jestem w ciazy... Nie wiem co zrobic.

[cisse2]

jestem w ciazy i nie wiem czy chce urodzic to dziecko. Dzis duzo myslalam
takze nad aborcja i weszlam na strone aborcji i sie poplakalam. Czy ona tak
naprawde wyglada? Czy dobrze zrobie usuwajac dziecko Pomozcie mi prosze bo
nei wiem co zrobic.

[aada100]

Kiedyś przed urodzeniem Kingi, która była przez lata oczekiwanym maluchem
myślałam, że aborcja to nic złego, przecież mam prawo decydować co zrobić ze
swoim życiem. Ale jak urodziłam Kingę zrozumiałam jak się myliłam. Mam prawo
decydować o SWOIM życiu a o życiu dziecka NIE.
Zdecyduj się urodzić malucha. Jęsli nie zaleje Cię nagła fala miłości dla niego
oddasz je do adopcji. Ale pamiętaj - kobieta która ma dziecko nigdy w życiu nie
będzie sama.
Ja oddałabym dla moich dzieci życie, poświęciłabym wszystko co mam!!

[cisse2]

ja mam jedna corke. Ma 16 miesiecy i jest kochana. Kocham ja jak nikogo innego.
Ale nie mam pracy. Zyje z facetem z ktorym czuje ze dlugo juz nie bede,zaczol
mi sie zwiazek sypac i wiem ze to tylko dni kiedy zostane samotna mama a za
chwile drugie dziecko. Jak ja sobie dam rade z dwojka dzieci i bez pracy?
Niemajac do kad isc?

[monikaaaaa]

uciekaj z tego forum, idź na edziecko, w oczekiwaniu, czy cokolwiek innego. Nie
mysl wogóle o aborcji.Zmykaj szybko.

[sir.vimes]

A ja właśnie po urodzeniu dziecka zrozumiałam że naprawdę każda ma prawo
decydować samodzielnie. W ciąży nie czułam się matką tylko kobietą w ciąży.
Dziecko to nie to samo co płód, i dziwię się że inne matki tak tego nie
odczuwają. A doradzanie żeby urodzić i się wtedy przekonać czy pojawi się nagła
fala miłości jest po prostu cyniczne.

[madzia1708]

powiedz jakie są przeszkody, ile masz lat, co robisz? czy faktycznie aż tak
wielkim problemem będzie dzieciątko? NApisz coć więcej.

Pozdrawiam, Magda

[cisse2]

Mam 18 lat i 16 miesieczna coreczke. To byla istna wpadka. Ale jest i w tedy
nie myslalam o aborcji nawet przez moment. Wiedzialam ze dam sobie rade
wiedzialam ze ojciec dziecka zachowa sie tak jak trzeba. I urodzilam ja
wychowalam i jestem szczesliwa ze ja mam. I zawsze chcialam dwojke dzieci zeby
nie byla duza roznica wiekowa. 2 lata to w sam raz. Ale w moim zwiazku zaczelo
sie psuc. Wieczne klotnie pretensje o wszystko. Teraz to tylko kwestia czasu
ktore jedno z nas powie zegnaj. Nigdy nie sadzilam ze bede samotna mama. A tym
bardziej z dwojka dzieci. MOze i bym chciala urodzic gdybym wiedziala ze bede
miala za co ja utrzymac i gdzie mieszkac. Ale ja nie mam ani pracy ani
wyksztalcenia ani dachu nad glowa (chyba ze on sie wyprowadzi) ale za co bede
oplacac mieszkanie itd... Nie dam sobie rady. Nie umiem.

[madzia1708]

nie masz kogoś, zeby mógł Ci pomóc? Rodzice? A ojciec Twojej córki jest Twoim
mężem?
Pisz do nas, nie załamuj się na razie. )

[mysza64]

Cześć
Z Twojego listu wynika, że jestescie razem ze swoim chłopakiem/mężem dość
krótko. Czy na pewno między Wami jest już tak źle, ze nic się nie da naprawić?
Może to po prostu pierwszy kryzys, który przybrał tak ostrą formę. Ja przeszłam
już w swoim małżeństwie kilka kryzysów, ale mają one jedną zaletę - mijają.
Pomyśl, może warto zawalczyć o tą miłość, która Was połączyła...
Trzeba tylko rozmawiać ze sobą, nie mówić do siebie, ale rozmawiać, słuchać co
tak naprawdę ta druga osoba chce nam powiedzieć.
Nawet jeśli się nie pogodzicie, może jednak znajdzie się ktoś, kto Ci pomoże w
trudnej chwili. Aborcja nie jest dobrym rozwiązaniem, zostawia po sobie zbyt
duże blizny na przyszłość...
Pozdrawiam Cię mocno :o)

