2007 - płyty roku

[braineater]

podsumowanie pierwotne, do dokładnego przeglądnięcia na nowo za jakieś 6 miesięcy. Na dziś zestaw 2007 by panMarceli wygląda tak:

Podium - nie było płyt wybitnych (teza podsumowująca rok 2007), ale były dwie płyty wielkie:

miejsce 2:
Cocorosie - The Adventures of Ghosthorse and Stillborn
płyta cudowna w każdej sekundzie, genialne zabawy dźwiękiem i melodiami, rewelacyjne wokalaq, pieknie popieprzone teksty.

Miejsce 1: Fink - Distance and Time.
Na ten temat juz pisałem tyle, że więcej nie będę

A teraz gatunkowo:

Trompki, znaczy Dis is Dżaaz, bejbe:

The Nostalgia 77 Octet - The Weapons of Jazz Destruction
Eric Truffaz - Archangelsk
The Budos Band - The Budos Band II
The Heliocentrics - Out There
The Stance Brothers - Kind Soul

Nostalgia wygrywa, bo Nostalgia jest na takim etapie kariery, że wygrywa z wszystkimi. Nie ma w tym momencie chyba jazzowego składu, który mnie bałby się eksperymentów, nie starając się przy tym zostawić słuchacza w głebokiej dupie. Eric Truffaz zajmuje miejsce drugie głownie za wokal Eda Harcourta, Budos Band wspina się na podium za genialną żywiołowość, Heliocentrics to jest kapela o której za parę lat będa pisali w książkach na temat zmiany hip-hopowego paradygmatu, a The Stance Brothers ląduje w zestawieniu, ponieważ jest to jedyny projekt odgrzewania fusion z lat 70', który udał się od początku do końca.

Freedom of Speech, znaczy się hip-hop i related

Sibot - In With The Old
Arts The Beat Doctor - Transitions
MC Solaar - Chapitre 7
DJ Drez And Marty Williams- The Complete Moon Bay Sessions
Beastie Boys - The Mix Up

Sibot wygrywa rzutem na taśmę, ale nie mogło być inaczej, bo w zyciu nie słyszałem tak genialnej pracy nad montowaniem sampli, Arts The Beat Doctor rządzi w kategorii muzyka do przytulania Murzynek, Mc Solaar nagrał najlepsza płytę od czasu Prose Combat, Dj Drez dostaje nagrodę za ścianę hammondowych kwasów na doskonałych podkładach. BBoysi doczekują się uznania, choć wolałbym, żeby ta płyta była lepsza niż In The Sound - nie wyszło, ale i tak jest dobrze.

Electro for the Masses, czyli słodkie pitu pitu z komputera

Waldeck - Ballroom Stories
Burnt Friedman - First Night Forever
Susanna - Sonata Mix Dwarf Cosmos
Xela & Greg Haines - The 12th Chapel (live)
Blockhead- Uncle Tony's Colouring Book
Air - Pocket Symphony

Waldeck zwycięża bezapelacyjnie, mimo, że nie robi nic więcej niż Koop na zeszłorocznym Koop Islands. Tyle, że robi to jeszcze lepiej. Połaczenie softowej elektroniki i nostalgicznych aranzy jazzu z lat 30' wymiata w kazdym kawałku. W imieniu Burnta Friedmana nagrodę dostaje Barbra Panther, jeden z najciekawszych wokali żeńskich, jakie słyszałem w tym roku. Susanna bez Magicznej Orkiestry udowadnia, że w autorskim materiale jest równie doskonała, choc dużo bardziej ponura i dźwiękowo w okolicach Alvo Noto, Xela z Heinesem dostają nagrodę za najlepszy tegoroczny live act, Blockhead wchodzi na listę z braku konkurencji w tym roku, Air dostaje nagrodę za chyba najlepsza od czasów debiutu płyte w swojej karierze.

Kip łon Rakin (kategoria z duża ilością problemów)

Turzi - A
PJ_Harvey-White_Chalk
Babyhead - The Babyboom Town
The White Stripes - Icky Thump
Devendra Banhardt - Smokey Rolls Down Thunder Canyon

Turzi wygrywa z wiadomych przyczyn - nie brzmią jak rokendrolowcy, dużo ciekwasza muzyka to jest, ale skoro na gitarrach, to laduja w tej kategorii, usuwając w cień konkurencję. PJ dostaje nominację zupełnie prywatna, bo to chyba taka jej płyta, do której już teraz wracam prawie tak samo często jak do duetów z Pascalem Comelade. Babyhead dostaje medal za najpiękniej rozkręconą tegoroczną rockowa rozpierduchę, Strajpsi mają tu miejsce z sentymentu, a Banhardt za dwa, trzy lata będzie moim ulubionym Banhardtem, na razie wciąz rośnie.

Electro for Deaf, Dumb & Blind czyli kto tak napierdala w ten komputer

Dan Deacon - Spiderman of the Rings
Amon Tobim - Fooley Room
Murcof - Cosmos
The Complainer - & The Complainers
Venetian Snares - My Downfall (Original Soundtrack)

Dan Deacon wygrywa bezapelacyjnie za genialne pomysły, obłedny dizajn sceniczny i totalny rozpierdol dźwiękowy mieszający hardkor spod znaku ATR z melodiami z kreskówek, Tobim dostaje medal za to, że jak bardzo długo się nie potrafiłem do FR przekonać, tak, jak w końcu zażarło to na całego, trzy dni w słuchawach i ciągły repeat. Murcof kończy na podium, głownie ze względu na to, że to płyta przy której najwięcej w tym roku wypaliłem i wypiłem, Complainer jest w zestawieniu tylko po to, by wkurwić Pagaja (a bardziej serio, to po prostu nie ma innego polskiego składu w tym gatunku, któremu chciałoby się robić cokolwiek), a Venetian dostaje nagrodę pocieszenia a conto koncertu, któren będzie już w tym roku na NMF (40% pewności, 60 % łiszful thinkin)

Uciekaj króliku! znaczy pojeby

thinguma*jigsaw - (awakeinwhitechapel)
the pirate ship quintet - the pirate ship quintet
the tiger lillies - urine palace
grouper - way their crept
lukid - onandon

Thinguma - nagroda za najbardziej zwarty koncept album jaki w życiu słyszałem, poświęcony Kubie Rozpruwaczowi. Rzeź tekstowa, rzex muzyczna, a cały ten hałas na banjo, tarki, spadające przedmioty i wrzaski robi zaledwie dwoje ludzi. Piracki Kwintet dostaje medal za najwolniejsza muzykę na świecie, Tigersi lądują na podium, bo tak już jest, Grouper doczekuje się uznania za to, że nagrali dla Type album kompletnie odstający od profilu labelu, a Lukid kończy stawkę udowadniając, że własna sypialnia, stary komputer i chwila czasu wystarczają na nagranie jednej z bardziej popierdolonych płyt roku.

Miś z okienka, czyli radio i telewizja

Sinead O' Connor - Theology
Amy Winehouse - Back to black
Prince - Planet Earth

Bez tłumaczenia, bo co tu napisać o 3ch porzadnych płytach popowych, czego nie dałoby się napisać o wszystkich innych płytach popowych. Fajne są i tyle.

Kategoria ichujwamwdupę, czyli najbardziej overhajpowane albumy roku:

Animal Collective - Strawberry jam
Burial - Untrue
The Tuss - rushup edge


P:)

[pagaj_75]

braineater napisał:

> Complainer jest w zestawieniu tylko po to, by wkurwić Pagaja

Pffff! Luzik, man, są bardziej żenadne pozycje w Twoim zestawieniu (Air? ze
swoją najsłabszą płytą, a w kontekście całego roku jedną z tych z gatunku
"ciszej nad tą trumną")
Ale spoko, za parę dni ja też coś wypocę i też będziesz mógł się pośmiać :))

> Kategoria ichujwamwdupę, czyli najbardziej overhajpowane
> albumy roku:
>
> Animal Collective - Strawberry jam
> Burial - Untrue

Tutaj przybijam piątkę. Soooo true.

