Moj chlopak ma klasyczne objawy dwubiegunowości :(

[naturally_soft]

Nie bede tu opisywac symptomow choroby, zainteresowani tematem z
pewnoscia wiedza, o czym rzecz. Klasyczny przypadek, od przyczyn po
skutki. 29-latek, ma za soba leczenie farmakologiczne, wizyty u
psychologow i psychiatrow (kilka lat temu), ktore dzis uwaza za
bezsensowne, bo tamte sprzed lat wg niego nie odniosly zadnego
efektu. Ze wzgledu na ataki paniki, od poczatku roku zazywal
niewielkie dawki Xanaxu, mniej lub bardziej systematycznie, w
zaleznosci od czestotliwosci i intensywnosci atakow. W sierpniu
przeszedl na Ciprex odpowiedzilany za produkcje serotoniny (rzecz
dzieje sie w Szwajcarii, wiec nie jestem pewna, czy w Pl funkcjonuja
te same nazwy wymienionych przeze mnie medykamentow), ktory odstawil
jakies 3 tygodnie temu ze wzgledu na skutki uboczne. Jednak w
trakcie zazywania leku caly czas utrzymywal sie u niego niezywkle
meczacy dla mnie stan nadpobudliwosci, na przemian z hustawka
nastrojow, atakami drazliwosci az po agresje etc. Teraz wprawdzie
jest lepiej, jednak wciaz pojawiaja sie u niego gwaltowne zmiany
nastroju. Przyklad: jednego dnia jestem wynoszona pod niebiosa, np.
mowi, ze jestem wspaniala i mam sie nigdy nie zmieniac, nastepnego
(doslownie nastepnego!), bez powodu, jestem mieszana z blotem,
stwierdza, ze moj charakter wprawdzie ulega poprawie, ale jest
daleki od akceptowalnego. Czasem jego nastroj zmienia sie w ciagu
jednej rozmowy tel. (obecnie przebywam w Pl). Jestem w kropce, bo
zdaje sobie sprawe, ze moja sugestia, ze dwubiegunowosc to moze jego
problem skonczy sie wybuchem zlosci i gigantyczna awantura. Lekarz
prowadzacy, niestety, "tylko" internista wprawdzie nie stwierdzil
niczego ponad ataki paniki, ale zasugerowal wizyte u psychiatry,
decyzje pozostawil jednak jemu. Dlaczego nie doszla do skutku, juz
napisalam.
Mam pytanie do forumowiczow, ktorych partnrzy borykaja sie z
problemem dwubiegunowosci. Oczywiscie mojego przekonania nie mozna
traktowac jako diagnozy, jednak w miare spedzania coraz wiekszej
ilosci czasu nad lektura zagadnienia nabieram pewnosci, ze mam
racje. Jak mu pomoc? :-(

[leda16]

naturally_soft napisała:

> Klasyczny przypadek, od przyczyn po
> skutki.


Och, to wiesz coś na temat przyczyn CHAD? I pomyśleć, że największe autorytety psychiatryczne nic na ten temat nie wiedzą ;)

29-latek, ma za soba leczenie farmakologiczne,
> wciaz pojawiaja sie u niego gwaltowne zmiany
> nastroju. Przyklad: jednego dnia jestem wynoszona pod niebiosa, np.
> mowi, ze jestem wspaniala i mam sie nigdy nie zmieniac, nastepnego
> (doslownie nastepnego!), bez powodu, jestem mieszana z blotem,Czasem jego nastroj zmienia sie w ciagu
> jednej rozmowy tel. (


Czyli to jednak nie CHAD, lecz zwykła mieszanina niezrównoważenia psychicznego z cechami psychopatyzacji osobowości.



> Mam pytanie do forumowiczow, ktorych partnrzy borykaja sie z
> problemem dwubiegunowosci. Oczywiscie mojego przekonania nie mozna
> traktowac jako diagnozy, jednak w miare spedzania coraz wiekszej
> ilosci czasu nad lektura zagadnienia nabieram pewnosci, ze mam
> racje.


Tyle, że to nie to zagadnienie. W chorobie afektywnej nastrój i zachowanie nie ulegajć zmianom z dnia na dzień, a zwłaszcza z godziny na godzinę. W impulsywności, wybuchowości, niezrównoważeniu emocjonalnym, histerii, wybuchach złości, nietrzymaniu afektu, bezkrytycyźmie wobec własnego postępowania przejawiają się zaburzenia osobowości z kręgu psychopatii a nie psychozy.

Jak mu pomoc? :-(


Wiej od psychicznie niezrównoważonego świra jak najdalej, dopóki on Ci w tym nie "pomoże" - pięściami i kopniakami!!!

[naturally_soft]

Ok, teraz widze, jaki butny byl moj post ;-)
Szukajac potwierdzenia wlasnych teorii, latwo dac sie samemu nabrac.

Ale od chorego sie nie ucieka, trzeba mu pomoc.


> W chorobie afektywnej nastrój i zachowanie nie
> ulegajć zmianom z dnia na dzień

Hmm. A jesli przez dluzszy czas miala miejsce remisja choroby i znow
sie uaktywnila? Historia jego problemow siega siega czasow sprzed
naszego bycia razem...

Zreszta dokladnie w momencie, kiedy opisywalam jego przypadek, mial
kolejny atak paniki, pierwszy od dwoch miesiecy. Objawia sie to u
niego naglym rozdzierajacym bolem glowy, bolem w klatce piersiowej,
hiperwentylacja, mrowieniem lub nadwrazliwoscia na dotyk i migajace
swiatlo, strachem, ze za chwile umrze. Prawie zawsze jest bliski
omdlenia, a jesli atak jest silny, na chwile traci przytomnosc,
dlatego panicznie (o ironio) sie ich boi. Czasem wymiotuje. W takich
sytuacjach pomagaja 1-2 tabletki Xanaxu.

Jednak juz sie boje. Bo prawie zawsze obarcza mnie
odpowiedzialnoscia za jego ataki, powolujac sie na klotnie sprzed
miesiecy czy nawet lat... Prowadzi dyskusje, ktore koncza sie
obwinianiem mnie za absolutnie wszystko co zle w jego zyciu. Czy
strach przed choroba moze byc tak potezny, ze przeradza sie w
wojowniczosc, agresje i wykrzykiwanie absuralnych zarzutow? I na
nowo w sielanke, ech.

Na koniec dodam, ze jest wybitny w swoim zawodzie, perfekcjonista,
planuje i stawia przed soba cele, ktore bezwzglednie realizuje.
Bardzo czesto pracuje "po godzinach", do oporu. Moim zdaniem nie do
konca umie cieszyc sie wolnym czasem, szybko sie nudzi (pracoholik?)
I poniewaz siebie traktuje bardzo surowo (jest fanem filmu "300",
tego o Spartanach), tego samego oczekuje od innych. Czesto dziala
jak komputer ("ktory mozna zresetowac"), chlodno i bez emocji (?)
kalkuluje za i przeciw w roznych sprawach. Ale komputery tez sie
psuja...

[asica74]

opis bardziej pasuje do bordeline, a nie do dwubiegonowki.

