"a diabeł wciąż się śmieje..."

[kamfora]

Przeczytałam wątek o bolesnym tabu. Nie mam na ten temat zdania
tak zwanego "wyrobionego", chociaż znam takie przypadki - w jednych
dzieci były powiadamiane o rodzeństwie przyrodnim, w innych nie.
I nie zauważyłam reguły, jakie zachowanie lepsze dla dzieci.

Wątek "bolesne tabu" dotyczy chłopca 12-letniego i jego przyrodniego brata
7-latka. To jest stan "wyjściowy" - bo przecież gadanie o tym, co powinni byli
zrobić rodzice, a czego szkoda, że nie zrobili - nie są dla tej konkretnej
rodziny żadną propozycją rozwiązania problemu.

Proponuję tym, którzy optują za rozmową odkrywającą prawdę - symulację takiej
rozmowy (tu, na forum). Jak wyobrażacie sobie taką konkretną rozmowę tych
konkretnych ludzi. Spróbujcie napisać coś w rodzaju scenariusza.
Dla uwiarygodnienia - może "rolę" 12-latka pisałby ktoś, kto jest
przeciw tej rozmowie, albo przynajmniej sceptycznie nastawiony.


:-))
Ba.

[alfika]

to będzie niewiarygodne z tego prostego powodu, że dzieci nie sa nastawione z
góry "przeciwko", a dorosły odgrywający rolę dziecka w takim wypadku - wciąż
będzie dorosłym pozostającym "przeciwko"
zero obiektywizmu

alfika, z dwójką przyrodniego rodzeństwa z jednej strony i jedną przyrodzoną
siestrą z drugiej

;P

[kamfora]

alfika napisała:

> alfika, z dwójką przyrodniego rodzeństwa z jednej strony i jedną przyrodzoną
> siestrą z drugiej

O! To Ty jak najbardziej możesz się podjąć roli 12-latka :-)

No przecież ma być tylko symulacja, a nie prawdziwy zapis prawdziwej rozmowy.
(dorośli wciąż pamiętają swoje odczucia z dzieciństwa, niektórzy muszą chodzić
do psychiatry nawet, żeby się z dzieciństwa wyrwać...Ale przecież nikogo nie
można zmusić do brania udziału w wątku wyobraźni, zdaję sobie sprawę)

[alfika]

nie sądzę, żeby przyrodnie i przyrodzone rodzeństwo mogło narzucić rolę
nastolatka, nie widzę zależności ;)
ale chętnie posłucham, jeśli młodo wyglądam ;)))

Kamfora, dokładnie mi wygląda ten pomysł na próbę utwierdzenia sceptyków :)

matka, która koniecznie chce udowodnić swoją i dziecka i całego świata krzywdę,
bo mąż ją zdradził, zrobi wszystko, by udowodnic, ze każde zyciowe potkniecie
dziecka to wynik działania okrutnego faceta

skoro wybaczyła, niech podejmie dialog, a nie wylicza, ile ja juz kosztowało
zaleczanie ran - swoich - ok, ale dziecka?!!! - i ile jeszcze przyjdzie jej
płacić za zdradę męża - i jej i dziecku, ofkors

zapętla się i tyle

i z tym dziecko będzie musiało sobie poradzić
i jedno dziecko zresztą, i to drugie

[kamfora]

alfika napisała:

> Kamfora, dokładnie mi wygląda ten pomysł na próbę utwierdzenia sceptyków :)

??????
Kiedy adwokat przed rozprawą rozmawia z klientem - zadaje mu pytania,
które często wyprowadzają go z równowagi. Przygotowuje go tym samym do
hipotetycznych pytań, na które być może będzie trzeba
odpowiedzieć na sali. I wcale nie utwierdza tym sceptycyzmu.

Równie dobrze ta wyimaginowana rozmowa może utwierdzić tych, którzy
są za.

[alfika]

a to co innego - rozmowa z adwokatem

adwokat nie robi symulacji

a tu nie sąd, mimo wszystko

[Gość: Malwina]

kazda rozmowa jest prowadzona w stosunku do reakcji interlokutora (ze nie
wspomne o osobowosci protagonistow). Jesli tego nie robimy tzn ze jestesmy
psychosztywni
wiec jak juz to milion wersji tej symulacji (no i brak lez calusow i sciskania
ewentualnie placzu gniewu i trzaskania drzwiami wiec niewiarygodne to to
bedzie)

[kamfora]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> kazda rozmowa jest prowadzona w stosunku do reakcji interlokutora (ze nie
> wspomne o osobowosci protagonistow). Jesli tego nie robimy tzn ze jestesmy
> psychosztywni
> wiec jak juz to milion wersji tej symulacji (no i brak lez calusow i sciskania
> ewentualnie placzu gniewu i trzaskania drzwiami wiec niewiarygodne to to
> bedzie)

Nie mniej wiarygodne, niż porada typu: "powinnaś porozmawiać".
(przytulanie, całusy, płacze i trzaskania drzwiami - to wszystko w symulacji
powinno się znaleźć! I wyobrażenie reakcji na owe.)

No przecież jedna osoba sobie wyobrża to, inna tamto. W sumie może być ciekawe,
czyż nie?
Czego się właściwie boicie? Że obudzicie jakieś demony?

[alfika]

Kamforo, czytaj, co napisane :)

To będzie niewiarygodne, krtótki wniosek, a nie wyraz strachu
jakiego znowu strachu przed jakimi demonami, na litość boską :)))

chodzi o jedną wersję

[kamfora]

z tego "miliona" :-)

Ot - może na początek: jak sobie wyobrażacie rozpoczęcie takiej rozmowy?
Czy matka sama z synem, czy wtedy, gdy są wszyscy troje?
Czy przy kolacji, czy na spacerze? Jak lepiej?
A może podczas oglądania jakiegoś filmu?


> wiec jak juz to milion wersji tej symulacji

Życia nie da się zasymulować...

[otryt]

Myślę, że taka symulacja jest niemożliwa. I bynajmniej nie z powodu tego, że
nie potrafimy się wczuć w rolę 12-latka, że nie pamiętamy. Ja pamiętam. Gdy
miałem 16 lat mojemu ojcu urodziła się córka w kolejnym trzecim już
małżeństwie. Ja miałem dwóch młodszych braci.

A niemożliwa jest dlatego, ze liczba możliwych ciągów dalszych jest bardzo
duża. Z jednej strony matka ze swoją świeżą jeszcze krzywdą, próbująca
ograniczać kontakty, z drugiej zaś ojciec, który odszedł od rodziny po licznych
skokach w boki a teraz próbujący sklecić nowy układ rodzinny, dawać nam
siostrę, której nie mieliśmy wcześniej. A przecież rodzina już dawno była w
rozsypce. Prawdę mówiąc przyjąłem tą wiadomość dość obojętnie. Gdy miałem 17
lat a moja siostra przyrodnia roczek spotkaliśmy się po raz pierwszy. Zarówno
ojciec, jak i jego bardzo młoda żona, która była raczej z mojego niż ojca
pokolenia, sprzyjali naszym spotkaniom i kontaktom. Spotykaliśmy się kilka razy
do roku, aż do momentu kiedy ona skończyła 7 lat. Ja miałem braci, kolegów,
przyjaciół, kuzynki i kuzynów i prawdę mówiąc oni mi wystarczali. Co prawda
rodziła się również drobna więź pomiędzy mną a Agnieszką, ale wówczas w bardzo
dramatycznych okolicznościach rozpadło się trzecie małżeństwo ojca. Nie miał
nawet prawa sądowego do widywania swojego dziecka. Zostały odcięte wszelkie
kontakty. Ojciec prosił mnie i braci, abyśmy jeździli do Agnieszki
wykorzystując nasze w miarę dobre stosunki. Nie za bardzo pasowała mi misja
szpiegowska i uchyliłem się od tego zadania. Widziałem jak bardzo ojcu zależało
na kontakcie ze swoją córką, bardzo cierpiał z tego powodu. Prosił mnie, abym
interesował się jej losem, lecz sam nigdy jej więcej nie zobaczył , bo umarł
kilka lat później, gdy Agnieszka miała 12 lat. Chowaliśmy go razem z czwartą
żoną. Jego wcześniejszą troskę o los córki potraktowaliśmy z braćmi jako swego
rodzaju testament i nawiązaliśmy kontakt z Agnieszką, jej matką, nowym mężem
matki i jej nową siostrą przyrodnią. Tu się zaczyna nowy etap, ale ta nowa
historia o czym innym opowiada.

Życie jest zbyt bogate, aby dało się zasymulować.
otryt

[kamfora]

Wiem, że życie nie da się zasymulować.
Chciałam tylko uzmysłowić tym, którzy rzucają radami typu: "powinnaś rozmawiać",
"powinnas powiedzieć", "dziecko jest proste" - że trudno jest coś wymyśleć
patrząc z boku - a co dopiero na miejscu tej matki/ojca będąc.

A przecież dawanie rad - to rodzaj symulowania życia - czyż nie?

[alfika]

życie jest proste
o ile się go na siłe nie komplikuje

dawanie rad to nie symulowanie
tylko czasem branie ze swojego doświadczenia i dodatkowo spojrzenie z zewnatrz
czy to się komu mieści w głowie, czy nie

przemysleć przed zastosowaniem też mozna

jak ktoś się boi, że skrzywdzi, to nie doradza
nie znam takiego odważnego
a jak ktoś źle doradza - to moze lepiej nie pytac nigdy nikogo o radę?

jakoś nie widzę pomocy jedynie w głaskaniu po głowie

[kamfora]

alfika napisała:

> dawanie rad to nie symulowanie
> tylko czasem branie ze swojego doświadczenia i dodatkowo spojrzenie z
zewnatrz czy to się komu mieści w głowie, czy nie


Gdy się komuś daje radę, to zakłada się, że gdyby ten ktoś skorzystał z niej,
- osiągnąłby taki, a nie inny rezultat. Przewiduje się, że taki, a nie inny
rezultat wyniknie z takiego, a nie innego działania.
Przewidywanie kilku kroków do przodu - to symulacja właśnie.

[alfika]

A, to tylko kwestia definicji - dla mnie symulacja to przeprowadzenie
eksperymentu na modelu - tu wymyślonym, a doradzanie, wyobrażanie sobie wyniku -
i to prawdopodonego bardziej lub mniej - to trochę inna sprawa

tym bardziej, że sama proponujesz zasymulowanie sytuacji, co nie ma być
doradzaniem, bo doradzać podobno łatwo, jak napisałaś

miłego dnia!

