Czy powinnam być sama?

[selica]

Skoro wydaje mi się, że związki wpływają na mnie destrukcyjnie.
Czy są w waszej opinii w ogóle ludzie, którzy nie powinni się
wiązać, bo będąc w związku niszczą siebie i partnera? Czy przyczyny
nieszczęścia upatrywać należy jednak w tym, że osoba, z którą jest
się związanym, jest jednak nieodpowiednia, ponieważ każdy
potencjalnie stworzony jest do bycia z kimś w parze?

Od jakiegoś czasu próbuję sobie odpowiedzieć na to pytanie.

[bri]

Zastanów się jak się potoczyły dalsze losy osób, z którymi Ty kiedyś
byłaś związana. Jeśli po rozstaniu z Tobą udało im się stworzyć
satysfakcjonujące związki, to raczej nie możesz zwalić całej winy na
nich.

[selica]

Właśnie chodzi o to, że winę generalnie upatruję w sobie.
Zastanawiam się, czy jestem jakimś freakiem, którego natura
wyposażyła w jakiś aparat samodestrukcji partnerskiej... Nie jestem
związkofobką, tylko te związku po prostu psuję.

[opowiadam]

moze masz w sobie jakis nieuswiadomiony mechanizm wg ktorego postepujesz?
zastanow sie nad tym. Nas przyklad jesli podswiadomie myslisz np ze nie
zaslugujesz na szczesliwy zwiazek i milosc, to podswiadomie przyciagasz takie
sytuacje, zeby udowodnic ze tak jest...
Wg mnie nie wszyscy ludzie musza zyc w zwiazkach by sie spelnic, tak samo jak
nie wszyscy maja potrzebe posiadania dzieci, jesli taki jest ich wybor to ok,
kazdy ma swoje zycie i powinien zyc jak chce. pozdrawiam!

[clarissa3]

w zwiazku poprostu jest razniej. Teoretycznie. Niestety w wielu
zwazkach dzieje sie tak ze jedena osoba wykorzystuje druga. I moze
nie to jest zle ale zle jest to ze zdaza sie ze ta druga jest osoba
niszczona. Rzadko jednak widuje sie bardzo zadowolonych staruszkow.
Skwaszeni, zli, sponiewierani, powaleni bolem - dlaczego?
Jesli czujesz ze ktos jest dla Ciebie zly to trzymaj sie od niego z
dala. Lepiej sama byc, choc trudno.

[haalszka]

od jakiegos czasu stawiam sobie to samo pytanie..
najpierw rozwod pozniej nieudany zwiazek. teraz duzo z psychologiem rozmawiam i
wiem ze malo wiedzialam o postepowaniu, kochaniu w zwiazku. bylam na pozycji jak
mnie kocha to powinien mi dawac wszystko.
od jakiegos czasu jestem sama i widze ze moje zwatpienie w trwalosc zwiazku jest
ogromna. fakt inny ze nie spotkalam osoby z ktora chcialabym nawet spotkac sie
drugi raz.
mysle ze jednak duzo zalezy od ciebie, twojego podejscie od tej drugiej osoby.
tu chodzi o dojrzalosc osob. ja za taka jeszcze sie nie uwazam..
i pozostaje w nadzieji ze jednak kiedys i mi sie uda, moze nie na stalo moze nie
do konca zycia, ale na jakis czas byc w dojrzalym zwiazku.

[nom73]

selica napisała:

> Czy przyczyny
> nieszczęścia upatrywać należy jednak w tym, że osoba, z którą jest
> się związanym, jest jednak nieodpowiednia, ponieważ każdy
> potencjalnie stworzony jest do bycia z kimś w parze?

E tam, ja tam wolę być sam, od czasu do czasu jakieś niezobowiązujące
przyjaźnie. ;-)
Samo słowo związek kojarzy mi się ze związkami zawodowymi. :D

[anbale]

Być może nie trafiłaś na "właściwą" osobę, skoro czujesz, że Twoje związki były
destrukcyjne...
Albo też masz jakieś swoje problemy emocjonalne, przez które generujesz problemy
w związkach- ale takie rzeczy przerabia się raczej u psychologów... Być może są
ludzie, którzy nie są stworzeni do życia w parach- ale to też kwestia, z kim się
"parują". Zdarza im się trafić na kogoś, z kim zatrybią i coś po swojemu stworzą.
Jak widzisz wachlarz możliwości jest szeroki :)

Jeżeli

[de_witch]

Związek po związku jest nieudany, a ty sama w tych zwiazkach żle się
czujesz, to raczej, twoja psychika potrzebuje bycia samej, jakiś
czas, aby dojść do siebie.