[naturally_soft]

"Studiowalam" tez borderline i wydaje mi sie, ze nie. A moze czesc
objawow, nadpodbudliwosc (ta nasilila sie najbardziej podczas brania
Cipralexu), wybuchowowsc, zmiany nastroju etc., moga po prostu
wynikac ze skutkow ubocznych leku (?) On sam twierdzi, ze ma lekka
depresje.

[lifeisaparadox]

Ja słyszałem że dwubiegunowości po dobrej psychoterapii potrafią zupełnie zniknąć..

[zegar.sloneczny]

leda16 napisała:
> W chorobie afektywnej nastrój i zachowanie nie
> ulegajć zmianom z dnia na dzień, a zwłaszcza z godziny na godzinę.


Jest też CHAD z szybką zmianą faz.

[s.p.7]

bardzo chesz doszukać ie w nim choroby psychicznej...
dlaczego?
to zadna choroba afektywna dwubiegunowa czy borderline czy cokolwiek innego

W zasadzie wątpliwe jest istnienie czegos takiego jak choroba psychiczna, bo
jesli to uznać kazdy czlowiek na siwecie jest chory psyczicznie poniea w
mniejszym lub wiekszym stopniu wykazuje odchyelania od jakis ustalonych norm.

To totalny idiotyzm.

Zwyczajnie jedna zaburzenia mozna przypsiac pod jakis ogolny schemat zaburzen al
enigdy nei mozna mowic o chorobie,

Paika jest normalna fizlologiczna reakcją.
I u kazdego przebiega podobnie.

To zwyczajnie jest jego OSOBOWOŚĆ
nie mozna jej uznac za CHORĄ
poniewaz także twoja osobowosc ktos komu by sie ona nie podobała mogł by uznac
za chorą, a to co robisz za objaw choroby psychicznej,

zwyczajnei to abrdziej skomplikowana i indywiduwalna osobowość, mogąca byc dość
trudna we wzajemnej koegzystencji,
bardzie jwrazliwa, chwiejna,

Jego zyciorys jego osbowosć, tez masz jakies doswiadczenia,

Msle ze drog jest kilka.

Podstawa to akzceptacja osoby jakąjest, jesli nei to po co zmusac sie do bycai
razem?
Jesli czujesz ze cierpi, mozesz prubwoać mu pomoc i rozwinąc jego osobowść. To
bardzo trudne i żmudne zadanie na lata. Wymagające sporo wysiłku samodoscypliny,
woli.
Oraz obrazu osobowosci do ktorej sie dąży, ogolni troche pracy ale skoro jest
prefekcjonistą to mysle ze powinno mu sie udać jesli by sie postarał odpowiednio.

Kolejna sprawa to to jak metamorfoza jego osobowosci miala by sie podobac Tobie,
to jest chyab zagadnienie bardizej natury moralnej z jednej ztrony. Pozatym
czuje ze duza czsc kobiet w jakims stopniu "zmienia" swoj egzemplarz mezczyzny
na cos co jej sie bardziej podoba: na cos bardziej przewidywalnego, mniej
wyskokowego, stabilnego, podległego itd

On wenetrznie musial by dac przywolenie na taka przemianę.
Mzoe zwyczajnie jej nie chce.

jesli zle sie czuje sam ze sobą powinien znalejsc motywacje do pracy nad swoim
charakterem.

Doszukwianie sie jakies choroby eni ma sensu, jakas forma "zła" jest w zasadzie
w kazdym czlowieku, to dosc relatywne pojecie, ale mow okladnie to ze czlowiek
moze sie rozwijac, niwelujac swe negatywne cechy.

W taki sposob mogla bys mu pomoc.
Mysle ze punkt wyjscia to bylo by uswiadomieni go ze cos jest nei tak.

Jesli on Ciebie kocha najwiękrzym bodzcem do tego było by grożba twojego odejcia
od niego.
Rozumaina jakos łagodne uswioadomienie ze cos jest nei tak.

Jesli chesz podejsc do tego bardziej czysto - jako pomoc dla niego wobec czegos
co jemu msamemu przeszkadza, mysle ze punktem wyscia bylo by tez uzyskani w nim
swiadomosci ze cos jest nie tak.

[naturally_soft]

s.p.7 napisał:

> bardzo chesz doszukać ie w nim choroby psychicznej...
> dlaczego?
> W zasadzie wątpliwe jest istnienie czegos takiego jak choroba
psychiczna, bo
> jesli to uznać kazdy czlowiek na siwecie jest chory psychicznie
poniea w
> mniejszym lub wiekszym stopniu wykazuje odchyelania od jakis
ustalonych norm.



Doszukuje, tzn. "chce", zeby byl chory psychicznie? Absurd. Po
prostu pragne sie odnalezc przy najblizszej mi osobie, wiedziec, jak
sie zachowac, jak reagowac w kryzysowych sytuacjach.

Owszem, kazdy ma jakies odchylenia od normy, ale jezeli np. wyjscie
do kina konczy sie po 10 minutach seansu, i na koniec dochodzi do
tego, ze nie jest w stanie isc o wlasnych silach, mdleje na
skrzyzowaniu w centrum miasta i zaslania oczy przed swiatlem, to
znaczy, ze dzieje sie cos bardzo niedobrego.

W zeszlym roku spedzil dwa tygodnie w szpitalu, gdzie przeprowadzono
wszechstronne badania aby wykluczyc m. in. guza mozgu, padaczke,
chorobe serca, badano tez sen, bo z tym rowniez ma problemy. Nie
stwierdzono zadnej z tych chorob, ale nie postawiono tez zadnej
konkretnej diagnozy.



> Oraz obrazu osobowosci do ktorej sie dąży, ogolni troche pracy ale
skoro jest
> prefekcjonistą to mysle ze powinno mu sie udać jesli by sie
postarał odpowiednio.



Hm. Jest perfekcjonista do tego stopnia, ze uwaza, ze kazde emocje
mozna "wylaczyc" (jak komputer), w pierwszej kolejnosci te
nagatywne. Np. mowi, "Jesli masz dola, to tylko i wylacznie Twoja
wina, bo nikt nie bedzie sie za Ciebie dobrze czul." Taki
emocjonalny faszyzm. Jest programista i mysle, ze czasami zatraca
poczucie rzeczywistosci i zapomina, ze ludzie to nie komputery,
ktore mozna kontrolowac i wylaczac kiedy sie chce. W zeszlym roku
mialy miejsce dwie tragedie w moim zyciu - smierc Taty, potem
operacja, przed ktora przez kilka dni trwalam w przekonaniu, ze mam
raka. Przez caly ten czas wspieral mnie jak tylko mogl, i dokladnie
na dzien przed moja operacja zaczely sie jego ataki z traceniem
przytomnosci i krotko po tym wyladowal w szpitalu. Znosilam to
dzielnie wlasnie dlatego, ze mialam jego wsparcie. Jednak dzis,
kiedy dochodzi u niego do wybuchow zlosci, wyrzuca mi, ze "zawsze
bylam/ jestem smutna i sama powinnam podjac decyzje, ze chce byc
szczesliwa". Bardzo mnie zabolalo, gdy podczas jednego ze swoich
kazan wyrzucil mi, ze to "przez moj pobyt w szpitalu = przeze mnie"
zaczely sie jego ataki. I dlatego, ze kiedys sama bylam w lekkiej
depresji dzis musze byc usmiechnieta i skakac z radosci 24 h na
dobe. W przeciwnym razie "gotuje czarna zupe i go stresuje" i psuje
nasz zwiazek.



