We wrześniu słuchanym było ?!?

[pszemcio1]

zaczynam tym razem ja (bo słuchałem najlepszych płyt <palacz> )

The Kinks - The Kink Kontroversy - bardziej R'n'B
The Kinks - Face To Face - bardziej brytyjski pop lat 60-tych
The Kinks - Something Else by The Kinks - bardziej, że tak powiem, łagodny
pop brytyjski lat 60-tych z elementami folku

nie będę dawał ocen bo głupio dawać tak trzy dyszki pod rząd, ale powiem że
słucham tych trzech albumów nieprzerwanie od miesiąca i szacunek ogromny bo
to klasyki porównywalne do albumów The Beatles. no brak skali po prostu

AR Kane - 69 - pisałem w osobnym wątku,jakie wrażenie wywarł na mnie ten
album no i podtrzymuję (dziś znowu posłuchałem). Wielość źródeł i inspiracji;
fakt, że oni przede wszystkim sami inspirowali. do tego niesamowity,
pokręcony, chory nieco klimat. bomba dla tych co wymagają czegoś więcej. bez
oceny (w domysle dyszka znowu)

I'M from Barcelona - Let Me Introduce You to My Friends - 8/10 - lekie
niezobowiązujące, ale cholernie nośne i po prostu zwalające z nóg letnie
piosenki. padam na kolana i mianuję najlepszym debiutem z zasłyszanych w tym
roku

David Pajo - 1968 - 6/10 - juz tracę nadzieję, że ten gość zgra jeszce
kiedyś tak jak za czasów Papa M czy Slint. To już praktycznie zwykłe new
folkowe piosenki. Owszem urocze, z klimacikiem, ładne, ale w zasadzie po co
nam kolejny poprawny songwriter, ja chce czegoś więcej gdy słucham albumu
gościa o TAKIM nazwisku.

Bonnie "Prince" Billy - The Lettin go - 6.5/10 - zaskakująco dobre recenzje
zbiera ten album. dziwne , bo chociaż jak wiadomo jestem wyznawcą to tutaj ni
huhu - nie trybi jakoś. Wszystko już było i ładne wokalizy kobiece nie
pomogą. Jest niestety o klase gorzej od Superwolfa

Billie Holiday - "All or Nothing at All" - oczywiście ja tego nie ocenię
(czytaj w podtekście : dyszka:), ale to jest proszę Państwa KAPITALNE.
Takiego głosu nie miał nikt, nikt! I te pieśni w interpretacji tej Jazzowej
wokalistki wszech - czasów to jest jazda obowiązkowa... A ty? ile znasz
albumów z lat 50-tych?

Violent Femmes - s/t - Ich debiut to moja ścisła czołówka jeśli chodzi o lata
80-te w tej chwili. Ekspresja, melodie, teksty... dziś skojarzenia płyną od
razu do Obersta, który - mam wrażenie- nie jedno sobie tu pożyczył

Roxy Music - For your pleasure - jestem się w stanie załozyć, że jeśli ktoś
kto nigdy w życiu nie słyszał o Roxy, posłuchałby sobie tego ot tak, to by w
życiu nie zgadł, że to album z lat 70-tych. Ej ludzie! jak to brzmi!!!
Posłuchajcie innych kapel z tego okresu! toż to była chyba jakaś produkcyjna
rewolucja! no a same kompozycje...pewnie wszyscy wiedzą 9/10

[ihopeyouwilllikeme]

Samych beznadziei.

[pszemcio1]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> Samych beznadziei.

co za jesienny pesymizm

[ilhan]

- Najważniejsze, najczęściej:

Dismemberment Plan - Emergency & I
The New Pornographers - Electric Version
Built To Spill - Keep It Like A Secret

- Też ważne, też często:

Guided By Voices - Bee Thousand
Super Furry Animals - Mwng
The Boo Radleys - Giant Steps
The Boo Radleys - Wake Up!
Scritti Politti - Cupid & Psyche 85

- Dwa do kilku razy:

Chic - C'est Chic
Built To Spill - Perfect From Now On
The Specials - More Specials
Forever Amber - The Love Cycle
The New Pornographers - Twin Cinema
Mercury Rev - Yerself Is Steam

- Tegoroczne, z ocenami:

Built To Spill - You In Reverse 7/10
Basement Jaxx - Crazy Itch Radio 6.5/10
Midlake - Trials Of Van Occupanther 6/10
Hot Chip - The Warning 6.5/10
Duels - The Bright Lights And What I Should've Learned 6/10
Aberfeldy - Do Whatever Turns You On 6/10


I na koniec przykalkuję - kategoria glebogryzarkowa - Top 5 jointów miesiąca:

1. Chic - Everybody Dance
2. Dismemberment Plan - Gyroscope/The City
3. The New Pornographers - The Laws Have Changed
4. Boo Radleys - Lazarus
5. Basement Jaxx - Take Me Back To Your House

[pszemcio1]

ilhan napisał:

> - Najważniejsze, najczęściej:
> Built To Spill - Keep It Like A Secret

> - Dwa do kilku razy:
> Built To Spill - Perfect From Now On

to sie przekłada na ocenę albumów? mam nadzieję że nie bo Perfect oczywiście
wymiata bardziej:)

[ilhan]

Nic nie pisałem o ocenie, nie widzę potrzeby oceniania tak znanych i cenionych albumów. Jeśli chcesz podyskutować o kolejności w obrębie wielkiej trójki BTS, to jest to temat na oddzielny wątek wg mnie.

[pszemcio1]

ilhan napisał:

> Nic nie pisałem o ocenie, nie widzę potrzeby oceniania tak znanych i
cenionych
> albumów. Jeśli chcesz podyskutować o kolejności w obrębie wielkiej trójki
BTS,
> to jest to temat na oddzielny wątek wg mnie.


poczułem sie jak przywołany do porządku uczniak

[ilhan]

pszemcio1 napisał:

> ilhan napisał:
>
> > Nic nie pisałem o ocenie, nie widzę potrzeby oceniania tak znanych i
> cenionych
> > albumów. Jeśli chcesz podyskutować o kolejności w obrębie wielkiej trójki
>
> BTS,
> > to jest to temat na oddzielny wątek wg mnie.
>
>
> poczułem sie jak przywołany do porządku uczniak

Niepotrzebnie, po prostu jak na prawdziwego Niemca przystało lubię porządek na forum. A temat trzech klasyków BTS jest na tyle interesujący, że szkoda gdyby zginął jako off-topic w gąszczu wpisów. To chciałem powiedzieć. Możesz usiąść.

[ayya]

Artysta miesiąca: Bob Dylan
Przypomniałam sobie większość jego albumów z lat 60tych, te najważniejsze z lat
70tych i 80tych oraz najnowsze, w tym także "Modern Times" (niezłe, ale nie tak
porywające jak się pisze).

Piosenka miesiąca: Justin Timberlake - Sexy Back (bywa:P)

Sam Cooke - The Man And His Music
Madness - One Step Beyond
Madness - Absolutely
Madness - Seven
Pulp - Different Class
Pulp - This Is Hardcore
Pulp - His 'n' Hers
Pulp - It
The Specials - st
Nick Cave And The Bad Seeds - Henry's Dream
Nick Cave And The Bad Seeds - Let Love In
My Bloody Valentine - Isn't Anything
Antony And The Johnsons - st
Old Time Radio - st
Basement Jaxx - Singles

Sparklehorse – Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain 6-7/10
Guillemots - Through The Windowpane 7-8/10
Duels - The Bright Lights & What I Should Have Learned 7/10
Jenny Wilson - Love & Youth 7/10
Emily Haines & The Soft Skeleton - Knives Don't Have Your Back 6/10
M. Ward - Post-War 6/10
Chad VanGaalen - Skelliconnection 6/10
Grizzly Bear - Yellow House 6/10
Fujiya & Miyagi - Transparent Things 6-7/10
The Rapture - Pieces Of The People We Love 4-5/10
Phoenix - It's Never Been Like That 5-6/10
Mission Of Burma - The Obliterati 6-7/10
Cursive - Happy Hollow 5/10
Seachange - On Fire, With Love 5/10
Sunset Rubdown - Shut Up I’m Dreaming 4/10

Justin Timberlake - Future Sex/Love Sounds
Nelly Furtado - Loose

[ihopeyouwilllikeme]

> w tym także "Modern Times" (niezłe, ale nie tak porywające jak się pisze).