Kto nie powinien zakładać zwiazków. najczęsciej osoby chore
psychicznie,z Bordeline,z DDA, dzieci rodzin dysfunkcyjnych, którym
terpia nie pomaga.Inne osoby emocjonalnie niedojrzałe, zaborcze,
zazdrosne.
Jest ich ogromna masa. Mało kto dziś zyje w udanym i szczęsliwym
zwiazku.Bo najważniejsza relacja to ta, którą mamy ze sobą.

[selica]

Zabawne, albo to po prostu śmieszna historia, która jest przez to okropnie smutna, ale stanowię kompilację typologiczną wszystkich przez Ciebie wymienionych typów (może z wyjątkiem choroby psyczicznej, chociaż może też się mylę...). Nie jestem typowym DDA, ale moją rodzinę z całą stanowczością mogę nazwać dysfunkcyjną, a siebie osobą zaborczą i emocjonalnie niedojrzałą. Jestem z dobrym człowiekiem - bo raczej chodzi mi o obecny związek, poprzednie historie miały mniejsze lub większe znaczenie, ale nie chcę się na nich za bardzo koncentrować. Jestem zatem z dobrym, porządnym człowiekiem, a nie potrafię tego wszystkiego docenić, koncentruję się na nieistotnych rzeczach, jestem nietolerancyjna, agresywna, niszczę wszystko jak tajfun. Nie akceptuję jego zobowiązań, które są ponad nim i wiem, że jedyne, co mogę zrobić, to nauczyć się z nimi koegzystować, ale ostentacyjnie to wszystko dyskredytuję, nawet można by rzec - bezwiednie. to silniejsze ode mnie po prostu.
On mnie tak naprawdę nie krzywdzi, chociaż wmawiam i sobie i jemu, że tak jest. W chwilach przebłysku obiektywizmu zdaję sobie sprawę z tego, że nie mam racji, ale nie umiem się przyznać i walczę do końca. Dopiero kiedy widzę, że on się odsuwa, próbuję się zbliżyć, ale tez atakując.
Poza tym jestem postrzegana za osobę normalną...
Skąd we mnie zatem taka siła destrukcyjnego wpływu na związek? Przecież to tak naprawdę jest autoagresja.

[de_witch]

ale moją rodzinę z całą stanowczością mogę nazwać dysfunkcyjną, a
siebie osobą zaborczą i emocjonalnie niedojrzał

[selica]

Dysfunkcja mojej rodziny najoględniej rzecz biorąc polega, w moim
mniemaniu, na jej niezespoleniu. Z ojcem praktycznie nie mam
kontaktu, z mamą i siostrą bardzo dobry, choć raczej na odległość i
bardziej telefoniczno - mailowy. Rodzice nie są rozwiedzeni, choć
całe moje dzieciństwo składało się z ciągu sytuacji, które wprost
zmierzały do ich rozstania. Teraz, paradoksalnie, jest między nimi
dobrze, ale wszystko polega na absolutnym zdominowaniu mamy przez
ojca pod każdym względem.
Z ojcem nie rozmawiam ani ja, ani moja siostra. Tyle o dysfunkcji.
Dyskutowałam kiedyś na jej temat z koleżankami i wszystkie, a każda
z innego powodu, doszłyśmy do wniosku, ze pochodzimy z rodzin
dysfunkcyjnych, może to zatem nadużywanie tego terminu, bo nie każdy
problem w rodzinie można wszakże określać jako dysfunkcję.
Analizując jednak wtedy typy osobowości dzieci z DDA, doszłam do
wniosku, ze reprezentowałam typ 'maskotki' i mam wrażenie -
reprezentuję go do dziś, co sprawia, że oczekuję, że będzie się mnie
traktować, jak dziecko. Reaguję strasznie - płaczę, krzyczę, tupię
nogami, obrażam się. Jestem tym przerażona nawet teraz, jak o tym
piszę. Cały czas, teraz też, powtarzam sobie, że będę dojrzała,
mądra, wyrozumiała, że nie będą strzelać fochów o pierdoły. Ale to
nigdy nie chce zadziałać.
Ja się po prostu boję, że zniszczę tym i siebie i człowieka z któym
jestem i każdego następnego człowieka, z któym potencjalnie bym
była. Krzywdzę tylko te osoby na któych mi zależy. A najbardziej te,
które kocham.

