moglby ktos

[karolinka1116]

w imie oczszczenia siebie opisac przebieg aborcji
nie tej medycznej
tylko to co sam z niej pamieta
slowa, gesty, sny
to co w czlowieku po zabiegu zostalo
w jego wnetrzu

prosze o to tez osoby, ktore uwazaja ze zerobily dobrze

urodzilam niedawno dziecko i jestem opetana tym tematem
musze wiedziec wiecej
musze zrozumiec obiketywnie
musze sie wczuc
chce o tm mowic
potrzebuje tego
nie wiem dlaczego,ale jest mi to potrzebne
mam wrazenie jakbym sama to zrobila
nie rozumiem siebie
nie wiem, skad to poczucie
bo bylam przeciwna swojej ciazy?
bo udawalam ze jej nie ma
bo jednak w koncu urodzilam, zajmuje sie i nadal potrzebuje za tą pierwotną
nieakceptacje przebaczenia

[karolinka1116]

wykancza mnie to wsawanie
nie mam sil
patrze jak mi studia uciekaja
nie radze sobie
jestem taka sama

[roksanaa22]

nie jestes sama masz dzidzie.to co dzis cie wykancza za kilka miesiecy cie
wynagrodzi usciskiem!
ja mam dwoje.fizycznie jestem wykonczona.tez sie ucze.po nocach a rano
pobudeczka.dasz rade!!!!!!!!!!!!!

trzymam kciuki

[szklanka_wody]

Zrobie to poraz pierwszy na forum.

Zaczęło się od tego: Miałam 19 lat. To była moja pierwsza wpadka. Test robiłam
u koleżanki. Wiedzialam co wyjdzie z testu, lecz jednak na próżno miałam cicha
nadzieję że wyjdzie negatywny. Pozytywny- moja wielka rozpacz. Zadzwoniłam
jeszcze w ten sam dzień do mojego chłopaka- odrazu przyszedł. Wszystko jednak
się ułożyło- niedługo potem poprosił mnie o rękę. Odbyło się wesele. Pod koniec
5 mies ciazy zaczeły się kłopoty- silna gestoza (wysiadały mi nerki, silne
nadcisnienie, monstrualne opuchlizny). Wtedy poraz pierwszy naprawde czułam
taki lęk. bałam się o życie swojego dziecka i swoje. Poród Trwał niemal 18
godzin. Było to okropne przezycie, nie chcialam juz nigdy przez to przechodzić.
Niedługo po porodze założyłam sobie spiralę wewnątrzmaciczną, za jakieś 2 mies
zaszłam w kolejną ciąże pomimo tego iż byłam zabezpieczona. Zrobiłam test-
pozytywny. Przed oczami miałam te okropne chwile- czas mojej pierwszej ciąży.
Zaczęłam panikować. Ze strachu zaczęłam się dusić i wymiotować. Nie spałam
przez przez jakiś tydzień, nic nie jadlam. Gdy tylko zmróżyłam oczy- śniły mi
się koszmary związane z moją ciążą i porodem. Wpadła mi w ręce ulotka od
spirali w której była wzmianka o septycznym poronieniu- w 80% śmiertenym. Byłam
przerażona. Biłam się z myślami, nie wiedziałam co począć. Porozmawiałam z
mężem- wybraliśmy aborcje. Poszłam do tego lekarza, który umieścił w mojej
macicy spiralę. Czekałam w poczekalni, obok mnie przechadzała się ciężarna- łzy
cisnęły mi się do oczu. Weszłam do gabinetu. Lekarz pyta: "słucham, czy cos się
dzieje?" Nie opanowałam swoich emocji, wybuchnęłam płaczem mówiąc: "jestem w
ciąży". Ginekolog stwierdził że nie warto takiej ciązy utrzymywać.
Umówiłam się z nim że pójdę na usg do innego miasta. tak też zrobiłam. Usg
potwierdziło ciążę. Umówiłam się na zabieg.

W tym dniu wsiadłam w autobus, jadąc, widziałam przez okno moją mamą która
własnie wyszła z psem. Płakałam. Ona jest dla mnie wielkim autorytetem. Wiem że
by mi pomogła. Nie chciałam jej tym obarczać- nic jej nie powiedziałam.
Weszłam do gabinetu. Dostałam jakąś pigułkę, po chwili połozyłam się na fotelu
gin, dostałam jeszcze miejscowy zastrzyk. Znieczulenie nie zadziałało. Bolało
jak poród, a nawet bardziej. Jakies 40 minut i było po wszystkim. Czułam się
dziwnie. Siedziałam na krześle, lekarz przepisywał mi jeszcze jakieś recepty.
Dowiedziałam się wtedy że już nie było we mnie spirali. Kilka dni temu na usg
lekarz potwierdził jej obecność. Do tej pory nie wiem jak to jest możliwe.
Weszłam do poczekalni. Może to troche głupio zabrzmi, ale... widziałam jak ten
lekarz wylewał krew, oraz to co pozostało po moim dziecku do ubikacji. Zaczęłam
płakać w tym momencie pożałowałam i to bardzo. Bardzo często mam ten widok
przed oczami
Wróciłam do domu. Poraz pierwszy zasnęłam spokojnie. Miałam wtedy dziwny sen.
Snił mi sie pogrzeb. Siedziałam w ławce w kościele. Pełno ludzi szło obok
trumny. Wszyscy przebrani na czarno. Jedna staruszka patrzyła na mnie, byłam
przerazona.