Absolutnie porywające, dużo lepsze od " Love And Theft " ( choć juz od " Time Out Of Mind " oczywiście nie )

Coś tam sobie przypomniałem:

Rage Against The Machine self titled - porywające i powalające, dla mnie Reign In Blood lat 90 ( ortodoksy, nie bić ! )
The Rapture - " Pieces Of A People We Love " - nudy na pudy, żadnego porównania z debiutem, będzie rozczarowanie roku.
Angels And Airwaves - " We Don't Need To Whisper " - nigdy wcześniej nie słyszałem tak sympatycznej zrzynki z U2.
Razorlight - " Razorlight " - dla pewności wróciłem parę razy do debiutu ( ostatni raz już baaardzo na siłę - ta płyta pobiła rekord Guinnessa w starzeniu się, ja już jej nie mogę słuchać ) i podtrzymuję - nowa płyta jest co najmniej 3 razy lepsza.
The Strokes - " Is This It " - debilne pitu pitu o niczym. Tragedia. Już wolę Whitesnake, bo mają charakter przynajmniej.
Whitesnake - " 1987 " - opus magnum pudel-metalu. W swojej kategorii 10/10.
Bon Jovi - " Slippery When Wet " - dwa-trzy dobre kawałki, reszta ( ze szczególnym wskazaniem na ballady ) nie do słuchania. A tak chciałem polubić Bon Jovi..
Men At Work - " Business As Usual " - ostatnio włączyłem radio, usłyszałem " Down Under " i... wiadomo że tysięczny raz, ale nagle skonstatowałem że to świetny kawałek ! Dalejże płyty słuchać ! Jeszcze jeden hit tam jest, a reszta to całkiem przyjemne uzupełnienie.
Green Day - wszystko - fajnie ewoluowali.
Ramones - " Ramones " - kolejny album wszechczasów. Można słuchać 3 dni bez przerwy..

więcej nie pamiętam.

[pszemcio1]

ihopeyouwilllikeme napisał:
> Rage Against The Machine self titled - porywające i powalające, dla mnie
Reign
> In Blood lat 90 ( ortodoksy, nie bić ! )

bo to dobry album jest

> The Strokes - " Is This It " - debilne pitu pitu o niczym. Tragedia. Już wolę
W
> hitesnake, bo mają charakter przynajmniej.


ee tam. to jest zajebisty album. jedyny ich taki fajny bo potem no faktycznie
smutno raczej. ale tu właśnie charakter jest i to jaki. na pewno dużo go tu
wiecej niż u grindeja którego zachwalasz poniżej

[ihopeyouwilllikeme]

> na pewno dużo go tu wiecej niż u grindeja którego zachwalasz poniżej

Nie zachwalam. Wolę GD, bo oni przynajmniej potrafią przypieprzyć na gitarze fajny riff, a Strołkes postawili sobie chyba za punkt honoru, że na ich płycie ma się nie znaleźć ani jeden dźwięk, na którym mozna by zawiesic ucho.

[ilhan]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> > w tym także "Modern Times" (niezłe, ale nie tak porywające jak się pisze)
> .
>
> Absolutnie porywające, dużo lepsze od " Love And Theft " ( choć juz od " Time Out Of Mind " oczywiście nie )

Nie dotrwałem do końca, już teraz ma zaklepany tytuł najbardziej przereklamowanej płyty roku. Kompozycje tak nudne, wymemłane i wymiętoszone przez Dylana 8238978923 w przeszłości. No ale rozumiem, magia nazwiska.

[marcinlet]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> Bon Jovi - " Slippery When Wet " - dwa-trzy dobre kawałki, reszta ( ze
szczegól
> nym wskazaniem na ballady ) nie do słuchania. A tak chciałem polubić Bon
Jovi..

"New Jersey" jest lepsze. Solowa płyta Jona Bon Jovi'ego "Blaze Of Glory" też.

[tomash8]

Marillion - misplaced childhood
Popol Vuh - Seligpreisung
odkryce miesiąca, kto wie czy nie roku: Aarni - Bathos, Aarni - Demo 01/promo 02
AC/DC - Let there be rock
Motorhead - Kiss of death
The No - Mads - Deranged
Laibach - Opus Dei
Laibach - Nova Akropola
Laibach - let it be
Laibach - Volk
The Analogs - Talent zero
Flapjack - Fairplay
Corruption - Virgin's Milk
The Clash - The Clash
Destroyer666 - Phoenix rising
Neuropathia - Bubba luciferi
Voivod - phobos
Voivod - War and pain
Family - entertainment
UFO - strangers in the night
Guru Guru - live 98
Rose Tattoo - Rock'n'roll outlaw
Armia - legenda
Running Wild - Ready for boarding
TSA - proceder
Kult - poligono industrial

Głównie tego.

[jeangenie]

płyta miesiąca: Guillemots - Through The Windowpane (a jak tak dalej pójdzie to
może i...)

James Dean Bradfield - The Great Western (rozczarowanie miesiąca)
Kasabian - Empire (dobrze jest)
Bruce Springsteen - We Shall Overcome: The Seeger Sessions (jest bardzo dobrze)
Get Cape Wear Cape Fly - The Chronicles Of A Bohemian Teenager (nie wiem)
Justin Timberlake - Future Sex/Love Sounds (baaardzo dobrze kurde, no..)

The Pogues - The Best Of Pogues
The Pogues - If I Should Fall With Grace Of God
The Waterboys - Whole Of The Moon
The Boomtown Rats - Mondo Bongo
Elvis Costello& Burt Bacharach - Painted From Memory
Pet Shop Boys - Discography
The Jam - The Gift
Manic Street Preachers - Generation Terrorists

minimal

[pytajnick]

Ja dopiero wracam do słuchania muzyki po wakacyjnej przerwie - więc bardzo
skromnie nowe rzeczy:

Lambchop - Damaged
Ennio Morricone - The Very Best Of
Tv On The Radio - Return To Cookie Mountain
The Great Depression - Preaching to the Fire

Najfajniejszym przeżyciem muzycznym był w ten wtorek "Three Movements" Steve'a
Reicha w studiu Lutosławskiego (warszawska jesień). Reszta kawałków też była
zresztą niczego sobie, no ale minimal rozłożony na całą orkiestrę z całymi jej
stereofonicznymi możliwościami - bomba, pierwszy raz coś takiego słyszałem.

A teraz jak patrzę na to babie lato za oknem, to wiem że za chwilę poleci cudne
"Indian Summer" (wiecznie nieodżałowanego) Landberk (9,5/10 :-)

[pytajnick]

> Tv On The Radio - Return To Cookie Mountain

Niesamowite, że na takiej płycie - no niby ładnej, ale moim zdaniem jednak mocno
przeciętnej, z czasem nużącej, w połowie przelatującej mimo uszu - znajduje się
taka perła jak "A Method".

No jakby to Peter Gabriel nagrał, to by był jeden z jego piękniejszych kawałków
i w ogóle ponadczasowym oklaski. A tak jest "tylko" najpiękniejszym kawałkiem
TotR. :)

[braineater]

Brajniter po letnim odziewaniu się w kwieciste koszule i sandały, przeżył
regres i z dniem 15 września wbiwszy się w glany i ogoliwszy łeb na łyso,
dostosował do imidżu zestaw muzyczny. Takoż mamy klasyczny zestaw, który równie
dobrze mógł zaistnieć dobrych pare lat temu:

Wykonawcy i płyty miesiąca:
Brudne Dzieci Sida - Love Kills - czyli trzy akordy, darcie mordy oraz ja
jestem pank i w ramach walki ze wszystkimi schematami lubie laski z małymi
cyckami.

Potem nastąpiło to czego się długo obawiałem i znalazłem dvd, na którym
zapisano poniższy materiał:

Leningrad - Pulia
Leningrad - Daczniki
Leningrad - Mat' bez elektriciestva
Leningrad - Samyje oh... jebanyje pjesni
Leningrad - Leningrad udielyvajet Ameriku
Leningrad - Made in żhopa
Leningrad - Toczka
Leningrad - Babarobot
Leningrad - Konciert v Radio
Sznur - Vtoroj Madaganskij

które szły na przemian z:

Gogol Bordello - Gypsy Punks!
Gogol Bordello - Irony vs Multiculti
Gogol Bordello - Vio-la Intruder
Gogol Bordello vs Tamir Muskat
Gogol Bordello - Live @ Maxwell's

i który to zestaw zdecydowanie cofnął mnie muzycznie o jakieś 15 lat i jest mi
z tym zajebiście dobrze. Zero kombiniowania, zero bólów egzystencjalnych i
rozterek moralnych, tylko najczystszej wody gitarowo akordeonowa folkowo
pijacka napierdolka. Z tego trendu takoż nowinka zza Wielkiej Wody, czyli punk
kabaret o podłożu religijnym, ze starej szkoły siusiamy na krzyże i inne
symbole:

Reverend Glasseye & His Wooden Legs - Our Lady Of Broken Spine

A po nocach się słuchało:

Beck - The Information - czyli najnowszy Beck, duzo lepszy od Guerro, z jednym
genialnym hiciakiem - Nausea, oraz przecudnej urody kawałkiem Cellphone's dead
i pieśnią, co ma szansę stać się drugim 'Loserem' - Soldier Jane

Bonobo - Days to Come - który przecudnie wraca do klimatów z Animal Magic oraz
ma na ficzuringu laskę z takim głosem, że człowiek automatycznie zaczyna się
rozbierać do naga, gdy pani śpiewa. A pani zwie się swojsko - Bajka i ma szansę
być drugą Fontellą Bass, która tyle ongi namieszała na Every Day Cinematic
Orchestra