[Gość: inka_s]

Myślę, że jedno jest pewne - ta rozmowa powinna odbyc sie we trójkę.
Tak duży chłopak z pewnościa wyczuwa, że między rodzicami jest coś nie tak. I
wie, że dzieci nie znajduje sie w kapuście ani bocian ich nie przynosi.
Uważam, że lepiej było to załatwiać od razu, a skoro sie tak nie stało trzeba
to zrobić teraz nie czekając, aż ktoś zrobi to za rodziców.

Jakie okoliczności wybrać i jak zacząć rozmowę - nie mam pojęcia. Na pewno nie
w miejscu publicznym - nie spacer, mcdonald czy jakieś atrakcje. Nie wiadomo
jak chłopiec zareaguje, lepiej dać mu szansę schowania się w samotności do
przetrawienia takich nowin. I rodzice muszą zrobić wszystko by nie padały
wzajemne oskarżenia. Po prostu podac fakty. Ale jakimi słowami zacząć poza
nieśmiertelnym "musimy porozmawiać" albo "chcemy ci coś powiedzieć"?

[kamfora]

Gość portalu: inka_s napisał(a):
> Nie wiadomo
> jak chłopiec zareaguje, lepiej dać mu szansę schowania się w samotności do
> przetrawienia takich nowin.

No właśnie. Prawie wszyscy zakładają, że chłopiec "zrozumie". Znam przypadek,
że 12-latek po podobnych "nowinach" skoczył z dachu (na szczęście nie było
wysoko i tylko się potłukł). Miał nadzieję, że zdoła tym zapobiec
rozwodowi rodziców. Być może rodzice powiedzieli mu w niewłaściwy sposób?
Może wspomnienie własnych przeżyć w dniu, kiedy dowiedzieliście się
o rozwodzie/przyrodnim rodzeństwie - pomoże zrozumieć innym rodzicom co
naprawdę czuje wtedy ich dziecko, a nie tylko to, co czuć "powinno"?
Otryt napisał, że przyjął nowinę o przyrodniej siostrze "dość obojętnie".
ale miał wtedy 16 lat. I ojciec już nie mieszkał z nimi.

Wydaje mi się, że sprawa nie jest błaha. A z tej racji, że coraz częściej
mamy do czynienia z takimi przypadkami - warto właśnie o dzieciach
rozmawiać. To właśnie z niektórych z nich przecież wyrastają "skomplikowani"
dorośli szukający pomocy u psychoterapeutów, starający się odnaleźć przyczynę
swoich nerwic, psychoz i depresji w dzieciństwie.

rozmowa powinna odbyć się we dwóch

[Gość: Oleńka]

jestem o tym głęboko przekonana

matka będzie histeryzować, napięte relacje między rodzicami, które się napewno
podczas rozmowy ujawnią, przestraszą dziecko jeszcze bardziej - już sam nius z
bratem będzie wystarczjącym szokiem.

ojciec powinien dzieciaka gdzieś zabrać, powiedzieć mu, co się stało i dlaczego
(oczywiście na możliwości 12-latka...) i o tym, że owocem tamtego związku jest
brat. I koniecznie o tym, dlaczego dotąd go oszukiwali.

dlaczego go oszukiwali...

[Gość: Malwina]

nie zapomniec : przestac sie oklamywac : oszukiwali go nie dlatego ze jest za
maly aby zniesc szok, za wrazliwy, zeby go oszczedzic, z obawy o jego reakcje
ale dlatego ZE SAMI SIE BOJA. Z troski o wlasna d...e.
kropka.

dokładnie - i to powinni mu powiedzieć n/t

[Gość: Oleńka]

[kamfora]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> nie zapomniec: przestac sie oklamywac : oszukiwali go nie dlatego ze jest za
> maly aby zniesc szok, za wrazliwy, zeby go oszczedzic, z obawy o jego
> reakcje ale dlatego ZE SAMI SIE BOJA. Z troski o wlasna d...e.
> kropka.

Ok - przypuśćmy, że masz rację. Czy uważasz, że 12-latek powinien
wysłuchiwać spowiedzi rodziców? Że powinien się dowiedzieć, że nie ma
się gdzie schronić ze swoim strachem przed życiem - bo rodzice sami się
boją i nie są w stanie zapewnić mu bezpieczeństwa?

12 lat to nie taki znowu dzidziuś.

[Gość: Oleńka]

Prawie nastolatek. Zasługuje na potraktowanie serio. Na to, zeby nie być
oszukiwanym. Powinien od ojca usłyszeć, że jest kochany i że kłopoty pomiędzy
mamą i tatą go nie dotyczą w tym sensie, że nie wpływają na ich relacje z nim.
Powinien usłyszeć, że ojciec bał się mu o tym powiedzieć, bo ma poczucie, ze go
zawiódł, że odkładał to, bo myślał głupio, że lepiej poczekać itd. - zależy co
jeszcze jest prawdą. I ze dalej nie może go już oszukiwać. Nie wspomnę już o
tym, że powinien chłopca przeprosić.

Fatalnie natomiast, że facet się wyprowadza :(

p.s.

[Gość: Oleńka]

to nie chodzi o spowiedź - tyko o podstwowe prawdy.
dziecko nie ma się zapoznawac z historią konfliktu czy romansu, tylko na
poziomie ogólnym i dostosowanym do wieku dowiedzieć się, co jest grane.

[malvvina]

a myslisz naprawde ze tego nie zobaczy ? nie zrozumie ? cisza lub klamstwo sa
w stanie zakamuflowac realny stan rzeczy ?
eee
byloby pieknie...

> Ok - przypuśćmy, że masz rację. Czy uważasz, że 12-latek powinien
> wysłuchiwać spowiedzi rodziców? Że powinien się dowiedzieć, że nie ma
> się gdzie schronić ze swoim strachem przed życiem - bo rodzice sami się
> boją i nie są w stanie zapewnić mu bezpieczeństwa?
>

[kamfora]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):

> ojciec powinien dzieciaka gdzieś zabrać, powiedzieć mu, co się stało i
dlaczego (oczywiście na możliwości 12-latka...) i o tym, że owocem tamtego
związku jest brat. I koniecznie o tym, dlaczego dotąd go oszukiwali.

No właśnie o to mi chodzi :-)
Gdzie, według Ciebie byłoby najlepiej zabrać syna na spacer i w jakich słowach
powiedzieć mu o wszystkim?

Przypuśćmy, że syn się na razie nie odzywa - tylko słucha.

[otryt]

Bardzo wielu rzeczy nie wiemy: np czy małżeństwo rodziców uchodziło w oczach
dziecka za dobre, czy też zdarzały się "trudne sytuacje"? W pierwszym przypadku
taka informacja może podziałać jak grom z jasnego nieba i wzbudzić w dziecku
poczucie zagrożenia możliwym rozwodem miast radości z nowego brata.
Nie znamy psychiki tego konkretnego dziecka. Są tutaj duże indywidualne różnice
w możliwym odbiorze podobnej informacji.

Rozmowa raczej we dwójkę niż w trójkę, oczywiście za zgodą i wiedzą matki.

[kamfora]

otryt napisał:

> Rozmowa raczej we dwójkę niż w trójkę, oczywiście za zgodą i wiedzą matki.

Matka napisała, że nie chce, aby syn się dowiedział. Może - znając go
przecież lepiej - obawia się o jego reakcję? Nie wiemy, dlaczego akurat
teraz ojciec zdecydował wyjawić "tajemnicę".

A teraz, załóżmy, że rozmowa odbyła się między mężczyznami.
Syn na pewno będzie chciał się dowiedzieć, co matka na ten temat myśli.
I CO wtedy matka ma powiedzieć? Że to wszystko "normalne" między nami
...ludźmi? Czy że czuje się oszukana/skrzywdzona?
A jeśli syn nie będzie chciał rozmawiać z żadnym z rodziców?
Kiedy pójść po poradę do psychologa?

[Gość: Sisi]

Przed rozmową z synem rodzice powinny wspólnie ustalić zdanie na ten temat (
wg. mnie z opcją na powiedzenie dziecku o przyrodnim bracie).Takiej sprawy jak
ta mają tendencje do wychodzenia na światło dzienne, chociażby za
pomocą "życzliwych sąsiadów". Nie ulega wątpliwości, że subiektywna krzywda
jaką może odczuć dziecko, będzie wtedy o wiele większa. Sytacja jest o tyle
trudniejsza, że z tego co pisze zal, mąż wyprowadza się z domu. Może zatem u
dziecka pojawić się myśl, że tata woli to drugie dziecko, dlatego się
wyprowadza. Sądzę, że rozmowa powinna odbyć sie w trójkę, dziecko powinno
widzieć, że matka również akceptuje tą sytuację. Inaczej chcąc widzieć się ze
swoim bratem, dziecko może odczuwać że robi coś wbrew matce, że sprawia jej
przykrość itp. Rozmowa powinna odbyć się w domu, moim zdaniem spacer czy wyjazd
mogłby wprowadzić wrażenie, że ojciec w sztuczny sposób chce "wynagrodzić"
wiadomość o przyrodnim bracie. Rodzice w tej sprawie powinni stworzyć silną
koalicję, chowając własne pretensje i żale do kieszeni, inaczej dziecko może
nie wiedzieć po której stronie stanąć.

Więzy krwi

[otryt]

Pisząc:

> Rozmowa raczej we dwójkę niż w trójkę, oczywiście za zgodą i wiedzą matki.

miałem jedynie na myśli, że wariant dwuosobowy jest lepszy niż trzyosobowy,
moim zdaniem. Nie przesądzałem jednak, czy ta rozmowa powinna się odbyć czy też
nie. Po prostu za mało wiemy.
Mam podobne wątpliwości jak Ty.

Jeszcze jedna refleksja nasunęła się mi po przeczytaniu wszystkich postów, a
mianowicie, że przeceniane są więzy krwi. Dla mnie cenniejsze są więzy miłości
i przyjaźni. Oczywiście więzy krwi oraz miłości i przyjaźni mogą się pokrywać
tworząc podwójne lub potrójne wiązanie.

[kamfora]

otryt napisał:

> Jeszcze jedna refleksja nasunęła się mi po przeczytaniu wszystkich postów, a
> mianowicie, że przeceniane są więzy krwi. Dla mnie cenniejsze są więzy miłości
> i przyjaźni.