> The Tuss - rushup edge

A co to? Kto to hajpował, bo pierwsze słyszę?

[braineater]

pagaj_75 napisał:

> braineater napisał:
>
> > Complainer jest w zestawieniu tylko po to, by wkurwić Pagaja
>
> Pffff! Luzik, man, są bardziej żenadne pozycje w Twoim zestawieniu (Air? ze
> swoją najsłabszą płytą, a w kontekście całego roku jedną z tych z gatunku
> "ciszej nad tą trumną")

Nie zgadzam się i tyle:) Nie, serio chłopaki zebrali się wreszcie w studio i nagrali kontynuację debiutu. Rozumiem, że może zrobili to o 10 lat za późno, ale podoba mi się ta płyta dużo bardziej niz wszystko, co było pomiędzy 1 a tą.

>
> > The Tuss - rushup edge
>
> A co to? Kto to hajpował, bo pierwsze słyszę?
>
Jacie, w jakim ty świecie żyjesz? :P
Toz to wielmożny Afex Tłin under niu psełdo, wysmazył kilka nowych kawałków w frutylupsach ozodbionych analogowymi syntezami, porobił tajemna promocję na MajPejsie i juz na 3 miesiące przed wydaniem wszystkie istotne serwisy od zgrzytów i dronów wiedziały, że to najlepsza płyta roku :)

P:)

[pagaj_75]

braineater napisał:

> Jacie, w jakim ty świecie żyjesz? :P

Pfff, ja już od dawna nie zwracam uwagi na wydawnictwa z Rephlexa, bo one z
definicji są overhyped. Tak jak są ludzie, którzy są w stanie podniecać się 167.
płytą Deep Purple, tak są też i tacy, którzy wszystko co wypierdzi Rychu będą
czcić i wielbić. Spoko.

To jakiś acid jest, jak zgaduję? Ostatnimi czasy robi się moda wśród starych i
zezgredziałych rave'owców na powrót do czasów młodości. Patrzaj na takiego
Luke'a Viberta - w 2007 wypluł conajmniej dwa albumy z acidami (jeden jak The
Ace of Clubs, drugi w duecie z Jean-Jacques Perreyem). Kolesie zmęczyli się
komputerami, więc wyciągają ze strychów swoje zakurzone "trzystatrójki" i
"osiemsetósemki", i... czuć swąd stęchlizny ;)

[hennessy.williams]

braineater napisał:

> Cocorosie - The Adventures of Ghosthorse and Stillborn
> Fink - Distance and Time
> The Nostalgia 77 Octet - The Weapons of Jazz Destruction
> PJ_Harvey-White_Chalk
> The White Stripes - Icky Thump
> Devendra Banhardt - Smokey Rolls Down Thunder Canyon
> Sinead O' Connor - Theology
> Amy Winehouse - Back to black

Skoro w tylu pozycjach wypada mi tylko skinąć głową na tak,
to jakim cudem...

> Kategoria ichujwamwdupę, czyli najbardziej overhajpowane albumy roku:
> Animal Collective - Strawberry jam
> Burial - Untrue

...po tym aż mi się łeb ukręcił? Czy mam to rozumieć dosłownie, że przeszkadza
ci hajp, czy też jest to próba sugestii, że to słabe płyty są?

[pagaj_75]

hennessy.williams napisał:

> czy też jest to próba sugestii, że to słabe płyty są?

nawet nie tyle, że słabe, co niedorastające do hajpu jaki im towarzyszy. ze
swojej strony, mimo obronnego tekstu Maćka M. na screenagers, dorzucam tutaj The
Field. dobra płyta, ale tylko dobra i nic więcej.

[braineater]

Wybitnie hajp zaważył. Nie wiem kompletnie o co chodzi z Animal Collective, bo przecież oni od samego poczatku takie płyty nagrywają (moze tym razem mieli lepsza promocję i szerzej ich zauwazono) i w sumie zabawa w znajdź 10 róznic pomiędzy Sun Tongues a Strawberry pozostałaby bez rozstrzygnięcia (tzn ja widzę jedną - wszystko na SJ zostało uproszczone i wykrojone do modelu 'ma się podobać') a ja zdecydowanie wolę ich w wersji głośnej, ciężkiej ale dużo bardziej szczerej, jak np na Danse Manatee i Campfire Songs, a tu robi się coś takiego, jakby po 8 latach naraz milion ludzi się obudziło zauwazając fajną kapelę, ale w sumie całe zauważanie ograniczając tylko do tej jednej jedynej płyty, które w dodatku o zespole mówi niewiele.

A Burial to jest w ogóle smieszna sprawa, bo to nie jest zła płyta bynajmniej, tylko problem w hajpie na super nowe podejście do tematu. A to jakby zupełna nieprawda. Przyznam, że długo mnie męczyło przypominanie sobie, gdzie ja już słyszałem podobnie zorganizowany materiał, z taką samą mieszanką zimnych bitów i soulujących wokali, szukałem w jakiś rzeczach bliższycvh czasowo, a okazało się, że chodziło o staroć - Photek, gośc o którym chyba już wszyscy zapomnieli i jego płytkę sprzed lat 8 - Solaris. Tam w 11 kawałkach jest wszystko to, co Burial próbował pokazac na Untrue, tylko jakby bardziej przemyślane, lepiej zrobione, ciekawsze wokalnie i muzycznie (i to pomimo lekko housujących bitów w niektórych kawałkach) I znów jest podobnie jak z AC - płyta załapuje się na megahajpa, głownie dlatego, że nikomu się nie chce wracac do dokonań klasycznych. Skoro Photek był 8 lat temu, to szanse, że ktoś o nim pamięta sa nikłe, więc mozna ogłaszać rewolucję, świeże podejście itd.

P:)

[pagaj_75]

Photek / Burial -> heh, faktycznie, coś w tym jest. zwłaszcza, że Photek to
przecież jeden z idoli Buriala (jak wynika z jakiegoś wywiadu, który znalazłem w
sieci)
Ale Burial jednym niewątpliwie się broni - klimatem całości, chociaż mnie już
też zaczyna wkurwiać, gdy w kolejnym opisie płyty czytam o podróżach nocnym
autobusem po południowym Londynie ;)

[carmody]

Dobrze, że się nie odzywałem nigdy w temacie Burial, bo właśnie się
zorientowałem, że słuchałem jego pierwszej płyty przekonany, że słucham
"Untrue". Pierwsza mi się podoba, choć ejakulatu koło głośników nie składam.

[ilhan]

braineater napisał:

> ale dużo bardziej szczerej

Hyhyhyhyhyhy.