Prócz tego po nocach zdecydowanie ze względu na temperaturę hulały trzy płyty
Rae & Christian:

Nocturnal Activity
Northern Sulphuric Soul
Another Late Night

i w temacie nowoczesnego soulu/r'n'b jak na razie nie ma lepiej i nie ma
lepszych

plus zestaw dźwieków normalnych i przysługujących mojejmu wiekowi, czyli:

Mokira - Plee, który jednak dobrze zrobił, że zmienił wytwórnię

Pan American - For Walking, cor Chasing, którzy mogli by nie nagrywać tej
płyty, bo wyszło im jeszce nudniejsze Boards of Canada ze starych albumów

Kilimanjaro Dark Jazz Ensamble - S/T, o których nie chciało mi się szukać
żadnych informacji, ale jak nagrają jeszcze jedną taka płytę, to będą ich
szukać wszyscy maniacy dżezu spod znaku Esbjorn Svensson Trio

a takoż dwóch polskich wynalazaków:

Łąki Łan - Łaki łan
Luc - Halucenogenoeklektyzm
o których chyba poleci osobny wątek

P:)

[kod_kreskowy]

braineater napisał:

> Bonobo - Days to Come - który przecudnie wraca do klimatów z Animal Magic
oraz
> ma na ficzuringu laskę z takim głosem, że człowiek automatycznie zaczyna się
> rozbierać do naga, gdy pani śpiewa. A pani zwie się swojsko - Bajka i ma
szansę
>
> być drugą Fontellą Bass, która tyle ongi namieszała na Every Day Cinematic
> Orchestra

laska Bajka ma poza tym na koncie dwa single i współpracę z Radio Citizenem i
PODOBNO pracuje nad solowym albumem, yay :)

przy Bajce wysiada nawet Yukimi Nagano, o której swego czasu mówiona, że "druga
Fontella"

[braineater]

no, jak na razie mój folder Bajka wygląda mniej więcej tak:

Ben Mono feat Bajka - Protection
Bajka - The only Religion that i believe
Bajka - A Vision 1-3
Radio City feat Bajka - The Hop
Beanfield fet Bajka - Tides

i zdecydowanie CHCĘ więcej:)

P:)

[kod_kreskowy]

zip? :)

Kicia_w_Paski -> _@' n/txt

[braineater]

[humbak]

profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=26432469
Kohnen twoży również pod przydomkiem Bong Ra, z którym mogłeś się zetknąć, jako
drogi jego krzyżowały się z Venetian Snares. Pod tym przydomkiem tworzy muzykę
spod znaku breakcore i czegoś co ponoć zwie się jungle rock. O panu Gideon Kiers
niestety nie wiem nic.

[humbak]

Hehe... no i nie odmieniłem facetowi nazwiska...

[humbak]

Wygląda na to że pan Kier zajmuje się stroną wizualną tego projektu. Wynikało by
że te przyjazne brzmienia są dziełem Kohnena głównie... z tej strony go nie
znałem i muszę przyznać że jestem zaskoczony. Ciekawe brzmienie, bardzo
przyjemne, choć nic odkrywczego w sumie to nie jest. Co łatwo było przewidzieć
synkop tu nie brakuje:)

[grimsrund]

Chceta komentarzy, to bedo :)


Apoteosi APOTEOSI
Italiański prog-rok z polecenia Tomasha8. Zgodnie z oczekiwaniami - bardzo
pozytywne wrażenia.

Kevin Ayers THE CONFESSIONS OF DR DREAM AND OTHER STORIES
Nie lubiana zdaje się przez krytyków płyta wielkiego człowieka, z Nico w roli
towarzyszącej w tytułowej suicie, zajmującej drugą stronę albumu. Nie lubię
krytyków.

Eszter Balint FLICKER
Aktorka znana z filmów Jarmuscha i Buscemiego podśpiewywała już wcześniej
(nawet w jednym odcinku MIAMI VICE), lecz długogrająco spróbowała sił dopiero w
1998, w labelu należącym do Jamesa Iha. Nie padłem na kolana, ale pani brzęczy
całkiem sympatycznie, akustyczno-delikatno-elektronicznie. Wokal zaś, z
racji "etnicznego upośledzenia" artystki, kojarzy się z Bjork.

Bobby Bare THE MOON WAS BLUE
Wciąż na szczęście żywy pomnik amerykańskiego kantry, w ojczyźnie porównywany z
Johnnym Cashem, nad Wisłą chyba nie jest znany zupełnie. Niniejszą płytę, z
2005, wyprodukował Mark Nevers (Lambchop), i, podobnie jak z HIS HANDS Candi
Staton, wyszło mu to bardziej niż przyzwoicie.

Bobby Bare, Jr. YOUNG CRIMINALS' STARVATION LEAGUE
Syn powyższego giganta uprawia nieco zbliżone poletko muzyczne, znacznie
bardziej jednak zbliżone do (mocno chwilami prześmiewczego) rocka. Jego debiut
(2001) również powstał pod czujnym okiem Marka Neversa i okazał się na tyle
ciekawy, że dołożyłem starań, by dotrzeć i do późniejszych dzieł młodszego
Golasa.

Barenaked Ladies BARENAKED LADIES ARE ME
Goło i wesoło coś się zrobiło na tej liście... Ale nic to - w każdym razie
kanadyjscy niegdyś-muzyczni-jajcarze na nowej płycie znów nie zawiedli.

Bears BEARS
Szczęśliwi ci Amerykanie - gdzie nie splunąć, tam wyrasta nowy, obiecujący
zespół. Ci tutaj, pochodzący z Cleveland w Ohio, silnie nawiązują do
brytyjskiego popu lat 60. Nic wielkiego, ale zdecydowanie da się ich słuchać.

Beck THE INFORMATION
Beck to facet, którego płyty nigdy mnie nie zawiodły. Najnowsza rzecz jasna nie
wyłamuje się z tej prawidłowości.

Oren Bloedow / Jennifer Charles LA MAR ENFORTUNA
Dowód na to, że John Zorn nie wydaje w Tzadiku jedynie diabelskich wyziewów.
Filary Elysian Fields nagrały bowiem dla niego cudnie zwiewną i uwodzicielską
płytę, do której nie sposób nie wracać co kilka miesięcy.

Grayson Capps IF YOU KNEW MY MIND
Hamerykanie nie tylko z nadmiarem nowych zespołów mają problem, o nie. To samo
tyczy się zdolnych singer-songwrajterów. Takich jak ten dżentelmen z Luizjany,
zauważony szerzej dzięki wkładowi w powstanie ścieżki dźwiękowej filmu A LOVE
SONG FOR BOBBY LONG (nakręconego zresztą na podstawie prozy jego ojca). Zarówno
ten soundtrack, jak i debiutancka płyta Cappsa to nieprzeciętne wydawnictwa.
Mam wrażenie, że jego nowy album (ukazał się w USA w bieżącym tygodniu) również
okaże się sporym wydarzeniem.

Danny Cavanagh A PLACE TO BE: A TRIBUTE TO NICK DRAKE
Wokalista Anathemy śpiewa piosenki Nicka Drake'a - i śpiewa je bardzo dobrze.
Tylko co powiedzą na to szeroko pojęci metalowcy? ;)

Leonard Cohen SONGS OF LEONARD COHEN

The Concretes IN COLOUR
Szwedzi potrafią! Ci nagrali chyba najbardziej letnią płytę, jaką słyszałem w
bieżącym roku. Kurna, czemu nasi tak nie umieją?

... dalej będzie wyrywkowo, bo jakoś straciłem melodię ;)

John Coltrane THE BETHLEHEM YEARS
Elvis Costello & The Impostors THE DELIVERY MAN
DeVotchKa HOW IT ENDS
DISCOVERED COVERED: THE LATE GREAT DANIEL JOHNSTON
DREAM BROTHER: THE SONGS OF TIM + JEFF BUCKLEY
Elliot Brood AMBASSADOR
Final Fantasy HE POOS CLOUDS
The Gin Club THE GIN CLUB

Gregor Samsa 55_12
Klon Sigur Ros numer 13551? Owszem. Da się słuchać? No ba!

Angie Heaton LET IT RIDE

Hisato Higuchi DIALOGUE
Japońskie ambientowe plumkanie gitarowe, jako żywo przypominające neilyoungową
muzykę do DEAD MAN. Klasa.