Chodzi Ci o "więzy krwi" między rodzeństwem? Różnie bywa.
Ale wydaje mi się, że "nabierają mocy" z wiekiem :-))

[otryt]

kamfora napisała:

> Chodzi Ci o "więzy krwi" między rodzeństwem? Różnie bywa.
> Ale wydaje mi się, że "nabierają mocy" z wiekiem :-))


Silne więzy między rodzeństwem wynikają przede wszystkim z tego, że wspólnie
wzrastają w jednym domu, łączą ich wspólne doświadczenia i przeżycia w
najważniejszym okresie życia, jakim jest dzieciństwo. Rodzeństwo przyrodnie to
całkiem co innego. Domy w których się wychowywały były różne, różne
obowiązywały systemy wartości. Więzy krwi są drugorzędne.

Wszystkie dzieci sa nasze?

[yagnieszka]

To ja mam jeszcze jedna refleksje. Tym razem dotyczaca Mamy-zalozycielki
oryginalnego watku. Z tego, co Ona pisze mozna wyraznie wyczuc, ze nie jest
gotowa na zadne spokojne rozmowy, ustalenia spotkan itd. Jezeli sie w koncu na
to zgodzi, to pod jakims szantazem uczuciowym, ze niby odbiera dziecku kontakt
z bratem itd. Ale przeciez Ona calym cialem i dusza nie chce miec nic wspolnego
z ta nowa/stara kobieta swojego meza ani z Jej dzieckiem. I trudno z tym
dyskutowac - poki co takie sa Jej uczucia. Jesli sie zgodzi na rozmowe czy na
spotkania Jej syna z drugim chlopcem, bedzie zmuszona udawac, ze wszystko jest
OK i ze teraz takie bedzie Ich nowe zycie, moze nawet lepsze? Oczekujecie od
Niej jakiejs hipokryzji i typowego "dla dobra dziecka" wbrew Niej samej. A ja
mysle, ze zanim jakakolwiek rozmowa moze miec miejsce, zarowno Ona jak i Jej
maz musza znalezc w sobie chec i cierpliwosc do rozmow we dwoje i poczynienia
jakichs postanowien wzgledem przyszlosci. Jesli rozwod, to rozwod. Jesli
przebaczenie, to przebaczenie. Gdy juz dorosli beda wiedzieli, czego chca i jak
sobie uloza zycie, przyjdzie czas na zakomunikowanie tego Jej synowi (a czy ten
drugi chlopiec wie, ze ma starszego brata?). Najpierw trzeba byc pewnym co i na
ile, chce sie powiedziec a potem zastanawiac sie nad forma i miejscem.

Re Yagnieszko,

[mary_ann]

..myślę, że dostrzegłas bardzo ważny aspekt sprawy, który jakos innym umknął.

Rozsypka psychiczna, ból, frustracja matki niepogodzonej z sytuacją odbiją się
rykoszetem na dziecku. Najpierw oboje z ojcem musza sobie wszystko poukładać -
sprawa w końcu może poczekac, a falstart byłby fatalny w skutkach.

nie masz racji

[Gość: Oleńka]

matka nie potrafi sobie tego ułożyć od 8 lat!!!

ile jeszcze mają czekać?

[mary_ann]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):

> matka nie potrafi sobie tego ułożyć od 8 lat!!!
>
> ile jeszcze mają czekać?

Ale ostry konflikt, wyprowadzanie się, widmo rozwodu, są świeże. Chociażby z
tego powodu to nie jest dobry moment.

A, i nie podoba mi sie to oskarżycielskie, a przynajmniej pełne niechęci
(przepraszam, jeśli się mylę) "nie potrafi sobie ułozyć". Ona nie musi
potrafić. Nic nie musi. MOŻE - jesi znajdzie w sobie dość siły - wznieść sie
ponad własny ból. Oskarżanie jej, stawianie wymagań, na pewno jej do tego nie
zmotywuje.

wznieść się ponad

[kamfora]

mary_ann napisała:

> A, i nie podoba mi sie to oskarżycielskie, a przynajmniej pełne niechęci
> (przepraszam, jeśli się mylę) "nie potrafi sobie ułozyć". Ona nie musi
> potrafić. Nic nie musi. MOŻE - jesi znajdzie w sobie dość siły - wznieść sie
> ponad własny ból. Oskarżanie jej, stawianie wymagań, na pewno jej do tego nie
> zmotywuje.

To jest chyba sedno. Bardzo wielu ludzi uważających się za postępowych
(czy jak kto woli: liberalnych) ma dużo zrozumienia, wyrozumiałości,
dla tego rodzica, który nie jest w stanie "dla dobra dziecka" trwać
w małżeństwie i szuka szczęścia poza nim. Rzadko kto natomiast widzi
tego zdradzonego, porzuconego : on MUSI/POWINIEN wznieść się ponad
swój ból i mając na względzie dobro dziecka - wybaczyć wszystko tej drugiej
stronie, tłumaczyć ją przed dzieckiem...Czy mama tego 12-latka musi widzieć
dobro dziecka tak, jak widzi to jego tatuś? To tatuś wykazał się
niedojrzałością. I to on może teraz powinien dostosować się do niej?

Najważniejsze jest pytanie: dlaczego akurat teraz tatuś chce powiedzieć
dziecku i dlaczego ona uważa, że to nie powinno nastąpić.

A skąd Ty to wiesz???

[Gość: Oleńka]

Że tatuś wykazał się niedojrzałością? Zielonego pojęcia nie mamy o tym, co
miedzy nimi zaszło. A może to jędza? A może ona go pierwsza zdradziła? Wydajesz
wyrok na człowieka nie wiedząc nic o sytuacji, która do tego doprowadziła.

Jest rzeczą bezsporną, że każdemu należy się prawda.
A więc i dziecku. Jego prawo do wiedzy, ze ma brata, jest ponad prawem matki do
świętego spokoju.

Przyjrzyj się temu i postaw w roli kobiety, której mąż nie chce mieć z nią
drugiego dziecka, ma je z inną, opuszcza ją, a jej syn chciałby mieć
rodzeństwo...To mi wygląda na strach przed zżyciem się dziecka z nową rodziną
ojca...Przyrzyj się tokowi rozumowania autorki wątku - mąż nie chce mieć ze mną
dziecka, a mój syn chce mieć rodzeństwo, powiedzenie mu o bracie jest DROGĄ NA
SKRÓTY! Ani słowa refleksji o tym, że dziecko ma prawo wiedzieć, wyrzutów
sumienia, ze je oszukują. Tylko cały czas podtekst "mnie odbierają i ja się nie
zgadzam".

Tak, matka po 8 latach powinna się pogodzić z sytuacją. Ułożyć swoje emocje.
Czas na dorosłość. To jest jej obowiązek w stosunku do dziecka. Ponieważ jej
poplątane emocje ewidentnie zaszkodzą dziecku.

Najważniejsze jest prawo dziecka do wiedzy, ze ma brata. I prawo tego młodszego
do tego samego. Naprawdę nie rozumiem, jak możesz patrzeć na sprawę przez
pryzmat dostosowywania się ojca do matki czy matki do ojca :((( Prawa dorosłych
są na drugim miejscu.

[Gość: inka_s]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):

> Że tatuś wykazał się niedojrzałością? Zielonego pojęcia nie mamy o tym, co
> miedzy nimi zaszło. A może to jędza? A może ona go pierwsza zdradziła?
> Wydajesz wyrok na człowieka nie wiedząc nic o sytuacji, która do tego
> doprowadziła.

***To on ma dziecko z inną. Powinien jeśli jest odpowiedzialny - najpierw
zakończyć ten związek, potemn zacząć drugi. A jeśli nawet tego nie zrobił w
takiej kolejności - to powinien sprawy załatwić po narodzeniu drugiego syna.
Stan zawieszenia od 8 lat nie świadczy o dojrzałości tego pana. Niezaleznie od
nie/dojrzałości jego zony.

> Jest rzeczą bezsporną, że każdemu należy się prawda.

***Nie każdy chce prawdy. Niektórzy żałują, że ją poznali. Nawet na tym forum
bywają takie wyznania. Niestety, nie pamietam gdzie, ale w jakimś dawnym wątku
była historia mężczyzny który powiesił się dowiadując się, że jego kochana
kilkunastoletnia córka nie jest jego dzieckiem. Nie wytrzymał nagłej prawdy.
Pewnie wolałby nigdy nie wiedzieć. Może ktos pamięta tę historię?

> A więc i dziecku. Jego prawo do wiedzy, ze ma brata, jest ponad prawem matki
> do świętego spokoju.

***Dlaczego? Dlaczego tu wyżej stawiasz prawo dziecka do prawdy (czy syn na
pewno ucieszy się z prawdy?)? To nie tylko sprawa dowiedzenia się o bracie. To
sprawa utraty złudzeń co do własnej rodziny. Chłopak może wierzyć, że rodzice
jeszcze sie jakoś dogadują choć nie jest dobrze między nimi. Teraz nie tylko
dowie sie o bracie ale dowie się, że jego rodzna waśnie przestaje istnieć.
On może znienawidzić własnego ojca, wiesz?

> Przyjrzyj się temu i postaw w roli kobiety, której mąż nie chce mieć z nią
> drugiego dziecka, ma je z inną, opuszcza ją, a jej syn chciałby mieć
> rodzeństwo...To mi wygląda na strach przed zżyciem się dziecka z nową rodziną
> ojca...Przyrzyj się tokowi rozumowania autorki wątku - mąż nie chce mieć ze
> mną dziecka, a mój syn chce mieć rodzeństwo, powiedzenie mu o bracie jest
> DROGĄ NA SKRÓTY! Ani słowa refleksji o tym, że dziecko ma prawo wiedzieć,
> wyrzutów sumienia, ze je oszukują. Tylko cały czas podtekst "mnie odbierają i
> ja się nie zgadzam".

***Takie przedstawienie sprawy może być efektem chaotycznej wypowiedzi pod
wpływem silnych emocji. I nie bądź taka pewna, że syn z radością pobiegnie za
ojcem do nowej rodziny. Ani że ta rodzina tak chętnie go przyjmie. Może tak
być - ale może też tak, że syn stanie po stronie matki i nic z ojcem-oszustem
nie będzie chciał mieć do czynienia. To nie matka zdradziła, nie matka ma
dziecko z innym.

