Przerazona jestem

[kika777]

Wlasnie dzisiaj zrobilam test ciazowy i na 99 % to ciaza. Jestem przerazona.
Mam 29 lat i wkoncu powinnam sie zdecydowac na macierzynstwo, ale moze ja sie
do tego nie nadaje lub nie jestem gotowa lub wogole na to nie zaluguje. 3
lata temu usulnelam ciaze bo poprstu sie przestraszylam wszystkiego i zycie
stanelo mi pred oczami. Nawet dlugo nie myslalam, chyba jakies 3 dni i mialam
zabieg. Teraz jestem w zwiazku z tym samym partnerem i juz dawno mowilismy ze
moze swiadomie na to powinnismy sie zdecydowac. No i jest. A pierwsza mysl
jaka mi przychodzi do glowy to jest to ze ja nie chce chyba tego. Boje sie
ciazy, boje sie wszystkiego co jest z tym zwiazane. Sama nie wiem jak tak
moge myslec ale moze ja poprostu nie powinnam byc matka. Moze na to nie
zasluguje jezli tak mysle. Jest mi z tego powodu potwornie przykro.

[ot_kobieta]

Kika, Twoje poczucie winy chyba przez Ciebie przemawia, ale to nie jest
prawdą, że nie zasługujesz na to, aby być matką. Wiele kobiet w pierwszej
chwili, kiedy zobaczy 2 kreski na teście - zwłaszcza jeśli to z zaskoczenia -
czuje się zagubionych i zdezorientowanych. Niby wiedzą, że powinny się cieszyć,
a się nie cieszą. Ale szok mija i przychodzi radość. Może Ty też
potrzebujesz chwilę, by ochłonąć?

[kika777]

Widze moja kolezanke ktora od 4 lat bardzo chce miec dizecko i jej maz dopiero
zaczal sie leczyc. Czy z powodzeniem zobaczymy. Jak pokazalam jej test
zobaczylam zazdrosc w jej oczach bo ona tak bardzo tego chce. Mam ciotke ktorej
maz teraz umiera, maja dobrze prosperujacy biznes i nie maja dzieci. Zostanie
sama ze swoimi 5 kotami na punkcie ktorych dostala chopla. A ja teraz moge miec
to szczescie i sie nie ciesze. Jest mi calkowicie obojetne. Moze ja nie chce
miec dizeci i tylko mam takie zludzenie ze tego potrzebuje.

[nati1011]

kika nawet jeżeli kobieta bardzo chce mieć dziecko i długo się o nie stara, to
gdy zobaczy te 2 kreski na teście, to pierwszym uczuciem jest radość, ale zaraz
potem przychodzi przerażenie - że teraz już nie ma odwrotu..... Każda boi się
ciąży, porodu, czy dziecko będzie zdrowe, czy starczy pieniędzy na jego
wychowanie, czy będę dobrą matką, czy ja się do tego nadaję, czy...., czy....
to zupełnie naturalne. Te pytania stawia sobie niemal każda kobieta. Taka
szczera radość przychodzi dopiero później. Daj sobie czas.
Otrzymałaś Dar. Nie każdemu jest On dany. Jeżeli Go przyjmiesz, to on każdego
dnia będzie Cię ubogacał, a za kilkanaście miesięcy będziesz się zastanawiać
jak mogłaś bez Niego istnieć? Matką nie staje się w momencie zapłodnienia ani w
momencie porodu. Stajesz się nią przez cale życie. Będziesz uczyć swoje dziecko
stawiać pierwsze kroki, mowić pierwsze słowa, będziesz je uczyć miłości i
dobra, ale i Ono nauczy cię jak być cierpliwszą, jak dawać siebie, jak wzrastać
w swojej kobiecości i człowieczeństwie. Za kilka miesięcy zobaczysz jak twój
mężczyzna ze łzami w oczach weźmie na ręce wasze dziecko i zobaczysz w nim
tkliwość i delikatność o jaką nigdy byś go nie podejrzewała. Dziecko zmienia
wszystko, stawia cały świat na głowie, ale nie spotkałam nikogo, kto po
narodzinach dziecka tęskniłby do czasów gdy go nie było (pomijam krótkie chwile
desperacji, gdy o 3 w nocy twój dwulatek nie wykazuje żadnej ochoty na sen)).

Powodzenia. Pisz jak będziesz czegoś potrzebować.

[lisica_lesna]

Kika, ja sobie zawsze wyobrażałam, że TEN moment dwóch kresek to jest eksplozja
szczęścia itd w tym tonie. Ale nic z tych rzeczy, byłam przerażona i płakałam
wcale nie ze szczęścia. Mnóstwo wątpliowości. Przez kilka dni czułam się jakby
szklana kula zasiedliła się w moim brzuchu Ale to mija i w to miejsce
przychodzi radość. W końcu to wielka zmiana w życiu i wielka odpowiedzialność.
Potem chodziłam do szkoły rodzenia i pamiętam zajęcia z pania psycholog, jak
tłumaczyła nam reakcje po porodzie, że nie od razu poczujemy szczęście, że nie
od razu zakochamy się w dziecku i ze to JEST normalne
I ten stan na początku też jest NORMALNY. Wszak to rewolucja. Więc trzymaj sie
i daj znać jak się czujesz. No i oczywiscie gratuluje

[ot_kobieta]

Kika, mam nadzieję, że to hormony, nie depresja...
Musisz tylko sobie odpowiedzieć na dwa pytania - nie chcesz dziecka? Czy martwi
Cię, że nie cieszysz się tak, jak niby powinnaś się cieszyć?

[tusikmk79]

[reniatoja]

Wybacz Kika ostre słowa, ale nie pojmuję, jak można w wieku 26 lat, w stałym
zwiazku, bez zastanowienia usunać ciążę tylko dlatego, ze "się przeraziłaś i
całe życie Ci stanęło przed oczami". No ale przyjmijmy, że jest jakieś
wytłumaczenie. Jednak skoro cos takiego przeżyłaś i nadal jedyne, co czujesz na
myśl o ciaży to przerazenie i "nie chcę tego dziecka" - to czy nie powinnaś po
prostu zabezpieczać się przed ciążą, a nie zachodzic wnią, bo "może już
powinniśmy się zdecydowac", a potem znowu usuwać, bo "jednak gdy widzisz te
dwie kreski to jesteś przerażona"? Nie rozumiem czegoś takiego. Dorosła
kobieta, gdy prowadzi aktywne życie seksualne nie zachowuje sie w ten sposób.

[zachod_slonca]

A ja myślę, że będziesz wspaniałą matką wbrew temu, co się stało. Już za 9
miesięcy będziesz patrzeć z miłością w oczach na swoje maleńkie dzieciątko.
Odrzuć wszystkie złe myśli. Nie bój się ciąży, to ponoć coś wspaniałego poczuć
w sobie własne dziecko. Będzie dobrze.
Głowa do góry.

[szklanka_wody]

Ty przerażona a ja zaskoczona... Mimo to wierzę że urodzisz to dziecko, czego
Ci życzę
Poradzisz sobie
Tak w ogóle to moje gratulacje )) Będzie dobrze, zobaczysz!

Pozdrawiam! papa!