I Love You But I've Chosen Darkness I LOVE YOU BUT I'VE CHOSEN DARKNESS
James GETTING AWAY WITH IT: LIVE
Koenjihyakkei ANGHERR SHISSPA
Lambchop TOOLS IN THE DRYER; DAMAGED
Jenny Lewis / Watson Twins RABBIT FUR COAT
Los Lonely Boys LOS LONELY BOYS
The Mars Volta AMPUTECHTURE
Tony Martin BACK WHERE I BELONG

Masters of Reality HOW HIGH THE MOON; FLAK 'N' FLIGHT
Po kolejnym wysłuchaniu tych dwóch wspaniałych koncertówek (i odzyskaniu słuchu
nadwątlonego wypełniającą je bezlitosną rockową napierdzielanką) człowiek
zastanawia się, czemu o tym muzycznym zjawisku nie słyszało nawet wielu ludzi
mieniących się znawcami ciężkiego grania (niestety, sprawdzone (: )

Brian McBride WHEN THE DETAIL LOST ITS FREEDOM
Juana Molina RARA
Mulatu Astatke ETHIOPIQUES, VOL. 4
Maria Muldaur HEART OF MINE: LOVE SONGS OF BOB DYLAN
Shawn Mullins BENEATH THE VELVET SUN

Scout Niblett KIDNAPPED BY NEPTUNE
Tak mogłaby brzmieć Nirvana, gdyby podczas sesji IN UTERO nagrała płytę z
kowerami Black Sabbath z Cat Power na wokalu. Mówiąc szczerze, nie tego się
spodziewałem - choć z drugiej strony, chyba powinienem wiedząc, iż za konsoletą
siedział sobie Steve Albini.

Oscar Peterson Trio NIGHT TRAIN; LJUBLJANA CONCERT; TRISTEZA ON PIANO

Sam Roberts CHEMICAL CITY
Za tego kanadyjskiego młodzieńca, który na swej nowej płycie trochę przypomina
mi wczesnego Bryana Adamsa, jego kraj na szczęście nie musi przepraszać (póki
co w każdym razie) :)

Bob Schneider THE CALIFORNIAN

Semiramis DEDICATO A FRAZZ
Znów tomashowy prog-rock z Italii - dzięki! :)

Sufjan Stevens ILLINOISE
Eee... kompulsja taka, dopada co parę miesięcy, nic nie poradzę.

Matthew Sweet SUPERVIXEN
Ludzie dzielą się na dwie kategorie: tych, którzy o nim nigdy nie słyszeli, i
tych, którzy uważają go za jednego z najlepszych hamerykańskich sogwrajterów.
Tak czy owak, tutaj zaprezentował garść demówek z początku lat 90. Jakość ich
taka se często, to oczywiste, ale i tak piosenki bardzo ładne. Jest i ta, w
której narrator rozpacza, bo porzuciła go Winona Ryder. Ta Winona zawsze lubiła
rokmenów... ;)

Carla Werner PURE THINGS IN WILD PLACES
Ta miła pani z Nowej Zelandii nie zaistniała mocno na świecie (jeno wokalem w
SUMMER SUN Paula Oakenfolda), ale ja ją lubię. Jej głos niektórzy porównują do
Jeffa Buckley'a - szkoda, że piosenki z nowej płyty zbyt często same nie
wiedzą, dokąd zmierzają. Ale już nie powiem złego słowa, bo Artystka przysłała
mi płytę własną śliczną rączką podpisaną, więc nie chcę wyjść na jakiegoś
niewdzięcznika :)

World Standard ALABASTER
World Standard / Wechsel Garland THE ISLE
Ci Japończycy to naprawdę mają łeb na karku... Z pewnością ma go w każdym razie
Sohichiro Suzuki - ale mogłem się tego domyślić, bo Jim White nie zwykł z byle
kim nagrywać swoich płyt :)

Youngblood Brass Band IS THAT A RIOT
Rap z akompaniamentem orkiestry nowoorleańskiej? Czemu nie. Na szczęście po
serii obowiązkowych oburzonych pierdnięć w kierunku George'a Busha na płycie
można usłyszeć sporo dobrego dżezu.

Filmowe:

EVERYTHING IS ILLUMINATED
Jeff Danna AT SACHEM FARM
Mychael Danna / DeVotchKa LITTLE MISS SUNSHINE
Reinhold Heil / Johnny Klimek ONE HOUR PHOTO
Reinhold Heil / Johnny Klimek / Tom Tykwer PERFUME
Philip Glass THE ILLUSIONIST
Mark Isham THE BLACK DAHLIA
THANK YOU FOR SMOKING

[pytajnick]

grimsrund napisał:

> Danny Cavanagh A PLACE TO BE: A TRIBUTE TO NICK DRAKE
> Wokalista Anathemy śpiewa piosenki Nicka Drake'a - i śpiewa je bardzo dobrze.
> Tylko co powiedzą na to szeroko pojęci metalowcy? ;)

A co Anathema ma z metalem wspólnego od - tak prawdę mówiąc - dekady (bo gdzie
tam metal na Alternative4/Judgement, ot ledwie momentami cięższy melodyjny
rock). A na pewno nie mają nic wspólnego od ponad pół dekady...

Zaciekawiłeś mnie, bo jak takich pomysłów kowerowych nie lubię, to Drake jest
jednak wśród moich kompozytorskich ulubieńców, a Danny ma jeden z piękniejszych
współczesnych głosów rockowych (o czym do końca przekonałem się dopiero podczas
ich supportu przed Porcupine Tree, a szczególnie próby (zagrali sobie m.in.
Beatlesów) - no Danny wymiata wokalnie).

Dzięki za cynk.

> Sufjan Stevens ILLINOISE
> Eee... kompulsja taka, dopada co parę miesięcy, nic nie poradzę.

Skąd my to znamy...

[grimsrund]

Te kowery Drake'a są niezwykle ascetyczne, dokładnie takie jak oryginały. Plus
głos Cavanagha - w sumie więc brzmią tak, jakby to on sam je napisał.

Nawiasem mówiąc, czytam tu i ówdzie, że ta płyta to jakiś rarytas wielki,
wydana w kilkuset egzemplarzy. Nie wiem, jaka jest prawda, w każdym razie swoją
kupiłem w... Rosji, ale raczej jest ona legalna.

[pytajnick]

grimsrund napisał:

> Te kowery Drake'a są niezwykle ascetyczne, dokładnie takie jak oryginały. Plus
> głos Cavanagha - w sumie więc brzmią tak, jakby to on sam je napisał.

Wspaniale! Już mam, lada chwila (nie wypada przerywać Mozartowi) zapodam i okaże
się, czy wartało się ekscytować.

> Nawiasem mówiąc, czytam tu i ówdzie, że ta płyta to jakiś rarytas wielki,
> wydana w kilkuset egzemplarzy. Nie wiem, jaka jest prawda, w każdym razie swoją
>
> kupiłem w... Rosji, ale raczej jest ona legalna.

www.foreshadow.info/sklep/catalog/product_info.php?products_id=466

[pytajnick]

Bardzo ladny ten Danny-Drake, dzieki grimsrundzie za cynk.

Kluczowa roznica w stosunku do oryginalow jest fakt, ze Danny gra na gitarze
akustycznej, a nie klasycznej. ;-)

[grimsrund]

He he, spoko :)

Aż se sam słuchnąłem ją jeszcze raz dziś rano - trudno się oderwać...

[pagaj_75]

POPIK
- Dani Siciliano - Slappers (2006)
- Basement Jaxx - Crazy Itch Radio (2006)
- Junior Boys - So This Is Goodbye (2006)
- Readymade FC - Babilonia (2005)
- Max Tundra - Mastered by Guy at the Exchange (2002)
- Cine-Milky - Suture-Hi (2003)

No bez szału jest w tej kategorii, generalnie. Płyta Dani Siciliano muzycznie
ciekawsza od "Scale" Herberta, ale nie wiem na jak długo wystarczy. Piwniczne
Jacusie nagrali płytę dobrą, ale i tak chyba najsłabszą w swojej dyskografii. Z
Junior Boys było tak, że na początku "o, ładnie jest, nawet nie tak źle jak się
spodziewałem", a potem, po 7-8 przesłuchaniach, kompletnie o tej płycie
zapomniałem. Readymade to w ogóle porażka jest (a poprzednia płyta, "Bold", była
nawet całkiem), niepotrzebnie facet się przekwalifikował z house'u na indie-pop;
niech już lepiej robi innym remiksy, bo w tym jest zdecydowanie najlepszy. Max
Tundra wmawiany mi przez aimarka i nemrroda okazał się być bardzo sympatycznym
facetem, niekiepskim producentem z mnóstwem pomysłów, tylko że to wszystko
jakieś takie w sumie grzeczne jest. Niby wariactwo, ale bez jazdy po bandzie.
Ale na koncert się wybieram. Powyższe tyczy się również nemrrodowej podjarki,
Cine-Milky. Miło się słuchało, ale nie podnieciłem się.


DŻEEZZZZ
- Chicago Underground Duo - In Praise of Shadows (2006)
- Sao Paulo Underground - Sauna: Um, Dois, Tres (2006)
- Frequency - Frequency (2006)
- Kammerflimmer Kollektief - Cicadidae (2003)

A tu dużo lepiej. Odświeżyłem sobie "In Praise of Shadows" i faktycznie jest to
jedna z lepszych płyt w tym roku. Podobnie Sao Paulo Underground, piękna rzecz
nawet dla tych co muzyki brazylijskiej nie kumają. Frequency niby debiutują, ale
po zdjęciach widzę, że to już dziadki są, więc i wkrada się trochę jazzowy
onanizm solówkowy, chwilami trochę przynudzają, ale parę kawałków naprawdę
świetnych, warto rzucić uchem. A Kammerflimmer to już są KLASĄ SAMI DLA SIEBIE.