Sorry, musiałem :>

Ctrl+c Ctrl+v

1. Animal Collective - Strawberry Jam
2. Muchy - Terroromans
3. Tigercity - Pretend Not To Love [EP]
4. The Tough Alliance - A New Chance
5. Charlotte Hatherley - The Deep Blue
6. Studio - West Coast
7. The New Pornographers - Challengers
8. Super Furry Animals - Hey Venus!
9. Modest Mouse - We Were Dead Before The Ship Even Sank
10. LCD Soundsystem - Sound Of Silver

11. M.I.A. - Kala
12. Panda Bear - Person Pitch
13. My Teenage Stride - Ears Like Golden Bats
14. Roisin Murphy - Overpowered
15. Drivealone - The Letitout [EP]
16. Field Music - Tones Of Town
17. !!! - Myth Takes
18. The Clientele - God Save The Clientele
19. Apples In Stereo - New Magnetic Wonder
20. Thief - Sunchild

21. Gui Boratto - Chromophobia
22. Akron/Family - Love Is Simple
23. The Field - From Here We Go Sublime
24. The Aliens - Astronomy For Dogs
25. The Sea & Cake - Everybody
26. Caribou - Andorra
27. Radiohead - In Rainbows
28. Dinosaur Jr. - Beyond
29. Yeasayer - All Hour Cymbals
30. Liars - Liars

[hennessy.williams]

Czyli możemy się zgodzić na to, że są to płyty co najmniej niezłe i nie
przeszkadza wam (brejnu i pagaju) zawartość merytoryczna płyty, tylko marketing
szeptany? Bo jeśli tak to - skoro daliście się nieraz w swoich postach poznać
tutaj jako ludzie w miarę odporni na hajp - jest to zwykłe starcze marudzenie.

[kubasa]

braineater napisał:

= a tu robi się coś takiego, jakby p
> o 8 latach naraz milion ludzi się obudziło zauwazając fajną
kapelę, ale w sumie
> całe zauważanie ograniczając tylko do tej jednej jedynej płyty,
które w dodatk
> u o zespole mówi niewiele.

Ale co ta cała teoria ma wspólnego z prawdą? Animal Collective
zostało szeroko zauwazone na wysokości "Sung Tongs" i "Here Comes
The Indian", już niezłe oceny dla "Feels" były efektem zwrócenia
uwagi własnie na te dwa poprzednie albumy. "Strawberry Jam" już było
highly anticipated.

[tysia2]

w sumie zabawa w znajdź 10 róznic pomię
> dzy Sun Tongues a Strawberry pozostałaby bez rozstrzygnięcia (tzn ja widzę jedn
> ą - wszystko na SJ zostało uproszczone i wykrojone do modelu 'ma się podobać')
No, truskawka jest zdecydowanie szybsza (tak, to ułatwia zachwyty). Sung Tongues
to oni są freaki akustyczne bardziej, na SJ to już szaleństwo nieklasyfikowalne.

[tomash8]

Może jeszcze poczekajmy z oficjalnym podsumowaniem?

W każdym razie u mnie to póki co wygląda tak:

1. Electric Wizard - "Witchcult today"
2. Reverend Bizarre - "III: So long suckers"

i to się na pewno nie zmieni. Z dłuższą listą się jeszcze wstrzymam, paru rzeczy
nie słyszałem, kilka dosłownie w ostatnich dniach mi nieco koncepcje zestawienia
zburzyło(Wilco na przykład)

[carmody]

tomash8 napisał:

> Może jeszcze poczekajmy z oficjalnym podsumowaniem?
>
> W każdym razie u mnie to póki co wygląda tak:
>
> 1. Electric Wizard - "Witchcult today"

Zaiste wyjebitna płyta. Z tej działki mam jeszcze do obsłuchania Om
"Pilgrimage", ale Elektryczny Czarodziej i tak jest top.

[pytajnick]

Tak miałem jakiś miesiąc temu:

1. Eluvium - Copia
2. 5'Nizza - O5
3. Beirut - The Flying Club Cup
4. Fink - Distance And Time
5. Psio Crew - Szumi Jawor Soundsystem
6. RZA - Afro Samurai OST
7. The Field - From Here We Go To Sublime
8. Stefano Battaglia - Re: Pasolini
9. Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet
10. Blackfield - II / Public Enemy - How You Sell Soul To A Soulless
People Who Sold Their Soul???


W kwestii dyskusji nad hajpem Animal Collective/Burial, to pierwsze mi się nie
podoba (znaczy słabe jest IMO, źle brzmi i jest w ogóle nieładne), a druga
płytka podoba mi się o jakieś 15 pkt. proc. mniej niż średnia metacriticsowa.

[pagaj_75]

pytajnick napisał:

> 2. 5'Nizza - O5

Ale przeca to 2005, jak sam tytuł wskazuje ;)
(nawet mam teraz oryginał pod ręką i sprawdziłem dla stuprocentowej
pewności)

[pytajnick]

pagaj_75 napisał:

> pytajnick napisał:
>
> > 2. 5'Nizza - O5
>
> Ale przeca to 2005, jak sam tytuł wskazuje ;)
> (nawet mam teraz oryginał pod ręką i sprawdziłem dla stuprocentowej
> pewności)

Liczy się polska premiera :P
Serio, płytka była praktycznie nie do zdobycia do niedawna a po akademikach
hulały ino empetrójki.
Ale ostatecznie oczywiście masz rację.

Hennessy 2007 Top 50

[hennessy.williams]

1. PJ Harvey – White Chalk
2. Radiohead - In Rainbows
3. Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala
4. The New Pornographers - Challengers
5. Animal Collective - Strawberry Jam
6. Feist – The Reminder
7. The National - Boxer
8. Land Of Talk - Applause Cheer Boo Hiss [EP]
9. Róisín Murphy - Overpowered
10. Muchy - Terroromans
11. Björk - Volta
12. Iron & Wine - The Shepherd's Dog
13. The Aliens - Astronomy For Dogs
14. Of Montreal - Hissing Fauna, Are You The Destroyer?
15. !!! - Myth Takes
16. Muzyka Końca Lata – 2:1 dla dziewczyn
17. Devendra Banhart – Smokey Rolls Down Thunder Canyon
18. CocoRosie - The Adventures Of Ghosthorse And Stillborn
19. Rufus Wainwright - Release The Stars
20. Kawałek Kulki – Kawałek Kulki
21. Okkervil River - The Stage Names
22. The White Stripes - Icky Thump
23. The Sea & Cake - Everybody
24. Laura Veirs – Saltbreakers
25. Burial - Untrue
26. Nostalgia 77 Octet - Weapons Of Jazz Destruction
27. Caribou - Andorra
28. Panda Bear - Person Pitch
29. Nosowska - UniSexBlues
30. Studio - West Coast
31. Beirut - The Flying Club Cup
32. Tigercity - Pretend Not To Love [EP]
33. Hey - Unplugged
34. Stars - In Our Bedroom After The War
35. Anouk - Who's Your Momma
36. Band Of Horses - Cease To Begin
37. LCD Soundsystem - Sound Of Silver
38. M.I.A. - Kala
39. Gogol Bordello - Super Taranta!
40. Fink - Distance And Time
41. Architecture in Helsinki – Places Like This
42. Liars - Liars
43. The Arcade Fire - Neon Bible
44. Wilco – Sky Blue Sky
45. Dinosaur Jr. - Beyond
46. Editors - An End Has A Start
47. Tori Amos - American Doll Posse
48. Paula Cole - Courage
49. Donna Regina - More
50. José González - In Our Nature

Parę słów może jutro...

[janek0]

Co to kurwa za jaja są ?!
Co ?!!

Takie wątki to se można kurwa w marcu zakładać a nie kurwa 8 stycznia.

No się wkurwiłem.

[hennessy.williams]

janek0 napisał:

>
> Co to kurwa za jaja są ?!
> Co ?!!
>
> Takie wątki to se można kurwa w marcu zakładać a nie kurwa 8 stycznia.
>
> No się wkurwiłem.

Sieciesz, że nie 30 grudnia - jak single. Aż je chyba normalnie zbojkotuje ;)

[jarecki32]

janek0 napisał:

>
> Co to kurwa za jaja są ?!
> Co ?!!
>
> Takie wątki to se można kurwa w marcu zakładać a nie kurwa 8
stycznia.
>
> No się wkurwiłem.

janekdumnezero nerwowy jakis :)

nikt nie kaze sie wpisywac od zaraz, ja swoja liste (plus DVDs
oczywiscie) pokaze za pare tygodni albo pozniej i czesc.

