałbyś coś o sonic youth gdyby nie było
o nich głośno. Sprawili że oczy świata zróciły uwage nie tylko na seattle ale
też na alternatywne legendy amerykańskie. rock wrócił na swoje miejsce. był
znowu niechlujny, spontaniczny i brudny. kapele typu bon jovi więcej złego
zrobiły dla muzyki rockowej niz dobrego i jednak powrót tej jakości to moim
zdaniem spora zasługa

albumy pj, nirvany , aic, mudhoney czy soundgourden mają stałe miejsce na mojej
półce z płytami mimo wszystko, choć zgadzam się że grunge to bardziej tradycja
a brit pop był bardziej pojemny (widać to najlepiej po tym w co przekształciły
się czasem pulp i blur)

taaaak, zacząłem od wychwalania brit popu a doszedłem do wychwalania grunge,
ech...

[mechanikk]

> taaaak, zacząłem od wychwalania brit popu a doszedłem do wychwalania grunge,
> ech...

Właściwie to sprzeczności żadnej nie widzę między jednym a drugim.

[pagaj_75]

pszemcio1 napisał:

> nigdzie indziej się tak nie wartościuje jak w kulturze masowej.
> czy słyszałeś kiedyś by o Wagnerze czy Mozarcie ktoś mówił że ma archaiczne
> brzmienie? że czas się z nimi źle obszedł?

to pewnie wynika z tego, że mało kto ma odwagę, żeby takie rzeczy mówić. (np.
spora część muzyki symfonicznej z XVIII i XIX wieku brzmi zbyt podniośle, jest
zbyt nadęta jak na dzisiejsze cyniczne i pozbawione romantyzmu czasy, więc jest
de facto 'niedzisiejsza' i ciężko się tego słucha obecnie). są w muzyce
"poważnej" techniki kompozytorskie czy też formy, które zostały odrzucone dawno
temu z różnych powodów, przez co mogą być uznane za archaizmy. i podejrzewam, że
wielu kompozytorów współczesnych tak o nich myśli, nawet jeśli głośno tego nie
mówią.

> skoro piszesz, że grunge był mało rozwijający częściowo się zgadzam, ale też
> pragnę przypomnieć że jako swych protoplastów muzycy z seattle wskazywali
> Sonic Youth, Melvins czy Younga - to o czymś świadczy .

to o niczym nie świadczy. czy jeśli członkowie zespołu Coma przyznają się do
słuchania SY - czy to uczynił ten zespół lepszym?

> można się rzucać o
> taką nirvanę, ale kto wie czy dziś wiedziałbyś coś o sonic youth gdyby
> nie było o nich głośno.

come on, bez przesady! Sonic Youth w 1991 to już była legenda w niezależnych
kręgach. to samo dotyczy Pixies (kolejne źródło grandżu, przynajmniej jeśli
chodzi o Nirvanę). nawet w Polsce, pamiętam audycje radiowe z tamtych czasów, w
których grano taką muzykę. a tzw. masowa publiczność i tak to wszystko olała -
zapytaj dzisiaj przeciętnego człowieka słuchającego rocka czy coś mu mówi nazwa
Pixies lub Melvins. więc nie przeceniałbym tak roli grandżowców w popularyzacji
niezal-muzyki.

> Sprawili że oczy świata zróciły uwage nie tylko na seattle ale
> też na alternatywne legendy amerykańskie. rock wrócił na swoje miejsce. był
> znowu niechlujny, spontaniczny i brudny.

a następnie wziął i umarł ;) mówię tu o rocku masowym, komercyjnym, oczywiście.
bo dobra muzyka już wtedy tak naprawdę przeniosła się do podziemia; sporo
wytwórni niezależnych wypracowało sobie niezłą renomę już w latach 80. a grandż
był dość głośną, ale krótkotrwałą manifestacją tego stanu rzeczy. potem wszystko
wróciło do normy. być może jakaś garstka ludzi dzięki niemu faktycznie zwróciła
uwagę na to podziemie, ale większość była jedynie pod wrażeniem sukcesu Nirvany
i Pearl Jam, resztę olała.