> Tak, matka po 8 latach powinna się pogodzić z sytuacją. Ułożyć swoje emocje.
> Czas na dorosłość. To jest jej obowiązek w stosunku do dziecka. Ponieważ jej
> poplątane emocje ewidentnie zaszkodzą dziecku.
> Najważniejsze jest prawo dziecka do wiedzy, ze ma brata. I prawo tego
> młodszego do tego samego. Naprawdę nie rozumiem, jak możesz patrzeć na sprawę
> przez pryzmat dostosowywania się ojca do matki czy matki do ojca :((( Prawa
> dorosłych są na drugim miejscu.

***Nie, matka nic nie musi. To ten pan MUSI. Nawet jeśli z jej winy związek się
rozpadł - to jej mąż powinien był uczciwie załatwić sprawę - i najpierw się
rozwieść i dopiero wtedy wpakować w nowy związek. I wtedy sprawa przyrodniego
rodzeństwa byłaby czysta. Dziecko ma prawo do prawdy - ale nie jest to prawo
najwazniejsze. Chyba faktycznie byłoby lepiej, żeby rodzice najpierw załatwili
między sobą i podjęli decyzję o rozwodzie. I poinformowac o nowym związku
tatusia. Oraz o tym, że choć nowy związek teraz będzie zawarty - to syn tamtej
pani jest bratem.
Ja jednak widzę tutaj winę mężczyzny głównie. Nie dlatego, że zdradził.
Dlatego, że był tchórzem przez 8 lat.

jakim ojcem-oszustem??????

[Gość: Oleńka]

Halo, halo!!!
Chłopak ma RODZICÓW OSZUSTÓW, a nie ojca oszusta :)

I co to ma do rzeczy, że ma dziecko z inną? Gdyby, teoretycznie, jego zdrada
była odpowiedzią na jej zdradę, to też byś go uznała za "bardziej winnego"?

Jakie sprawy powinien załatwić po narodzinach drugiego syna???
Chyba nie chcesz powiedzieć, że drugie dziecko implikuje rozwód???

Skąd wiesz, dlaczego od 8 lat utrzymywali rzecz w tajemnicy? Jedno, co wiemy,
to to że prawdopodobnie pod presją żony. Absolutnie nie świadczy to jego
niedojrzałości, a jej dojrzałości...

Najbardziej prawdopodobne jest to, że chcieli być razem i
postanowili "zapomnieć". Teraz, pewnie z różnych przyczyn, przestało im się
układać, a drugie dziecko jest tylko jednym z elementów układanki. Dlatego
facet się wyprowadza.

Każdy normalny człowiek chce znać prawdę. Jeśli ktoś się prawdy boi, jest
chory. Zaburzony emocjonalnie, jak człowiek, którego historię przytaczasz. Nie
ma powodu tak myśleć o tym dziecku, które - dodajmy - chciałoby mieć rodzeństwo.

Inka, ja chyba śnię...
Twierdzisz, że należy łgać na temat jego rodziny??? Utrzymywać dziecko w
złudzeniu, karmić kłamstwami??? Do jakiego wieku???? Niedobrze mi sie robi...

Dziecko kochane nie znienawidzi ojca. Nie potrafię sobie wyobrazić, że nagle
zaczynam nienawidzić rodziców, których kocham, bo mam brata czy siostrę.
Znienawidziłabym, gdyby to przede mną zataili. A w każdym razie miałabym do
nich monstrualny żal.

Matka tego chłopca jest egoistką, to jasne jak słońce. I kłamczuchą.

Prawda

[yagnieszka]

Doroslosc, miedzy innymi, bywa tak bolesna, bo czlowiek uswiadamia sobie, ze nie
ma jednej, absolutnej prawdy, do ktorej moznaby sie w jakiejkolwiek sytuacji
odwolac. Wszystkie sprawy miedzy ludzmi sa skomplikowane a prawdy polowiczne,
niechciane, niedopowiedziane, interpretowane indywidualnie. Dlatego wolanie w
jakiejkolwiek sprawie miedzy ludzmi o "prawde" jest lekko naiwne. Sorry. Dlatego
tez rodzice najczesciej staraja sie uczyc dziecko "szukania prawdy" i chronic je
przed zbyt wczesna utrata zludzen w tym wzgledzie. Mama jest klamczucha a tata
nieodpowiedzialny? Byc moze. Tata jest klamca a mama nieodpowiedzialna? Tez
prawdopodobne. Mama jest skrzywdzona a ojciec jest egoista? Tez czesc prawdy.
Mama jest egoistka a tata nie mial innego wyjscia? Zapewne jakas czesc prawdy
tez w tym jest. Tak mozna ciagnac dlugo. Uczucia sa skomplikowane, lata spedzone
wspolnie lub oddzielnie wiele w czlowieku zmieniaja, nikt poza tym NIE CHCE ZLE
- wiekszosc ludzi chce jak najlepiej dla siebie i dla rodziny tylko wielokrotnie
zbiorowe chcenie wszystkich obecnych niewiele pomaga. Dlatego uwazam, ze zanim
chlopiec pozna jakis element prawdy o jego rodzicach, Oni sami musza zdobyc sie
na wzajemna szczerosc i zaplanowac przyszlosc. Jezeli chlopiec nie wie przez
minionych 7 lat o istnieniu przyrodniego brata, to jesli jeszcze sie nie dowie
przez nastepnych 7 miesiecy, swiat sie nie zawali. Natomiast swiat moze Mu sie
zawalic, gdy rodzice nie beda umieli i nie beda chcieli rozmawiac ze soba i z
Nim o calej rodzinie jaka Oni we troje sa? byli? beda?
I na koniec dwa slowa w odniesieniu do tego, ze kazdy normalny czlowiek chce
znac prawde. Nie kazdy. I nie dlatego, ze sa zaburzeni emocjonalnie, po prostu
wielu ludzi zdaje sobie sprawe z tego, ze znajomosc prawdy NICZEGO nie zmieni w
ich zyciu. Patrze na rodzicow umierajacych dzieci, bardzo rzadko pytaja o czas
jaki pozostal Ich dzieciom. W niektorych przypadkach mozemy to spekulowac co do
godzin a jednak tylko znikomy procent "chce znac prawde". Bo prawda NICZEGO juz
nie zmieni. Nie da sie kochac mocniej, bardziej, szybciej. Nie da sie cierpiec
inaczej.
Rozne sa okolicznosci w zyciu - wydawanie jednoznacznych wyrokow na cala
populacje jest cokolwiek nieprzemyslane.

sorry, ale prawda jest prosta w tym wypadku

[Gość: Oleńka]

i brzmi "masz brata". O żadną inną prawdę nie chodzi w gruncie rzeczy.

Przykład z rodzicami umierajacych dzieci jest bez sensu. Oni nie sa ciekawi
spekulacji, a nie prawdy. Nie mieszaj tego, bo jedno z drugim nie ma związku.

7 miesięcy... fajne :)
A czemu nie 2 lata albo 2 miesiące?

szkoda gadać...

Zadna prawda nie jest prosta,proste moga byc fakty

[yagnieszka]

Nie mowimy o prawdzie tylko o fakcie. Fakcie istnienia jakiegos chlopca lat 7,
ktory ma tego samego ojca, co 12latek autorki pierwszego watku. To jest fakt,
nie mylic z prawda! Czy o tym fakcie chlopiec powinien sie dowiedziec, kiedy i
w jakiej formie musza zdecydowac Jego rodzice. Zeby to zdecydowac, sami musza
wiedziec, co znajomosc tego faktu ma chlopcu dac. Bowiem wraz z tym faktem,
beda Mu musieli zaproponowac jakies tlumaczenie, jakas interpretacje, jakas
wizje przyszlosci. I to juz bedzie ta "prawda", ktora ponoc ma byc prosta. Ona
prosta byc nie moze, bo sam fakt istnienia jakiegos 7latka niczego nie
tlumaczy, nie rozwiazuje, nie uszczesliwia czy nie unieszczesliwia - dopiero
wszystko, co sie mowi i zdarza WOKOL tego faktu nabiera wagi i znaczenia. Bo co
ma przyjsc z wiedzy o tym, ze ten chlopiec jest na swiecie? Czy przez to ma ten
12latek zrozumiec chlod w stosunkach Jego rodzicow? Czy ma zrozumiec dlaczego
ojciec nie chce wiecej dzieci z Jego matka? Czy ma sie ucieszyc, ze jest
jeszcze jakis dzieciak, z ktorym ma wspolnego ojca? Bo tak naprawde to CZEMU to
ma byc takie strasznie wazne zeby ten 12latek wiedzial cokolwiek o tym 7latku?
Bo maja wspolnego ojca? Czy to naprawde wystarczajacy powod? O tym moga
zdecydowac wylacznie autorka pierwszego watku i Jej maz.

Jeszcze jedno pominęliśmy

[kamfora]

w tych spekulacjach...
Jak na spotkania chłopców zapatruje się matka 7-latka?
Czy ojciec ma przyznane prawo do widywania tego dziecka? A może 7-latek
jest już związany uczuciowo z innym "tatusiem" i pojawienie się biologicznego
tylko skrzywdzi wszystkich? W końcu przez siedem lat tamta pani mogła
sobie już kogoś znaleźć.

Najdziwaczniejsze scenariusze filmowe to pestka w porównaniu z życiem, które
ludzie potrafią sobie (i bliskim) skomplikować...:-(

[malvvina]

gdybanie gdybaniem a powiedziec trzeba - nie widze zadnego waznego powodu
(oprocz gdybania) aby klamac.
>
> w tych spekulacjach...
> Jak na spotkania chłopców zapatruje się matka 7-latka?
> Czy ojciec ma przyznane prawo do widywania tego dziecka? A może 7-latek
> jest już związany uczuciowo z innym "tatusiem" i pojawienie się biologicznego
> tylko skrzywdzi wszystkich? W końcu przez siedem lat tamta pani mogła
> sobie już kogoś znaleźć.
>
> Najdziwaczniejsze scenariusze filmowe to pestka w porównaniu z życiem, które
> ludzie potrafią sobie (i bliskim) skomplikować...:-(

[yagnieszka]

malvvina napisała:

> gdybanie gdybaniem a powiedziec trzeba - nie widze zadnego waznego powodu
> (oprocz gdybania) aby klamac.