[kizdam47]

Nie wiem co powiedzieć. Myślami i sercem jestem z Tobą.

[kizdam47]

Zostałam matką w wieku 19 lat. Przez kilka kolejnych zupełnie nie spieszyło mi
się do powiększania rodziny. Znacie to uczucie, gdy dzieciak już trochę
odchowany i ten wytęskniony luzik sie pojawia. Możesz wyjśc na imprezkę, na
spokojne zakupy, wyjechać na weekend...

W kolejną ciążę zaszłam w wieku 28 lat, do dzisiaj nie wiem czy wtedy już do
tej decyzji dorosłam, czy tego pragnęłam czy uległam panującej wówczas w moim
otoczeniu powszechnej modzie na "bycie w ciąży". Z dumą przyjmowałam
gratulacje, czetnie rozmawiałam z ciężarnymi i młodymi matkami o typowych dla
nas problemach.

Gdy urodził się Igor świat się baaardzo wywrócił. Dzieciak okazał się wyjątkowo
płaczliwy, za spaniem oględenie mówiąc nie przepadał, kolki miał straszliwe.
Walczyłam dzielnie z depresją poporodową, zaciskałam zęby i uśmiechałam się
przez łzy mówiąc naokoło: jest dobrze.

Gdy skończyłam karmić piersią zaczełam przyjmować tabletki antykoncpecyjne,
niestety po dwóch cyklach i obowiązkowej 7-dniowej przerwie zapomniałam
rozpocząc nowego opakowania i postanowiałam zaczekać na okres, który niestety
nie nadszedł. Za to z wykonanego 25 października 2004 r. testu ciążowego
uśmiechnęł się do mnie gruba czerwona kreska, która bezczelnie usadowiła się
koło niebieskiej drwiąc sobie ze mnie.

W bezradności własnej i bezmyślnym przerażeniu na pytanie mojego ślubnego co
się stało spojrzałam na niego posępnie a on odpowiedział sobie sam: zrobiłąś
test i jestes w ciąży. Kiwnęłam głową tylko a on przestał sie odzywac i zaczał
omijac mnie jak zakaźnie chorą osobę. Na moje uwagi, że nie jestem chora i nie
gryzę odpowiedział, ze to nie jest choroba, która przechodzi po tygodniu, tylko
pozostaje na całe życie.

Wiecie co kolezanki? Mnie do dzisiaj dziwi, że nie jestem przerażona samym
zabiegiem, krótkim pobytem tam, tym całkiem miłym lekarzem tylko tym, co było
przed tym. Tymi przygotowaniami, tym osuwającym sie spod stóp gruntem, tym
narastającym przeświadczeniem, że nie jestem ani silna, ani twarda. To, że
straciułam zaufania do własnego męża, to, że straciłam w nim oparcie, to że był
autorem największego zawodu w moim życiu do dzisiaj nie daje mi spokojnie
funkcjonowac. Do dzisiaj zadaję sobie pytanie, dlaczego jesteśmy razem. Czyżbym
aż tak bardzo się do niego przywiązała, że jest on całym moim życiem? Że bez
niego nie ma już nic? Zgubiły mnie brak wiary, brak wsparcia, panika,
przegrałam jako kobieta, matka i jako człowiek. Skrajnie zmęczona sprzeciwiałam
się temu dziecku, a rano budziałam się spłakana i krzyczałam, ze nie mogę. Tym
krzykiem matki, która pomimo iż sie tego nie spodziewała, to już kocha cząstkę
siebie, a inni wymagają, by tą cząstkę zabiła.
Nie zgodze się ze stwierdzeniem, że decyduje tu kwestia wychowania. Nie
wychowałam sie w rodzinie katolickiej, ciążę usunęłą moja mama i siostra mamy,
dla których posiadanie jednego dziecka to było i tak za dużo.

Droga Karolinko, nie pamiętam prawie nic, bo spałam. Dzisiaj po dwóach latach
wydarzenia te zasnuwają sie mgłą, która powoli, stopniowo gęstnieje, a ja
oddycham coraz swobodniej. Ty bardzo szczerze opisujesz bardzo ważny i
centralnie lekceważony problem dużej ilości kobiet. Depresja ciążowo-porodowa
jest po prostu zlewana, nikt o tym nie mówi, nie pisze, wszak jak matka-polka
moze mieć jakąs depresję?! Jej zadaniem jest urodzić co najmniej piątkę dzieci
i zapierdalać przy nich, a nie myśleć o jakichś depresjach, rozstępach, czy
bolących piersiach!! W dupach istnie nam sie poprzewracało, nieprawdaż?!
Chciałybyśmy jeszcze od czasu do czasu przypominac kobiety, a nie tylko roztyte
matrony z tłustymi włosami.

Ani razu nie miałam żadnych snów o moim dziecku. A porody wspominam droga
Karolino całkiem sympatycznie.

Co do książki K. Struck - mogę Ci ją wypożyczyć, utknęłam gdzieś w połowie,
szczerze mówiąc nie porwała mnie ona, chociaz podziwiam autorkę za jej
heroiczną walkę o życie nienarodzonych dzieci.

Pozdrawiam.

[szklanka_wody]

Kizdam47 tak dobrze Cie rozumiem...

Mam tylko jedno pytanie, sama sobie je zdaje i nie umiem odpowiedzieć: czy
żałujesz? co zrobiłabyś teraz będąc w tej sytuacji, wtedy, w tym czasie?