> Jesli chesz podejsc do tego bardziej czysto - jako pomoc dla niego
wobec czegos
> co jemu msamemu przeszkadza, mysle ze punktem wyscia bylo by tez
uzyskani w nim
> swiadomosci ze cos jest nie tak.



Wlasnie, tylko jak to zrobic? :-( Moze nie do konca uwaza sie za
aniola, ale jest przekonany, ze z nas dwojga on ma o niebo lepszy
charakter. Ech.

[s.p.7]

"Wlasnie, tylko jak to zrobic? :-( Moze nie do konca uwaza sie za
aniola, ale jest przekonany, ze z nas dwojga on ma o niebo lepszy
charakter. Ech."


Po czesci skupiasz sie na tym ze jego zachowanie przeszkadza tobie. To ze on
uwaza ze ma lepszy hcarakter nie powinnoi ci de facto w niczmym przeszkadzac? bo
co to zmienia?
JEgo wyobrazenie o sobie w poruwnaniu do ciebie?
To tylko jego wyobrazenie.

Charakterów nie mozna porownywac czy wartosciowac ot tak sobie bez zadnej skali
poruwnawczej ani punktu odniesienia czy jakiegos konkretnego celu.

PRawdopodobnie robi to jako mechanizm obronny. Tzn podswiadomie wie ze zachowuje
sie beznadziejnie, ze ma problemy ale by nie wypasc gorzej od ciebie to mowi
wlasnie cos takiego.

Czyli wyczuwa ze cos jest nei tak ale ucieka od problemu.


NA czym on polega...
to eo zaden perfekcjonizm tylko jakies dosc skomplikowane ucieczki psychiczne
prawdopodobnie majace zródło jescze w dziecinstwie, moze to emcjonalna ozięblosc
rodziców, ich niedopuszczanie do emocjonalnosci, wyrazania uczuc, mowienia o
nich czy ich okazywania.

mozna by do tego dojsc.

MOZe to tez być np wysoka surowośc rodziców lub ich bezlitosnosc.

W wyniku tego zaczna zachowywac sie jak ROBOT - robot nie ma uczuc, w pelni się
kontroluje
robot nei placze, nie czuje, nie wzrusza się, nie odczuwa negatywncyh emcoji,
załacza proram lub skrypt, przylepia sobie usmiech i o mamy robot z wlaczonym
programem na wspaniala pogode i szczescie zycia

wystarczy go wlaczyc? otuz nie.
nie mozna tak na zwaloanie pstryknac palcami zaprzeczac wlasnemu sercu.

NIe da sie wywolac wolą sczescia, radosci, smutu, zalu, milosci.

To wszystko bedzie sztuczne.

On jest bardzo wrazliwym clzowiekiem, i prawdopodobnie na ktoryms etapie swojego
zycia przestał sobie radzic z ta wrazliwoscią, mogło to nastapić bardzo dawno temu,

znalasł na to jakies psosoby ucieczki - jak ten robotyzm zachowań, ale na
dłuzsza metę moze prowadzic to wlasnie do takich spaczeń.
oraz
BArdzo dotkliwych REAKCJI SOMATYCZNYCH
mogą to być objawy nerwicowe, zapasci, mdlosci, nerwice żołądkowe, padaczka,
kazdy moze reagowac inaczej

on wlasnie raguje jak reaguje, jest to dal niego bardzo dotkliwe.

NIe ma to zadnej nazwy poniewaz zwyczajnie to co go spotkało to jego zyciorys,
doswiadczenia, wrazliwosc, emcoje, krzywdy, i sposob na radzienie sobei z nim -
czyli wytlumienie wolą i robotyzmem co odbija sie na silnych somatycnzych reakcjach.

Na dłzuasza mete nie da sie tłumic emcoji, dlatego cialo zaczyna reagowac.
reaguje tez psychika.

Zeby mu pomoc trzba bylo by go stopniowo przywracac do formy w pelni ludzkiej,
NAuczyc go wrlazliwosci, racdzenia sobie z emcojami
przekonac go ze moze odczuac wszystkie emcoje i ze wszystkimi mzoe sobie poradzic.

Tlumienie emocji moe prowadzic do wlasnie przeskowkow od depresji do pustej euforii.

Trzbea go nauczyc sluchac swojego sera i odciac sie od tego robotyzmu i tak
skrajnej kontroli emocjonalnej.
Ta kontrola jest potrzeban ale ni moze wizac sie z ZAPRZECZANIEM EMOCJI
trzeba naczuyc go swoistej inteligencji emcojonalnej

wszystkie dolegliwosci somatyczne powinny minąc łacznie z dolegliwosciami
zaburzen osobowosci i reakcji emcojonalnej psychiki

[naturally_soft]

Dziekuje za te odpowiedz, jestem pod wrazeniem! Teraz sie ciesze, ze
nie napisalam o nim wiecej, bo zrobiles to za mnie Ty. Dokladnie tak
bylo. Poniewaz w dziecinstwie matka, porzucona przez jego ojca,
boryklala sie z problemem alkoholizmu, byla zyciowa "zawierucha",
ktora latwo sie zalamywala, co z kolei prowadzilo do tego, ze
szukala ukojenia w butelce, on, jak sam mi powiedzial nauczyl sie
nie narzekac, nie okazywac emocji, oby tylko nie przysparzac jej
stresu. Zeby nie pila, nie palila i jakos ustabilizowala sie
emocjonalnie. O ile dobrze pamietam, z tego wlasnie powodu zostal
oddany "na przechowanie" chyba jako 4-5 latek do babci, ktora byla
autorytetem i glowa rodziny i "wszyscy jej sluchali". Byl z nia
emocjonalnie zwiazany i kiedy umarla na raka, bardzo to przezyl.
Dzis wspomina ja z ogromnym szacunkiem.

Po smierci babci wrocil do matki, ktora czesto zmieniala partnerow
zyciowych, a jeszcze czesciej miejsca zamieszkania. Mowi o co
najmniej 20 przeprowadzkach. Dlatego w szkole nie podejmowal
najmniejszego wysilku, zeby sie z kims zaprzyjaznic, bo zdawal sobie
sprawe, ze nie ma czasu na podtrzymanie wiezi. W koncu, po kolejnej
zmianie przez matke partnera, co oznaczalo "ente" przenosiny, jako
15-latek wyprowadzil sie z domu do kolegi ze szkoly i zaczal na
siebie zarabiac.