> kapele typu bon jovi więcej złego
> zrobiły dla muzyki rockowej niz dobrego i jednak powrót tej jakości to moim
> zdaniem spora zasługa

ale moim zdaniem żadnego powrotu nie było! rock cały czas żył, tylko większość
ludzi nie zauważyła, że przeniósł się w zupełnie inne rejony. i nie sądzę, żeby
na dłuższą metę grandż coś tu zmienił.

[pszemcio1]

pagaj_75 napisał:

to pewnie wynika z tego, że mało kto ma odwagę, żeby takie rzeczy mówić. (np.
> spora część muzyki symfonicznej z XVIII i XIX wieku brzmi zbyt podniośle, jest
> zbyt nadęta jak na dzisiejsze cyniczne i pozbawione romantyzmu czasy, więc
jest
> de facto 'niedzisiejsza' i ciężko się tego słucha obecnie). są w muzyce
> "poważnej" techniki kompozytorskie czy też formy, które zostały odrzucone
dawno
> temu z różnych powodów, przez co mogą być uznane za archaizmy. i podejrzewam,
ż e
> wielu kompozytorów współczesnych tak o nich myśli, nawet jeśli głośno tego nie
> mówią.

no, ale nawet jaeśli są niedzisiejsze, nie pasują do danych czasów itd. to czy
ten fakt umniejsza ich wartość? dla mnie absolutnie nie. dobre nagrania są
nadal dobre, nawet jeśli nie pasują do czasów. tak jak mówiłem, nie przemawia
do mnie gadka o tym że brzmienie jest archaiczne. jest to kwestia tego co modne
tylko i wyłącznie. to czasy się mogą zmieniać ale muzyka jest ta sama

> to o niczym nie świadczy. czy jeśli członkowie zespołu Coma przyznają się do
> słuchania SY - czy to uczynił ten zespół lepszym?

tu przyznaję rację. z dupy argument

> come on, bez przesady! Sonic Youth w 1991 to już była legenda w niezależnych
> kręgach. to samo dotyczy Pixies (kolejne źródło grandżu, przynajmniej jeśli
> chodzi o Nirvanę). nawet w Polsce, pamiętam audycje radiowe z tamtych czasów,
w
> których grano taką muzykę. a tzw. masowa publiczność i tak to wszystko olała -
> zapytaj dzisiaj przeciętnego człowieka słuchającego rocka czy coś mu mówi
nazwa
> Pixies lub Melvins. więc nie przeceniałbym tak roli grandżowców w
popularyzacji
> niezal-muzyki.


nie, głupoty gadasz. jasne że sobie byli niezależną gwiazdą, ale to sukces
nirvany sprawił że Dirty nagle stał się ich najlepiej sprzedającym się albumem.
z pewnością wiele im pod tym względem zawdzięczają. może zwykły smiertelnik
mało o takich sy wie, ale fan niezal.rocka musiał o nich słyszeć. wcześniej nie
koniecznie

> a następnie wziął i umarł ;) mówię tu o rocku masowym, komercyjnym,
oczywiście.
> bo dobra muzyka już wtedy tak naprawdę przeniosła się do podziemia; sporo
> wytwórni niezależnych wypracowało sobie niezłą renomę już w latach 80. a
grandż
> był dość głośną, ale krótkotrwałą manifestacją tego stanu rzeczy. potem
wszystk
> o
> wróciło do normy. być może jakaś garstka ludzi dzięki niemu faktycznie
zwróciła
> uwagę na to podziemie, ale większość była jedynie pod wrażeniem sukcesu
Nirvany
> i Pearl Jam, resztę olała.
>
> > kapele typu bon jovi więcej złego
> > zrobiły dla muzyki rockowej niz dobrego i jednak powrót tej jakości to mo
> im
> > zdaniem spora zasługa
>
> ale moim zdaniem żadnego powrotu nie było! rock cały czas żył, tylko większość
> ludzi nie zauważyła, że przeniósł się w zupełnie inne rejony. i nie sądzę,
żeby
> na dłuższą metę grandż coś tu zmienił.

no tu nie mam za bardzo co mówić. po prostu mam przeciwne zdanie. jednak
zmieniła się sytuacja. jasne że podziemie zawsze sobie istnieje, ale w głównym
nurcie rocka była to jednak zmiana jakości. na dobre według mnie