[jol5.po]

>wszak jak matka-polka
moze mieć jakąs depresję?! Jej zadaniem jest urodzić co najmniej piątkę dzieci
i zapierdalać przy nich, a nie myśleć o jakichś depresjach, rozstępach, czy
bolących piersiach!! W dupach istnie nam sie poprzewracało, nieprawdaż?!
Chciałybyśmy jeszcze od czasu do czasu przypominac kobiety, a nie tylko roztyte
matrony z tłustymi włosami.<

sorki, ja nie o meritum, ale nie mogę sie powstrzymac, wszak kobiet
wielodzietnych nie jest tak wiele, jest im w społeczeństwie tak samo trudno jak
tym co nie chcą mieć dzieci - nie ma mitu matki polki, która urodzi 5,
wielodzietność to synonim zacofania w naszym społeczeństwie, obdarta z
tajemnicy, owa matrona z tłustymi włosami bardzo pasuje do tego sterotypu
ot każdy niesie swój garb i prowadzi swój bój - ja prowadzę swój własny bój
akurat z tym sterotypem
a że bywam na forum, to sobie pozwoliłam i tutaj

Karolino - Twój opis porodu, to najbardziej traumatyczny opis jaki czytałam -
widzisz jakieś swiateko w tunelu? jestes w stanie zwrócić się ku przyszłości i
zostawić za sobą traumę? Jak myślisz co sprawiło że tak traumatycznie to
przeżyłaś, jesteś samotną mama, czy to ma decydujący wpływ na Twoje przezycia?
jak nie chcesz nie odpowiadaj

[karolinka1116]

nie chce juz wiecej rodzić
nie chce zeby ktokolwiek, kiedykolwiek mnie tam badal, dotykal, sprawdzal, cos
stamtad zabieral...
nie chce wrzeszczec na porodwoce 'nie wyrazam zgody na rozciananie krocza, mam
oswiadczenie, nie, nie zgadzam sie'
prosze zabrac studentow, kiedy to cholerne znieczulenie mozna mi podac-zaplace,
nie osiaagne 3 centymetrow, prosze nie rozciagac krocza, bo ono zaraz nie
wytrzyma ja to czuje cala soba!, to badanie boli, nie mam rozwarcia, wiec
jasne,ze musi mnie bolec, chce rodzic w kucki, przeciez stolec wydaje sie
siedzac, a nie półleząc

bylam zdecydowana zaplacic...
tylko,ze stwierdzono jakies cholerne vds, ktore nie istainlo i mnie zawiezili
do marnego szpitala, gdzie przyjmuja wszystkich
tam potaktowano mnie jak krowe, ktora wytrzyma, przetrzyma, moze karmic dojkami
ja tego nie rozumialam
nie wiedzialam,ze ten cholerny obchod ze studentami i lekarzami wszystkich
masci moze bez oporu, przy innych pacjentach zagladac mi w krocze...
ja wtedy bylam zadowolona
po tym bolu
jeczeniu
naprawde stracilam tam cala godnosc
bylo mi wszystko jedno
a tyle przed porodem o tym czytalam
jakie sa moje prawa, co i mi wolno a co im
i diabli to wzilei
nie dalam im tylko pokroic krocza, przy wadze dziecka 2500
do tego znalazla sie tam taka pyskata lekarka,ze swoimi pytaniami: nie za
mloda, niech ojciec wejdzie, niech popatrzy...
popatrzy?
na co?, jak mnie zszywa
jak ze mnie wychodzi dziecko?
a poptem lozysko o wygladzie wątrobki
jaka jestem piekna?
to ja o tym decyduje
to ja i ojciec dziecka o tym decydujemy
a nie zasrana lekarka ze swoimom stwierdzeniem: nie widac po niej boolu, dac
wieksza dawke, nie dawac znieczulenia...

ja i on bylismy w szoku
jestem wymagajaca
tak jest wszedzie?
to ja juz nigdy nie chce

[jol5.po]

Karolino, jesteś jak otwarta książka, wszystkie odczucia drukują się w Tobie
bardzo silnie, Ty to widzisz dokładniej chyba niż inni (nigdzie nie spotkałam
tak traumatycznego-fizjologicznego porodu), ale masz do tego świadomość, że i
inni także widzą to tak samo - to Cie dodatkowo dodtyka. Otwarłaś intymność, oni
zajrzeli, zranili tym spojrzeniem.
Jesteś połączona ze swoim ciałem w niesamowity sposób. ja przeżyłam kilka (hmm
dosyć dużo)porodów, ale to pozostało moim intymnym przezyciem, mam schowane
swoje własne intymne wspomnienia, obecność innych mnie nie dotknęła, nie była
traumą - chociaż nie powiem, że niektóre z elementów nie pokrywają się z Twoim
opisem. Ale to mnie nie dotknęło w tak mocny sposób - oni byli dodatkiem
Także mój stosunek do ciała jest bardziej "usługowy" - patrzyłam na nie nawet z
ciekawością - co ono takiego wyprawia (po tylu porodach można sobie pozwolić na
taki "luksus"), chociaz oczywiście ból i ekstremalność przezyć istniał.

Z Twoja wrazliwością i delikatnością nalezał Ci sie poród z równie wrażliwą i
delikatną obsługą - szkoda, ze nie trafiłas na taką(

A jaki jest Twój stosunek do dziecka - czy ta cięzka ciąża i poród zaważyły na
Twoim stosunku do niego??