Ojciec... Jest dokladnie taki, jak napisales - bardzo surowy, wrecz
bezlitosny. Gardzi slabymi ludzmi. Christian (uzyje imienia mojego
chlopaka, zeby bylo latwiej) poznal go jako nastolatek, a kilka lat
pozniej, na studiach zamieszkal z nim na mniej wiecej dwa lata. O
dwa lata za duzo, jak sam mowi. Twierdzi, ze ojciec go zniszczyl.
Wlasciciel firmy, naduzywal syna, ktory harowal dla niego jak wol,
lekcewazyl jego doskonale wyniki na jednej z najtrudniejszych
uczelni, osmieszal, ze do niczego w zyciu nie dojdzie. Christian byl
wtedy w 6,5-letnim zwiazku z dziewczyna, ktorej byl wierny. A ojciec
ironizowal, ze prawdziwy mezczyzna powinien "cieszyc" sie zyciem =
uganiac za spodniczkami. Ktoregos roku, pod koniec studiow, tuz
przed sesja egzaminacyjna ojciec wyjechal na wakacje i zlecil mu
stworzenie strony internetowej, co wymagalo sporego nakladu pracy i
czasu, ktory musial roznoczesnie spozytkowac na nauke. Polecenie
ojca wykonal na medal. Jednak ten, zamiast docenic i podziekowac za
jego wysilek, po powrocie z wakacji otworzyl lodowke i... wpadl we
wscieklosc, bo byla pusta. Christian wielokrotnie wraca do tametgo
dnia. Mowi, ze w tamtym momencie cos w nim peklo, stracil te
odrobine szacunku jaka dla niego mial. W tym samym czasie jego
zwiazek tez sie rozsypywal. Matka, ktora na co dzien zajmuje sie
jego niepelnosprawnym bratem miala ciag alkoholowy. Ktoregos dnia
nie byl w stanie wstac z lozka, lezal plackiem, miotaly nim drgawki.
Pozawalal egzaminy. Braki nadrobil pozniej, z ogromnym wysilkiem.
Prace (jak zywkle, doskonala) pisal znow w domu matki, gdzie
mieszkala reszta naduzywajacej alkoholu i urzadzajacej pijackie
burdy rodziny.

Od tamtej pory (koniec 2006- poczatek 2007) trwa jego wielka wojna z
nerwami.

Wlasnie - "wojna". Nazywa sie wojownikiem, Spartanem, mowi, ze
ludzie powinni byc twardzi, narzucic sobie dyscypline, jak roboty.
Nie mozna pozwolic sobie na slabosci, bo zycie wymknie sie spod
kontroli. Piszac ten post przypominam sobie, ze na poczatku naszego
zwiazku mowil o sobie, ze jest swirem na punkcie kontrolowania i
planowania, ze nawet glupi fakt, ze nie moze sie do mnie dodzwonic,
wyprowadza go z rownowagi. Jesli z mojej strony dochodzilo do
klotni, zwykle mialo to zrodlo w tym, ze wyczuwalam jego emocjonalna
ozieblosc (!), o ktorej wspominales. Czesto doprowadzalo mnie to do
lez. W trakcie jednej z awantur dowiedzialam sie, ze byl to rowniez
temat klotni w jego poprzednim zwiazku. Zawsze bronil sie zaciekle,
ze mnie kocha a ja nie pozwalam mu wyrazac uczuc tak, jak on chce.
I "powinnam dac sobie spokoj z czytaniem jego mysli, jaki w danym
dniu ma nastroj i nie brac tego do siebie, bo np. moze byc
wykonczony praca". Ja z kolei myslalam/ mysle ze to wylacznie moja
wina, ze moze ze mna jest cos nie tak, ze jest oziebly i w ogole ze
jest taki, jaki jest.

Czy doswiadczenia z dziecinstwa moga odnosic TAKIE skutki DOPIERO
TERAZ, gdy ma 29 lat? Czy moze chodzi mu o to, ze mam myslec,
dzialac i miec poglady na zycie dokladnie takie jak on?

[s.p.7]

To ejst skomplikowany temat
Łądnie rozpsałaś wiele wątków z jego zycia, nie było ono łatwe jak widać i
objawy, które prezentje wydają sie tpową konsekwencjątakiego życia
tzn. wiekrzosc ludzi mniej wiecej miało by w jakims stopniu zblizone reakcje na
tego typu doswiadczenia
-problem alkocholowy
-despotyczny kat w rodzinie
-destrukcja i mobbing
-brak czasu na budowanie relacji emcojonalnej mz bliskimi,
-brak miejsca na budowanie przyjazni (przeprowadzki)

z jednej strony p otym wszystkim wypracował jakies metody obrony, ktorych uzywa
do dzisiaj.
CZesc z zachwoań rodziców NIE ZIDENTYFIKOWAŁ JAKO ZŁE - dlatego będąc oziębłym
trkatuje jako okazywanie miłosci bo tak jąrozumie bo tak był uczony od dziecka
i on rzeczywiscie moze kochac - tylk oobjawia to tak wlasnie bezemocjonalnie,
nerwice, objawy somatyczne - to juz moze byc konsekwencja z jednej strony
jakiegos malego zalamania nerwowwego , z drugiej strony tak jak wspomnialem
jakiegos sposobu, proby radzenia sobie z wrazliwosc

mysel ze ma wielkiego clzowieka w sobie, i tak adze ze poradzil sobie z tym nie zle
nie jest alkoholikiem itp

troche czasu potrzbea by tak iczlowiek przekonał sie do miłosci - o przede
wszystkim troche cieplejeszego, czulszego patrzenia na nią

wspominiena sa dla niego jak powracajace koszmary - trzeba to sobie uzloyc i
zostawia to a sobą

mysle ze jest spora szansa by powiedzmy w pelni się odnowił, pozbyl sie
wikękrozsci doloegliwosci nerwowo-somatycznych
potrafil byc bardziej wyrozumialy, ludzki, czuly
wymagalo by to od niego troche innego spojrzenia na rzeczywistosc i niektore sprawy
mysle ze mogla bys mu pomoc, to trudne zadanie poniewaz sama sie troche boisz i
sama mozesz miec jakies problemy jak kazdy czlowiek - tu trzeba rozumiec powody
jego za chowania i nie obruszac się kiedy jest zimny itd,
to jest bardzo trudne ale jesli ktos rozumie ze to zimno to mial przez cale zycie...
jest sznasa ze przekona sie do uczuc, ze uwierzy w inne sposoby ich wyrazania, w
milosc itd
wymagalo by to bardzo dojrzalego podejscia do niego
ale za kilk miesiecy moze mu sie wszystko odmienić
czesc wzorocw nieswiadomie powilea po eodzicach, czsc to mechanizmy obrone

czysta milosc tak naprawde moze sporo pomoc, naprowadzac go,
moze byc tak niestety ze dopiero twoje odejcie moze mu uswiadomic ze poplnia
bledy - mysle ze nie musi do tego dochodzic jesli bedziesz mu potrafila
powiedziec z kad jego zachowani sie biorą, jak mogly by wygladac inaczej, zeby
przestal sie zachoywac jak robot, troche stopniowo wyzlwalac uczucia w nim
mysle ze spora szansa jest dla niego jesl iczuje cos prawdziwego to bedzie go
motywowalo do rozwoju, ale twoja postawa przy tym naprawde ma spore znaczenie,
on troche boi sie ludzi, nie potrai latwo ufać wiec jesli potrafila bys wzbudzic
w nm zaufanie, stworzyc dobre relacje to pomoglo by mu zrozumiec ze to co robi
to sa mechaznimy przeszlosci calkowicie niepotrzebne,
nikt nie mowi ze bedzie to latwy zwiazek, ale sadze z szanse na poprawienie
jakosci relacji, jakosci zycia sa tez spore, wiec jak masz ochote to mysle ze
warto spróbować
oraz nie miec też złudzeń - jesl izachowuje sie naprawde bardzo źle -
opamiętanie przychodzi czasem dopiero po stracie, więc jaks izolacja na tydzien,
powinna dac do myslania, chociaz nalezało by byc wciaz wyrozumiałym i delikatnym

[leda16]

naturally_soft napisała:
Doszukuje, tzn. "chce", zeby byl chory psychicznie? Absurd. Po
> prostu pragne sie odnalezc przy najblizszej mi osobie, wiedziec, jak
> sie zachowac, jak reagowac w kryzysowych sytuacjach.