KATEGORIA OPEN ((c) nemrrod)
- Joanna Newsom - The Milk-Eyed Mender (2004)
- Hope Sandoval & the Warm Inventions - Bavarian Fruit Bread (2001)
- Tortoise - A Lazarus Taxon (2006)
- Yo La Tengo - I Am Not Afraid of You... (2006)

Joanna Newsom is awesome, płyta miesiąca. No kurde, kocham takie porąbane laski.
Jak ja do tej pory mogłem ją jakoś omijać? Solowa płyta Hope S. z Mazzy Star to
już takie ładne oldskulowe przynudzanie, ale też takie "On the Low" to, jak
kiedyś Aimar świetnie określił, muzyka z Białej Chaty, pięć minut w czasie
których Bob przestaje zabijać. Podręcznikowe 10/10. Przez składaka Żółwia wciąż
się przegryzam, ale co ja jeszcze ciekawego mogę o nich powiedzieć? O YLT
napisałem w odpowiednim wątku.


AMBIENTOPOCHODNE
- Eluvium - When I Live By The Garden And The Sea (2006)
- Tim Hecker - Mirages (2004)
- Gas - Koenigsforst (1999)
- Keith Fullerton Whitman - Track4 (2waysuperimposed) (????)
- Keith Fullerton Whitman - Met Life: Dartmouth Street Underpass (2003)
- Loscil - Triple Point (2001)
- Robert Henke - Signal to Noise (2004)

Z powyższych najwyżej oceniam Heckera (chociaż i tak, nemrrodzie, wolę "Radio
Amor" - chyba jednak jego najlepszy album, ale tu ciężko się zdecydować) i Gas
(ale tutaj trochę już czuć wyczerpywanie się formuły, nie dziwota, że "Pop" jest
ciut inna). EP-ka Eluvium brzmi jakby Matthew Cooper zamykał jakiś rozdział w
swojej twórczości, podsumowuje wszystko co było na dotychczasowych płytach.
Ciekawe, może zaskoczy na następnej. "Track4" Whitmana to jakieś bonusowe
nagranie z płyty dostępnej tylko na jego koncertach (no i na emusic) - ładne,
głębokie buczenie, jakby z jakiejś jaskini, tytułem i brzmieniem nawiązuje do
"Playthroughs", więc może i powstało to w tamtym czasie. "Met Life" to z kolei
dwa nagrania, z których jedno to field recording popełniony w jakimś prześciu
podziemnym (dwadzieścia minut przejeżdżąjących pociągów, przebiegających ludzi i
innych takich), a drugie to ambientowy dron wysnuty z tych odgłosów. Też fajne.
Debiut Loscila to wskrzeszanie w 2001 roku techno-ambientu sprzed dekady, kłania
się wczesny Biosphere i Aphex Twin z obu S.A.W. Czyli średnio z oryginalnością,
ale podoba mi się pomysł poświęcenia płyty prawom termodynamiki, włącznie z
11-minutowym lodowatym dronem mającym obrazować stan zera absolutnego. Dam
jeszcze facetowi szansę z płytą "Submers", bo tematyka morsko-podwodna zdaje się
służyć twórcom ambientowym. Robert Henke z Monolake zrobił płytę z lekko
mistycznymi dronami (trochę w stylu Steve'a Roacha or something) plus na
dokładkę elektroniczną rekonstrukcję burzy. Ciekawe.


PIKACZU
- Kid 606 - P.S. I Love You (2000)
- Luomo - Vocal City (2000)
- Oval - Wohnton (1993)
- Oval - Dok (1998)

"P.S. I Love You" to nietypowa rzecz jak na Kida, o ile się orientuję, bo tutaj
klika i trzeszczy tak jak na label Mille Plateaux przystało, ale bardzo dobrze
klika i trzeszczy, chociaż ogranicza mocno swoje szaleństwo. A najbardziej
popieprzony kawałek na płycie, ostatni, to podobno przez pomyłkę (??? jak to w
ogóle możliwe?) wstawione nagranie Keitha Fullertona W. a.k.a Anonymous. Luomo
(znany również jako Władysław Opóźniacz) nie wstrząsnął mną swoim "Vocal City".
Owszem, ładne choć przydługawe piosenki, ale nie dostrzegam tu rzekomej
rewolucji w hałsie, ale może się nie znam. W każdym razie, na wczorajszy występ
Fina się nie wybrałem.
Jeśli chodzi o Ovala, to 'no luck this time'. Debiut, "Wohnton", wprawdzie w
warstwie elektronicznej brzmi rewolucyjnie jak na 1993, ale wszystko rozwalają
dyletanckie wokale (dobrze, że potem z nich zrezygnowali), no i momentami
czerstwe pomysły. "Dok" to pierwsza płyta Markusa Poppa solo jako Oval i
najlepsza recenzja tej płyty jaką znalazłem w internecie to jedno słowo:
comatose. 45 minut cichuteńkich cyfrowych dronów, które nie potrafią na dłuższą
chwilę przykuć ucha. Odbiłem się od tej płyty jak piłka od ściany. Jak ktoś nie
zna Ovala, to lepiej niech zacznie od "Systemisch" lub "94 Diskont", bo to
rzeczy dziejowe są.

[pszemcio1]

pagaj_75 napisał:

Joanna Newsom is awesome, płyta miesiąca. No kurde, kocham takie porąbane laski
> .
> Jak ja do tej pory mogłem ją jakoś omijać?

nom, a do tego ładna. a nowy album tuż tuz i ma byc jeszcze bardziej pokręcony

[braineater]

Jest:)
I oczekuję reakcji, bo to kompletnie inna strona Joasi. Płytka ma prawię
godzinę, numery są rozbudowane do kilkunastu minut (jest 5 tracków tylko),
muzycznie niby instrumenty te same, ale zupełnie inaczej wykorzystane, a
kompozycje nie maja nic wspólnego z tym co Joasia nagrywała wczesniej. Zero
piosenkowatości a tekstów mógłby jej pozazdrościć Wait's z Cavem razem wzięci.
Cudna płyta

P:)

[pszemcio1]

juz jest??? :-O no reakcja będzie, musi być...

[hennessy.williams]

A gdzież jest? Bo na emusic ni ma, w Amazonie ni ma, w iTunesach też ni ma.

[braineater]

link do rapida na skrzynkę?:)

P:)

[hennessy.williams]

braineater napisał:

> link do rapida na skrzynkę?:)
>
> P:)

Się prosi. Dla porządku napiszę, że preorder w amazonie zrobiłem ;)

[braineater]

z godzinkę aplołd zajmnie, a potem hulaj dusza.
Dla porządku dodam, że jak cena spadnie do 20pln, to nabęde legala:)

P:)

[nemrrod]

pagaj_75 napisał:

> Max Tundra wmawiany mi przez aimarka i nemrroda okazał się być bardzo
> sympatycznym facetem, niekiepskim producentem z mnóstwem pomysłów, tylko że to
> wszystko jakieś takie w sumie grzeczne jest. Niby wariactwo, ale bez jazdy po
> bandzie.

No ale właśnie tu nie chodzi o eksperymentowanie z jakimś awangardowym nadęciem
i jazdę o bandzie, tylko o fajne melodie i fajne piosenki. Max Tundra robi pop i
to jest popowa płyta, tyle.

> chociaż i tak, nemrrodzie, wolę "Radio Amor" - chyba jednak jego najlepszy
> album, ale tu ciężko się zdecydować

A nie mówiłeś ostatnio, że "Haunt Me"? ;> Jeśli "Radio Amor" to może być, jesteś
blisko, bo to numer dwa w jego dyskografii ;)

> Joanna Newsom is awesome, płyta miesiąca. No kurde, kocham takie porąbane
> laski. Jak ja do tej pory mogłem ją jakoś omijać?

No właśnie ja też omijałem, ale ostatnio widziałem teledysk i się podjarałem
lekko ;)

Tego Kida, Ovala pierwszego i Dani nie sprawdziłem jeszcze, ale sprawdzę :)

[pagaj_75]

nemrrod napisał:

> No ale właśnie tu nie chodzi o eksperymentowanie z jakimś awangardowym
> nadęciem i jazdę o bandzie, tylko o fajne melodie i fajne piosenki.
> Max Tundra robi pop i to jest popowa płyta, tyle.

No wiem, wiem. Ale po zachwytach Kolegi ze Zgierza oczekiwałem chyba czegoś
innego. Zresztą, może po prostu w tej chwili muszę odpocząć od popu, bo jak
widać ani Juniory ani nic innego mi nie wchodzi za bardzo.

> A nie mówiłeś ostatnio, że "Haunt Me"? ;> Jeśli "Radio Amor" to może być,
> jesteś blisko, bo to numer dwa w jego dyskografii ;)

Mówiłem, ale ostatnio sobie próbuję porównywać i ciągle się waham między tymi
pierwszymi płytami. Bo "Mirages" to przede wszystkim "Balkanize-You" a potem
długo nic, plus kilka innych ciekawych, ale nie porywających rzeczy. Ale i tak
Tim rządzi, spoko.

