Nie boję się ciebie i dam ci po tyłku.

[mechanikk]

Nie mogę się Proszę Państwa powstrzymać od założenia watku o nowym albumie Yo
La Tengo "I'm not afraid of you and I will baet your ass". Może dlatego, że
singlowy (?) "Beanbag Chair" wcale nie zapowiadał udanej płyty, co więcej,
zapowiadał płytę trochę nieudaną. Tymczasem INAOYAIWBYA jawi się jako
najciekawszy w tym roku kawałek amerykańskiego niezalu, który to niezal,
nawiasem mówiąc, w tym roku nie zupełnie nadążą. Ba, gdyby nie "Wichura"
Ścianki powiedziałbym, że opener rzeczonej płyty Tengo "Pass The Hatchet" i,
w szczególności, opętańczy "The Room Got Heavy" to najlepsze w tym roku
psychodeliczne kopy w tyłek. Ten drugi utwór, to rzecz jakiej od stu wieków
nie udało się nagrać Stereolab. Ścieżka dźwiękowa do straszliwej ucieczki
przed portorykańskim gangiem przez mroczne zakamary Miami. Nie wiem dlaczego
tak mi się to kojarzy, być może równie dobrze może być to ucieczka przez
Stare Bałuty przed drużyną dresów. W każdym razie sporo się dzieje, jest dużo
surowego dżezu, improwizacji bez śladu samozachwytu, a od czasu do czasu
można się nawet zrelaksować.
No to się podnieciłem. Zdaje się, że światowa krytyka również, ale trudno,
nie będę się z nimi kłócić :P

[grimsrund]

Bo to dobra płyta jest.

[jarecki32]

he, he wlasnie zadzwonili z HMV, ze nowe Yo La Tengo do odebrania jest
na caly wielki sklep raptem jedna kopie zamowili, a kto ja dostanie ? :) :) :)
poslucham i sie podziele

[cze67]

jarecki32 napisał:

> he, he wlasnie zadzwonili z HMV,

A co oznacza ten skrót (jak coś brzydkiego to nie odpowiadaj na ten post!)?

[jarecki32]

according to wikipedia:
His Master's Voice, usually abbreviated to HMV, is a famous trademark in the
music business, and for many years was the name of a large record label. The
name was coined in 1899 as the title of a painting of the dog Nipper listening
to a wind-up gramophone. Their retail stores are currently the #1 high street
music retailer in the UK (excluding Supermarkets), but has fierce competition
across the UK with Virgin Megastores and more recently Music Zone.

A to nie ma ich jeszcze w PL ?

[cze67]

Ja nie zauważyłem. Ale może za słabo się rozglądałem.

[o_k_o]

A może ta płyta wyszła tylko w jednym egzemplarzu?

[janek0]

Zgadzam się w sumie, chociaż nie zgadzam się żeby Beanbag Chair było słabe. To
znaczy zgadzam się z zachwytami nad Pass... i Room..., ale płyta jako całość
trochę mnie zaskoczyła. Bo YLT zwykle robili prawiekonceptalbumy: niezależnie
czy było bardziej rockowo (np. Painful), folkowo (Fakebook) czy
melanch-elektronicznie (And Then Nothing...), to wszystkie utwory były w z
grubsza w tym samym stylu i na jeden temat (czy ja już mówiłem, że coverowa EPka
"Little Honda" to pod względem spójności "narracji" to jest mistrzostwo świata
?). I wszystkie te płyty były świetne w swojej kategorii - nieprawdą jest
zwłaszcza lansowana na innych forach teza jakoby późniejsze płyty YLT były
gorsze niż wcześniejsze. A tu jest po trochu z każdego, i choć dalej
poszczególne kawałki są świetne w swojej kategorii (tak, Beanbag Chair jest mzd
świetne jako folkowo-popoy kawałek) to brzmi to jak zbieranina odrzutów z
ostatnich piętnastu lat działalności. Taki jakby follow-up do zeszłorocznego
składaka: mam wrażenie, jakby I'am... było o samym YLT - takie podsumowanie.
Zgadza mi się to z tytułem płyty, bo im więcej poznaję YLT i ich inspiracji, tym
więcej mam wrażenie, jakby ich ambicją było pokazanie, że umieją zrobić to samo
co Velvet Underground, The Kinks, Beachboysi, Dylan, Beatlesi itp, tylko lepiej,
tj. że się ich nie boją i że skopią im tyłki. Trochę mnie to też niepokoi, bo by
znaczyło, że się Ira & co z lekka wypsztykali z pomysłów, i co teraz będzie.

Ale i tak mi się podoba.

BTW. W drugiej połowie listopada (chyba 19?) YLT grają w Berlinie. Ktoś z pt
forumowiczów się może wybiera ? Bo ja miałem już jechać na poprzedni, ale jakoś
się nie złożyło. A tym razem okoliczności bardziej są sprzyjające.

[jarecki32]

No i jest, piekna plytka, skromna, estetyczna
Slucham od wczoraj, slucham piszac (lub odwrotnie)
i podoba mi sie, cos jakby Beck meets the White Stripes ( specow od YLT prosze
o wybaczenie, to tylko taki skrot myslowy :))
Artystyczny eklektyzm w wersji niezalowej, moze to lepiej zabrzmi ?

[cze67]

Kaczor puścił wczoraj pierwszy numer z tej płyty. Jakbym jakiegoś nieznanego
kawałka z najlepszych czasów Velvetów słuchał. Odleciałem.

Kij w mrowisko

[pagaj_75]

mechanikk napisał:

> No to się podnieciłem.

A ja nie bardzo. Na płycie są cztery, może pięć świetnych kawałków - "Pass the
Hatchet...", "The Room Got Heavy", "Dapnia", "The Story of Yo La Tango" i może
jeszcze "The Race Is On Again". Rzecz w tym, że nawet te wymienione wywołują
silne skojarzenia z innymi artystami, niewiele dodając od samych YLT. Czy oni
mają tak zawsze? Pytam, bo znam tylko dwie płyty - oprócz tej, jeszcze "And Then
Nothing..." - i odnoszę wrażenie, że to taki trochę cover-band, głównie
Velvetów. Dlatego dziwi to ogólne poważanie jakim się cieszy w niezal-światku.
Nie żeby byli kiepscy, są naprawdę fajni, ale chyba nie aż tak, jakby to
sugerowały peany krytyków.

Ktoś może mnie oświecić w kwestii dyskografii?

[cze67]

No toż tutaj masz:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=13553093&wv.x=1&a=28894864

[janek0]

pagaj_75 napisał:

> i odnoszę wrażenie, że to taki trochę cover-band, głównie
> Velvetów. Dlatego dziwi to ogólne poważanie jakim się cieszy w niezal-światku.
> Nie żeby byli kiepscy, są naprawdę fajni, ale chyba nie aż tak, jakby to
> sugerowały peany krytyków.

Pagaj, no bo oni właśnie prochu nie wymyślili, tylko wiedzą jak z niego
strzelać. Ich podejście jest trochę jak w muzyce klasycznej: wiedzą o "szeroko
pojętej muzyce niezależnej" wszystko, i sobie po swojemu to interpretują: lekkie
przesunięcie akcentów, i dostaje się zupełnie nową jakość. Jak z kolejnymi
wykonaniami Beethovena. I na tym polega ich wielkość, że zamiast wymyślać
amerykę w konserwach, mają, no, kurwa, własny poziom przekazu zrobiony
konwencjonalnymi środkami.

Posłuchaj sobie wyżej wspomnianej EPki "Little Honda", to zobaczysz o co chodzi.