[ayya]

też se przekleje:

1. The Field - From Here We Go Sublime
2. Burial - Untrue
3. Phosphorescent - Pride
4. Muchy - Terroromans
5. Radiohead - In Rainbows
6. LCD Soundsystem - Sound Of Silver
7. Apparat - Walls
8. Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala
9. Akron/Family - Love Is Simple
10. CocoRosie - The Adventures Of Ghosthorse And Stillborn
11. Devendra Banhart - Smokey Rolls Down Thunder Canyon
12. Panda Bear - Person Pitch
13. Studio - West Coast
14. Yeasayer - All Hour Cymballs
15. Animal Collective - Strawberry Jam
16. Liars - Liars
17. The Besnard Lakes - The Besnard Lakes Are The Dark Horse
18. The Tough Alliance - A New Chance
19. Deerhunter - Cryptograms
20. Okkervil River - The Stage Names
21. !!! - Myth Takes
22. Battles - Mirrored
23. Tigercity - Pretend Not To Love EP
24. St. Vincent - Marry Me
25. A Sunny Day In Glasgow - Scribble Mural Comic Journal
26. The Rosebuds - Night Of The Furies
27. Menomena - Friend And Foe
28. Shannon Wright - Let In The Light
29. Lucky Soul - The Great Unwanted
30. Muzyka Końca Lata - 2:1 dla dziewczyn

[digsa]

01.of Montreal - Hissing Fauna, Are You The Destroyer?
02.Animal Collective - Strawberry Jam
03.Muchy - Terroromans
04.Super Furry Animals - Hey Venus
05.PJ Harvey - White Chalk
06.Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala
07.Róisín Murphy - Overpowered
08.Panda Bear - Person Pitch
09.Radiohead - In Rainbows
10.LCD Soundsystem - Sound of Silver

11.Klaxons - Myths Of The Near Future
12.Modest Mouse - We Were Dead Before The Ship Even Sank
13.Studio - Yearbook 1
14.Paul McCartney - Memory Almost Full
15.The National- Boxer
16.Justice - † (Cross)
17.Yeasayer - All Hour Cymbals
18.Dinosaur Jr. - Beyond
19.Psychocukier - Małpy Morskie
20.Architecture in Helsinki- Places Like This

21.Patrick Wolf - The Magic Position
22.Andrew Bird - Armchair Apocrypha
23.Arcade Fire - Neon Bible
24.Electrelane - No Shouts No Calls
25.The Shins - Wincing the Night Away

to większość tych, których słuchałam.

[kkrzysiekk]

Niektórzy sobie chwalą, a dla mnie kolejny słaby rok :(

1. Tigercity - Pretend Not To Love EP
2. Super Furry Animals - Hey Venus!
3. LCD Soundsystem - Sound Of Silver
4. The Arcade Fire - Neon Bible
5. Róisín Murphy - Overpowered
6. Chromeo - Fancy Footwork
7. Yeasayer - All Hour Cymbals
8. Gogol Bordello - Super Taranta!
9. Modest Mouse - We Were Dead Before The Ship Even Sank
10. Muchy - Terroromans

11. The Field - From Here We Go Sublime
12. Tracey Thorn - Out of the Woods
13. Patrick Wolf - The Magic Position
14. Radiohead - In Rainbows
15. Beirut - The Flying Club Cup
16. The Shins - Wincing the Night Away
17. PJ Harvey - White Chalk
18. Prince - Planet Earth
19. Editors - An End Has A Start
20. The Rakes - Ten New Messages

[pszemcio1]

1. Rh
2. Animal Collective
3. Robert Wyatt
4. The National
5. Kevin Drew
6. Andrew Bird
7. Panda Bear
8. Field Music
9. Menomenna
10. Burial
11. Battles
12. Klaxons
13. Deerhunter
14. Bonnie Prince Billy
15. Tigercity
16. Arcade Fire
17. Feist
18. Interpol
19. Deerhof
20. P J Harvey
21. Hey
22 The Coral
23. Bjork
24. Ed Vedder
25. Maximo Park

[nienietoperz]

Takie sobie zestawionko - niewiele słuchania, to i niewiele pozycji na liście.

1. Thurston Moore
2. Einsturzende Neubauten
3. Radiohead
4. LCD Soundystem (Sound of Silver)
5. Battles
6. White Stripes
7. Modest Mouse
8. Electrelane
9. Bjork
10. !!!

[carmody]

ee to ja też, skoro się porwałem na podsumowanie w audycji. Na jego
podstawie wygląda to mniej więcej tak:
/kolejność raczej nie gra roli/


- Beastie Boys - The Mix Up
Bo przyjemnie bujała i wyszła w idealnym okresie, na początku lata

- Babyhead - Babyboom Town
Douszna impreza. W domu słuchać tylko podczas sprzątania. Albo
rozpierdalania ścian i zrywania podłogi.

- Battles - Mirrored
Świeżo.

- Amon Tobin - Foley Room
Jednak mistrz. Nie zapowiadało się na to, że zaprzyjaźnię się z tą
płytą. A jednak - świetnie dobrane, a przy tym zaskakujące dźwięki
na "Foley Room" fascynują i chce się do nich wracać

- The Complainer - The Complainer & The Complainers
Najlepsza polska płyta 2007 i basta. Więcej w wątku o festiwalu Nowa
Muzyka.

- Talib Kweli & Madlib - Liberation EP
"Ear Drum" Taliba rozczarował. Darmowa Epka z geniuszem dzisiejszego
hip hopu Madlibem to coś więcej, niż prezent dla fanów. Podkłady
Madliba są jak zwykle zwariowane, a Kweli jest wyluzowany i nie
słychać ani na chwilę spinki i pierdolenia jakim raczy nas na
solówce (choć tam Madlib robił 1 track).

- Dalek - Abandoned Language
To już zupełnie inny Dalek, niż na dzikim "From Filthy Tongue of
Gods and Griots". To słabsza płyta, niż genialne "Absence". Ale i
tak ich lubię

- The Heliocentrics - Out There
Tu się podpisuję pod słowami Braineatera

- Aesop Rock - None Shall Pass
Wielki niedoceniony (oceny w serwisach średnio: 3-4/5 lub 7/10). U
mnie wielki zwycięzca w kategorii hip hop. Płyta jest lepsza od
świetnego "Labor Days". Rap jak zwykle na najwyższym poziomie,
teksty zajebiste, podkłady cudo - i o ile można się takowych
spodziewać po Blockheadzie i El-P, którzy ukuli ich większą część,
to 1/3 nagrań wyszła spod łap Aesa i słychać niesamowity rozwój u
tego pana.
Z obrazkiem będzie:
1 singiel : youtube.com/watch?v=l1u43KDiWD0
2 singiel - "Coffe" ze śpiewakiem z The Mountain Goats:
youtube.com/watch?v=lrsj653088E
God bless this man!

- El-P - I'll Sleep When You're Dead
Zabrałem się za to niedawno. I jeszcze mi się początkowo nie
podobało! Trust no one, nawet sobie - druga płyta hh roku 2007. I to
będzie chyba moja ulubiona płyta El-P.

- Budos Band - Budos II
Superzaste afrobity z psychodeliczną jazdą, klawiszami jak u Mulatu
Astatke i dzikim groovem. No czego chcieć więcej?

- Amy Winehouse - Back To Black
Do tej płyty pocierałem się w osobnym wątku. I od wakacji nic się
nie zmieniło - pop album roku. Jak się zmiesza z alkoholem to robi
się niebezpiecznie. Uwielbiam ten album.