[jol5.po]

>tak jest wszedzie?<
nie, nie jest tak wszędzie, ale poród zawsze zostanie fizjologią, chociaz myślę,
że i z tym medycyna sobie radzi i jeśli ktoś ma tak duzy problem jak Ty, to i na
to znalazłaby się rada.
Chciałabym, żeby kobietami w ciąży i podczas porodu opiekowały się położne, to
znaczy ta sama połozna, żeby własnie przez dziewięć miesięcy towarzyszyły
przyszłej mamie, a potem pomogły znaleźć najlepszy dla niej sposób porodu.
Połozna to klucz, lekarz - w trudnych przypadkach.
Duzo dobrego doświadczyłam przy porodach od położnych.

ja miałam super opiekę

[madzia1708]

Położną była Pani z sąsiedztwa, Pani Doktor - młodziutka, ciepła, przemiła
osoba.
Odeszyły mi wody dostałam więc lek na wywołanie porodu - 7 wielkich strzykawek,
dodatkowo jeszcze jakies leki przeciwbólowe, położna masowła mi szyjkę macicy,
zebym szybciej urodziła, po porodzie dostałam 6 zatrzyków przeciwbólowych, zeby
nie czuć zszywania (nie czułam nic, a nic)

Jednak mimo wszystko poród był dla mnie koszmarem

Karolinko

[madzia1708]

myślę, ze nauczysz się z tym żyć... ja się nauczyłam... miałam takie same
odczucia jak Ty. Przez 8 miesięcy po porodzie nie kochałam się z mężem, nie
mogłam. Na samą myśl o tym, ze ktoś, coś będzie mi tam ZNOWU wkładał czułam ból
i strach...wiedziałam jednak, ze tak być nie może, przełamałam się, Piotrek
(mąż) był czuły, delikatny, a ja zestresowana, spięta. Nie nalegal, nie
naciskał, pomalutku sama sobie z tym poradziłam, Ty też sobie poradzisz...

Kacper ma juz 3 lata i 3 miesiące, chciałabym mieć znowu Maluszka w domu, ale
chciałabym też, żeby ktoś inny go urodził...

Pozdrawiam Cię gorąco
Pisz do Nas

[kizdam47]

Ja myślałam Jola, ze możesz się odezwać po tym co napisałam nt. matki piątki
dzieci. Nie wiem dokłądnie, czy jest to stereotyp, czy ty jesteś po prostu
wyjątkiem i znasz jeszcze kilka lub kilkanaście takich wyjątków. Przecież ja
jestem matką trojga dzieci a to już przecież wielodzietność, ale nie jestem ani
gruba, ani włosów przesadnie tłustych nie mam) W każdym bądź razie nie chcę
mieć więcej dzieci i gdy skończe karmnić piersią będę za pomocą antykoncepcji
skutecznie (mam nadzieję) przeciwdziałać powiększaniu rodziny. Po prostu chcę
żyć i mieć o czym rozmawiać z ludźmi, a nie tylko trwać od jednej choroby do
drugiej. Wykańcza mnie to psychicznie chwilami, pocieszam sie tylko, że dzieci
rosną...

Odpowiadam Szklance: dzisiaj, gdybym mogła cofnąc czas...nie, wróć!! Gdybym
wówczas wiedziała, jak wyglądac będzie moje życie po aborcji po prostu nie
poddałabym się jej, i jeśli Pan Bóg by pozwolił dzidziuś urodziłby się w
czerwcu ub. roku. O tym, że żałuję pisałam wielokrotnie, to była głupota i
tchórzostwo, panikarstwo po prostu plus brak wparcia najbliższych, gdy na nich
liczyłam.

[karolinka1116]

'Po prostu chcę żyć i mieć o czym rozmawiać z ludźmi, a nie tylko trwać od
jednej choroby do drugiej. Wykańcza mnie to psychicznie chwilami, pocieszam sie
tylko, że dzieci rosną...'

ja tez, ja tez!
licze Jej dni, ma ponad 5 tyg.
tak mnie meczy to siedzenia z nia, karmienie, przewiajnie
nigdy nie bylam aktywna towarzysko, ale na milosc boska-mialam czas dla siebie
teraz to są wyrwane strzepy z jej spania
to ladne,zdrowe dziecko


sam porod nie wplynal na moj stsunek do dziecka, w ogle je z tego wylaczylam i
nawet nie łaczyłam z porodem
absurdalne

nie chce miec wiecej dzieci
bo zabieraja czas, bo tyle uwagi trzeba im poswiecic, bo mnie to nie cieszy, bo
to przykry obowiązek, bo jestem zalezna, bo ciąza jest udręczeniem, bo wygladam
teraz jak wygladam
zrobie wszystko by ich nie miec
zapobiegac, nie leczyc
urodzilam, bo to za duzy bagaz dla 21 latki, taka aborcja
potem, jako dojrzalsza, jakbym to usprawiedliwila?
bylam mloda?
mloda znaczy za glupia by przewidziec,co bedzie za kilka lat ze mna
gdyby teraz jej nie bylo, to byloby lepiej???czy nie?
mam zalowac?
pamietam test
pamietam nocne wycie do księzyca

szkoda mi tego dziecka
bo przez te przezycia zahamowalam do niej normalne uczucia macierzynskie
karmienie piersia bylo nieznosne
nie karmilam

ona nawet nie ma o tym wszystkim pojecia
i patrzy na mnie, jakgdyby nikgdy nic
a na usg w 18 tyg. machala do mnie reka