Nie taki znowu absurd, bo przyjęcie do wiadomości, że jest to niezrównoważony psychicznie gnojek, który flekuje Cię w przystępie złego humoru i wyładowuje na Tobie pretensje gdy sam coś spieprzy albo go dupa zaswędzi, łeb zaboli, sraczka dopadnie, itp. pociąga za sobą konieczność racjonalnego działania, czyli przewidzenie, jaka przyszłość Cięz nim czeka i sprint na 10 km. A Ty przecież "kochasz" czyli jesteś uzalezniona emocjonalnie więc racjonalizujesz jeo wredne postęowanie. niczym żona pijusa. Lepiej przecież sobie wnawiać, ze ta jego wredota"z choroby" niż z nikczemnosci a przecież "chorego się nie zostawia", więc Ty jako ta dobra, szlachetna, również tego nie zrobisz bo...nie chcesz. Więc depcesz własny rozum i głaszczesz własną głupotę.


Nie
> stwierdzono zadnej z tych chorob, ale nie postawiono tez zadnej
> konkretnej diagnozy.


Owszem, postawiono diagnozę, której nie chcesz przyjąc do wiadomości. Ta diagnoza to: ZDROWY. Diagnoże "niezrównoważony psychicznie świr" postaw mu sama. Postaw też warunek : jeśli będzie Cie tak nadal traktował, to odejdziesz. I juz spakuj walizki, bo za godzine pewnie wrzaśnie - "spier...aj". Będziesz miała dowód "siły" jego "uczuć".Ale skoro chcesz chować głowę w piasek, to chowaj dopuki nie poczujesz, że masz skopany tyłek.


Jest perfekcjonista do tego stopnia, ze uwaza, ze kazde emocje
> mozna "wylaczyc" (jak komputer), w pierwszej kolejnosci te
> nagatywne


Ha, ha, ha, ale chamstwa wobec Ciebie nie chce wyłączyć :).

[naturally_soft]

Pewnie poniekad masz racje. Ale zdrowy nie ucieka z kina i nie
mdleje od migoczacego ekranu.

A Twoj nick przypomina mi psa sasiadow z dziecinstwa. Taka wredna
suczka to byla, ta Leda ;-)

[s.p.7]

no ona taka jest mniej wiecej...

[leda16]

naturally_soft napisała:
A Twoj nick przypomina mi psa sasiadow z dziecinstwa. Taka wredna
> suczka to byla, ta Leda ;-)

No patrzcie, jak u dziewuszki pięknie widać mechanizm projekcji i racjonalizacji, wręcz podręcznikowo :). Najpierw wpadła we frustracyjny dysonans poznawczy - kurka wodna, ja tyle wredoty od niego zniosłam, z taką cierpliwością, poświęceniem, a ta suka pisze, że nie z choroby mnie terroryzował i mną manipulował, tylko z sadyzmu?! To nie może być prawda, ja takiej prawdy do świadomości nie dopuszczę, nie chcę! Przecież to tylko zwykła, głupia suka,(deprecjacja osoby mówiącej niewygodne treści, które za wszelką cenę pragnie się odrzucić). Ja wiem lepiej, ona wcale go nie zna, a on taki był czuły i dobry jak chorowałam (racjonalizacja własnej głupoty). Nie, nie, nie, to nie psychopatyczny gnojek, to ta Lefa jest zła, taka, sraka i owaka, nie warto się przejmować tym, co pisze (projekcja własnej agresji),On biedny, chory bo...w kinie mdleje( racjonalizacja swojego tkwienia w upokarzającej sytuacji), ponieważ każda normalna, pewna swojej wartości dziewczyna ze wstydu by się spaliła, gdyby jej facet takie histerie publicznie wyprawiał. Mdleje, główka go boli, aj-waj, istna mimoza, tylko mu bidusiowi chorutkiemu leżeć i pachnieć :). Histeria to też nie choroba, manipulacja też nie. Na rodzinę nie zarobi, będzie zaniżał Twoją samoocenę, żeby Tobą manipulować. Już osiągnął wiele: brak Ci godności, za parę dawniejszych głasków bezproblemowo mordę po Tobie wiesza, Ty na to pozwalasz, ze strachem kładziesz uszy po sobie i podwijasz ogon, jak wierna, skarcona suka.

[zepsutedzieckoburzuazji]

Po prostu suki jedne wasza szkoła, więc z czym dym?

Nie mówie tu do autorki wątku, ale Ledy, która pieprzy coś, nie
rozumiejąc złożonych spraw ludzkich. Rozwódka jedna...

[zepsutedzieckoburzuazji]

Jak ci żaden nie dogodził, to sie wal!

[zepsutedzieckoburzuazji]

O co tobie kobieto chodzi??!!

Facet jest normalny, tylko po prostu w ranach równouprawnienia
funduje sobie babski foch.

Zreszta wasze posrane wymagania pełne sprzeczności doskonale nas
zaprawiły w tym by się nimi nie przejmować.

Jak Bóg Kubie tak Kuba Bogu.

Różne szkoły psychologiczne, różne klasyfikacje.

[lukmic]

s.p.7 napisał:

> bardzo chesz doszukać ie w nim choroby psychicznej...
(...)
>
Są rzeczywiście różne szkoły psychologiczne, tj różne podejścia do danej
sytuacji. Dwubiegunowość można potraktować jako łagodną pochodną rozdwojenia
jaźni, wcale nie jest jednak powiedziane, że chłopak, o którym mówi autorka,
faktycznie jest dwubiegunowy. Niektóre optyki psychologiczne każą doszukiwać się
choroby psychicznej w najmniejszym choćby odchyleniu od niejednokrotnie
wyimaginowanego wzorca. Większość psychologów wyraża jednak pogląd, że
zaburzenia psychiczne, rozumiane jako wyładowania toksycznych emocji towarzyszą
każdemu niemal człowiekowi, w zależności od warunków zewnętrznych, w jakich się
on znajduje. Tu, gdzie mam praktykę, w ośrodku terapeutycznym przypominającym
nieco szpital, w USA, przeważa raczej wstrzemięźliwość w podawaniu środków
farmakologicznych na domniemane choroby psychiczne. Chłopak autorki może nie
mieć dwubiegunowości, a np reagować w taki sposób na sytuację, jaka rozwija się
w relacji pomiędzy dwojgiem ludzi. Jaka to jest sytuacja, tego autorka nie
pisze, więc trudno cokolwiek jej poradzić. Myślę jednak, że psycholog
kompetentny nie będzie doszukiwał się chorób psychicznych w pierwszym kontakcie,
a raczej starał się rozwiązać problemy ludzi i pomagał im.