- The Nostalgia 77 Octet - Weapon Of Jazz Destruction
Nostalgia 77 to przede wszystkim numba one wśród zespołów, które
poznałem w roku 2007. Urywa dupę i pociąga za nią cały
kręgosłup. "Weapon Of..." nie podoba mi się, aż tak bardzo jak "The
Garden", ale i tak jest to najlepsze dżezicho A.D.2007

- Bumps - Bumps
A mi się to bębnienie podobało bardzo i przez miesiąć tłukło mi się
po uszach podczas przejazdów komunikacją miejską. I tyle wystarczy.

- Einstürzende Neubauten - Alles Wieder Offen
Ci pojawiają się tu tylko dlatego, że miło mnie zakoczyli.
Po "Perpetuum Mobile" myślałem, że dziś już nie dla mnie przyjaźń
polsko-niemiecka, a tu proszę! fajna płyta!

- Electric Wizard - Witchcult Today
Za hajpem Tomasha8, popartym przez Grima. Czego może chcieć od życia
taki człek jak ja, jak nie lovecraftowskiego sludge/stoner/doom
metalu?

- The Tiger Lillies - Urine Palace
Liliochy jak zwykle stanęli na wysokości zadania i stamtąd polewają
wszystkich ciepłym moczem.

- Soulsavers & Mark Lanegan - It's Not How Far You Fall, It's The
Way You Land
Bo Marka Lanegana uwielbiam, a ci mu jeszcze wzruszające tło
zrobili. + najlepsze nagranie w kategorii singiel "Revival"

- Gogol Bordello - Super Taranta
To jest miłość nie do wytłumaczenia. Z drugiej strony nie lubić
Gogoli, to tak jakbyś własnej matki nie kochał. Płyta roku? Na pewno
najlepsza Gogoli ever.

- Shellac - Excellent Italian Greyhound

A bo się naczekałem tyle lat, to niech mają. Słabo, że chłopaki
wcześniej grali na koncertach "The End Of Radio", czyli genialny
opener tej płytki - 10 najlepszych minut płyty znaliśmy już od 2004
roku (w dodatku 10 z 40 minut). I tak fajna, ale chciałbym, żeby
mnie przekroiła na pół - niestety obdukcja tego nie wykazała.

- Devendra Banhart - Smokey Rolls Down Thunder Canyon
ŁADNA.

- Fink - Distance And Time
Odszczekuję wszystkie zarzuty. Jednak rusza, jednak to coś więcej,
niż zbiór przyjemnych piosenek. Uzależnia dziwnie. Może stanie się
moją drugą "Niandrą..."

Oczywiście nie przesłuchałem wszystkich ważnych płyt, nie znam
nagrań z rankingów i kompletnie zfrajerzyłem się z Burialem -
słuchałem debiutu myśląc, że to "Untrue". I jakbym poważniej
podchodził to takich podsumowań, to popierałbym głosy, że jest na to
za wcześnie...

[pagaj_75]

carmody napisał:

> - Fink - Distance And Time
> Odszczekuję wszystkie zarzuty. Jednak rusza, jednak to coś więcej,
> niż zbiór przyjemnych piosenek. Uzależnia dziwnie. Może stanie się
> moją drugą "Niandrą..."

Kurde, bo to tak jest, widzisz. Ja słyszałem najpierw poprzednią
płytę Finka i trochę mnie znudziła, więc jak zobaczyłem, że nową
hajpuje Brejn, któren skuteczność hajpów ma tak na poziomie 10% (ale
i tak chłopaka lubię), to zabrałem się za sprawdzanie z letko
ironicznym uśmiechem pod wąsem (którego nie posiadam). No i z każdym
kawałkiem i z każdym przesłuchaniem całej płyty ów uśmiech mi rzedł.
No i ja protestuję, no! Bo to niby taka płyta-nic, ale nim się
spostrzeżesz - wsiąkasz. Niby koleś nic nowego do gatunku "singer
łamane przez songwriter" nie wnosi, a jednak trudno to do
czegokolwiek porównać. No i jakoś dziwnie podobają pomysły na
teksty, np. do takiego "Trouble's What You're In". Prościutkie, ale
skuteczne. Bez sęsu, wszystkie ideały sierpnia idą się walić...

[braineater]

Oficjalnie pokazuję Ci język
:P

P:)

Ale liczba ich to czterdzieści i cztery

[pagaj_75]

No dobra, na widok publiczny i pośmiewisko powszechne wystawiam. Nie
było w tym roku jakichś wybitnych zjawisk, ale też mnóstwo
ponadprzeciętnych albumów i z nich sobie wybrałem i po krótce
opisałem 44 (dlaczego 44? bo tak!)

- Battles – Mirrored (Warp)
Niektórzy nie kumają co w tym takiego fajnego, ja nie kumam jak
można nie kumać tej oczywistej oczywistości. Może trochę
przekombinowane, ale żywiołowe i w miarę ożywcze. Tylko wywalcie,
chłopaki, te wiewiórki z zespołu, bo psują wrażenie.

- Belleruche – Turntable Soul Music (Tru Thoughts)
O, a to fajny przykład jak z czegoś, co już było i zostało ograne do
nieprzytomności wycisnąć jeszcze ostatnie krople świeżości. „Major
Swing” to prawdopodobnie mój singiel roku (niezależnie od tego czy
był wydany na małej płycie czy nie). Bo tą płytę bronią przede
wszystkim bujające podkłady, głos pani wokalistki i nierzadko
kapitalne melodie.

- Ben Frost – Theory of Machines (Bedroom Community)
Jedyna post-rockowa płyta ostatnich kilku lat, która nie wywołuje u
mnie reakcji „dwa palce do gardła”. Australijczyk z Islandii zrobił
płytę bez anielskiego wycia ala Sigur Rós, bez katastrofizmu GYBE!,
bez nadęcia Explosions in the Sky, za to ze świetnie skonstruowanymi
minilistycznymi kompozycjami.

- Stephan Bodzin – Liebe Ist… (Herzblut Recordings)
- Gui Boratto – Chromophobia (Kompakt)
To był bardzo dobry dla takiego lekko popowego elektro-minimal-
housowego grania. Bodzin niby z tych wszystkich płyt najmniej
przebojowy (właściwie to w ogóle niewpadający w ucho przy pierwszym
słuchaniu), za to nadrabiający pomysłowością w wykorzystaniu do cna
możliwości najprostszego nawet motywu, fajnie denerwujący zgrzytami
i akcjami typu „ups, ręka mi się omsknęła na gałce syntezatora”.
Płytę Boratto trochę bym okroił („Beautiful Life” – out!), ale nawet
obleci.

- Boxcutter – Glyphic (Planet Mu)
Słabiej chyba jednak niż na debiucie, no i momentami mocne odejście
od dubstepu w kierunku Tobinowego drum’n’bassu, ale przynajmniej nie
nudzi jak „Foley Room” na dłuższą metę.

- Boys Noize – Oi Oi Oi (Boysnoize)
Przyznam się, że nie słyszałem Justice ani Tough Alliance, słyszałem
za to Boys Noize i jestem za. Nie ma toto szans na przebicie
większe, bo, krótko mówiąc, koleżka ukrywający się pod tą nazwą nie
uznaje miękkiej gry i od początku atakuje przesterowanymi,
agresywnymi syntezatorami wygrywającymi proste (ale nie prostackie)
motywy. Ale podejrzewam, że Daft Pank w tych cieniutkich dla siebie
czasach chcieliby mieć na swoim koncie coś takiego jak „Shine
Shine”.

- Bumps – Bumps (Stones Throw)
To, że nie da się tego słuchać w kółko nie znaczy, że złe. Inwencja
rytmiczna i produkcyjna panów z Żółwia stanowi dla mnie źródło
nieustającej zazdrości i depresji. Bo ja tak naprawdę chciałbym być
perkusistą w typie Zwierzaka z Muppetów.