[cisse2]

Z moim chlopakiem jestesmy 4 lata. Nie jest narazie moim mezem i nie wiem czy
kiedykolwiek bedzie. Czy nie da sie naprawic? Nie wiem, ale jesli jedna strona
sie stara a przynajmniej tak sie jej wydaje ze robi wszystko a druga ma to
gdzies to nie wiem czy jest sens na sile cos naprawiac? Tylko ze ten kryzys
nie chce minac. Jesli rozstaniemy sie to wiem ze nikt mi nie pomoze. Moja
rodzina napewno nie bo sa to ludzie ktorzy patrza na opinie swiata a nie na to
co sie dzieje w rodzinie. Oni by nie mogli zniesc faktu i wstydu ze ja go
zostawilam, ze jestem samotna matka. Odcieli by sie ode mnie i ja to wiem. A
przyjaciele? Sa ale wiem ze nie maja mi jak pomoc? Gdzie bede mieszkac? Nikt z
moich znajomych nie ma mozliwosci by np: u nich zamieszkala z 2 dzieci. Boje
sie aborcji ale wiem ze jesli sie nie ulozy jesli nie bede miala pracy i gdzie
mieszkac to jak sobie dam rade z dwojka dzieci? Z jednym bedzie mi bardzo
ciezko a co dopiero z dwojka? Czarno to widze...

[e2005]

a dom samotnej matki nie wchodzi w grę?

[cisse2]

Myslalam nad tym, ale nie wiem nawet gdzie sa jak takie rzeczy zalatwia sie i
czy chce by moje dziecko a w tedy moje dzieci mialy taki dom? Jednak wiem ze
jak sie nie zmieni to pewnie innego wyjscia nie bede miala

[mysza64]

Wiesz co myślę? 4 lata to właśnie czas, kiedy może się pojawić pierwszy kryzys.
Być może twój chłopak jest po prostu zazdrosny o dziecko. Wierz mi, tak ma 99%
facetów! Od kiedy pojawiło się dziecko, on poszedł w odstawkę! Nie masz już dla
niego tyle czasu, ciągle jesteś zmęczona i nie wyspana, no i dziecko nagle jest
ważniejsze od niego! Jeśli jeszcze coś do niego czujesz, porozmawiaj z nim.
Jesteście w wolnym związku, więc gdyby nic do Ciebie nie czuł, odszedłby już
dawno. Przecież nic go nie trzyma, wytarczy powiedzieć cześć! A może jednak coś
go trzyma... Spróbój z nim porozmawiać, ale tak szczerze. Bez wyrzutów,
krzyków, chociaż wiem jakie to trudne w tej sytuacji.
Może spróbój poprosić czasem jakąś przyjaciółkę, żeby została z dzieckiem, a wy
pójdźcie na randkę jak za dobrych czasów... Faceci to duże dzieci, muszą być
dopieszczani. Wierz mi, jestem już z moim 15 lat a wciąż jest tak samo.
Jeśli zaś chodzi o rodzinę, to chyba nie jest tak tragicznie skoro akceptują
Twój związek. No chyba, ze nie akceptują i nie utrzymujesz z nimi żadnych
kontaktów. Czy dziadkowie nie widują wnuczki? Nie kochają jej? Skoro godzą się,
że jesteś matką bez ślubu, to może jednak zaakceptują fakt, że jesteś samotną
matką? Nigdy nie wiesz jak ktoś zareaguje w danej sytuacji.
Glowa do góry! Pamiętaj: "trzeba uważać z marzeniami, bo mogą się spełnić!"
To narawdę dobre motto Madzi.
Wiem, że jesteś teraz przerażona. Ja też dowiedziałam się o kolejnej ciąży
(trzeciej!) w momencie kiedy przeżywaliśmy z mężem bardzo poważny kryzys. Ale
wierz mi, z każdej sytuacji jest jakieś pozytywne wyjście. Nam się ułożyło,
wierzę że i Wam się uda. Trzymam za Was kciuki!
Pisz do nas będziemy Ci pomagały wyjść z tego doła jak tylko możemy. Tu
wszystkie dziewczyny przeszły już niejedno, a poczytaj co piszą.
:o)
Mysza

[cisse2]

Myszko moze masz racje. Moze powinnam z nim porozmawiac, ale jak go znam powie
ze marudze a jesli powiem bysmy gdzies poszli pewnie powie ze jest bardzo
zmeczony i nie ma sily na nic. Tak jest praktycznie zawsze. Ale sprobuje dzis.
Poloze dzieciaka spac i zapytam sie go czy nie wyjdziemy gdzies. Moze sie
zgodzi i moze mnie poslucha i nie powie ze marudze... Sprobuje. Coraz mniej
mysle o usunieciu choc jeszcze mam to w glowie... teraz mysle co bedzie jesli
zostane sama...