[paco_lopez]

nalepiej go zostaw. nie macie dzieci, teściowych itp. po co ci ktoś
kto zaczął tańce z pigułami i raz jesteś jego boginią a raz szmatą.
chcesz być terapeutką ?

[md65]

Bo to już tak jest;jeśli skoczy do gardła koledze na disco bo chce z
tobą potańczyć, skoczy i tobie jak nie dostanie obiadu, jak przywali
komuś na ulicy w twojej "obronie" przywali i w domu w chwili złego
humoru.I tu DWU biegunowość nie zadziała, bo po prostu, jest ich dwóch
i jeden o drugim mało wie.

[naturally_soft]

Zgrabnie ujete. Tylko czy Ty zostawilbys kogos, kogo kochasz? Kto
byl TWOIM terapeuta, okazywal milosc i byl codziennie przy Tobie,
gdy zycie dawalo Ci w kosc?

[paco_lopez]

u mnie gdybac to już nie ma co. pierwiosnki i romanse poza mną.

[koala_tralalala]

Z tego co opisalas wynika, ze... NIE jest to dwubiegunowosc. Raczej
osobowosc psychopatyczna albo inne zaburzenie.
Lepiej daj sobie spokoj z tym zwiazkiem,zanim zmarnujesz sobie zycie.

Oj,:-/

[maya_w]

To nie jest takie proste mu pomoc. Przede wszystkim masz za malo
informacji na jego temat. Temat w koncu proby wyleczenia. Jak na
moje oko to ma on typowe objawy jak w przypadku bordeline, w ktora
wchodzi tzw. mania. I Mozna z tego wyjsc i owszem, jednak zalezy to
w duzej mierze od calej postawy osoby, czy chce podjac terapie i
leczenie. To jego decyzja.
Czesto zmienia sie zachowanie wraz z sytuacja zyciowa, praca, nowym
domem, srodowiskiem, sytuacja materialna.

Aby mu pomoc moze cie duzo sama kosztowac, bo stoisz mu zbyt blisko.
I jego agresja udrza w ciebie. W koncu ty wtedy ryzykujesz zdrowiem,
swoim.

Jedynie ludzie o specjalistycznym wyksztalceniu w psychiatrii moga
skutecznie wspoldzialac z takimi osobami, a i tym czesto nerwy
puszczaja.
Wiec sama sie zastanow co jest dla ciebie wazniejsze w zyciu, on?
Czy stan twojego zdrowia, twoja przyszlosc i twoj bezcenny czas?

[kaetchen]

Z doświadczenia - im bardziej chcesz pomóc komuś, szczególnie na siłę, tym
bardziej psują się stosunki między Wami. Zaakceptuj go takim, jakim jest, jeśli
faktycznie go kochasz, okazuj mu miłość, a podczas jego 'napadów' - zajmij się
sobą, olewając to co mówi. Bo na razie to jedyne co da się zauważyć - że
próbujesz się doszukać objawów choroby, która takie zachowanie wywołuje, mając
nadzieję, że to jest jedynie objaw choroby. Jeśli jesteś z nim po to, by go
zmieniać - to sobie odpuść związek z nim. I sama nad sobą popracuj.

To co Twój partner mówi, że jesteś sama odpowiedzialna za swoje emocje - wbrew
pozorom ma mnóstwo sensu... i niestety jest to prawdą. Każdy jest odpowiedzialny
za swoje życie, za to JAK się chce czuć w danym momencie...

W kwestii pomocy - zachowania Twojego mężczyzny są wynikiem przeżyć i strategii
na przetrwanie w ciężkich dla niego warunkach. W prawdzie warunki się zmieniły,
ale zachowania pozostały. Do tego potrzeba jest specjalisty, który nie faszeruje
lekami, ale który odpowiednio porozmawia z nim, pokaże mu nowe możliwe
zachowania. Znam takich terapeutów, choć nie są oni tani. Jeśli Cię to
interesuje - to zapraszam na prywatnego maila: [e-mail]

[leda16]

kaetchen napisała:

Do tego potrzeba jest specjalisty, który nie faszeruj
> e
> lekami, ale który odpowiednio porozmawia z nim, pokaże mu nowe możliwe
> zachowania.


Masz rację Kaśka, takim specjalistą dla chamskiego chłoptasia będzie sprzedawca w księgarni. Bez problemu wyszuka PODRĘCZNIK SAVOIR VIVRE'U czyli mówiąc po polsku - zbiór dobrych manier.


Znam takich terapeutów, choć nie są oni tani.


Nooo, ceny tych książek nie przekraczają kilkudziesięciu złotych. Problem leży raczej w pojemności pamięci agresywnego chamidła, no bo skoro w dzieciństwie od matki nauczyć się nie potrafił jak należy się zwracać do ukochanej kobiety...
>

[naturally_soft]

Nie, nie, nie, to nie psychopatyczny gnojek, to ta Lefa jest zła, taka, sraka i owaka, nie warto się przejmować tym, co pisze (projekcja własnej agresji),


Alez 'pojechalas' po sobie :-D


Przecież to tylko zwykła, głupia suka,(deprecjacja osoby mówiącej niewygodne treści, które za wszelką cenę pragnie się odrzucić).


Nie mysl "za mnie". Twoje odp. czytam z ogromnym zainteresowaniem. Jednak moim zdaniem mocno przesadzilas z sadyzmem i niezdolnoscia zarabiania na rodzine.


On biedny, chory bo...w kinie mdleje( racjonalizacja swojego tkwienia w upokarzającej sytuacji), ponieważ każda normalna, pewna swojej wartości dziewczyna ze wstydu by się spaliła, gdyby jej facet takie histerie publicznie wyprawiał. Mdleje, główka go boli, aj-waj, istna mimoza, tylko mu bidusiowi chorutkiemu leżeć i pachnieć :)


Nie rozumiem, to wstyd zemdlec publicznie?


Nie chce go zmieniac. Chce ogarnac sytuacje i zrozumiec, jak to sie dzieje, ze fizycznie zdrowy mezczyzna nagle mdleje na ulicy czy w parku. Byc moze jest to racjonalizacja, nie wiem. Znajac jego charakter mam swiadomosc, ze jesli sam nie zechce, caly zastep najwyborniejszych terapeutow nic nie wskora. Ja, naciskajac na niego, tym bardziej. Jednak on sam podjal juz decyzje o wizycie u terapeuty, w razie nasilenia atakow. Dalsze faszerowanie lekami uwaza za bezsensowne.

Owszem, Ledo, zadaje sobie czasem pytanie, czy moze nie jestem glupia wysluc...c jego kazan. Jednak kiedys bylo odwrotnie. I zastanawiam sie, na ile moja choroba, moje awantury i moje problemy mogly przyczynic sie do jego atakow paniki?

[leda16]

naturally_soft napisała:
I zastanawiam sie, na ile moja chor
> oba, moje awantury i moje problemy mogly przyczynic sie do jego atakow paniki?


Skoro chcesz żyć złudzeniami, to na zdrowie ;). Skoro wart Pac pałaca a pałac Paca, nie ma o czym dyskutować. Ja bym bez skrupułów kopnęła chamidło w zadek. Choćby po to, żeby wiedzieć jak szybko zechce DLA CIEBIE zmienić swoje maniery. Ale Ty sie boisz, że w ogóle nie zechce. I pewnie masz rację. Mało to idiotek, które rozpaczliwie ścielą się przed facetem jak dywanik?