Pomiedzy klamstwem a zatajaniem prawdy jest bardzo duza przestrzen niedomowien,
ktora zapewne znasz. To po pierwsze. Po drugie zawsze warto wiedziec PO CO
mowic cokolwiek (prawde, nieprawde, polprawde itd). Ja nie twierdze, ze nie
nalezy Mu mowic, ja tylko uwazam, ze trzeba rozwazyc co ma z tego wyniknac. Tak
dla Niego, jak i dla reszty zainteresowanych. Sam fakt powiedzenia, ze cos jest
(albo nie ma) to tylko slowa. Co ma z nich wynikac?

[malvvina]

mam wrazenie ze chcialabys prowadzic samochod ale tylko i wylacznie wiedzac
jaka sytuacje zastaniesz na najblizszym skrzyzowaniu a to nie jest mozliwe.
Rozwazyc trzeba wszystko co mozliwe (i tak sa szanse ze pewne wersje
pominiesz), owszem owszem - a co inaczej w zyciu postepujecie ? to jakis
wyjatek ?

> Pomiedzy klamstwem a zatajaniem prawdy jest bardzo duza przestrzen
niedomowien,
>
> ktora zapewne znasz. To po pierwsze. Po drugie zawsze warto wiedziec PO CO
> mowic cokolwiek (prawde, nieprawde, polprawde itd). Ja nie twierdze, ze nie
> nalezy Mu mowic, ja tylko uwazam, ze trzeba rozwazyc co ma z tego wyniknac.
Tak
>
> dla Niego, jak i dla reszty zainteresowanych. Sam fakt powiedzenia, ze cos
jest
>
> (albo nie ma) to tylko slowa. Co ma z nich wynikac?

[yagnieszka]

malvvina napisała:

> mam wrazenie ze chcialabys prowadzic samochod ale tylko i wylacznie wiedzac
> jaka sytuacje zastaniesz na najblizszym skrzyzowaniu a to nie jest mozliwe.
> Rozwazyc trzeba wszystko co mozliwe (i tak sa szanse ze pewne wersje
> pominiesz), owszem owszem - a co inaczej w zyciu postepujecie ? to jakis
> wyjatek ?

No i uchylilas sie od odpowiedzi PO CO. Wiadomo, zawsze lepiej tupac nogami i
krzyczec glosno "ja tak chce" - to zwalnia od koniecznosci uzasadniania
wyborow ;o)
I Ty naprawde wszystkim napotkanym ludziom, czy tego chca czy nie, podajesz
swoj dokladny wiek i wage? A jesli nie to dlaczego nie? Przeciez to sama
PRAWDA!!!
A co do jazdy samochodem - wiesz zapewne z rozlicznych statystyk, ze najwiecej
mandatow dotaja kierowcy stale jezdzacy na tej samej trasie, gdy nagle zmieni
sie tam np. dozwolona predkosc. Ludzie generalnie lubia wiedziec, czego sie
maja spodziewac, taka paskudna natura czlowieka jest. Nawet 12letniego
czlowieka ;o)

Ty oszlałaś do reszty Yagnieszka....

[Gość: Oleńka]

Jak to po co???
Bo człowiek ma prawo wiedzieć, że ma gdzieś bardzo bliskiego człowieka - brata.
Każdy normalny bedzie ciekawy i bedzie chciał się spotkać! Kiedyś Polsat dawał
taki cykl o ludziach, którzy szukali swojego rodzeństwa, którego nie znali albo
nie widzieli od 30 lat (adopcje do innych rodzin głównie) - nie widziałam, zeby
ktoś był tam zły, wszyscy byli szczęsliwi i głęboko poruszeni. Ty chyba nie
masz wyobraźni!

Jak to sie jednak czasy zmieniaja ;o)

[yagnieszka]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):

> Jak to po co???
> Bo człowiek ma prawo wiedzieć, że ma gdzieś bardzo bliskiego człowieka -
brata.
>
> Każdy normalny bedzie ciekawy i bedzie chciał się spotkać! Kiedyś Polsat
dawał
> taki cykl o ludziach, którzy szukali swojego rodzeństwa, którego nie znali
albo
>
> nie widzieli od 30 lat (adopcje do innych rodzin głównie) - nie widziałam,
zeby
>
> ktoś był tam zły, wszyscy byli szczęsliwi i głęboko poruszeni. Ty chyba nie
> masz wyobraźni!

Bo za moich poslkich czasow to sie nawet na murach pisalo, ze "Telewizja lze i
klamie" i mozna bylo za takie pisanie trafic do pierdla a teraz prosze -
nastepne pokolenie powoluje sie na telewizje jako wyznacznik prawdy - Polsat
probiezem wiarygodnosci!!! Fajnie teraz macie w tej Polsce ;o)

[Gość: Oleńka]

Do cholery, reportaż to reportaż!

[yagnieszka]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):

> Do cholery, reportaż to reportaż!

A o tendencyjnym dobieraniu i mixowaniu materialu slyszalas? No miejzesz troche
krytycyzmu do tego, co Ci w tubie pokazuja! Dla Twego wlasnego dobra. Reportaz
i wszystko jasne;o) "Ale jaja" jak mawiano w tych samych czasach, gdy
pisano "DTV lze jak lgal".

pracowałas kiedys dla TV? n/t

[Gość: Oleńka]

[yagnieszka]

Ha ha ha - a wiesz, ze tak. I to w polskiej TV (szylysmy na praktykach
kostiumy) i w hamerykanskiej (w emergency unit na jednej takiej Olimpiadzie).
Jak to milo, ze pytasz o moje resume ;o)
Tylko mi teraz nie napisz, ze to sie nie liczy ;o) Ale jaja - jak berety!

hahaha...kostiumy mówisz ;))))))

[Gość: Oleńka]

w PRLu, mówisz? :))))))))))))))

ale jaja :DDDDDD

[yagnieszka]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):

> w PRLu, mówisz? :))))))))))))))
>
> ale jaja :DDDDDD

Nie mowie, Zlotko. PISZE! A Ty w ogole wiesz, co to bylo PRL?

;DDDDDDDDDDD bo sie zsiusiam...:DDDDDn/t

[Gość: Oleńka]

[malvvina]

przeciez nie moge jak pasterz o podstawie konstrukcji identité , o prawie do
zycia, miejscu w rodzinie, o zaufaniu itd
co ja tam bede tego ....
o wadze mi mowisz, ehhh
z samochodem nie ponialas
nic na to nie poradze

No i uchylilas sie od odpowiedzi PO CO. Wiadomo, zawsze lepiej tupac nogami i
> krzyczec glosno "ja tak chce" - to zwalnia od koniecznosci uzasadniania
> wyborow ;o)
> I Ty naprawde wszystkim napotkanym ludziom, czy tego chca czy nie, podajesz
> swoj dokladny wiek i wage? A jesli nie to dlaczego nie? Przeciez to sama
> PRAWDA!!!
> A co do jazdy samochodem - wiesz zapewne z rozlicznych statystyk, ze
najwiecej
> mandatow dotaja kierowcy stale jezdzacy na tej samej trasie, gdy nagle
zmieni
> sie tam np. dozwolona predkosc. Ludzie generalnie lubia wiedziec, czego sie
> maja spodziewac, taka paskudna natura czlowieka jest. Nawet 12letniego
> czlowieka ;o)

La vita e' bella

[kamfora]

malvvina napisała:

> gdybanie gdybaniem a powiedziec trzeba - nie widze zadnego waznego powodu
> (oprocz gdybania) aby klamac.

Ale może matka widzi taki ważny powód?
(Tak jak bohater filmu, którego tytuł cytujesz w sygnaturce..)

[malvvina]

to naprawde udowadnianie oczywistosci i nic nie poradze na to ze nie widzisz
potrzeby lub ewentualnie taka rozwazasz - nie wydaje ci sie to konieczne. No
to trudno.
wiesz dobrze ze ja nie udowadniam ze nie jestem wielbladem no i jeszcze jak
sie ma slaby wzrok to lepiej nosic okulary a w upal kapelusz.

> > gdybanie gdybaniem a powiedziec trzeba - nie widze zadnego waznego powodu
> > (oprocz gdybania) aby klamac.
>
> Ale może matka widzi taki ważny powód?
> (Tak jak bohater filmu, którego tytuł cytujesz w sygnaturce..)
>

zapraszam jeszcze do ...

[malvvina]

przeczytania historyjki Edypa - slyszalam juz z zycia o takich przypadkach.

Kamfora, nie kombinuj

[Gość: Oleńka]

1.Rodzice mają obowiązek powiedzieć dzieciom o ewentualnym rodzeństwie.
2.Dzieci mają prawo do wiedzy, kto jest ich biologicznym rodzicem.

A potem mają prawo decydować, czy chcą ich widzieć.
Finito.

[yagnieszka]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):

> 1.Rodzice mają obowiązek powiedzieć dzieciom o ewentualnym rodzeństwie.

To jest jakies zapisane prawo czy co?


> 2.Dzieci mają prawo do wiedzy, kto jest ich biologicznym rodzicem.

Gdy dorosna i same chca sie dowiedziec. Poki sa dziecmi decyzje w tej sprawie
podejmuja Ich opiekunowie z roznych powodow i z roznym skutkiem.

>
> A potem mają prawo decydować, czy chcą ich widzieć.

Znow, wylacznie gdy osiagna pelnoletnosc i tylko za zgoda obu stron. Jesli
oddalam kiedys dziecko do adopcji i teraz Ono pragneloby mnie spotkac, ja tez
mam prawo powiedziec NIE (duzy procent kobiet tak zreszta czyni). Dzieci, po
raz kolejny, sa w tej sprawie zalezne od opiekunow, co bywa dla Nich przykre
ale mija.

> Finito.
To tylko w Twojej interpretacji. Ja tu konca nie widze ;o)

[Gość: Oleńka]

Nie wierzę w to co piszesz o biologicznych matkach - myślę, że wyssałaś to z
palca.

Nie ma pytania "po co mówić prawdę?"
Jest pytanie "po co kłamać?"

[malvvina]

>
> > 1.Rodzice mają obowiązek powiedzieć dzieciom o ewentualnym rodzeństwie.
>
> To jest jakies zapisane prawo czy co?
>
podstawa psychologi + baza uczciwosci

PS ale sie tych dzieciarow boicie ! dorastac im kazecie zeby rodzicow uwidziec
mogli. A na krzeslo elektryczne i wiezienie to juz pelnoletnosci nie
trzeba ... oj dziwne dziwne ...

[kamfora]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):

> A potem mają prawo decydować, czy chcą ich widzieć.

A jeśli jeden chłopiec wyrazi wolę poznania brata, a drugi nie?
Co wtedy z prawami?