[lola.lola.lola]

Pierwsze dziecko urodziłam jeszcze będąc niepełnoletnia, niedługo nastepne i
następne... Jakoś nie wyobrażałam sobie, że mogłabym nie urodzic, to było takie
normalne, że jak jest ciąża to jest dziecko. Moje życie to był brzuch, albo
pieluchy, kaszki i wózki. Jakoś nie przeszkadzał mi brak znajomych, na których
nie miałam ani sił ani czasu, nie przeszkadzała ciasnota, życie od zasiłku do
zasiłku. Miałam moje dzieci, dawałam im miłość, jedzenie i ubranie i sądziłam,
że to wszystkim do szczęścia wystarczy. Klapki spadły jak dzieci poszły miedzy
rówieśników, to co mnie nie przeszkadzało im tak. Mimo że dla mnie były
najcudowniejsze i dawałam im to odczuć, w szkole były gorsze i żadne
tłumaczenia ich nie pocieszały.
Kiedy zaczęło do mnie docierać jaki los zgotowałam dzieciom... KLAPA - test z
dwoma kreseczkami. Rozpacz, bunt, nienawiść do siebie, męża i ciąży (bo
dzieckiem nie potrafiłam tego nazwać). Pierwszy raz w życiu myśl, żeby
się "tego" pozbyć. Na zabieg nie było mnie stać, więc robiłam wszystko co tylko
wiedziałam, ze może zaszkodzić prawidłowemu rozwojowi ciąży. Niestety (wtedy)
ciąża miała się świetnie, co stwierdziła lekarka kiedy pierwszy raz w 5
miesiącu się u niej pojawiłam. Później znosiłam to, bo nie miałam wyjścia.
Kolejny bunt kiedy minął termin porodu, a to nie wyłaziło i dalej musiałam się
męczyć taka gruba, ociężała, wiecznie wisząca na kiblu bo uciskał pęcherz.
Wrzeszczałam do tego wielkiego balona, że mam go dość. Gdybym mogła wydarłabym
to siłą ze środka.
W szpitalu coś pękło, wgapiałam się w malucha godzinami i myślałam jak mogłam
go nie chcieć. Jednak w domu po powrocie do szarej rzeczywistości wszystko
wróciło do "normy". Nie było czułych przemówień, maluszków, kurczaczków,
słoneczek, jak w przypadku starszych... był bachor, którego nie znoszę, którego
nie chciałam, który mógłby się wreszcie zamknąć bo jak nie to go uduszę. Ciągłe
awantury z mężem, że jak go chciał to niech go sobie teraz bierze do pracy jak
idzie na cały dzień. Nie oszczędzałam oczywiście starszych dzieci. W atakach
szału i bezsilności nieraz któreś oberwało, ogólnie w domu był wieczny
wrzask... mój, istne piekło. Kiedy szał mijał, nadchodziły godziny płaczu i
żalu, że krzywdzę ludzi, którzy są dla mnie całym światem. O terapii nie było
mowy, nie mam nikogo kto choćby na chwilę został z dziećmi. Dopiero lekarka
pierwszego kontaktu zapisała mi tabletki przeciwdepresyjne i wszystko małymi
kroczkami wróciło do normy. Zaczęłam być mamą i żoną, a nie wiecznie
rozwrzeszczanym, bijącym, rzucającym czym popadnie, a potem godzinami beczącym
potworem.
Wtedy "wypadek" z prezerwatywą i znów dwie krechy. Wróciły natychmiast
wspomnienia tych koszmarnych miesięcy. I stanowcze NIE, bez cienia wątpliwości.
Poszukiwania w necie sposobu na rozwiązanie problemu. Mąż załatwił receptę na
tabletki. Strach czy się uda bez powikłań. Od strony technicznej? Tydzień po
terminie miesiączki wzięłam tabletki i poszłam spać, po kilku godzinach
obudziłam się z krwawieniem i bólem brzucha jak w trakcie okresu, poszłam
spać... i tyle. Wszystko przebiegło tak... hmmm, miło i bezstresowo, jak zwykły
okres, tylko o tydzień spóźniony. Wiem, że brzmi to wstrętnie, ale tak czułam i
ulga, że ominie mnie horror jaki przeżyłam ja i moja rodzina w związku z ciążą
i narodzinami najmłodszego.
Minął ponad rok i nadal tak to czuję. Mam czasem próbkę tego jak wyglądało by
moje życie gdybym postąpiła inaczej. Czasem zajmuję się siostrzencem, który
jest dokładnie w wieku w jakim było by moje dziecko. Zostaję z nim chętnie, ale
kiedy wszyscy zaczynają coś chcieć, o coś pytać, mój najmłodszy żąda w trybie
natychmiastowym włączenia bajki, pobawienia się z nim, wzięcia na ręce, a ja
nie mam nawet jak wyjść do kibla czy zrobić sobie herbaty z dzieckiem na
ręku... zaczynam niecierpliwie zerkać na zegarek i czekać aż zgłoszą się po
malucha rodzice.
Nie żałuję, nie potrafię żałować, przynajmniej jeszcze nie teraz. Zastanawiam
się czy to normalne, że mając dzieci i wiedząc jak się kończy nawet bardzo
niechciana i nieakceptowana ciąża (najmłodszy jest teraz moim oczkiem w głowie)
nadal traktuję to tylko w kategoriach problemu, który udało się rozwiązać.
Właściwie zastanawiam się tylko będąc tutaj, poza forum jakoś zupełnie o tym
nie myślę, obowiązki i problemy wciągaja mnie na tyle, że nie mam czasu na
przemyślenia.
A tu zaglądam bardziej z przyzwyczajenia niż z potrzeby odświeżania wspomnień,
czytałam to forum regularnie na długo przed przerwaniem ciąży, kiedy jeszcze
twierdziłam, że ja nigdy tego nie zrobię.