[glebogryzarka1]

> nie, głupoty gadasz. jasne że sobie byli niezależną gwiazdą, ale to sukces
> nirvany sprawił że Dirty nagle stał się ich najlepiej sprzedającym się
> albumem.

i tu muszę przyznać rację pszemciowi. w pewnym momencie wiadomo już było, że
mamy nową modę - tylko że jej trzon konstytuują na razie trzy zespoły na krzyż.
w efekcie DJe i VJe sięgali chętnie po pokrewne, nie stricte grunge'owe (co
znaczyło właściwie: nie z Seattle) nagrania, Sonic Youth included. potem, kiedy
epigoństwo się namnożyło, Sonic Youth znikli ze spektrum zainteresowania mediów
na dłuuugie lata. ale kto na wysokości "Dirty" poznał MARKĘ, ten poznał. ja
też, ja też.

[libertine]

pszemcio1 napisał:
widać to najlepiej po tym w co przekształciły
> się czasem pulp i blur)

a pulp, to przepraszam w co się przekształcił? moim zdaniem główny zwrot w
twórczości tego zespołu nastąpił właśnie w połowie lat 90. nawet wydane już w
nowym wieku 'we love life' nie odstaje za bardzo od wcześniejszych oficjalnych
płyt, czyli tych "britpopowych". a swoją drogą, jarvis wydaje solowy album
ponoć, pierwszy singiel do odsłuchania na jarvisowym myspace:
www.myspace.com/jarvspace
nie powala, ale zły nie jest

[pszemcio1]

libertine napisał:

> a pulp, to przepraszam w co się przekształcił? moim zdaniem główny zwrot w
> twórczości tego zespołu nastąpił właśnie w połowie lat 90. nawet wydane już w
> nowym wieku 'we love life' nie odstaje za bardzo od wcześniejszych oficjalnych
> płyt, czyli tych "britpopowych". a swoją drogą, jarvis wydaje solowy album
> ponoć, pierwszy singiel do odsłuchania na jarvisowym myspace:
> www.myspace.com/jarvspace
> nie powala, ale zły nie jest

nie słyszałem we love life, ale weź sobie posłuchaj this is hardcore i porównaj
z his n hers

[libertine]

pszemcio1 napisał: > nie słyszałem we love life, ale weź sobie posłuchaj this
is hardcore i porównaj
>
> z his n hers

prawdę mówiąc 'his n hers' jest bardzo niedocenianą płytą, tam się dużo dzieje!
'...hardcore' to opus magnum zespołu, ale właściwie nie nagrali oni słabej
płyty. najbardziej bvritpopowe jest zdecydowanie 'different class'. ale
wyczuwalny jest cały czas ten styl zespołu, to nie jest aż taka różnica, jak
między ' modern life is rubbish', a '13' choćby. poza tym pulp jako zespół
britpopowy jest świetnym przykładem na niesamowitą różnorodność tej sceny -
suede bardziej glamowe, oasis rock'n'rollowe, pulp trochę mocniej w stronę
tradycji lat 80., itp. choć oczywiście wspólny pierwiastek łatwo wydobyć1
a 'we love life' szczerze polecam - bardzo, bardzo dobry album! komercyjna
klapa, ale słucha się świetnie.

[pszemcio1]

libertine napisał:

> prawdę mówiąc 'his n hers' jest bardzo niedocenianą płytą, tam się dużo
dzieje!
> '...hardcore' to opus magnum zespołu, ale właściwie nie nagrali oni słabej
> płyty. najbardziej bvritpopowe jest zdecydowanie 'different class'. ale
> wyczuwalny jest cały czas ten styl zespołu, to nie jest aż taka różnica, jak
> między ' modern life is rubbish', a '13' choćby. poza tym pulp jako zespół
> britpopowy jest świetnym przykładem na niesamowitą różnorodność tej sceny -
> suede bardziej glamowe, oasis rock'n'rollowe, pulp trochę mocniej w stronę
> tradycji lat 80., itp. choć oczywiście wspólny pierwiastek łatwo wydobyć1
> a 'we love life' szczerze polecam - bardzo, bardzo dobry album! komercyjna
> klapa, ale słucha się świetnie.