Zwrot: "nie kombinuj" jest dla mnie znakiem, że ktoś, kto go wypowiada
BOI się argumentacji rozmówcy, boi się, że nie znajdzie dobrego kontrargumentu,
(boi się, że przegra?).
A przecież w tej akurat dyskusji nie chodzi o udowodnienie swojej racji
(bo i jaka tu racja?. Chodzi o możliwie najwięcej argumentów.
Tak samo nie lubię, gdy pada: "chyba oszalałeś" czy "przestań już filozofować".
Jeśli komuś nie odpowiada czyjś sposób argumentacji to trudno - zwroty
wzywające do zamknięcia ust nie są argumentem :-)

[malvvina]

to prawdopodobnie zrobi wszystko aby go poznac a tamten powie mu "nie zawracaj
mi glowy". I w ten sposob stana sie wlascicielami wlasnej rodzinnej historii.
Jak na razie robia za pilki pinpongowe albo jak kto woli marionetki.
Nieprzyjemna sprawa.
>
> A jeśli jeden chłopiec wyrazi wolę poznania brata, a drugi nie?
> Co wtedy z prawami?
>

[Gość: Oleńka]

O tak , strasznie sie Ciebie boję! Drżę wprost ;D

Jeśli jeden chce, a drugi nie - nie ma spotkania. To chyba oczywiste? Szczerze
powiem, że dla mnie to jest taki elementarz stosunków międzyludzkich, że
dyskutowanie o takich oczywistościach odbieram jako nieco żenujące.

pozdrawiam :)

Podstawy "kombinatoryki" ;-)

[kamfora]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):

> O tak , strasznie sie Ciebie boję! Drżę wprost ;D

Mnie? Dlaczego miałabyś? Pisałam o argumentach ;-)

> Szczerze powiem, że dla mnie to jest taki elementarz stosunków
> międzyludzkich, że
> dyskutowanie o takich oczywistościach odbieram jako nieco żenujące.

Dyskutowanie o "oczywistościach" nie powinno być żenujące. To przecież
podstawa wszelkich dyskusji - poznać, na czym ktoś opiera swoje
przekonanie i dlaczego uważa, że to przekonanie powinni podzielać wszyscy
inteligentni ludzie. Ale rozumiem, że niektórzy opierają się na
"bo ja tak uważam" i taka podstawa jest dla nich wystarczająca .
Jeśli jednak przychodzi do przedstawiania dziecku swojego przekonania, gdy
trzeba odpowiedzieć na pytanie: dlaczego mam postępować właśnie tak, a
nie inaczej - wtedy "bo ja tak uważam" nie wystarczy. A już na pewno nie
wystarczy nastolatkowi.
Dlatego właśnie nie lubię "ucieczek w bok" w rodzaju "nie kombinuj".
To one często są przyczyną zamknięcia się dziecka. "Otwiera" go (po latach )
psychiatra:-(

[Gość: Oleńka]

Kamfora :)

Prowadzenie dyskusji na temat co, kiedy ktoś się chce z kimś spotkać, a ten
drugi nie, to jakiś obłęd ;)

Istnieje sfera "nie wzruszonych przekonań". Nie uzasadnia się rzeczy typu "mów
prawdę". W zasadzie można, ale to właśnie kombinacje, które nie dotykają istoty
rzeczy. Na pytanie dziecka, dlaczego nie wolno kłamać, możesz odpowiedzieć
oczywiście. Bo to grzech, bo to się nie opłaca, bo inni będą oszukiwac ciebie,
bo się i tak wyda, bo to wymaga pamięci słonia itp.itd.
A do mnie i tak przemawia najmocniej prosty i szlachetny komentarz mojego
dziadka (rzadko stosowany, tylko w odniesieniu do tego, co w życiu
najważniejsze): "bo tak się nie robi".

Tyle :)

[kamfora]

> Prowadzenie dyskusji na temat co, kiedy ktoś się chce z kimś spotkać, a ten
> drugi nie, to jakiś obłęd ;)

Moje pytanie dotyczyło jedynie Twojej autorytatywnej wypowiedzi, że
"dziecko ma prawo decydować, czy chce go widzieć".
Nie wyobrażam sobie możliwości wyegzekwowania tego "prawa" przez 7-latka, czy
12-latka, których tatuś zdecyduje spędzić z nimi wakacje.
Więc raczej jest to "obowiązek wysłuchania tatusia i poddania się losowi".

Autorytet dziadka jest niewątpliwie mocnym argumentem :-)

[malvvina]

ja tylko chcialam powiedziec ze miedzy posiadaniem prawa (przyznaniem komus
prawa do) a egzekwowaniem jego jest oooogromna roznica.
To nie te same pojecia ..

> > Prowadzenie dyskusji na temat co, kiedy ktoś się chce z kimś spotkać, a te
> n
> > drugi nie, to jakiś obłęd ;)
>
> Moje pytanie dotyczyło jedynie Twojej autorytatywnej wypowiedzi, że
> "dziecko ma prawo decydować, czy chce go widzieć".
> Nie wyobrażam sobie możliwości wyegzekwowania tego "prawa" przez 7-latka, czy
> 12-latka, których tatuś zdecyduje spędzić z nimi wakacje.
> Więc raczej jest to "obowiązek wysłuchania tatusia i poddania się losowi".
>
> Autorytet dziadka jest niewątpliwie mocnym argumentem :-)
>

[Gość: Oleńka]

Na jakiej podstawie przypuszczasz, że facet nie zrobi tego normalnie, to znaczy
nie zaproponuje chłopcom wspólnych wakacji? Tak jak sie dziecku proponuje obóz
albo wakacje z kuzynami?

:D

[Gość: Oleńka]

Yagnieszko, to jest prawda czy nie prawda, że chłopiec ma brata? ;)

To jest ważne bo TO JEST JEGO BRAT. Kropka.
Na szczęście ojciec to rozumie.

[Gość: inka_s]

To nie matka ma dziecko na boku. Rozważamy ten przypadek, a nie co by było
gdyby ona zdradzałą i kto pierwszy. Po narodzinach tamtego dziecka powinien sie
zdecydowac co chce dalej robić - która rodzinę wybiera. I niezaleznie od
wyboru - poinformowac syna, że ma brata. Wtedy moim zdaniem mógł to zrobić
nawet wbrew woli matki, bo wtedy był na to czas. Presja żony nie ma nic do
rzeczy - skoro umiał ja zdardzić , powinien umieć ponieść konsekwencje swego
wyboru. Nie zdradził na jej rozkaz. Gdyby wtedy on dokonał uczciwego wyboru i
odszedł to miałaby szanse wyjść z tego. Może nie odszedłby do tamtej ale
odszedł by od niekochanej. Dziecko kochane też może zninawidzić ojca - za
kłamstwo. Za osiem lat kłamstwa. Nie, nie mówię, że na całe życie. I nie mówię
że tak będzie na pewno. Ale tak być może - bo tak BYWA.
Piszesz o swoich rodzicach ż eznienawidziałbyś ich gdyby zataili przed toba
istnienie rodzeństwa. Otóż ten ojciec właśnie zataił! Nie widzisz tego? Czy
gdyby twój ojciec oznajmił ci dziś że masz 9-letnią siostrę nie spytałabyś
czemu przez 9 lat taił prawdę, którą tak cenisz?
Ta kobieta jest zdesperowaną, wykończona psychicznie kobietą. Jest w tym jej
wina bo mogła sama odejść po tym ale może go kochała jeszcze? Pamietaj - to nie
ona zdradziła.
Mylisz się, że ludzie chcą znać prawdę. Gdyby tak było wykrywano by w naszym
kraju raka w we wcześniejszych stadiach niż to sie dzieje. Ludzie chcą by im
było dobrze. Często wolą byc okłamywani, byle móc zachowac pozory. Nie, nie
wszyscy. Ja wolę znać najgorszą prawdę. I potrafię ją znieść.

[Gość: Oleńka]

Fakty są następujące:

1.ojciec ma drugie dziecko, ale to OBOJE RODZICE chłopca oszukiwali

2.po narodzinach drugiego dziecka, ojciec się zdecydował przecież. teraz
sytuacja się zmienia w wyniku - prawdopodobnie - szerszego konfliktu między
dorosłymi.

3.kłamstwo absolutnie nie może być uważane za konsekwencję wyboru. poza tym,
każdy ma prawo zmądrzeć. To że przez 7 lat był głupi i łgali z żoną, nie
oznacza, że tak musi zostać na wieki. Tym bardziej że nie ma na to i tak szans.

4. nie ma zadnych dowodów na to, ze nie kochał żony przez tych 7 lat. zdradza
się nie tylko tych, których się nie kocha.

postulujesz dalsze kłamstwo, bo chłopiec może ojca znienawidzieć, za kłamstwo...
no comments :)


Gdybym dowiedziała się od osób postronnych że mam rodzeństwo, uznałabym, ze moi
rodzice nie sa mnie warci. Gdyby powiedzieliby mi to dziś, zapytałabym dlaczego
milczeli i powiedziałabym, ze jestem rozczarowana, że nie powiedzieli mi od
razu, także ze wzgledu na nich i to, że przez tyle lat musieli zyć z bolesną
tajemnicą, ale szczęśliwa, że powiedzieli. Nie oczekuję i nigdy nie oczekiwałam
od moich rodziców, ze nie beda popełniali błędów. Nie ma we mnie nienawiści w
stosunku do ludzi, jestem skłonna wiele wybaczyć, jak każdy, kto ma choć trochę
wrażliwości i widzi coś więcej niż czubek własnego nosa. Nie zakładam z góry,
ze ten chłopiec jest kimś ode mnie gorszym.

Poza tym w moim domu nie maluje sie trawy na zielono.
Sytuacja, o której piszesz, strach przed prawdą, to patologia. Nie zapominaj o
tym.

powinien go zabrać gdzieś, gdzie będą sami

[Gość: Oleńka]

Kamfora, nie podejmuję się pisania dialogu, bo a/nic nie wiem o relacji panów
b/nic nie wiem o tym chłopcu c/nie mam pojęcia co się de facto wydarzyło między
jego rodzicami i miedzy ojcem a kochanką.