[s.p.7]

czasem jednak pojawia sie miłosc, jesli jest prawdziwa motywuje do tego by
pomagac osobie ktora jest w potrzebie, nei odsuwac sie w tedy kiedy ma problem
ze sobą nawet kiedy jest to trudne

nie oczekuej sie wtedy nic w zamian

oczywiscie autorka ma prawo sie od niego odsunąc i go zostawic samego z jego
problemami, bo rzeczywiscie są trudne i skomplikowane
ale jesli ktos ma cos prawdziwego w sobie, poswieci czas, dokona trudu by
spróbowac pomoc najlepiej jak sie da.
Odchodzenie od kogos z powodu nawrotu jego problemo jest dosc plytkie,
egoistyczne i przedmiotowe, nie mowie ze to zle, jednak kazdy,, kazdy w zyciu
przechodzi jakies trudniejsze chwile, kazdy kto ma w sobie choc szczypte
wrazliwosci, odwracac sie wtedy od takiego czlowieka? poniewaz ma byc doskonałym
robotem i maszynką? nie bylo to nic lepsze od postawy jego ojca.
tzn musisz byc taki jaki ja chce a jak nie to kup w dupe...
to nie ma nic wspolnego z miloscią...
a ktos kto sie zgodzi na taki tryb bycia z kims sam prawdopodobnie jest osoba
nasrtawiajaca sie na baranie a nie na dawanie, czyli konsumpcjonizm zwiazkowy...
kazdy am do tego prawo oczywiscie ale to jeden z niajnizszych poziomow
reazlizacj i zwiazkowej, i jedno z najnizszych podejsc do niego, wiec takie
osoby same w sobie z ich podejsciem nie sa wg mnie zbyt wartosciowe pod tym wzgledem

Autorka watku stanowi i powinna stanowic wystarczającą motywację do zmian,
metamorfoza jednak nie jest automatyczna, czasami to wielomiesięczny proces, i
mysle ze warto dac mu na niego szansę bo jesli kocha prawdziwie bedzie chial sie
zmienic, a jesli ktos go kocha prawdziwie to da mu szansę, wsparcię ,dobrą wolę,
swoj trud i pracę, czasem trzeba bedzie sie poswiecic się - ale tym jest
prawdziwa milsoc ze nei zostawia sie w trudnej chwili i w potrzebie

tylko tak mozna tworzyc prawdziwe szczescie, poniwaz oparte jest na prawdziwych
emocjach,
nic nie stoi na przeszkodzie aby za kilka miesiecy byliscie szczesliwą parą... i
on pozbawiony wiekrzsci problemow

ale ntak jak napisalem wczesniej, warto dac mu sznse i moze nie jedną poswiecic
sie, ale w pewnym momencie powiedziec STOP, jesli on nei bedzie radzil sobei ze
soba i ze swoja przeszłoscią a ci bedzie to bardzo przeszkadzało, masz prawo
bowiem do wlasnego szczescia i jesli z nim nie bedziesz szczesliwa, jesli on nie
bedzie chial pracoiwac nad sobą (chociaz to bardzo trudne i wiaze sie z ciezkim
zyciem, bardzo ciezkim) to po co marnowac sobie zycie? nie powinno się. Powinien
sie zmieniac, to troche jak ta bajka o pieknej i bestii, bestia w koncu zaminia
sie w ksiecia.

asmaa masz jednak sieadomosc ze nei zawsze jest sie iealnym i wiesz ze sama tez
mialas problmy ktore tez mogly sie na nim odbic... on nie odszedł dal czas,
poswiecił się, jest prawdziwy w tym co robi.
Moze nawet przz to mu sie pogorszylo... tak jak piałas, nei wykluczone.

[naturally_soft]

Oj, jest ciezko. Szczegolnie wczoraj i dzis. Fakt, wczoraj
wstalam "lewa noga z lozka", rano powiedzialam doslownie (!) dwa
slowa, ze mogl zobaczyc, czy kot nie czeka pod drzwiami. Natychiast
zaczal krzyczec, a na moje pytanie, czy mam prawo cokolwiek
powiedziec w tym domu wywiazala sie okropna awantura, jak potwornie
go traktuje, ze ma tanczyc jak ja mu zagram, etc. I teraz on mi
pokazuje, jak sam powiedzial, "jak byl traktowany przeze mnie
wczesniej". Jednym slowem, traktuje mnie jak smiecia, doprowadza do
placzu, "wywraca kota do gory ogonem", plecie totalne bzdury, co ja
to z nim nie wyprawiam. I znow ten sam tekst, ze "moje zachowanie
jest dalekie od akceptowalnego". A jeszcze dwa dni temu bylam
jego "urocza ukochana ksiezniczka". Odkad do niego wrocilam, czyli
od okolo m-ca, obchodze sie z nim jak z jajkiem. Ustepuje w
najbardziej absurdalych sytuacjach, w mysl zasady "szkoda nerwow".
Ja po prostu nie mam prawa do gorszego samopoczucia, jesli nie
smieje sie przez 24 h na dobe, znaczy, ze "gotuje czarna zupe" i on
ma prawo podnosic na mnie glos. Nie do wytrzymania. Juz wiem, ze to
nie jest duwbiegunowosc, ale... czy to jest normalne? Nie rozumiem,
dlaczego wylazil ze skory, zeby "wracac do domu", kiedy bylam w
Polsce, a traktuje mnie jak najgorszego wroga kiedy z nim jestem...
Wszelkie proby "wyciagania reki" koncza sie fiaskiem, w ogole mnie
nie slucha, daje mu tylko wysmienita okazje do bezsensownego ataku i
prawienia kazan. Aboslutnie kazde moje zdanie, nawet "slonce swieci
i jest piekny dzien" potrafi obrocic przeciwko mnie. W najblizszym
czasie on planuje wizyte u psychiatry... Watpie jednak w jej sens.

[s.p.7]

Ustalic trzeba jasno...
kochasz go wiec potrafisz wybaczac, ale kochac to takze znaczy kocahc siebie, i
szanwoac swoje zycie.

On przenosi wiekrzosc mechanizmow atakow ktorymi sam był traktowany.

JEgo ból rudnego zycai wciaz w nim siedzi i odbija sie na Tobie.
Chce zebys sie czula tak jak on sie czuł.

cZasem to mechanizmy obronne - W TOBIE WIDZI SWOJEGO OJCA, MATKĘ I TRUDNE SYTUACJE
wiec atakuje cie tak jak byla bys jego ojcem itd

Mysle ze kiedys trzeba powiedziec DOŚĆ
jesli Cie kocha to opuszczenie przez Ciebie potraktuje jako impuls do pracy nad
sobąi likwidacje tyhc negatywnych emocji

Czasami naprawde tylko opuszczenie moze uzmyslowic mu ze zle czyni - bo ona
nawet moze nie byc tego do konca swiadomy

Pozatym twarz czlowieka poznaje sie w trudnych chwilach wiec jak to rozstanie
potraktuje z godnoscia i skrucha to bedzie dobrze o nim swiadczylo - jesli
wprost przeciwnie zacznie cie oskarzac to oznacza ze musi sporo porpacowac nad sobą

nie daj sie wiecej niszczyc

[dot.com.slash]

Naturally_soft,

racje ma Leda,niestety. Na pewno jestes szlachetna osoba,kochajaca go bardzo ale ten facet to kretacz, manipulant, gnojek wlasnie!.A tzw. depresja niezaleznie od tego czy ostatecznie ja stwierdzono czy nie,nie usprawiedliwia chamstwa w stosunku do Ciebie.Czy mdleje rowniez jak jest sam w miescie,w pracy,na zakupach, na siłowni- gdziekolwiek byle z daleka od Ciebie- kochanej osoby która na pewno mu poda reke?To emocjonalny szantażysta,uzależniacz, nie marnuj swojego życia na "uleczanie" tego gościa, on teraz teraz jest sobą......