[mysza64]

Nie myśl co będzie jak zostaniesz sama, tylko co zrobić, żeby samej nie zostać!
Trzymam kciuki. Udanej randki! I napisz jak było...

[cisse2]

Napewno napisz jak bylo... Zapytalam sie czy przejdziemy sie jak mala usnie a
on zapytal gdzie powiedzialam ze na jakiegos KEBABA a on powiedzial ok. Czyli
chyba wyjde ale nie wiem co bedzie dalej...

[mysza64]

Myśl pozytywnie! Będzie dobrze!
:o)

[cisse2]

I wczoraj z nim porozmawialam. Zaczelam rozmawiac i powiedzial znow zaczynasz
marudzic... no ale przynajmniej posluchal do konca. I wiecie co
powiedzial... Ze nie chce sie ze mna rozstawac bo mnie kocha... (chyba powinnam
sie cieszyc) ze nie jest zazdrosny o nasza coreczke bo wie ze dzieci wymagaja
czasu, ale wpienia go to ze ciagle chce by byl przy mnie. (chyba to dobrze) w
koncu wracaz pracy nie widzialam go pol dnia i chce by ze mna spedzil resztke
dnia. I co do klotni powiedzial ze lubi sie klocic ale tylko troszke tylko
ze ja jak wszystko wyolbrzymiam. A wiem ze nasze klotnie naprawde sa nie
dozniesienia Nie wiem co o tym myslec... I jak wrocilismy do domciu.. znow
sie poklocilismy... nie wiem sama

[monikaaaaa]

mimo wszystko Ci zadzroszczę, bo rozmawiacie ze sobą, a my nie potrafimy.
Proszę Cię nie myśl o aborcji!!!

[cisse2]

Zalezy jak ta rozmowa wyglada. Moze jest czego zazdroscic moze nie ma. Ja mysle
ze nie ma. Bo napewno kobiet nie czuje sie dobrze kiedy chce pogadac a jej
facet juz mowi ocho zaczyna sie marudzenie... A o usunieciu malucha chyba
juz mniej mysle. Ogladnelam strone internetowa o aborcji i chyba nie chcialabym
by tak sie stalo... "Jednak forum pomoga"

[mysza64]

Cześć
Cieszę się, ze zaczeliście rozmawiać! Jak widzisz, rozmowa wiele wyjaśnia. Nie
jest tak strasznie jak Ci się zdawało. Jak wszyscy ludzie róznicie się miedzy
sobą, ale rozmawiając można dojść do jakiegoś porozumienia. Jesli facet mówi
Ci, że za bardzo chcesz być z nim, może to być sygnał, że potrzebuje trochę
więcej czasu tylko dla siebie. Tego potrzebuje każdy z nas. I Ty też powinnaś
mieć trochę czasu tylko dla siebie.
Powiedział Ci, że lubi się kłócić. Powiedz mu jak bardzo cię to męczy. Tylko go
nie atakuj, mów wyłącznie o swoich uczuciach! Atakując go nic nie uzyskasz.
Jeśli powiesz mu o swoich negatywnych uczuciach, że kłótnie bardzo Cię bolą, że
jesteś przez nie smutna, rozdrażniona, to może uda Ci się uwrażliwić go na to.
Będzie wiedział, że zasmuca kogoś kogo kocha. Agresja wywołuje tylko agresję.
Póbójcie rozmawiać spokojnie i szczerze, to naprawdę bardzo pomaga.
Może truję jak stara baba, ale trochę już przeszłam i to czego chcę, to żeby
ktoś mógł się uczyc na cudzych błedach, nie na swoich. Jeśli dwoje ludzi się
kocha, to szczera rozmowa jest najlepszym lekarstwem na problemy.
Któraś z dziewczyn dziwi się, że decyzję o aborcji uzależniałaś od losów
Twojego związku. A ja się nie dziwię. Więcej, myślę, że takie decyzje powinny
być podejmowane we dwójkę. Facet jest wielkim oparciem dla kobiety w ciąży, a
poza tym czy tego chcemy czy nie, to też jego dziecko. On też powinien móc się
wypowiedzieć na ten temat. Nie mówiąc już o tym, że dzieciom potrzebnych jest
dwoje rodziców.
Cieszę się, ze randka się udała, mimo kłótni po. Mam nadzieję, że uda Ci się
przekonać chłopaka, że kłótnia nie jest najlepszą formą porozumiewania się.
Trzymam kciuki!
Mysza