Napewno nie zaczyna się takiej rozmowy od "masz brata".
Powinien krótko powiedzieć mu o tym, że ludzie czasem przestają się kochać
(mozna wyjść od jakiejś historii z otoczenia - ktos się rozwodzi albo cos
takiego) że mają kłopoty i że czasem po latach zakochują się z kimś innym. I że
to się przytrafiło 8 lat temu jemu. Że żałuje, albo że nie żałuje. Że zrobił to
z głupoty albo nie wiem z czego jeszcze. Że czasem do siebie wracają, jak mama
i tata i czasem im się udaje, a czasem nie. Ale nie przestają kochać swoich
dzieci. Że czasem z takiego romansu rodzi się następne dziecko, i tak się stało
tym razem. Że ma na imię tak i tak, ma ileśtam lat i mieszka gdzieśtam ze swoją
mamą i zapytać, czy chce zobaczyć zdjęcie.

Czy jesteś usatysfakcjonowana? :)

[kamfora]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):

> Czy jesteś usatysfakcjonowana? :)


Niezmiernie :-)

A tak naprawdę - to bardzo bym chciała, żeby Autorka wątku "bolesne tabu"
wróciła tu jeszcze i napisała, jak się to wszystko odbyło.

[Gość: Oleńka]

Obawiam się, że to się odbędzie nerwowo, skoro facet sie wyprowadza ...

:(((

Banalnie prosta rozmowa...

[Gość: ryb]

Pomijajac fakt ze do czegos takiego doszlo i przyslowie: im dalej w las tym
wiecej drzew...rozmowa wedlug mnie jest bardzo prosta.

Zwalilbym wine na bociana, ze wielkie ptaszysko zbladzilo, ale nie jest tak
zle, bo wiemy gdzie twoj brat mieszka. Chcesz go poznac? 12 letni chlopak
natychmiast to zrozumie...i da konkretna odpowiedz.

Ktora z Pan byla...

[Gość: ryb]

12 letnim chlopcem??? No wlasnie...

[kamfora]

Gość portalu: ryb napisał(a):

> 12 letnim chlopcem??? No wlasnie...

Nie byłam 12-letnim chłopcem.
Ale byłam mamą 12-letniego chłopca.

[Gość: ryb]

Wielka roznica, bardzo wielka roznica. Ale moze ktoregos dnia, zauwaza mamy ta
zasadnicza roznice. Zawsze mialem zastrzezenia jak robiono z mlodych chlopcow
eunuchow. Takich popaprancow, co potem nie moga poradzic sobie w zyciu. Kawa
na lawe, najlepsza metoda, oczywiscie IMHO...

[yagnieszka]

Gość portalu: ryb napisał(a):

> Wielka roznica, bardzo wielka roznica. Ale moze ktoregos dnia, zauwaza mamy
ta
> zasadnicza roznice. Zawsze mialem zastrzezenia jak robiono z mlodych chlopcow
> eunuchow. Takich popaprancow, co potem nie moga poradzic sobie w zyciu. Kawa
> na lawe, najlepsza metoda, oczywiscie IMHO...

Ryb - jednym dzieciom trzeba kawe na lawe, a innym w rekawiczkach i przez
slomke. Skad my mozemy wiedziec jakim dzieckiem jest ten akurat osobnik? No i
co, do diabla, On ma poczac z ta wiadomoscia? To mnie najbardziej w tym
wszystkim interesuje. Jezeli starzy sie nie dogadali w kwestiach tak
elementarnych jak spotkania, wizyty, rozwod czy ciag dalszy malzenstwa, to co
ten 12latek ma z wiadomoscia o przyrodnim bracie zrobic? Wysluchac uprzejmie i
schowac do kieszeni?

[Gość: ryb]

Posluchaj, nie czytalem wszystkich postow ale dla mnie sprawa jest jasna. Baba
jest paskudna. Poniewaz z tego co wiem facet wyprowadza sie z domu. Teraz
sytuacja. Czy myslisz ze on nie bedzie zadal kontaktu z 12letnim synem.
Oczywiscie ze bedzie. I co nastepnego zrobi? Pozna dwoch chlopakow czy zonie
sie podoba czy nie. A baba jest paskudna bo mysli tylko i wylacznie o sobie.
Nie chce wyjsc poza terazniejszosc. Czy ona sobie zdaje sprawe ze ktoregos
dnia moga pasc slowa: Ja ciebie moj kochany syneczku chcialam przed tym
wszystkim uchronic...A konsekwencja tego moze byc to ze chlopak zacznie siebie
winic za rozbicie rodziny...I to sie moze zdarzyc. I po co?

[yagnieszka]

Gość portalu: ryb napisał(a):

> Posluchaj, nie czytalem wszystkich postow ale dla mnie sprawa jest jasna.
Baba
> jest paskudna. Poniewaz z tego co wiem facet wyprowadza sie z domu. Teraz
> sytuacja. Czy myslisz ze on nie bedzie zadal kontaktu z 12letnim synem.
> Oczywiscie ze bedzie. I co nastepnego zrobi? Pozna dwoch chlopakow czy zonie
> sie podoba czy nie. A baba jest paskudna bo mysli tylko i wylacznie o sobie.
> Nie chce wyjsc poza terazniejszosc. Czy ona sobie zdaje sprawe ze ktoregos
> dnia moga pasc slowa: Ja ciebie moj kochany syneczku chcialam przed tym
> wszystkim uchronic...A konsekwencja tego moze byc to ze chlopak zacznie
siebie
> winic za rozbicie rodziny...I to sie moze zdarzyc. I po co?


Taaa... Ona jest paskudna bo/i On ja zdradzil. Paskudna jest, bo On ma z inna
dziecko. Paskudna jest, bo Mu probowala wybaczyc i przyjela Go z powrotem w
dom. Paskudna jest, bo nie chce synowi urzadzac kolejnej hustawki uczuc gdy
malzonek zdecydowal sie Ich jednak opuscic. Paskudna jest, bo nie chce zeby
chwiejny malzonek opowiadal synowi o swoim drugim dziecku nie majac zadnej
pewnosci, co z takich opowiesci mialoby wynikac. Paskudna jest, bo tu pisze i
wystawia sie na te wszystkie niepochlebne komentarze ludzi, ktorym wychowywanie
Ich wlasnych dzieci nie sprawia zadnego klopotu, zyja w stalych zwiazkach i
ogolnie rzecz biorac sa happy. Paskudna jest, bo jest i juz. Ej, Rybie, Rybie :(

[malvvina]

oj rybie rybie, masz 125 % racji.
a jak sie do statutu matki nie doroslo to ...no...moze sie troche spiac i
uswiadomic sobie ze chlop z ta zdrada, traumy, dramaty, doopne i milosne
sprawy to nie wszystko.
Bo rodzicami oni TEZ sa.
>
> > Posluchaj, nie czytalem wszystkich postow ale dla mnie sprawa jest jasna.
> Baba
> > jest paskudna. Poniewaz z tego co wiem facet wyprowadza sie z domu. Teraz
> > sytuacja. Czy myslisz ze on nie bedzie zadal kontaktu z 12letnim synem.
> > Oczywiscie ze bedzie. I co nastepnego zrobi? Pozna dwoch chlopakow czy zon
> ie
> > sie podoba czy nie. A baba jest paskudna bo mysli tylko i wylacznie o sobi
> e.
> > Nie chce wyjsc poza terazniejszosc. Czy ona sobie zdaje sprawe ze ktoregos
>
> > dnia moga pasc slowa: Ja ciebie moj kochany syneczku chcialam przed tym
> > wszystkim uchronic...A konsekwencja tego moze byc to ze chlopak zacznie
> siebie
> > winic za rozbicie rodziny...I to sie moze zdarzyc. I po co?
>
>
> Taaa... Ona jest paskudna bo/i On ja zdradzil. Paskudna jest, bo On ma z
inna
> dziecko. Paskudna jest, bo Mu probowala wybaczyc i przyjela Go z powrotem w
> dom. Paskudna jest, bo nie chce synowi urzadzac kolejnej hustawki uczuc gdy
> malzonek zdecydowal sie Ich jednak opuscic. Paskudna jest, bo nie chce zeby
> chwiejny malzonek opowiadal synowi o swoim drugim dziecku nie majac zadnej
> pewnosci, co z takich opowiesci mialoby wynikac. Paskudna jest, bo tu pisze
i
> wystawia sie na te wszystkie niepochlebne komentarze ludzi, ktorym
wychowywanie
>
> Ich wlasnych dzieci nie sprawia zadnego klopotu, zyja w stalych zwiazkach i
> ogolnie rzecz biorac sa happy. Paskudna jest, bo jest i juz. Ej, Rybie,
Rybie :
> (

[yagnieszka]

malvvina napisała:

> oj rybie rybie, masz 125 % racji.
> a jak sie do statutu matki nie doroslo to ...no...moze sie troche spiac i
> uswiadomic sobie ze chlop z ta zdrada, traumy, dramaty, doopne i milosne
> sprawy to nie wszystko.
> Bo rodzicami oni TEZ sa.

To Ty Malwina masz jakis "przymiar" do mierzenia, kto do statutu matki dorosl,
kto nie? Sevres - to stamtad czy jak? Bo wiesz to jest najczesciej tak, ze
wobec kazdego dziecka kazda z nas jest matka po raz pierwszy i jedyny. Dlatego
do roznych sytuacji czasem dorastamy, czasem nie a czasem to w ogole trudno
ocenic przed uplywem czasu albo przed smiercia. No chyba, ze sie ma ten
Przyrzad Magiczny Malwiny (PMM - nie mylic z PMS!) to wtedy wie sie raz dwa.