[aimarek]

pagaj_75 napisał:

> No wiem, wiem. Ale po zachwytach Kolegi ze Zgierza oczekiwałem chyba czegoś
> innego.

Ano, patrzę teraz, że pisałem cuś o awangardowości i lobotomii. Pierwsze
określenie może wprowadzać w błąd, bo konotuje z radykalnością,
nieprzystępnością i nadmuchaniem. Użyłem go jednak w znaczeniu, które imho
pasuje do Maxa jak ulał: awangardowy czyli oryginalny, nowatorski,
niekonwencjonalny.
No a "lobotomia" faktycznie nie za bardzo tu pasuje.
Mimo wszystko sugerowałbym sięgnąć po mniej popikowy debiut Maxa, którego już
opisywać nie będę, co by znowu nie wypaczyć.

[hennessy.williams]

Ponieważ miałem wakacje i dużą ich część spędziłem w samochodzie, to w
większości słuchałem składaków – najczęściej home-made. Regularnych płyt w
obiegu było mało, ale za to wszystkie 7up.

PŁYTA MIESIĄCA:
Bob Dylan – Modern Times
Awers: Dylan to dla mnie największy artysta naszych czasów, więc można wziąć na
to poprawkę.
Rewers: Kilka jego poprzednich płyt było nienajlepszych więc nie jestem
zaślepionym dylanofilem.
"Modern Times" to po prostu świetna staroświecka płyta. Czasem przypomina mi
klimatem wczesnego Waitsa, czasem nagrania Woody'ego Allena. Ale przede
wszystkim jest to dla mnie powrót do najwyższej formy starego Dylana. Razem z
"American V" Johnny'ego Casha tworzą swoisty dyptyk. Amen.

MÓJ PIERWSZY RAZ:
Yo La Tengo – I'm Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass
Camera Obscura – Biggest Bluest Hi-Fi
Depeche Mode – Recording The Angel: Warsaw Legia Stadium
VA (OST) – Leonard Cohen: I'm Your Man

PLAY IT AGAIN, HENNESSY:
Cat Power – The Covers Record
Joanna Newsom – The Milk-Eyed Mender
Loretta Lynn – Van Lear Rose
Midlake – Bamnan And Silvercork
Midlake – The Trials Of Van Occupanther
The New Pornographers – Mass Romantic
The National – Sad Songs For Dirty Lovers
The New Pornographers – Electric Version
Rainbirds – ST
The The – 45 RPM
Johnny Cash – American I-V

[nemrrod]

PŁYTY MIESIĄCA:

EKKEHARD EHLERS A Life Without Fear [2006]
Chyba wszyscy przegapili wątek hajpujący... Cóż, Wasza strata :P

KELLEY POLAR Love Songs Of The Hanging Gardens [2005]
Tej pyty chciałem posłuchać już dawno, ale o niej zapomniałem. Dopiero ostatnio
Polleke tutaj o niej wspomniała i sobie przypomniałem :) Romantyczne disco z
gejowskiego klubu gdzieś w kosmosie - tak to widzę. Trochę mięczackie, ale są
fajne melodie i fajne disco beaty (producentem jest Morgan Geist, jeden ze
sprawców revivalu italo disco).



POP AMBIENT:

PORN SWORD TOBACCO s/t [2004]
PORN SWORD TOBACCO Explains Freedom [2005]
THE BOATS We Made It For You [2005]
GOLDMUND Corduroy Road [2005]
V.A. Pop Ambient 2006 [2006]

W związku z konicznością skupienia się na tzw. pracy umysłowej starałem się nie
słuchać rzeczy, które za bardzo by mnie podniecały i absorbowały moją uwagę.
Dlatego też nieświadomie i niepostrzeżenie zabrnąłem w ten ambientopodobne
brzmienia.
Nawet nie zdawałem sobie sprawy, że ten nurt (nazwany tak przeze mnie, na mój
użytek ;)) jest tak silnie reprezentowany. Polega to na połączeniu niby
ambientowych teł i elektroniki z fortepianem, smykami itp. Utrzymana w tej
konwencji płyta Deaf Center podobała mi się, uważałem ją nawet za coś
oryginalnego. Julien Neto wydawał mi się już epigonem, ale był jeszcze ok.
Natomiast wymienione powyżej pozycje to już nadmiar i przegięcie. Najciekawsza z
tego zestawu jest chyba pierwsza płyta Porn Sword Tobacco - motywy na
fortepianie przysłonięte elektroniczną mgiełką. The Boats jakoś bez wyrazu mi
się wydaje. Pod pseudo Goldmund kryje się koleś odpowiedzialny za projekt
Helios, którego tegoroczna płyta jest zachwalana i hajpowana tu i ówdzie i
stanowi chyba apogeum tego nurtu. Ja na razie nie mam zamiaru słuchać,
wysłuchałem ostatnio aż nadto tego rodzaju rozmarzonych, rozmytych dźwięków. I
utwierdziłem się w przekonaniu, że jeśli chodzi o połączenie elektroniki i
fortepianu, to wygrywa surowy minimalizm dueto Alva Noto & Ryuichi Sakamoto.
Składanka "Pop Ambient" też tu pasuje, choć wyszła na tech-house'owo
zorientowanym labelu Kompakt. Właściwie to jestem przeciwnikiem tej mdłej,
rozmiękczającej charaktery serii, a tę część ściągnąłem, bo znajduje się na niej
całkiem fajna, brzdąkająca interpretacja "Gymnopedie #1" Erika Satie
(kolekcjonowanie elektronicznych interpretacji "Gymnopedii" stało się bowiem
moim hobby, więc jeśli znacie jakąś, dajcie znać ;)).


V.A. Folds And Rhizomes for Gilles Deleuze [1995]
Jestem natomiast zwolennikiem takich intelektualnych składanek ;) Wydana przez
belgijski label Sub Rosa kompilacja będąca hołdem złożonym Gillesowi Deleuze,
którego prace legły u podstaw powołania labelu Mille Plateaux i stały się
teoretyczną inspiracją dla skupionych w nim twórców. Mouse On Mars, Scanner,
Oval oraz bliżej nieznane mi Main i duet Tobias Hazan & David Shea. Kawałek MoM,
"Subnubus", znajduje się również na "Instrumentals", kawałek Oval jak na Oval
dość wyciszony. W ogóle cała ta składanka jest wyciszona, skupiona,
introwertyczna, bazująca bardziej na operowaniu ciszą niż dźwiękowych
eksperymentach.

PLASTIKMAN Consumed [1998]
Znany z dość bezkompromisowego minimalu twórca tutaj w bardziej transowym
wydaniu. Cichy, głuchy beat, dobiegający jakby zza ściany, kilka sampli i
efektów, utwory po 10 min. Koncepcja podobna do Gas, ale znacznie mniej
intensywna i mniej przekonująca.

MARSEN JULES Herbstlaub [2005]
Tę płytę na pierwszy rzut ucha można byłoby wrzucić do kategorii "pop ambient",
ale jednak ma w sobie "to coś". Intensywny, symfoniczny ambient.

WILLIAM BASINSKI Melancholia [2005]
Motyw przewodni, pojawiający się w kilku miejscach jest bardzo ładny i naprawdę
melancholijny. Reszta jakoś nie zapadła mi w pamięci. Dobra płyta, ale
zdecydowanie nie ma tej siły rażenia, co "Disintegration Loops".

RHYTHM & SOUND With Artists [2003]
Cóż można napisać, R & S nagrywają wciąż jakby tę samą, wypełnioną kosmicznym,
cyfrowym dubem i natchnionym wokalami Jamajczyków płytę. Pagaj, przerobiłeś
Basic Channel i Chain Reaction, sprawdź czym von Oswald i Ernestus zajmują się
dzisiaj :)

KREIDLER Weekend [1996]
Postrockowi romantycy albo romantyczni postrockowcy. Dość naiwne (gitara, bas,
elektronika), ale mające swój urok granie, przypominające brzmieniowo wczesne To
Rococo Rot.

DNTEL Something Always Goes Wrong [2001]
Dla wielbicieli kruchej brzmieniowej tkanki "Life Is Full Of Possibilities"
znajdujące się na tym wcześniejszym albumie kaskady beatów mogą wydać się
prawdziwym hardkorem ;)


Najciekawszą rzeczą, jaką odkryłem w tym miesiącu są wydawnictwa labelu Fällt w
ramach serii Invalid Object. 24 artystów z kręgu eksperymentalnej
mikroelektroniki nagrało po 15 utworów o długości jednej minuty każdy. Niezwykle
ciekawy przegląd tego, co dzieje się we współczesnej "poważnej" elektronice - od
15-minutowego ambientu na granicy ciszy Akiry Rabelais, poprzez modulacje fal
dźwiękowych, (w uproszczeniu) kliki (Stephan Mathieu), inspiracje muzyką
klasyczną (Ekkehard Ehlers), pocieranie czułym mikrofonem o różne części ciała
(Steve Roden), eksperymenty Scannera, po laptopowy noise Pity. Wszystkiego nie
przesłuchałem, trochę nie ogarniam i brakuje mi narzędzi pojęciowych, by o tym
pisać. Jeśli ktoś chce się zmierzyć - wszystko do pobrania legalnie tutaj:
www.fallt.com/invalidObject

[pagaj_75]

nemrrod napisał:

> EKKEHARD EHLERS A Life Without Fear [2006]
> Chyba wszyscy przegapili wątek hajpujący... Cóż, Wasza strata :P

Ja nie przegapiłem, ale nie miałem już sił i czasu. Dopiero teraz, w
październiku sięgnę.