[malpolid]

Lola.Lola a jak planowaliście, planujecie swoją rodzinę? Jesli możesz proszę o
szczerą odpowiedź.

[lola.lola.lola]

Problem w tym, że nie planowałam. Żyłam z dnia na dzień i wydawało mi się, że
jest dobrze. Zero myślenia przyszłościowego. Byłam szczerze zdziwiona i
oburzona jak ktoś zarzucał mi patologię, bezmyślność, pytał czy mam zamiar
dzieci w nędzy chować. Przecież nie chodziły głodne, brudne, obtargane, nie
prosiłam nikogo o pomoc. Wystarczało żeby je nakarmić, miałam kilka koleżanek w
podobnej sytuacji więc ubranka krążyły, w przerwach między dziećmi jednej
używało ich dziecko drugiej i to było takie normalne. Maluch zadowolił się
grzechotką czy autkiem za grosze, więc i prezenty dzieci dostawały.
Do tego sama wychowałam się w biedzie i nigdy nie miałam tego co rówieśnicy,
uważałam że skoro ja się wychowałam to i moje dzieci się wychowają.
Wychowywałam się przy alkoholiku, więc i mąż co prawda nie alkoholik, ale
bijacy i awanturujący wydawał mi się normą. Jestem DDA, nie cierpię pijanych
ludzi, więc on, pijący okazjonalnie i z umiarem, niezależnie od tego co robił,
wydawał mi się idealny, bo nie pił.
Olśnienie przyszło kiedy dzieci poszły do szkoły, nagle okazało się, że ta
szkoła całkiem sporo kosztuje, córka kategorycznie odmawia wyjścia w rzeczach
po starszym bracie, bo koleżanki będą się śmiały, a na urodziny nie wystarczy
autko za piątkę z pobliskiego kiosku... wystarczy komórka, odtwarzacz mp3,
playstation...
Planować zaczęłam dopiero przy drugim mężu, który pokazał mi że życie może
wyglądać inaczej, związek może wyglądać inaczej, wychowanie dzieci może
wyglądać inaczej.
Norę w której mieszkaliśmy udało się zmienić w mieszkanie, dzieciom staramy się
zapewnić wymarzone prezenty, ubrania, zajęcia dodatkowe, wyjazdy na wakacje,
szkolne wycieczki... to co w dzisiejszych czasach nie jest luksusem, jest normą.
Pilnujemy nauki i staramy się tłumaczyć, że uczą się dla siebie.
No i "naprawiamy" starsze dzieci, u których poprzednie życie odbiło się na
psychice na tyle, że potrzebna jest pomoc psychologa.
Ogólnie wspólnie naprawiamy mój fatalny start w dorosłe życie i mam nadzieję,
że się to uda i moje dzieci będą szczęśliwe, a kiedyś układając sobie własne
życie wyniosą z domu inne wzorce niż ja wyniosłam i powieliłam.

[malpolid]

Dziękuję i życzę wszystkiego dobrego dla całej rodziny !

[madzia1708]

Na pewno Twoje dzieci wyniosą z domu, co innego niż Ty )
Życzę Wam szczęścia i samych sukcesów w "naprawianiu" starszych dzieciaków

Pozdrawiam

[jol5.po]

Karolino - Ty masz depresję poporodową!!!!!!!!

[karolinka1116]

gdy przychodze do domu z dzieckiem, wtedy wylazi ze mnie wszystko z tygodnia
wtedy moge,-gdy przerazliwie placze, bo o 5 rano chce 'poglamac' butle, a ktos
ta butle musi trzymac, udawac ,ze nie slysze placzu, wtedy ktos do niej
przychodzi,a ja moge spac do 2 popoludniu i udawac,ze dziecko nigdy nie
zaistanilo
dlatego tu przyjezadżam
co tydzien rano w piątek, do niedzieli wieczor
potem, jest powrót i dzielenie sie obowiazkami
z niedizli na pon-on
z pon na wt i wtorku na srode-ja
ze srody na czwartek-on
z czwartku na piatek-ja/on
noc piatkowa, sobotnia i niedzielna-'ktostam'
wiecie,ze są jeszcze dni?
takie cale dni: kiedy np. nie chodzi jej o jedzenie i zmianieine pieluchy ,
tylko o uwage
nawet jej nic nie boli
wrzask
staram sie nie zostaac sama w domu, bo na kogo moglabym zrzucić opieke nad nią
ja mam 20 lat z kawalkiem
nie zasluzylam na ciąże
i na dziecko

najgorsze jest to,że tak bedzie zawsze: ze dziecko sie nie skonczy
ze przez cale zycie bedzie tkwilo przy mnie
przy nas
przy nas
ma tate i tata juz mysli o jej przedszkolu(!!!???)
i naprawde nie wiem, czy mialabym jakiekolwiek wyrzuty sumienia, gdybym sie jej
pozbyla wtedy
czasami tak zaluje
szzery zal,ze jest
a przeciez wystarczyla tabletka 'po'

skad tamta biernosc we mnie

teraz szanuje kobiety z 2,3 dzieci
zwlaszcza malych
moja jest nieznosna, taka gwarliwa, jeczaca
czy mi sie tylko tak wydaje

[jol5.po]

>dlatego tu przyjezadżam<
a gdzie to jest, to naczy, co to za instytucja??