[malvvina]

no nie badz taka zazdrosna - naucze cie dorosnac ;-)))

> To Ty Malwina masz jakis "przymiar" do mierzenia, kto do statutu matki
dorosl,
> kto nie? Sevres - to stamtad czy jak? Bo wiesz to jest najczesciej tak, ze
> wobec kazdego dziecka kazda z nas jest matka po raz pierwszy i jedyny.
Dlatego
> do roznych sytuacji czasem dorastamy, czasem nie a czasem to w ogole trudno
> ocenic przed uplywem czasu albo przed smiercia. No chyba, ze sie ma ten
> Przyrzad Magiczny Malwiny (PMM - nie mylic z PMS!) to wtedy wie sie raz dwa.
>

[Gość: ryb]

Malwino, czego wlasnie facet dowodzi. Musze Ci powiedziec ze czuje do niego
sympatie. A jego zonie (przepraszam ze napisalem paskudna baba) zycze
przejrzenia na oczy i troche wizji :)

[malvvina]

no ale przeciez ja tu bez ironii rybko pisalam
bo baba z 8 laty cierpienia to mnie juz o dreszcze ...
a dzieciory wciaz jak przedmioty traktowane - za mlode za stare za wrazliwe za
gwaltowne za glupie za madre - cholera jak ci rodzice wszystko o nich (za nich)
wiedza. Szkoda ze ta wiedza nie dotyczy tematu pt jak sobie zycie polatac, jak
przestac zyc w dramatach i lzach, jak dorosnac, co znaczy byc rodzicem itd itp

[Gość: ryb]

:)) Nie, nie wzialem tego jako ironie :)) Po prostu tak samo mysle jak Ty:)

[Gość: ryb]

Jeszcze raz zeby nie bylo nieporozumien. Jezeli przyjmujesz kogos z bagazem,
to sie musisz liczyc z tym ze moga byc tego konsekwencje. Jezeli nie jestes w
stanie stawic czola tym konsekwencjom - nie przyjmuj...Przyjela to niech
zachowuje sie normalnie, napewno beda wieksze szanse ze bedzie lepszym
czlowiekiem i miala wiekszy respekt u meza i swoich dzieci.

[yagnieszka]

Gość portalu: ryb napisał(a):

> Jeszcze raz zeby nie bylo nieporozumien. Jezeli przyjmujesz kogos z bagazem,
> to sie musisz liczyc z tym ze moga byc tego konsekwencje. Jezeli nie jestes w
> stanie stawic czola tym konsekwencjom - nie przyjmuj...Przyjela to niech
> zachowuje sie normalnie, napewno beda wieksze szanse ze bedzie lepszym
> czlowiekiem i miala wiekszy respekt u meza i swoich dzieci.

Alez Ona Go przyjela a On teraz robi volte po raz kolejny! Ryb, chyba musisz
jednak przeczytac oba watki, bo sie gubisz w szczegolach a nich diabel zwykl
siedziec.

Słowa nacechowane

[otryt]

>Zawsze mialem zastrzezenia jak robiono z mlodych chlopcow
>eunuchow. Takich popaprancow, co potem nie moga poradzic sobie w zyciu.

Skąd te silne emocje u Ciebie Rybie? Czy nie jesteś w stanie rozmawiać o tym
spokojnie, bez używania słów obraźliwych w stosunku do mężczyzn? Popapraniec
oraz eunuch użyte w tym kontekście są słowami silnie nacechowanymi emocjonalnie.

Otryt, czy Ty nie przesadzasz????

[Gość: Oleńka]

"popapraniec" to normalne słowo.

[Gość: ryb]

Jestes trzecia osoba obok Kamfory i Jmx ktora zwrocila mi uwage ze przeginam.
Ty byles bardziej dosadny. I dobrze, bo juz mylalem ze jestem perfekt...no ale
widze ze jestem w stadium "prawie perfekt"

Widzisz, prawie codziennie mam doczynienia z Panami ktorzy swiata poza soba
nie widza. Sa strasznie madrzy i pewni siebie. Ale wywrzyj troche, tylko
troche presji na nich i widzisz jak zaczynaja pekac i zaczyna sie. Klamstwa,
bzdury i inne rzeczy. Tylko ze jest juz za pozno zeby mama wszystko zalatwila,
teraz nie ma na kim sie oprzec...no chyba ze w domu, bo tam jest zona.

[otryt]

Oczywiście są nieudacznicy bez inicjatywy, ale oni są biedni. Nie warto im
dokładać. Lubię Twój humor Rybie.

Pozdrawiam chwiejną ręką
Otryt

[yagnieszka]

kamfora napisała:

> Gość portalu: ryb napisał(a):
>
> > 12 letnim chlopcem??? No wlasnie...
>
> Nie byłam 12-letnim chłopcem.
> Ale byłam mamą 12-letniego chłopca.
>
Tez sie dopisuje - juz prawie 12 lat temu bylam mam 12letniego chlopca :o)

[Gość: ryb]

A ja mam 13 letnia corke, babskie sprawy pozostawiam mojej zonie, bo sie na
tym nie znam az tak dobrze. Trudne sprawy zalatwiam ja, jednym zdaniem. Zawsze
pracowalo...dzieki Bogu.

[yagnieszka]

Gość portalu: ryb napisał(a):

> A ja mam 13 letnia corke, babskie sprawy pozostawiam mojej zonie, bo sie na
> tym nie znam az tak dobrze. Trudne sprawy zalatwiam ja, jednym zdaniem.
Zawsze
> pracowalo...dzieki Bogu.

To jestes lucky facet. I chwal Boga przed i po zachodzie slonca za ten Twoj
luck ;o) Nie w kazdym domu taki luck gosci dlatego w ogole tu sie wymadrzamy.
Ty nam o swoich watpliwosciach nie piszesz, bo ich nie masz. Kobieta, matka
12latka, je ma wiec pyta. To nie musi znaczyc, ze Twoje metody (czy tenze luck)
dzialalyby rownie skutecznie w Jej domu i przy rozwiazywaniu Jej dylematow. No
chyba jest to w miare oczywiste. Trudno rozwiazywac delikatne sprawy przy
pomycu obrobki skrawaniem albo toporu, czesto potrzebna jest srebrna igielka
albo nawet srebrna igielka z jedwabna niteczka ;o)

[Gość: ryb]

Luck to ja sobie sam zrobilem. Swoja stanowczoscia. Nigdy w zyciu nie
pozwolilem zeby zona czy corka mna rzadzily. Sam tez nie rzade bo trzeba byc
fair. Dlatego jest partership i porozumienie. Dlatego nastoletnia corka nie
wstydzi sie przyjsc do ojca z babskimi sprawami. Slucham i delikatnie odsylam
do matki, bo ja mam wazniejsze sprawy na tym forum...

[procesor]

Rybie ty nasz zasadniczy!
Ja się dziwię że ona nie odeszła przez te lata tylko sie męczy.

Przepraszam - Rybie czy ty byś przez 8 lat ukrywał dziecko ze związku na boku??
I mordował sie z kobietą której nie kochasz, w dodatku wykańczając ją
psychicznie? Nie wierzę.. Idę jeszcze raz czytać co w pierwszym oryginalnym
poście ona pisała.
No i powiedz mi bo ja tak jak Yagnieszka się zastanawiam - co da ta wiedza
chłopcu? Może lepiej po kolei jednak - rodzice sie rozstają, tata zakłąda nową
rodzinę - a braciszka to juz masz synu, od razu wyrośniętego.
Ide pomyśleć jak ja bym zareagowała na takie rewelacje w wieku 12 lat.

[Gość: ryb]

Jak zasadniczo to zasadniczo. Nie zdradzam. Nie wiem, moze z lenistwa a moze z
mojej brzydoty, no ale nie o tym rozmowa...
Widzisz procesorko (pozdrawiam:)) zawsze w swoim zyciu staram sie patrzec w
przyszlosc. Analizuje rozne warianty co moze sie wydarzyc. I nie zawsze mysle
o sobie. Niestety nie moge tego powiedziec o autorce watku. Chlopcy powinni
sie poznac jak najszybciej. Dla dobra wszystkich z ta sprawa zwiazanych. Jesli
uwazaja inaczej to przyszlosc moze im niezlego figla sprawic.

[procesor]

My tu sobie gadu gadu, a tam sie innym zycie sypie.
Powie, nie powie. Ma prawo czy nie. Kłamie ni ekłąmie....

Facet w piatek sie wyprowadza.
Tamtemu chłopcu rozpadnie sie rodzina.
Nie pierwszy , nie ostatni to przezyje.
Może ma rację Malwina & Co, jak już walić po głowie to wszytkim na raz.
Jak przezyje - to go wzmocni.
Ależ oczywiście jedyna racja lezy po stronie tych co mówia że chłopak sie
ucieszy z brata, rozwód rodziców to będzie dla niego pestka, duży jest to poc o
go chronic - i tak od życia nie raz jeszcze po dupie dostanie. Prawda przede
wszystkim, nade wszystko.
No i oczywiście za wszytsko wine ponosi ta kobieta - matka i żona. No bo
przeciez gdyby za niego nie wyszła..

Ech, żizń..

[Gość: ryb]

Procesorko, nie uzalajmy sie nad soba, bo nasi rodzice zaczna nam przypominac
czasy wojny. A moja bacia kilka wojen i rewolucje pazdziernikowa. I co ja
wtedy im odpowiem, glupio mi bedzie...
Watek nie jest o zdradzie przeciez...nie pochwalam tego faceta za to. Jednak
nie potrafie zrozumiec jego zony ktora chce zyc...no nie wiem gdzie, moze w
chmurach.

[procesor]

Gość portalu: ryb napisał(a):
> Procesorko, nie uzalajmy sie nad soba, bo nasi rodzice zaczna nam przypominac
> czasy wojny. A moja bacia kilka wojen i rewolucje pazdziernikowa. I co ja
> wtedy im odpowiem, glupio mi bedzie...

Ech, nie o uzalani esię tu chodzi.
Raczej o gorzki usmiech. My tu sobie pogadamy. A oni i tak zrobia to co zrobią.

> Watek nie jest o zdradzie przeciez...nie pochwalam tego faceta za to. Jednak
> nie potrafie zrozumiec jego zony ktora chce zyc...no nie wiem gdzie, moze w
> chmurach.

Mało ludzi tu w emocjach różne rzeczy pisało? Miała powód by emocje ją
poniosły. A prawda? Alez tak Rybi etylko powiedz mi czemu juz , natychmioast.
Tyle lat czekali z tym - moga zaczekać pare dni/tygodni. Zając sie po kolei tym
co nalezy. czyli - najpierw rozstaniem sie rodziców. No ni ewiem, moż echłopak
zareaguj ena to "uff, nareszcie". Atmosfera w tym domu musi być cięzka..

[malvvina]

nawet jak sie nie ucieszy to i tak jest to konieczne. przeciez tu nie o
zrobienie kosmicznej radochy chodzi
oj w chmurach w chmurach ....


> Ależ oczywiście jedyna racja lezy po stronie tych co mówia że chłopak sie
> ucieszy z brata, rozwód rodziców to będzie dla niego pestka, duży jest to
poc o
>
> go chronic - i tak od życia nie raz jeszcze po dupie dostanie. Prawda przede
> wszystkim, nade wszystko.
> No i oczywiście za wszytsko wine ponosi ta kobieta - matka i żona. No bo
> przeciez gdyby za niego nie wyszła..
>
> Ech, żizń..