- Burial – Untrue (Hyperdub)
A niech wam wszystkim będzie. Żadna to płyta roku, c’mon, ale w
odpowiednich warunkach przyjemnie się tego słucha. Niemniej debiut
był lepszy i już.

- Cobblestone Jazz – 23 Seconds (!K7)
Kolejna płyta z tej samej bajki co Bodzin i Boratto… tylko o 87%
lepsza, co potwierdzą (jak im się zapłaci) gospodynie domowe z
Gdyni. Brak mi w tym trochę jazzowego szaleństwa (skoro już w nazwie
odwołują się do tego szlachetnego gatunku), ale Kanadyjczycy z CJ
grają naprawdę zacny minimal, który nie nudzi się nawet po wielu
przesłuchaniach.

- Colleen - Les Ondes Silencieuses (Leaf)
A to taka niepozorna, nieśmiała płyta, która przysiadła sobie cicho
w kącie, coś tam niewyraźnie bucząc pod nosem. Koleżanka z Francji
postanowiła popisać się na ilu to instrumentach da radę zagrać i
zupełnie przy okazji zakasowała nudnawe tegoroczne Eluvium. Chcemy
więcej tego stuffu.

- Dark Energy – Collided Energy (Submerge Recordings)
Zabawne, ale pomimo tego, że strasznie dissuję powroty weteranów
elektroniki (AFX, Luke Vibert) do acid house/techno, to w
podsumowaniu umieszczam sobie jeszcze starszego dziadka z jeszcze
bardziej archaicznego gatunku jakim jest Detroit techno. Ale może
brzmienia z Detroit aż tak mi się nie przejadły, a i Mr. James
„Suburban Knight” Pennigton wydaje się być w świetnej formie i z
pomysłami. Żadna rewelacja, ale posłuchać było miło.

- (Deepchord presents) Echospace – The Coldest Season (Modern Love)
W sumie na screenagers najlepsza rekomendacja – skręcając blanta pod
tą muzykę, skręcić również kaloryfer i mamy idealny warunki
odsłuchu. Jazda obowiązkowa dla miłośników brzmień Basic-Channelo-
podobnych. Dla pełnego obrazu zdobywamy niezatytułowaną,
jednostronną EP-kę, też wydaną przez Modern Love.

- Distance – My Demons (Planet Mu)
Dubstep w natarciu. Kolega Distance próbuje lekko straszyć.
Wprawdzie jest to straszenie rodem z horrorów klasy D albo i
niższej, ale ja to kupuję. Kilka naprawdę mocarnych motywów
głębokiego basu. Idealne na tło do spaceru nocą po warszawskiej
Pradze ;)

A liczba ich to czterdzieści i cztery, pt. 2

[pagaj_75]

- Efdemin – Efdemin (Dial)
Ech, żeby cała płyta była taka dobra jak pierwszy kawałek, to może
i miejsce na podium by było. A tak mamy przez większą część siostrę-
bliźniaczkę „Chromophobii”, równie ładną, choć nie tak pyskatą i
przebojową.

- Emiter – Sinus (Monotype)
A to tak, żeby było coś z Polski. Niby nic nowego w kategorii
„drony”, ale naprawdę daje radę. Jedna z tych płyt, o których
naprawdę nie trzeba mówić, że „dobre jak na polskie warunki”. Dobre
jak na światowe warunki. Ale tylko dobre.

- Exploding Star Orchestra – We Are All From Somewhere Else (Thrill
Jockey)
Co, po tylu latach i nagranych płytach, może nam jeszcze Rob Mazurek
pokazać? No, okazuje się, że może, i to, kurna, jak może! Pierwsze
15 minut tej płyty to dla mnie orgazm roku. Naprawdę dawno nic mnie
muzycznie tak nie podjarało. Nawet jeśli reszta płyty wydaje się
słabsza, to tylko dlatego, że początek jest absolutnie genialny, a
dalej jest „tylko” bardzo dobrze.

- Thomas Fehlmann – Honigpumpe (Kompakt)
Jesteśmy przy literce F i nie ma The Field. No nie ma i już nie
będzie. Jest za to Fehlmann, czyli chyba główna nagroda w kategorii
„stary człowiek i może” w elektro-brzmieniach.

- Fink – Distance and Time (Ninja Tune)
O tej płycie już było i to dużo i nie tylko ode mnie. Prosta rzecz,
a chwyta za serce. Proste piosenki o związkach, jednak bez banałów.

- Matthew Herbert – Score (!K7)
No, tu trochę oszukuję, bo to składak rzeczy starych, w dodatku
niektóre wydane już tu i ówdzie, ale to jedna z tych płyt, do
których najczęściej wracałem w tym roku.

- Islaja – Ulual yyy (Fonal)
New Weird America? Nieeee, to New Weird Finland. Rzecz fatalnie
zagrana, jeszcze gorzej nagrana, brzmiąca jakby grupa hipisów w
głębokich latach 60. upaliła się do granic przytomności i nagrała
swoje brzdąkania i wokalne wycia na magnetofon Grundig. Na granicy
niestrawnego grafomaństwa i psychodelicznej jazdy. Kupuję to, może
dlatego, że ni w ząb nie kumam o czym ta pani, hmmm, śpiewa. I
dobrze, rozumienie tekstów mogłoby tylko zepsuć efekt ;) Z Fonala
mam też płytę zespołu Kemialliset Ystävät, ale przesłuchałem tylko
raz i na razie nie wiem co sądzić.

- Marsen Jules – Golden (Genesungswerk)
Hmmm, moją ulubioną płytą Marsena Julesa już chyba zostanie
„Herstlaub”. „Golden” trochę zawodzi, ale i tak w kategorii ambient
się wyróżnia na tle konkurencji.

- Kammerflimmer Kollektief – Jinx (Staubgold)
Kolejna dobra płyta Niemców od (jak to sobie nazwałem) freak-smooth-
jazzu. Zaskakuje, choć nie tak bardzo odbiega od poprzednich. Nie
powala, choć poziomem od dotychczasowych wydawnictw nie odstaje.

- Klimek – Dedications (Anticipate)
Po płytach z serii „tribute to...” nadchodzi powoli chyba moda na
płyty z dedykacjami, żeby tylko przypomnieć Matmos czy Alva Noto z
2006 roku. Sebastian Meissner na „Dedications” proponuje nam oparty
na samplach z cudzych płyt ambient, który może odkrywczy bardzo nie
jest, ale potrafi zauroczyć przestrzennym brzmieniem, tudzież
urywanymi szybko melodiami. Zdecydowanie nocna muzyka.

- KTL – 2 (Mego Editions)
Co się stanie gdy spotka się austriacki szpenio od elektronicznego,
brutalnego hałasu i amerykański fachura od gitarowego rzężenia? No
więc zaczynają grać coś totalnie niedefiniowalnego, ale zaskakująco
przystępnego w porównaniu z ich samodzielnymi dokonaniami. No, pod
warunkiem, że dla kogoś łatwo przyswajalne jest 27-minutowe „Theme”.
Dla mnie jak najbardziej jest ;) Na dokładkę dorzucamy
psychodeliczną EP-kę oznaczoną numerem 3.

- M.I.A. – Kala (XL)
No wieśniackie to jest w pewnym sensie. Ale jakoś rozbraja mnie
„Paper Planes”, „Jimmy” czy „Boyz”. Tylu bangerów na jednej płycie
to chyba nie słyszałem w życiu. No ale ja jeszcze mało słyszałem,
więc bierzcie na to poprawkę ;)

- Makossa + Megablast – Kunuaka (G-Stone)
Tu ukłon w stronę kolegi Braineatera za podsunięcie pod nos.
Przyjemny elektro-pop, z ciągotami w stronę słonecznej Jamajki, z
kilkoma naprawdę udanymi hitami (moimi prywatnymi, bo oczywiście
ludzkość płytę zlała ciepłym moczem).