> najgorsze jest to,że tak bedzie zawsze: ze dziecko sie nie skonczy<
skończy się wcale to nie jest na całe zycie, te pierwsze lata sa takie
uciążliwe, potem sa różne instytucje, a potem dziecko samo odchodzi, własciwie
odchodzi już od wieku kilku lat
to nie jest ciężar na całe zycie (na 100%)

może popytalabyś o jakieś srodki antydepresyjne - czy nie chciałabyś tak
farmakologicznie tego załatwiać??? jeśli to depresja, to nie leczona, może
trwać i z rok, dla własnego spokoju i może warto popytac lekarza

zastanawia mnie też sam poczatek - kiedy to się zaczęło, czy istnieje jakas
konkretna przyczyna, zdarzenie (pamięć dzieciństwa, ucieczka z domu rodzinnego,
jeszcze cos innego), czy to po prostu pojawiło się wraz z ciążą.

Ja wiem, że posiadając dziecko mozna zachowac wolność, to tkwi w głowie, ja przy
kolejnym dziecku sobie z tym doskonale radzę, ale wiem ze przy pierwszym uczucie
zmmiany jest olbrzymie

a czy jest moment, gdzie dziecko po prostu Cie ciekawi, jako istota, patrzysz z
ciekawoscią, zaglądasz - bez bagażu musu, owego wyczekiwanego przez otoczenie
instytnktu macierzyńskiego??

Ono jest na razie jakby oszołomione światem, czysto fizyczne, ale lada dzień
zacznie reagować
drze się, bo nie ma innej zdolności reagowania, gdzieś w swoim ciele czuje się
źle, wystarczy czasami podniesienie na ręcę
do konca 3 miesiąca (to jeszcze kilka tygodni) może mieć kłopoty z brzuszkiem -
ot taka fizyczna niedoskonałość, ale będzie lepiej,
mnie fasynuje instynkt zycia
moje 6-miesięczne dziecko cały czas ćwiczy, siedzą w leżaczku, rusza non stop
dłońmi, obkreca je dookoła - on ćwiczy, ruszą też całym ciałem, skąd on wie, że
ma tak robić?
cokolwiek bys nie robiła, Twoje dziecko juz podąża swoją własną drogą, samo,
nauczy się siadać, sam chodzić, sam mówić
wcale nie jest tak zależne od Ciebie jak Ci się wydaje
ha nawet więcej, przyjdzie moment, kiedy bedzie się chciało uwolnic od Ciebie -
nie tak szybko, ale z persepektywy bycia mamą mojej najstarszej córki wydaje mi
się, że to chwila.

jeśli dasz radę, uwolni sie wewnetrznie od tego przytłaczającego poczucia bycia
juz nie sobą, a tylko matka, nie musisz dziecku dawać całej siebie, po prostu
wystarczy czasami po prostu byc obok - z bardzo wielu rzeczy nie trzeba rezygnować

[jol5.po]

acha Karolina, napisałam o depresji, bo przy moim najbardziej planowanym
dziecku, zaraz po urodzeniu przezyłam coś takiego - jakby mnie ktoś przykrył
czarnym kloszem, to przyszło gdzieś spoza, nie mogłam się znaleźc, zaskoczyć,
było mi bardzo smutno i nie był to zwyczajny smutek, to nie pochodziło z
zewnątrz, nie miał tam przyczyn w jakimkolwiek zdarzeniu, to przyszło z
wewnątrz. Myślę, ze doświadczyłam depresji - takiej bez przyczyny, po kilku
tygodniach przeszło. Była zima, jak teraz, nawet jeszcze gorzej, bo zimno,
plucha, za oknem kolor czarny przeplatany z szarym
nie mogłam zaskoczyć, zafascynować się zyciem, dzieckiem

[jol5.po]

Karolino, na forum depresje znalazłam listę dobrych psychologów, którzy mogą
pomóc na depresję z różnych miast, może Ci sie przyda
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=99&w=36038178&v=2&s=0
tak czy siak (czy to depresja czy nie) jest Ci ciężko, nie ciągni tego wózka
sama bo sie wykończysz

[karolinka1116]

tymczasowo-mam tak wielka nadzieje-mamy 2 domy-jeden moj, drugi ojca dziecka
i naprawde nie wiem, ktory jest lepszy
w moim czuje sie swobodniej, ale dziecko jest tam porazka zyciowa
tutaj jest lepiej-i nikt mi niczego nie wymawia, nie zarzuca
po prostu tak jest i koniec
chce wrocic na studia: czekam do konca tyg. na decyzje(mamy listpad!!!)
chce ludzi
nie wiem, czy jest to deprasja-bo po porodzie czuje sie lepiej psychicznie niz
wczesniej...
bardzo mi milo ze ktos na to,co pisze odpowiada

marzy mi sie moj wlasny dom: nie kąt dla siebie
nie wczesniej to nastapi niz za 3,4 lata..