> Najciekawszą rzeczą, jaką odkryłem w tym miesiącu są wydawnictwa labelu Fällt
> w ramach serii Invalid Object.

Na to też nie miałem czasu, ale wszystko przede mną. Widzę, że pojawia się tam
też niejaki Kim Cascone, którego nazwisko mi notorycznie gdzieś przemyka w
różnych miejscach. Czas wreszcie rozpoznać co to za jeden.

[braineater]

Ja to bym Goldmunda pobronił, jako chyba najlepszej ambientowej płyty jakiej
dane mi wysłuchac było w tym roku, rewelacyjnie i na bogota zaaranzowanej, ale
na razie z braku przeciwnika powiem ino, że nie ma tego, co porównywać do Noto
z Sakamoto, bo to całkiem inksza bajka.
A przy okazji, to jeszcze napiszę, że takiego bezsensownego lift music jakie
wypełnia ostatnie dokonanie Sakamoto, czyli 'Bricolages' to już dawno nie
słyszałem. Koszmar i kaszka manna w jednym:)

P:)

[nemrrod]

braineater napisał:

> Ja to bym Goldmunda pobronił

Akurat Goldmunda słuchałem na końcu i byłem już tak wymęczony tymi miękkimi
brzmieniami, że po pierwszym przesłuchaniu wrzuciłem go do tej szufladki i na
razie nie mam ochoty go z niej wyciągać :) A jak się ta płyta ma do tego Heliosa?

> A przy okazji, to jeszcze napiszę, że takiego bezsensownego lift music jakie
> wypełnia ostatnie dokonanie Sakamoto, czyli 'Bricolages' to już dawno nie
> słyszałem. Koszmar i kaszka manna w jednym:)

A to ciekawe, bo lista remiksujących wygląda interesująco...

[braineater]

ja natomiast nie znam Heliosa (ale juz ptaszek został zaprzegnięty do
naprawienia tego niedopatrzenia), więc porównac nie bardzo mogę. Posłucham, to
napiszę.
A Sakamoto własnie niestety tylko dobrze wygląda, natomiast te wszystkie remixy
brzmia jakby przez ostatnie 10 lat nic się w muzyce elektronicznej nie ruszyło
i nie zmieniło i po trzech przesłuchaniach, z których każde kolejne było
bardziej męczące odszedł do Krainy Wiecznego Delete. Jedyne co się jeszce w
miare broni to mix Fennesza, a tak to jednak popłuczyny z 10 prania tych samych
melodii. Żal o tyle wiekszy, że poprzednia płyta z remixami, ta robiona przez
Ninja Tune'owców, z przeobłędną wersją Salvation dla mnie od dobrych 10 lat
stanowi wzorzec, jak robic genialne mixy, nie gubiąc przy tym autora oryginałów.

P:)

[pytajnick]

braineater napisał:

> ja natomiast nie znam Heliosa (ale juz ptaszek został zaprzegnięty do
> naprawienia tego niedopatrzenia), więc porównac nie bardzo mogę. Posłucham, to
> napiszę.

Super jest. Łagodny i ładny. Prosty. Ładny.

[polleke]

Midlake - The Trials Of Van Occupanther
Świetnie się przy tym ziewa. Ewokuje brodatych wujów zgromadzonych w szopie za
domem i coś tam niespiesznie majstrujących. A nie jest to obraz, który
dziewczyna chciałaby zatrzymywać pod powiekami przed zaśnięciem.

The Pipettes – We Are The Pipettes…
… and we are trying too hard. Swoim zaistnieniem stawiają kilka sensownych
pytań, a po chwili je trywializują i unieważniają, obracając wszystko w żart.
Rzecz zrobiona na pół gwizdka, kompensowana groszkami i tańcem synchronicznym.
Ta błahość projektu i niskie ambicje stawiają je w szeregu zespołów weselnych,
tribute bandów itp. Pseudo-girlgroup, pseudo-indiepop, ech.

Michael Head and The Strands – The Magical World of The Strands
Z recenzji zupełnie innego albumu: “The problem with being a rock classicist -
taking the likes of the Byrds as your templates - is that you have to be
awfully good to live up to your inspirations.” Po problemie, bo to majstersztyk
chamber popu. Sielanka, która powstała, gdy Michael Head tkwił po uszy w gównie.

Arthur Russell – Calling out of Context
Avant-disco. Bossowskie. To właśnie Russell otworzył w muzyce tanecznej furtkę
z napisem “melancholia”. Junior Boys, Kelley Polar - pokłońcie się nisko.

Kelley Polar - Love Songs of the Hanging Gardens
Disco dla zmęczonych, mirrorball w sypialni. Struktura jak w piosenkach pop, za
teksturę odpowiada głównie house. Mocno się tym zachłysnęłam pod koniec roku,
teraz wróciłam przez Russella. Drugi ważny punkt odniesienia to new romantic ze
swoim melodramatyzmem i androgynicznością.
[Edit: pisałam to przed przeczytaniem postu Nemrroda :)]

The Format – Dog Problems
There is more to life than hooks, you know. But not much more.
I nie ma, że „płyta na lato”, bo koncept o sezonowości muzyki oznacza taryfę
ulgową w ocenie, a tej The Format nie potrzebują.

Donald Fagen – Nightfly
Mistrzowskie aranże i koncept („certain fantasies that might have been
entertained by a young man growing up in the remote suburbs of a northeastern
city during the late fifties and early sixties”), ale całość zbyt
nieskazitelna, zbyt chirurgiczna. Jeszcze powalczę, najwyżej oddam mamie, sobie
zostawiając klasową okładkę:
donaldfagen.com/_img/albums/nightfly.jpg
The Triffids – Born Sandy Devotional
Tyle już tu o BSD napisano. co mogłabym dodać? Wielka płyta, nie wiem, czy znam
drugi album, który by w taki sposób równoważył „duszne”, „gęste” emocje
przestrzennym brzmieniem.

Taking Sides: the Mats vs The Dü (składak od Ilhana)
The Dü.

Stockholm Monsters – Alma Mater
Głupia sprawa: kiedy pierwszy raz zetknęłam się z nazwą, myślałam że to o
ABBIE; a potwory są naprawdę z Manchesteru. Indie-dance na skraju załamania
nerrrwowego. Strzał prosto w serce.

[pytajnick]

polleke:

> Midlake - The Trials Of Van Occupanther
> Świetnie się przy tym ziewa. Ewokuje brodatych wujów zgromadzonych w szopie za
> domem i coś tam niespiesznie majstrujących. A nie jest to obraz, który
> dziewczyna chciałaby zatrzymywać pod powiekami przed zaśnięciem.

Ale trzeba im przyznać, że w całej tej nudzie (powiedzmy że dosyć sympatycznej i
na przyzwoitym poziomie), udało im się wymalowac kilka takich "momentów", że aż
miło. Przykład - "Young Bride", wejście skrzypiec i od razu robi się taki
fantastyczny klimat rodem z "Hero" czy innych "Przyczajonych...".

Ale zaraz potem w "Branches" sie robi środkoworadioheadowato :|

[cze67]

> Donald Fagen – Nightfly
> Mistrzowskie aranże i koncept („certain fantasies that might have been
> entertained by a young man growing up in the remote suburbs of a northeastern
> city during the late fifties and early sixties”), ale całość zbyt
> nieskazitelna, zbyt chirurgiczna.

A ja właśnie za tę elegancję pokochałem ongiś tę płytę (podobnie jak piosenki
Steely Dean). Szkoda, że Ci nie weszła.

[roar]

Było. Słuchanym. Powoli wracam do siebie. Ale to bardzo powoli, niestety, dlatego z notable rzeczy leciały u mnie we wrześniu tylko:

Guillemots - Through the Window Pane [8/10]
No tak, wiem, Guillemotsów wszyscy lubią. Jestem w szoku. Jak to możliwe, że to się podoba komukolwiek POZA MNĄ?
Najlepsze jest to, że to jest w sumie nieszczególna płyta. Sporo missów ("Little bear"...), parę niezrozumiałych decyzji artystycznych ("Samba in the Snowy Rain" tylko 3 minuty...? Dlaczego?!?), chodzenia na skróty ("Made Up Love Song") sporo balansowania na granicy kiczu ("Sao Paolo", drugi, kurde, "McArthur's Park".)... no, to ostatnie to mi akurat zupełnie nie przeszkadza. Tak właściwie to nic mi w sumie nie przeszkadza w radowaniu się tą muzyką. I jeśli Nurzyki nagrały TAKĄ płytę, i dalej słychać, że jest masę do poprawienia, to wolę nawet nie myśleć, co będzie, jak trochę obrosną w pióra.