- Michael Fakesch – Dos (!K7)
Produkt sezonowy niczym czereśnie, o krótkiej przydatności do
spożycia, ale ten krótki czas mija w funkujących podskokach.
Momentami ociera się o tanią podróbę (wokalista za dużo się chyba
Prince'a nasłuchał), ale niech będzie, że punkty dodatkowe przyznaję
za żywiołowy występ w Cieszynie.

- Múm - Go Go Smear The Poison Ivy (FatCat)
No co, nadal ich lubię. Po zapaści, jaką była dla mnie płyta „Summer
Make Good”, panowie pozbyli się ostatniej bliźniaczki i wrócili do
grania sympatycznej muzyki. Mało elektroniki, dużo akustycznych
instrumentów. Nie jest to na pewno poziom debiutu, ale bardzo
przyzwoita i chyba niesłusznie zlekceważona płyta.

- Murcof – Cosmos (Leaf)
Ile można jeszcze wycisnąć z estetyki dronów, pyta kolega Nemrrod. A
ile można jeszcze wycisnąć ze schematu zwrotka-refren? Albo ze
struktury „building block” tak powszechnej w techno i housie? No bo
z klików - wiadomo - już niewiele. Fernando ucieka więc od glitchy i
serwuje nam alternatywny soundtrack do mojej ukochanej „Odysei
kosmicznej”. Kosmos to chyba jedyne sensowne uzasadnienie dla użycia
dostojnego patosu, tak jak w tym przypadku. Już za sam przerażający
majestat „Oort” należy się tej płycie miejsce w top 10.

A liczba ich to czterdzieści i cztery, pt. 3

[pagaj_75]

- Róisín Murphy – Overpowered (EMI)
„Po przeintelektualizowanej płycie z Herbertem Róisín nagrała płytę,
która może konkurować z najlepszymi dokonaniami jej macierzystego
zespołu.”
Nie no, ja bardzo lubię Wielkiego Sztu, naprawdę w dechę chłopak,
ale zapatrywania na jej ostatnią płytę to mam trochę inne. Wolałem
jak przeintelektualizowała z Herbertem. A teraz (uwaga, będzie o
ideałach sierpnia) sprzedała się mejdżorsom i dała się przerobić na
drugą Kylie. Dla mnie niewiele na tej płycie jest Róisín, choć
przyznaję, że jest sporo naprawdę fajnego elektro-popu. I za to jest
miejsce w zestawieniu. Bo jakbym miałbym die-hard obrońcą
wspomnianych ideałów, to CIENIUTKO. A Moloko do tego nie mieszajmy,
bo jednak bliżej temu zespołowi było do przeintelektualizowania
Herberta, niż do wygładzonego przeprodukowania „Overpowered”.

- BJ Nilsen – The Short Night (Touch)
I znowu ambient, znowu buczenia. Bez nadęcia, bez zamachu na wpis do
księgi wieczystej, ale na noc idealne.

- Pantha Du Prince – This Bliss (Dial)
Znowu minimal, z tej samej stajni co Efdemin. To, co Efdeminowi
udało się tylko w jednym kawałku, tutaj udaje się w conajmniej
kilku. No i mamy parę zwrotów akcji, co w liniowej często formule
minimalowej nie jest takie częste i oczywiste.

- Pinch – Underwater Dancehall (Tectonic)
Rozśpiewany dubstep. Rozśpiewany oczywiście z karaibskim akcentem.
Ale można też włączyć wersję bez wokali i/lub zabawić się w karaoke.

- Pole – Steingarten (~scape)
Znowu stary człowiek, który jeszcze może. A wiele (poprzedni album)
wskazywało, że już nie może. Rozbrykane niczym Mouse on Mars, niczym
nie przypominające dawnego Pole'a, ale cholernie sympatyczne.
Dodatkowy plus za występ w warszawskiej Pruderii.

- Rechenzentrum – Silence (Weiser Music)
Było nawet takie przesłuchanie, kiedy bliski bylem uznania za płytę
roku. Ale jednak nie, jednak rozczarowanie w sumie. Oczywiście w
skali ogólnej nadal mistrzostwo, ale w porównaniu do „Director's
Cut” to trochę nudy się wkrada. No i kolejna płyta zepsuta wokalami.
Na szczęście to tylko dwa kawałki.

- The Sea and Cake – Everybody (Thrill Jockey)
Nie wiem jak oni to robią. Nagrywają być może najsłabszą swoją
płytę, a i tak są w czołówce. Ale pewnie nie jestem obiektywny.

- Sally Shapiro – Disco Romance (Klein)
Guilty pleasure roku (tak, wiem, że są kontrowersje co do roku
wydania, ale mam je gdzieś). To jakaś ironia losu, że para
Skandynawów po dwudziestu kilku latach dokonuje rehabilitacji italo-
disco. Nie wiem, może to słodziutki i przesmutny głos pani
śpiewaczki dodaje jakiegoś drugiego dna tej muzyce, a może po prostu
ten wyśmiewany przez lata eurobeat wcale nie był taki zły? Idę
odkurzać stare nagrania Gazebo i Savage.

- Signal – Robotron (Raster-Noton)
To tą płytę Alva Noto powinien był wydać wydać pod swoją ksywką w
tym roku zamiast usypiającego na dłuższą metę „Xerrox vol. 1”
(przerażające jest, że on chce jeszcze 4 takie woluminy dorzucić).
Tutaj w kooperacji z dwoma innymi klikaczami pokazuje, że ciągle
jest mistrzem tej estetyki i że da się jeszcze w niej coś
powiedzieć.

- Simian Mobile Disco – Attack Decay Sustain Release (Wichita)
No nie takie fajne jak Boys Noize, ale ujdzie w tłoku. Drugie guilty
pleasure roku, bo momentami jakimś Technotronic zalatuje i nie
powiem, żeby mi się to nie podobało :/

- Stars of the Lid – Stars of the Lid and Their Refinement of the
Decline (Kranky)
Jeśli ktoś ma usposobienie lekko somnambuliczne i nie boi się
wyrwania z życiorysu ponad dwóch godzin żywcem, to chyba ma tutaj
najpiękniejszą płytę roku. Tak po prostu. Ale mówię - trza lubić i
mieć nerwy ze stali nierdzewnej, a może i z tytanu.

- Strategy – Future Rock (Kranky)
A tutaj przykład, że da się wziąć parę składników pozornie do siebie
nieprzystających, wymieszać, dosolić do smaku i otrzymać coś, co
wymyka się wszelkim szufladkom. Miejsce na podium.
PS. Niech Was nie zmyli tytuł płyty, bo z rockiem to ona nie ma
(prawie) nic wspólnego. Ale jeśli taka ma być przyszłość rocka, to
wszystkimi kończynami głosuję za.

- Studio – West Coast (Information)
Trochę jakoś mi się łączy ta płyta z płytą Strategy, nie tylko ze
względu na kolejność alfabetyczną. Przyjemne gitarowe plumkanie
polecone przez Ilhana. No i również trudne do sklasyfikowania. No
może poza utworami z wokalem ;)

- Cristian Vogel – The Never Engine (Tresor)
No nie jest to nic na miarę albumów z lat 90., kiedy Cristian był
bogiem techno. Brak tej zaraźliwej energii. Ale też nie ma jakiejś
wtopy, mimo niejasnej idei leżącej u podstaw. Zadziwiająco często
wracam do paru kawałków jak „XPUTE theWoopWoop” czy „BOPX_BOCX
(variant 1 & 2)”. Jak ktoś nie wierzy, że może istnieć mądre techno,
to niech se posłucha.