żeby nie było nieścisłosci, nie zamierzałem sugerować że his n hers jest słaba -
bardzo ją lubię. chodzi o wyraźną róźnicę między this is hardcore, a
wcześniejszymi albumami. pomijając już nawet te długaśne, bardziej rozbudowane
fragmenty this is hardcore, chodzi mi raczej o klimat, o jakby inny ciężar
gatunkowy. to płyta dośc mroczna, jakby nie przystająca do tego co myślimy
mówiąc o brit popie. w tym sensie jest to przemiana. w tym też sensie zmienił
się blur. chociaż to, że zmiany w twórczości blur były o wiele bardziej
radykalne to fakt oczywisty.

po we love life z pewnością sięgnę

[libertine]

pszemcio1 napisał:

> płyta dośc mroczna, jakby nie przystająca do tego co myślimy
> mówiąc o brit popie.

ok, tu wypada mi się już tylko zgodzić.

[digsa]

libertine napisał:

> prawdę mówiąc 'his n hers' jest bardzo niedocenianą płytą, tam się dużo dzieje

musze się pod tym podpisać. ja nawet wolę 'his n hers' od 'this is hardcore'.
czasami zastanawiam się, czy pulp nie jest zespołem, którego lubię najbardziej,
gdyż i 'his n hers', i 'different class', i 'this is hardocre', i 'we love
life' uważam za co najmniej bardzo dobre. w te wcześniejsze musze się jeszcze
wsłuchać, na razie nie za bardzo mi podchodzą. ale myśle, że jeśli chodzi o
płyty z 1994-2001, to naprawdę warto sie z nimi zapoznać ;>

[ilhan]

o_k_o napisał:

> Nie powiedziałbym jednak, że ”britpop jest bardziej słyszalny w dzisiejsz
> ej
> muzyce”. Bo to muzycznie nie był nowy nurt.

Good point. Z czysto stylistycznego punktu widzenia były to zespoły prawie tak samo wtórne jak te dzisiejsze. Różnica polega na dwóch rzeczach. Po pierwsze charyzma - którejkolwiek liczącej się kapeli byśmy nie wzięli na warsztat, każda miała na czele osobowość, *postać* - jakkolwiek byśmy Liama/Noela, Albarna, Ashcrofta czy Andersona nie oceniali, to byli ludzie, którzy elektryzowali całe tłumy i to bez rozwalania gitar czy wizerunku wiecznego ćpuna a la Doherty. Po drugie songwriting - chyba nie wymaga rozwinięcia.

Jeśli britpop mielibyśmy rozumieć jako brzmienie, to dla mnie jest to coś raczej pejoratywnego i kojarzy się z drugoligowymi kapelkami typu Cast, Bluetones, Dodgy, Shed Seven itp. - tu faktycznie można dostrzec jakiś wspólny mianownik, i choć wiele z nich darzę sympatią, nie rekomendowałbym raczej ich albumów. Ciekawszym zjawiskiem było kilka grup funkcjonujących na granicy sceny britpopowej, np. Super Furry Animals, którzy szybko rozwinęli się do miana jednej z najbardziej kreatywnych grup brytyjskich czy Mansun, pretensjonalnością ale i ambicjami daleko wykraczający poza świat radiowych trzyminutówek.

[p.o.box.77]

ten akapit:

>>o wspolnym mianowniku i podłożu społeczno politycznym<< jaknajbardziej.

Z tym że o ile grunge i britpop byly kontynuacjami pewnych zjawisk muzycznych,
o tyle [moim zdaniem, na dzień dzisiejszy] britpop wygrywa, a grunge zjadl się
sam.

podtrzymuję że dzisiejsze zespoły rockowe (pomijając zespoły rockowe podparte
elekroniką, to taki Futureheads maja dosc nietypowe podejscie do rocka, zatem
mozna by je nazwac inaczej, np. britpop :D) nawiazujace do tradycji brytyskich
korzeni smiths, joy division, the jam są popularniejsze i... lepsze [ale to
moja mała ocena].

kto i co odziedziczył po grungu z dzisiejszych wykonawców?