[jol5.po]

to bardzo pozytywny post
bo:
pojawiło się słowo ja chcę
to znaczy, że patrzysz w przyszłość, i że cieszy Cie to co mozesz tam zobaczyć
studia - oby sie udało (ja urodziłam pierwsze dziecko na IV roku studiów, potem
nie chodziła jeden semestr, ale nie przerwałam studiów, tylko załatwiłam sobie
indywidualny tok, pokazywałam papierek prowadzącycm i umawiała się na zdawanie
parti materiału, koleżanki mnie odwiedzały, przekazywały co i jak na zajęciach)

są w poście marzenia (dom), czyli przyszłość jednak jawi się optymistycznie,
masz do czego dążyć

> bardzo mi milo ze ktos na to,co pisze odpowiada<
chyba naprawdę to tak, że powaliła Cie samotność, potrzebujesz kontaktu, innych
ludzi (zresztą sama o tym piszesz), studia mogą pomóc w tym - Tobie i dziecku

o depresji napisłam i potem sie zastanawiałm własnie nad tym określeniem
poprodowa - u Ciebie zaczęło się to od momentu dowiedzenia się o ciąży - niech
będzie więc ze to depresja około ciążowo-porodowo-nienmowlakowa, ale myslę, że
depresja - myślę, że ona ma przyczyny, przewijało się w Twoich wypowiedziach, że
bardzo ciązy Ci macierzyńswto w wieku 20 lat, jest totalne zmęczenie, jest
samotność i przerwana normalna aktywność zyciowa (studia)
ale to tylko podłoże, potem nakryła Cię swoją czarną czapą depresja - zrobiło
się smutno, szaro i źle, beznadziejnie, nie mozesz zaskoczyć, nie mozesz być
sobą, czujesz ciężar - taki, że nie możesz się podnieść
(dlatego napisałam Ci, co spotkało mnie raz - wtedy kiedy sie nie spodziewałam w
ogóle tego, dziecko zaplanowane, ja powinnam być szczęśliwa, a tu przyszła owa
czarna dama i usiadła sobie w mojej głowie - może po to właśnie bym znała to
uczucie)
dziecko to ogromna zmiana, pomaga i daje kopa instynkt macierzyński (czujesz,
że to dziecko to kawałek ciebie i nie powalasz dotknać, chronisz, taki atawizm),
myślę, że owa czarna dama nie pozwala Ci odnaleźc siebie, a więc i tego odruchu
chronienia, przywiązania do Twoich genów jakby nie bylo, zapakowanych w dziecku
myślę, ze jesteś osobą arcy wrażliwą, ową otwartą książką, myślę, że owa czarna
dama dlatego Ciebie zaatakowała (i to jest Twoja jedyna wina, a nie jest to kara
za mysli z czasów ciąży jak pisałaś w pierwszym poście) i dlatego masz o wiele
trudniej niż inne matki - ale jesteś dla swojego dziecka najlepszą matką, jaką
może mieć, innej nie ma

> nie wiem, czy jest to deprasja-bo po porodzie czuje sie lepiej psychicznie niz
> wczesniej...
i to następna dobra wiadomość

myślę, że pomoc z zewnątrz przydałaby się, ale też i warto wykonać wszelkie
możliwe ruchy by, owe przyczyny, płaszczyznę zmienić - studia jak najbardziej
chociaż tu trzeba rozważnie postąpić, by nie zaprzepaścić przy okazji interesu
dziecka, ono potrzebuje Twojej bliskości, po prostu, żebyś była obok, ale jak
znajdziesz ciepłą i dobrą opiekę to śmiało smigaj na zajęcia
acha i opracuj plan b - gdyby jedna coś w dziekanacie kręcili nosem

bardzo, bardzo Cię pozdrawiam
Jola
(będę dalej czytać)

[k.r77]

"ja mam 20 lat z kawalkiem
nie zasluzylam na ciąże
i na dziecko"


Wiem, ze jesteś w depresji i rozumiem, bo gdy urodziłam pierwsze dziecko czułam
się dokładnie tak jak Ty.
Twoja wypowiedż jednak strasznie mnie ruszyła.
Jak to nie zasłużyłaś....nie rozumiem.....poszłaś do łóżka z facetem, chyba
wiedziałaś jakie mogą być tego konsekwencje ?

Urodziłam syna w wieku 19 lat, chciałam szumiec, marzyłam o przespanych nocach,
wyłam do księżyca, ale nigdy nie żałowałam, że jest....dzisiaj ma 10 lat.
Córka ma 4.

[karolinka1116]

kazda glupia zna konsekwencje
nie kazda sie z nimi liczy

[k.r77]

Karolina ja Cię doskonale rozumiem, naprawdę....ale wiesz co, płacz nad
rozlanym mlekiem nic nie da, nie zmieni Twojej sytuacji, wręcz przeciwnie,
wpędzi Cię w jeszcze większy dół.
Weż się w garść...dzieciaki tylko na początku są tak bardzo absorbujące,
póżniej wyrastają, stają się samodzielne.
Mój syn ma 10 lat,, teraz już nawet przytulić Go nie jest już tak łatwo....nie
mówiąc o buziaku

Trzymaj się dzielnie, jeszcze przyjdzie taki dzień, że będziesz dumna ze
swojego dziecka...zobaczysz

[jol5.po]

Magda, dobra matka polka ma dwoje dzieci, najlepiej parkę. Więcej to juz
niedobra matka polka. Tylko o to mi chodziło. Ja wiem, że piszesz o sobie i że
to jest normalne całkiem, że się nie chce dzieci, to moja postawa jest raczej
jakims przejawem skamienieliny wobec dzisiejszego świata.