[s.p.7]

DDA to bardzo nieodpowiedni zwrot w ogole, poniewaz to eni alkohol jest
problemem tylko zło zagniezdzajace sie w rodzinie a pochodzace najczesciej od
rodzicow
w taki sposob to zło jak lancuch ciagnac sie moze przez pokolenia

mozna taki lancuch przerwac poniewaz w ciaz go ciagniesz za sobą

co do wątku
-jesli spojrzy na pelna akceptacje siebie - to zawsze znajdzi sie ktos z kim da
sie zyc razem

jesli spojrzy sie na siebie pod kontem clzowieka ktory moze sie zmieniac i rozwijac
-to mozna miec przysobie najwspanialsza osobe jaka mozna sobie wymarzyc i
najwspanialszy związek

bo tak naprawde problem tkwi w nas


jak powinno sie rozumeic deysfunkcje rodzini i ją pokonac samemu nei tworzac
dysfunkcji:

-zauwaz ze dązysz do dominacji
na spokojnie... zastanow sie... czy mozna kogos kochac dlatego ze kaze sie komus
kochac? siebie wyobraz w takiej sytuacji... Ze przychdzi do ciebie bandyta z
nozem i mowi kochaj mnie...
wies ze to zawsze bedzie udawane, tak dla swietego spokoju

-u podstaw dominacji lezy czesto strach przed bycie odrzuconym
zamiast pracowac nad sobąi starac sie by byc dla kogos jak najlepsza osobąpo to
by ktos chial z nami być - zmuszmy go sila przz zniewalanie psychiczne,
fizyczne, finansowe, do tego by nie mial wyjscia i nie mogl odejsc

-twoje zachowania to typowa MANIPULACJA
tzn, dzialanie poprzez szantaz emocjonalny, presje
uzaleznianie swojego stanu emocjonalnego od decyzji partnera
postawa ROZCZENIOWA i oczekująca


to wszystko to wzory wyciagnie te z domu rodzinnego
gdzies w glebokich wartwach siebie uznajesz ze to jest wlasciwe ale sama wiesz
ze tak nie jest.

jak powinna zatem wygladac sytuacja wzorowa?
-powinno nie bac sie milosci dwac jak najwiecej od siebie
-poelgac na wierze w milosc i pozytywne emocje , radosc do pratnera
-ufac mu, i wierzyc w niego w pelni
-rozumiec milosc bardziej jako szczescie jego i jego dobro
-wybaczac mu wsystkie potkniecia
-nei oczekiwac milosci tylko ja wdawac
-nie oczekiwc zadnej postawy
-nei wymagac nieczego
-nie bac sie niczego co zwiazane z partnerem

czyli nei przez dominacje a przez czysta w pelni wolną postawe realziacji
pozytywnej energi fdo partnera


piszesz ze to autodestrukcja
ta kto autodestrukcja zwiazku i ciebei samej w pewnym sensie
poniewaz to relacje oparte na walce a nie jednosci
czyli wspolnych celow i wspolnych realizacjach - to zniewalanie - traktowanie
kogos pzedmiotowo ja kswoja wlasnosc bez szacunku, zaufania, wiary i pozytywnych
emocji...

piszesz ze sobie powtarzasz o tym bo rozumiesz w czym blad a nei chce "dzialac"
ni dzial poniewaz tu dzialaja podswiadome wyuczone mechanizmy, emocje, postawy

trzeba nauczyc sie pokonywac to co wywoluje takie negatywne reakcje, sadze ze
podstawowa przyczyna takich reakcji jest strach - podchodzenie do milosci jako
do zniewalanai a nei do dawania
wiec uczycz sie ufac, kcohac wierzyc, i poswiecac,
uczyc sie zwalczac nieuzasadniony strach i i dee zniwalanai czlowieka

macie byc dla siebei partnerami a nei wrogami

[selica]

Nie wiem, czy próba kształtowania charakteru i jego zmiana może się
jeszcze udać w trzydziestym roku życia. To tak, jak z krzywymi
plecami, garbię się od lat i czasem przypomina mi się, że powinnam
się wyprostować, ale potem znowu zwijam się w pałąk.
Mam problem z sobą, z tą dominacją to po części prawda. Znamienne
jednak jest to, że chcę, żeby podejmowano decyzje za mnie i otaczano
mnie opieką, ale wszystkie ruchy muszą być zgodne z moimi
oczekiwaniami. To chyba właśnie jest ta manipulacja - mówię: rób,
jak uważasz, ale oczekuję tylko jakiegoś konkretnego modelu
zachowania.
Nie wiem, czy uda się cokolwiek zmienić i stąd cała potrzeba
założenia wątku - pytanie, czy może lepiej być samą, nic od nikogo
nie oczekiwać, nie dopasowywać nikogo do swojego wzorca, mieć
spokojną głowę i nie niszczyć komuś życia. Zwłaszcza, że bardzo go
kocham.