[pszemcio1]

p.o.box.77 napisał:

> ten akapit:
>
> >>o wspolnym mianowniku i podłożu społeczno politycznym<< jakna
> jbardziej.
>
> Z tym że o ile grunge i britpop byly kontynuacjami pewnych zjawisk
muzycznych,
> o tyle [moim zdaniem, na dzień dzisiejszy] britpop wygrywa, a grunge zjadl
się
> sam.
>
> podtrzymuję że dzisiejsze zespoły rockowe (pomijając zespoły rockowe podparte
> elekroniką, to taki Futureheads maja dosc nietypowe podejscie do rocka, zatem
> mozna by je nazwac inaczej, np. britpop :D) nawiazujace do tradycji
brytyskich
> korzeni smiths, joy division, the jam są popularniejsze i... lepsze [ale to
> moja mała ocena].
>
> kto i co odziedziczył po grungu z dzisiejszych wykonawców?


ale to nie jest uczciwy argument. bo skoro mówisz że brit pop to spadek po
tradycji brytyjskiego rocka typu the jam, smiths itd, a to teraz kontynuują
kapele z new rock revolution, to przeciez musisz zauważać też inną zależność.
otóż taką, że cały ten grunge to także był spadek po SY, Pixies, a nawet black
sabbath (AIC, SOUNDGARDEN) czy Led Zeppelin (PJ, Soundgarden), Youngu itd. A
więc też ciągłość.

Skoro więc nie możemy mówić że dzisiejsze kapele czerpią z brit popu bo
zasadniej jest mówić że czerpią z tradycji, z której brit pop też czerpał, to
trudno zarzucać że młode kapele nie czerpią z grunge. inaczej - jeśli znowu
pojawi się moda na zrzynki z zeppelinów, pixies , younga itd (a sie prędzej czy
później pojawi) to nie będziemy mówić że czerpią z grunge tylko z tych
klasyków. dokładnie tak samo jak z britpopem


kurna nie wiem czy nie namieszałem;)

[p.o.box.77]

zaczyna to byc bardzo skomplikowane...

ale dopusczam możliwość że masz rację. :D

upraszczając moją kwestię a nawiązując do wypowiedzi: moim zdaniem britpop
ladnie się wpisał w brytjską historię "muzyki rozrywkowej", a grunge zakończył
się wąską cieśniną niezbyt atrakcyjnych wydarzeń muzycznych.

osobiście nei czuję nic bliskiego w dokonaniach pearl jam po plycie vitalogy [a
to był moj ulubiony zespół tej fali], bezposrednimi spadkobiercami grungu to bym
wskazał audioslave.. ale nie czuję że jest to świeże.

ipytam otwarcie. kogo byście wskazali jako spadkobierców grunge'u?

[pagaj_75]

p.o.box.77 napisał:

> ipytam otwarcie. kogo byście wskazali jako spadkobierców grunge'u?

Nickelback? Dobra, żartowałem, hehe.

[pszemcio1]

pagaj_75 napisał:> p.o.box.77 napisał:
>
> > ipytam otwarcie. kogo byście wskazali jako spadkobierców grunge'u?
>
> Nickelback? Dobra, żartowałem, hehe.
>

no właśnie niby żart ale z drugiej strony to racja. tzn. takie g....a są
identyfikowane ze spadkiem po grunge. no kurde, powiem szczerze że nic mi do
głowy nie przychodzi, ale wydaje mi się że łatwiej spotkać wartościowe kapele w
których usłyszymy pixies czy mudhoney niż te identyfikowane z gwiazdami typu pj
czy soundgarden. ale z drugiej strony to też kwestia mody. dziś w new rock
revival liczy się prostota środków, raczej spadek po kapelach okołopunkowych
typu clash niż typowo rockowytch. za kilka lat przyjdzie kolej na kolejna modę
odświeżającą inne nurty więc nie ma co przekreślać

[p.o.box.77]

czekamy, czekamy...