[sir.vimes]

Nie rozumiem dlaczego decyzję o donoszeniu ciąży uzależniasz od losów Twojego
związku. Jeżeli chcesz mieć dziecko to je miej, poradzisz sobie. Jeżeli nie to
nie. To Twoja odpowiedzialność i Twoje życie.
cisse2 napisała:

> I wczoraj z nim porozmawialam. Zaczelam rozmawiac i powiedzial znow zaczynasz
> marudzic... no ale przynajmniej posluchal do konca. I wiecie co
> powiedzial... Ze nie chce sie ze mna rozstawac bo mnie kocha... (chyba
powinnam
>
> sie cieszyc) ze nie jest zazdrosny o nasza coreczke bo wie ze dzieci wymagaja
> czasu, ale wpienia go to ze ciagle chce by byl przy mnie. (chyba to dobrze) w
> koncu wracaz pracy nie widzialam go pol dnia i chce by ze mna spedzil resztke
> dnia. I co do klotni powiedzial ze lubi sie klocic ale tylko troszke tylko
> ze ja jak wszystko wyolbrzymiam. A wiem ze nasze klotnie naprawde sa nie
> dozniesienia Nie wiem co o tym myslec... I jak wrocilismy do domciu.. znow
> sie poklocilismy... nie wiem sama

[poleczka2]

To nie jest łatwa decyzja do podjęcia, sir.vimes. Ja jestem przeciwko aborcji
bo mieszkam w kraju w którym jeżeli mąż by mnie opuścił to opłacą mi
mieszkanie, dostanę pieniądze na dzieci (2 rodzaje płatności), darmowego
dentystę, witaminy, mleko, będę żyć jak człowiek, dokształcać się co obecnie
robię i w końcu kiedyś wrócić do pracy co planuję. Dzieci będą mieć nowe
ubrania, buty, zabawki, przedszkole i inne ich potrzeby też będą zaspokojone.
W Polsce samotna matka nie ma prawa do niczego. Nie dostaje darmowego
mieszkania, nie dostaje zasiłków pozwalających jej nie pracować i zajmować się
dziećmi gdy są małe. Dlatego ja rozumiem dylemat autorki postu.
Nie wiem co mam jej poradzić ale życie nie jest biało-czarne, trzeba brać
realia pod uwagę przy podejmowaniu takich decyzji. Pozdrawiam i życzę podjęcia
właściwej decyzji.

[cisse2]

Juz jakos przeszlo mi to wszystko. Zdecydowalam ze nie usune malucha... to
chyba byla chwila zalamania i dlatego spanikowalam. Ale mysle ze jest juz ok.
Nie usune i to chyba najwazniejsze. A co do mojego zwiazku to nadal sa takie
dni ze nie da sie wytrzymac czasem jest kochanie. Mysle ze jakos bedzie. Mysle
ze dam rady. Dzieki wam mimo wszystko jakos mialam oparcje, dzieki raz jeszcze
i buzka.

[poleczka2]

To świetnie cisse, choć jak już pisałam wyżej zdaję sobie sprawę co możesz
przeżywać i jakie mogą być realia. Trzymaj się ciepło.

[jol5.po]

Cisse, jesteś bardzo dzielna dziewczyna
niech Ci się jak najlepiej układa
mocno cię pozdrawiam jola

[gusia422]

Niezapominaj o tym że możesz sama stracić życie, poszukaj ludzi którzy by
adoptowali Twoje dziecko z adopcjii ze wskazaniem tz Ty znasz rodziców aoni
znają Ciebie. dzięki takiej adopcjji dziecko nie trafia do domu dziecka a od
razu po wyjściu ze szpitala do tych ludzi. Ja z meżem sami także szukamy takiej
mamy która nie moze wychowywać swojego dziecka i także chcemy w tem sposób
adoptowac dzidziusia.Odezwij się. I czekam na Twoją odpowiedz. Pomoge CI . nIe
jesteś sama!!! nr gg 9422541

Urodzić!!!

[michalina7]

[wanilia3]

Zawsze możesz sie zdecydować na zostawienie dziecka w Szpitalu, jest wiele
rodzin chetnych adoptować niemowlaka /czy w Polsce czy za granicą/
Niemowlak ma największe szanse na adopcję, a rodziny są sprawdzane.
Tak czy siak-zobaczysz jakoś się ułoży, jakąkolwiek podejmiesz decyzję czy
wychowywać czy oddać do adopcji.