[s.p.7]

czasem tzw krztałtowanie charakteru przebiega naprawde naturlanie i przyjemnie
kiedy czlowie kwie ci ejst dobrem a co zlem i wie czego chce

niekiedy wystarczy zmian spojrzenia na rzeczywistosc i wzystk odzieje sie samo

pamiętaj akceptuj siebie jako osobę, i ja tez to robie,
jednakze dobrze wiesz ze twoje postawy nei czynia cie osoby bardzo milej,
ukierunkowanej na ludzi, takiej z ktora che sie zyc tak do konca, w sensie ze
czujesz ze to nei jest tak do kona to co czujesz i kim chiala bys byc dla ludzi
ktorych kochasz

czesto to powielanie jakies wzrocow rodzinnych - wystarczy uznaj je za zle i i
sie od nich odciac


warto nabrac pewnej swiadomosci - nabuyc wiare i zaufanie w czlowieka

wiekszosc z tego co robisz ma gdzies tego przyczyne...
przeciez ludzie wlasnie chca być dla ciebie mili, otaczac cie opieką, pomagać,
robic tak bys byla szczesliwa

po co ich do tego zmuszac?
jak sadzisz?
nie ma takiej potrzeby, a w wyniku tego co robisz skutek jest odwrotny
kiedy daje sie cos z siebie ufa i wierzy sie ludziom oni czujac do nas cos sami
wg uznania staraja sie t wszystko dac zazwyczaj

wiec logicznie rzecz ioa a takze patrzac na pewne wartosci to wszytko co robisz
jest po prostu sporym nietaktemcalkowicie zbednym a pozatym niekulturalnym i
moralnei zlym

więc po co to powielac?
wystaczy z tym skonczyc i zaczac fac ludziom, wirzyc w nich i dawc cos od siebie
wtedy twoje dylematy o tm czy byc sama znikną poniewaz ludzie beda chcieli byc z
toba a ty bdziesz wiedziala ze ich nie krzywdzisz

[dyn-ex]

selica napisała:

> Skoro wydaje mi się, że związki partnera? > Od jakiegoś czasu
próbuję sobie odpowiedzieć na to pytanie.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
emcoje i uczicia kady sobie mzoe miec jakie
chce nie mozna
prawem kontrolowac emocji czlowieka
niektorzy lduzie a
szczegolnie
kobiety byly
notorycznie zapladniane
twoj tok myslenia opiera sie na
definicji a to totalna nieprawda i bardzo
ogolnikowe zalozenie

[s.p.7]

nei musisz tak niesmialo mi pokazywac ze wkradly sie jakies stylistyczne
dziwadla, troche smialosci, mozesz calkiem otwarcie wychodzic z taka pomocą

dzieki, dobra robota

<klpeie po ramieniu i daje cukierka>
przydaje sie ktos taki :)
nie zawsze ma mczas czytac 2 razy to co napsialem wiec byc moze jeszcze przyda
sie twoja pomoc

moze dostaniesz ogoraska :) ale takiego duzego - wg norm unijnych i to w folie
zapakowany zeby bezpiecznie bylo :) mzoe nawet caly karton przysle, bedziesz
mogl rozdawac kolegom kolerzankom, znajomym i rodzinie

[selica]

s.p.7 napisał:

> moze dostaniesz ogoraska :) ale takiego duzego - wg norm unijnych
i to w folie
> zapakowany zeby bezpiecznie bylo :) mzoe nawet caly karton
przysle, bedziesz
> mogl rozdawac kolegom kolerzankom, znajomym i rodzinie

Może marcheweczkę? :)

[selica]

Interesujący wpis o tyle, że nijak nie wiem, jak sie do niego
odnieść...
Nie oczekuję, że sejm zajmie sie stanem moich uczuc i wyda ustawę
regulującą moje emocje, sama staram sie nad nimi zapanować, bo
utrudniają życie mi i kochanej przeze mnie osobie. Sęk w tym, że nie
wiem, czy jest to możliwe.
Nie wiem też jakiego innego człowieka, niebędącego kobietą mozna
zapłodnić.
I nie wiem wreszcie jaka definicja rządzi moim tokiem myślenia.