[aasiek]

Może trochę obok tematu, ale tylko troszeczkę:
Chodzi mi o Blur. [i tu jest problem, który występuje zawsze, gdy chcę coś
napisać na SF - za dużo rzeczy przychodzi mi do głowy na raz i w efekcie piszę
bardzo mało, byleby wybrnąć z zapętlenia, które sama wywołuję]
Powiem tak: cały ten szum dotyczący brit popu troszeczkę w swych początkach mnie
ominął, już bardziej wyraźnie zauważyłam grunge (choć, czy ja wiem..?; ale
faktem jest jest, że grunge był bardziej widoczny - wizualnie). A potem jedyne
skojarzenie z pojęciem BP dotyczyło "walki" między Gallagherami a Albarnem. O co
chodziło, do dziś dokładnie nie wiem, może po prostu się nie lubili ;) A prasa
brytyjska lubi mieć takie tematy, więc muzycy usłużnie gadali głupoty. Za to
muzycznie, wcześniej chyba poznałam Oasis i to oni przez długi czas byli dla
mnie synonimem (jedynym - ale ja naprawdę wtedy jeszcze młoda byłam :)) brit
popu. Blur załapałam gdzieś od "Country House". Wydało mi się trochę...dziwne.
Sama nie umiałam wytłumaczyć sobie tego wrażenia, ale przy kolejnym singlu z
tamtej płyty zaczęło mi się podobać :) I jest to ciągła tendencja wzrostowa
(tzn. do dziś). Ile w Blur jest dzisiaj tego brit popu? Pojęcia nie mam. Ale
przez długi czas w latach 90. z ręką na sercu mogłam przyznawać, że był to mój
ulubiony rodzaj muzyki.
[cholera jasna, puenta mi się zgubiła!!! ;)]
Kiedy tak patrzę, jakie zespoły weszły w krąg nurtu, brit popem zwanego, mam
wrażenie, że wspólne było jednak geograficzne pochodzenie - i tylko ono. Owszem,
korzenie również, ale na tych korzeniach każdy mógł się wzorować - a nurt jako
taki powstał jednak tam.

PS. Ok, wiem, takie bla, bla, bla, ale czułam potężne wyrzuty sumienia, że już
dawno nie pisałam na SF, tak więc przepraszam wszystkich, kórzy przypadkiem
przeczytali ;)

Wspólny mianownik

[o_k_o]

Tak się zastanawiałem jeszcze nad tym wspólnym mianownikiem Britpopu. No i poza
brytyjskimi korzeniami pop, pokoleniem, o którym pisałem wyżej, wydaje mi się,
że to była taka ”hedonistyczna fala”, która co parę lat przechodzi przez muzykę
pop. Wcześniejsza to cały Madchester i pochodne.

Britpop w swoim prime time był ”imprezowy bardzo”.
Pulp ”sorted out for E's and wizz”:

...tell me when the spaceship lands 'cause all this has just got to
mean something. In the middle of the nite, it feels alright, but then
tommorow morning. Oh then you come down. Oh yeah the pirate radio
station told us what was going down. Got the tickets from some
mashed up bloke in Camden Town...

Właśnie ten cały Camden Town, indie clubs, etc. Albo Supergrass na ”Alright” to
jest apoteoza młodości i imprezowego szaleństwa. Albo ”Beautiful Ones” Suede. etc...

No i to co napisaliście ”This Is Hardcore” Pulp to jest już zejście, to jest kac
po britpopowej balandze. A łabędzim śpiewem było moim zdaniem ”Urban Hymns” The
Verve. Bo ”13” Blura nijak się już nie łapie na britpop

[p.o.box.77]

podpisuję się pod tym co o_k_o napisał [niżej], ale jednak czuje kontynuacje
wsród młodszych zespołów....

> była taka ”hedonistyczna fala”
> Wcześniejsza to cały Madchester i pochodne.
> Britpop w swoim prime time był ”imprezowy bardzo”.
> to jest apoteoza młodości i imprezowego szaleństwa
> ”This Is Hardcore” Pulp to jest już zejście
> to jest kac
> ”13” Blura nijak się już nie łapie na britpop

[o_k_o]

jasne, że tak
ale to już jest kolejna fala
a dziś to już kolejne fale



p.o.box.77 napisał:

ale jednak czuje kontynuacje
> wsród młodszych zespołów....
>