The Smiths - Queen Is Dead [7.5/10]
Musiałem wrócić, nie było rady. Strasznie przegapiłem tę płytę wcześniej. No jest nierówna jednak trochę, jednak wolę Mięso, ale "Cemetry Gates" to jest utwór dziejowy, a "Boy with a Thorn in His Side" i "There is a Light..." nawet jeszcze bardziej. Morrisey. Marr. Wiadomo. W sumie.

Legendary Pink Dots - Ancient Daze [b/o]
To było, kurde, 25 lat temu. Jedna z wielu składanek z początków grupy. Przez przypadek mi się ściągła...
...no Ka-Spel już wtedy był gość. "Voices" to mój, jak to mówią, joint miesiąca. A ten śpiewany przez jakąś panią refrenik "Phallus Dei" to sami napisali, czy sobie skądś wzięli? Google nic nie wie. A ja doznaję za każdym razem.
"Your Children Placate You..."? Nie ma tej płyty.

Mushishi OST 1 & 2 [8/10]
Nie bawiąc się w długie wstępy - płyta, która przywraca mi, nadwątloną mocno po usłyszeniu paru potworków w stylu Gandalfa (ciekawość to pierwszy stopień do...) wiarę w ogólnie pojętą muzykę New Age.
Trochę wyjaśnienia. Gdybym chciał jechać po najmniejszej linii oporu, powiedziałbym, że serial Mushishi to takie Archiwum X w realiach średniowiecznej Japonii. To oczywiście zupełnie nie tak... to znaczy, dopóki nie zejdziemy na muzykę. Bo muzyka niekiedy żywcem przypomina to, co robił niejaki Mark Snow w serialach X-Files i Millenium (zwłaszcza ścieżka z tego ostatniego to dziejowe rzeczy były). Tyle że jest to grane na żywych instrumentach, nie elektrofonach. Nie, że jakiś plus to ma być, po prostu słychać różnicę. W dodatku często są to japońskie instrumenty - taiko, jakieś dzwoneczki, flety. Niby stonowane, a strasznie różnorodne. Niby muzyka ilustracyjna, a co chwila wyławiam z tego jakieś zupełnie niesamowite fragmenciki. W sumie - jedna z płyt roku, strasznie to dziwne.

Kohachiro Miyata - Shakuhachi: The Japanese Flute [8.5/10]
To co robi pan Miyata po prostu wymiata. Props dla Aimara, co tę płytę znalazł pół roku przede mną.

Katsuya Yokohama - l'Art du Shakuhachi [b/o]
A to już gorsze, ale pasuje do kompletu.

No i na koniec najlepsze:

'Weird Al' Yankovic - Straight Outta Lynwood [7.5/10]*
Napiszę chyba w chwilce wolnego czasu jakąś recenzję na forumie, bo tego się w paru zdaniach nie da opisać. Akapit na piosenkę to minimum. Zdaję sobie sprawę, że nie jest to wydarzenie do końca muzyczne... ale wydarzenie none the less. Al znowu jest wielki. Zresztą, próbka poniżej:

[pszemcio1]

roar napisał:
> Guillemots - Through the Window Pane [8/10]
> No tak, wiem, Guillemotsów wszyscy lubią

ja nie przepadam, więc nie wszyscy

> The Smiths - Queen Is Dead [7.5/10]

dla mnie 9/10

[mechanikk]

> The Smiths - Queen Is Dead [7.5/10]
>
> dla mnie 9/10

Zgodzę się, że płyta nierówna. Ale za takie momenty
jak "Frankly", "Cemetry", "Boy" i "Light" daje się 10 całości.

Co do mojego słuchania wrześniowego, to jeszcze chyba zdążę się wkrótce
wypowiedzieć. Skrótowa zapowiedź: hajlajty miesiąca: The Triffids, Psapp i
Charlotte Gainsbourg.
Rozczarowanie: nowy Lambchop, ale tu zdaje się będę musiał się wysilić z
uzasadnieniem, bo mi nikt nie uwierzy, że "tak o", po prostu "Damaged" może
nudzić, smucić i wkurzać.

[nemrrod]

mechanikk napisał:

> Psapp i Charlotte Gainsbourg.

O, to ja czekam na komentarz dotyczący tych pozycji :)

[mechanikk]

nemrrod napisał:

> > Psapp i Charlotte Gainsbourg.
>
> O, to ja czekam na komentarz dotyczący tych pozycji :)

Psapp - The Only Thing I Ever Wanted
Do tej płyty pasuje stary jaj świat recenzencki slogan: w normalnym świecie ta
płyta byłaby bestsellerem (najlepszym selerem). Najbliżej tej muzyce jest do
Pram i Architecture In Helsinki. Męski osobnik z tego duetu, Carim Classmann,
współpracował niegdys z Einsturzende Neubauten, ale jeśli słychać tu jakieś
podobieństwa, to z raczej odnoszą się one do późnych nagrań EN. Ale tak
naprawdę porównanie wydaje się niczym nieuzasadnione. Mroku, szaleństwa i
dziwacznego poczucia humoru tutaj się nie znajdzie, jest za to bardzo udany
kawałek dziecinnego laptopowo-akustycznego popu. W słuchawkach dobrze się tego
słucha.

Charlotte Gainsbourg - 5:55
To, że ta pani nie jest wybitna wokalistką, wcale nie musi być zarzutem,
szczególnie, że jest tego najwyraźniej świadoma. Nie stęka, nie jęczy, tylko
spokojnie sobie śpiewa, recytuje. Jarvis idealnie wpasował się tekstami, Air -
wiadomo: bossowie (a tu udało im się, imho, skomponować najbardziej przejmujący
moment od czasu "Sex Born Poison" z "10000 Hz Legend"). Nigel Godrich
potwierdza swój status boga i bohatera 2006 roku (patrz również: produkcja
nowego Becka - zresztą o nowym Becku boję się na razie pisać, bo to jest chyba
[...]). Co by o tej płycie nie pisali - warto.

Lambchop - Damaged
Czeka mnie jeszcze ostateczna próba zaakceptowania tej płyty. Na razie jestem
załamany, wcale mnie to nie porusza. Może za dużo chciałem od Wagnera. A może
niepotrzebnie kupiłem sobie ostatniego Casha. "Damaged" przy "American V" to
jest po prostu małe miki.

The Triffids - Born Sandy Devotional
Super.

[mechanikk]

wiadomo: bossowie (a tu udało im się, imho, skomponować najbardziej przejmujący
>
> moment od czasu "Sex Born Poison" z "10000 Hz Legend").

Mowa o "Everything I Cannot See" z prawie wstrzasajacą partią fortepianu.

[ilhan]

mechanikk napisał:

> The Triffids - Born Sandy Devotional
> Super.

To ja napisałem 1000000000 znaków o tej płycie na forum, a ten sobie przychodzi i jednym słowem wyczerpuje temat.

[mechanikk]

Właściwie mogłem napisać więcej. Super super.

[roar]

pszemcio1 napisał:

>> No tak, wiem, Guillemotsów wszyscy lubią
>
> ja nie przepadam, więc nie wszyscy

Nawet razem z tobą daje to procent populacji o jakieś 90 punktów większy, niż bym się tego spodziewał. Więc skrót myślowy najzupełniej uprawniony; jeśli nie teraz, to kiedy.

mechanikk napisał:

> > The Smiths - Queen Is Dead [7.5/10]
> >
> > dla mnie 9/10
>
> Zgodzę się, że płyta nierówna. Ale za takie momenty
> jak "Frankly", "Cemetry", "Boy" i "Light" daje się 10 całości.

Ja wolę z wysokimi ocenami czekać jak najdłużej. Czasem płyta, z której uwielbiałem tylko parę utworów, zaczyna mi się z czasem podobać w całości (tak było z "The Glow, Pt. 2", "In the Aeroplane..." czy "Stone Roses"), a czasem nie i wtedy nie ma co szarżować.

Widzę, że co do highlightów to się zgadzamy. Jeszcze "Some Girls..." bym dołożył, z tym cudownym wersem o poduszce. :D

[grimsrund]

> 'Weird Al' Yankovic - Straight Outta Lynwood [7.5/10]*
> Napiszę chyba w chwilce wolnego czasu jakąś recenzję na forumie, bo tego się
> w paru zdaniach nie da opisać. Akapit na piosenkę to minimum. Zdaję sobie
> sprawę, że nie jest to wydarzenie do końca muzyczne... ale wydarzenie none
> the less. Al znowu jest wielki. Zresztą, próbka poniżej:

Pełna zgoda - nowy Al niszczy. Na pewno będzie o tym mowa w wątku
listopadowym :)