[braineater]

Ładny masz pą ten zestaw. Dzięki za info o nowym Rechenzentrum, bo myślałem, że gość już znikł. Zrozumienia u mnie brak li jedynie do Fakescha i Pole (to drugie wytrzymuje 4 przesłuchania max i ląduje dokładnie w tym samym miejscu, gdzie poprzednie płyty, za wyjątkiem 1)I fajnie, że ktoś w końcu zauważył Score Herbertowe, bo tej płycie należy się co najmniej jeden oklask, za przepięknie buracką, totalnie obciachową i przy tym na maxa zajebistą wersję Deszczowej Piosenki

P:)

2007

[argus1]

w zeszlym roku 4 plyty zrobily na mnie wielkie wrazenie. bez kolejnosci:
INTERPOL - "Our love to admire" - bogactwo melodii,ciagle swietna forma.Nadal
przejmujace.

PARADISE LOST -"In Requiem"- po 10 latach proby grania jak Depeche Mode
-nareszcie przywalili! I to w jakim stylu.Plyta na miare ich starszych dokonan.

THE GOOD, THE BAD AND THE QUEEN - ta niezwykla mieszanka muzykow nagrala jedna z
najciekawszych plyt ostatnich lat.Troche tu wszystkiego -rock,jazz,pop.
Zmieszane z wielkim smakiem.

BRUCE SPRINGSTEEN "Magic"- w wielkiej formie jest ten pan od kilku lat. Co tu
duzo pisac... Po prostu "Boss" ;-)

Pzdrw

[ihopeyouwilllikeme]

> BRUCE SPRINGSTEEN "Magic"- w wielkiej formie jest ten pan od kilku
> lat. Co tu duzo pisac... Po prostu "Boss" ;-)

A dla mnie to, obok Roisin Murphy i Much ( nawet się wkurzyłem,
przesłuchałem wczoraj Drivealone i.. ludzie, jakie Muchy ? nie znam
żadnych Much.. ) najbardziej przehajpowana płyta roku. Nie przeczę,
że DO TEJ PORY Boss był w wielkiej formie ( D&D, We Shall
Overcome ), ale Magic to po prostu ocierająca się o autoplagiat
powtórka z The Rising. Jasne, że Boss NIE SCHODZI PONIŻEJ PEWNEGO
POZIOMU, ale spokojnie..

Pierwsza korekta

[pytajnick]

Do pierwszej dziesiątki wpada Greenwood filmowy (wniosek niepochopny, po paru
dobrych tygodniach słuchania), a także - może nawet do top5 - Lars Danielsson &
Leszek Możdżer z płytą "Pasodoble", w której zasłuchuję się od początku grudnia,
ale ostatnio coraz bardziej.

[pjerry]

Tak sobie spoglądam na te wasze zestawienie i zachodzę w głowę dlaczego na tylu
listach pojawia się zupełnie przeciętna tegoroczna Devendra a brakuje
rewelacyjnego Iron & Wine?

[kwiat_paproci]

Ponieważ nie ma nic lepszego w trakcie sesji jak siedzenie na forum, wrzucę
wreszcie swoją listę. Nie było trudno, ponieważ zwycięzca brutalnie się
narzucał, a kogo obchodzi cała reszta.

1. Radiohead
2. LCD Soundsystem
3. Of Montreal
4. Roisin Murphy
5. Animal Collective
6. M.I.A.
7. Maximo Park
8. Manic Street Preachers
9. Kawałek Kulki
10. !!!

[nemrrod]

Ubiegły rok był dla mnie rokiem zwolnienia tempa i odcięcia od tzw. nowości. Ale generalnie wyszło mi to na dobre. Gdy poznajesz jedną nową płytę miesięcznie (a nie dziennie), chcesz rzeczy naprawdę dobrych, a nie substytutów i wypełniaczy. Wyostrza się zmysł krytyczny, nabierasz dystansu, nie wmawiasz sobie, że nowe płyty cenionych przez ciebie artystów są dobre. Dlatego najpierw minusy.

BATTLES Mirrored
Za mało matematycznej precyzji i przemyślanych konstrukcji. Za dużo przymilania się do słuchacza, za dużo "melodii", które w dodatku są złe.

FENNESZ/SAKAMOTO Cendre
Nihil novi. Fennesz zjada swój ogon.

MURCOF Cosmos
Tu może coś nowego, ale kierunek nie ten, oj nie.

BJORK Volta
Ktoś tu napisał o tym albumie "kunsztowne nudy" i ja się z tym zgadzam. Najgorszy album Bjork.

ELUVIUM Copia
Nudy, patos, soundtrack do hollywoodzkiego dramatu.

SHINING Grindstone
Za bardzo heavymetal.

DNTEL Dumb Luck
Chyba trzy dość fajne piosenki, reszty nie ma.

ROISIN MURPHY i LCD SOUNDSYSTEM nawet nie chciało mi się sprawdzać, jakoś każdy kolejny usłyszany fragment mnie do tego zniechęcał.

+/-
THE FIELD From Here We Go Sublime
GUI BORATTO Chromophobia
PANTHA DU PRINCE This Bliss
Na pewno wydarzeniem roku 2007 był fakt, że "techno" przestało być tematem tabu. Bardzo się cieszę, że indie dzieciaki zaczęły słuchać techno, ale zastanawiam się dlaczego akurat tak przeciętnych produkcji, na które kilka lat temu nikt nie zwróciłby uwagi?
W kategorii pop-techno wybieram The Field, mimo że początkowo byłem do tej płyty mocno sceptycznie nastawiony i nie widziałem w niej niczego szczególnego. I mimo że właściwie nadal nie widzę, to jednak muszę stwierdzić, że ten sound, choć przewidywalny i może się znudzić, na pewno jest bardziej oryginalny i chwytliwy niż momentami nazbyt plastikowe brzmienie "Chromophobii". Album Boratto kojarzy mi się bardziej z rzemiosłem i sporo na nim szybko ulatniajacych się wypełniaczy. Z tej trójki najbliższe brzmieniowo jest mi "This Bliss", choć i ten album jako całość daleki jest od doskonałości. (Natomiast wspomnieć trzeba o perle jaką jest utwór "Saturn Strobe").
W ogóle te trzy albumy skłaniają do refleksji, że ten rodzaj muzyki powinien ukazywać się w maksymalnie skondensowanej formie - na krótkich albumach/epkach.
Potwierdzeniem tej tezy jest fakt, iż w zeszłym roku najlepsze techno jakie słyszałem to trzy epki wydane nakładem Scion Versions pod szyldem SUBSTANCE & VAINQUEUR. Czyli dowód, że BC/CR wciąż rządzi.


A teraz do meritum. Plusy:

EMITER Sinus
DAWID SZCZESNY Drafts
POWERHOUSE SOUND Oslo/Chicago:Breaks
EXPLODING STAR ORCHESTRA We Are All From Somewhere Else
MOHA! Norwegianism
STRATEGY Future Rock

Akurat tak się składa, że czterech z powyższych wykonawców widziałem na żywo, byłem pod wrażeniem, więc możliwe, że czegoś tu nie potrafię oddzielić.
I jeszcze dwie warte uwagi krótkoterminowe ciekawostki: BUMPS i "Dos" MICHAELA FAKESCHA.


A płytą roku zostaje (tada!):
PANDA BEAR Person Pitch
czyli idealne jak dla mnie skrzyżowanie dobrych melodii i brzmieniowych eksperymentów.

(I jeszcze gwoli ścisłości: nie słyszałem Stars Of The Lid, Animal Collective, Radiohead itd.)