[magda.kunicka]

Oj, "klasyczne objawy" to to na pewno nie są. Dwubiegunówka objawia się
radykalnymi zmianami nastroju na przestrzeni długiego czasu. Znałam kilka
dwubiegunowych osób (dokładnie trzy :)) i opis zdecydowanie nie pasuje. A
borderlajn też niekoniecznie, z tego, co piszesz, chłopak nie do końca panuje
nad sobą, myślę, że to kwestia być może źle dobranych lekow, które na przykład
interferowały ze sobą. Jeśli chcesz mu pomóc, opowiedz wszystko psychiatrze.

[madziulla1979]

Nie jestem ani psychologiem, ani psychiatrą. Jestem natomiast osoba, która ma za
sobą związek z osobą, która miała objawy, o których pisałaś. Rano byłam kochana
i najwspanialsza, a wieczorem była "dziwką" itp. Żeby wszystko było jasne -
byłam wierna jak pies. Na początku traktowałam to jako objaw tego, że tak mnie
kocha i boi się, że mnie straci. Potem zrozumiałam, że moje życie przemienia się
w koszmar. Zakazane mi było wychodzić z koleżanką na kawę, jechać do znajomych,
przebywać dłużej w towarzystwie moich rodziców. Argumenty były takie, że
"wszyscy mają na mnie ochotę", albo "chcą mnie jemu odebrać". Z czasem zaczął
rzucać krzesłami, walić pięścią w ścianę. Wtedy już zaczęłam się bać, ale po
takich akcjach znowu był kochany. Kupował prezenty, przepraszał, tłumaczył, że
to z miłości. Rozmowa z jego byłą żoną i wyniki obdukcji, które mi pokazała -
uświadomiła mi, że czeka mnie koszmar jeśli nie odejdę. Odeszłam, chociaż
straciłam wszystko co miałam. Zostałam bez pracy, mieszkania i poczucia
bezpieczeństwa. Przez 2 lata mnie szukał, groził, szantażował, że odbierze sobie
życie. W konsekwencji to ja byłam pod opieką psychologa.
Minęły 4 lata, dzisiaj wiem, że miłość to dla mnie synonim poczucia
bezpieczeństwa. Życzę Ci mądrych decyzji. I proszę odpowiedz sobie na pytanie -
kogo bardziej kochasz - jego czy siebie?

[naturally_soft]

No wlasnie, mdleje rowniez gdy jest sam w domu, w miescie na zakupach, w pracy, ostatni atak mial na silowni. Tego nie mozna udawac.
Moim zdaniem przestal byc "soba" dokladnie wtedy, kiedy zaczal eksperymentowac z lekami, tak wynika z moich obserwacji. A wybuchy zlosci, do ktorych juz prawie nie dochodzi, a ktore chwilami rzeczywiscie graniczyly z emocjonalnym sadyzmem, pojawily sie dokladnie w okresie zazywania ostatniego medykamentu, ktory niedawno odstawil.

To raczej schizofrenia

[ilquad]

On zachowuje się w takich momentach jak małe dziecko, nieprawdaż?
Lata samokontroli i zaczął w końcu pękać; to, co go kiedyś
krzywdziło, odzywa się w podświadomości i on się przed tym broni.
Broni się przed ojcem i matką, ale to ty obrywasz. Myślę, że on nie
zdaje sobie z tego do końca sprawy, emocje targają nim do tego
stopnia, że świadomość się wyłącza, a organizm topi się w
adrenalinie.
Skoro piszesz, że był wcześniej leczony, a jednak oferowano mu tylko
Xanax i Ciprex, oznacza to, że leczenie miało charakter
prodepresywny i w tamtym okresie raczej nie był jeszcze taki
impulsywny i agresywny. Obecnie od paru lat stosuje się SNRI, leki z
wychwytem zwrotnym noradrenaliny oraz leki zwiększające poziom
dopamin. Może one zadziałają, szczególnie noradrenalinowe, bo one
powinny zmniejszyć poziom adrenaliny w sytuacji stresogennej i w ten
sposób uniemożliwić organzimowi na kierowanie się emocjami i
szaleństwo. Zasugeruj mu, by poradził się lekarza, czy warto
zastosować duloksetynę albo jej pochodne.

Czy ataki paniki, ktore opisalam wyzej, moga...

[naturally_soft]

prowadzic do urojen?

[naturally_soft]

Pisze pod wplywem wydarzen ostatniej nocy, chyba tylko po to, zeby wyrzucic to z siebie i nie zwariowac. Jego zachowanie w ciagu ostaniego miesiaca w skrocie opisuje ten post, zwlaszczca ostatnie zdanie, cyt.

"Lata samokontroli i zaczął w końcu pękać; to, co go kiedyś
krzywdziło, odzywa się w podświadomości i on się przed tym broni.
Broni się przed ojcem i matką, ale to ty obrywasz. Myślę, że on nie
zdaje sobie z tego do końca sprawy, emocje targają nim do tego
stopnia, że świadomość się wyłącza, a organizm topi się w
adrenalinie."

Zeszlej nocy podniosl na mnie reke, tzn. wg niego nie, bo "on tylko mna potrzasnal" nie pierwszy raz zreszta, ale tym razem zostaly slady, siniaki, zadrapania. I dosc mocno zacisnal dlonie na mojej szyi. I wyrzucil na ulice w srodku deszczowej nocy. I zwyczajnie poszedl spac, dlugo musialam dzwonic i blagac, zanim wpuscil mnie z powrotem. I jeszccze grozil, ze ON wezwie policje, jesli nacisne na dzwonek. I oglosil, ze wszystko, na co zasluguje, to kopniaki. Nie wierze wlasnym oczom, jak patrze na kolejne zdania ktore pisze...

A po powrocie w grudniu bylo tak pieknie... Nie wiem, jakim cudem, ale naprawde czulam sie kochana i wczesniej mocno zabiegal o moj powrot. Unikalam jak ognia najdrobniejszch klotni, dlatego opisany przeze mnie incydent z kotem wprawil mnie w oslupienie. Tzn. jego ekstremalna reakcja na BZDET.

Dwa miesiace zwlekalam z powrotem do Szwajcarii. Podsuwalam mu rozne mozliwe scenariusze, ze boje sie ataku z jego strony, jesli on znow poczuje sie gorzej, wroci do Xanaxu i obarczy mnie wina za kazde jego niepowpodzenie. I stalo sie dokladnie, jak przewidzialam. Niemal do konca lutego byla sielanka, po raz pierwszy w zyciu bylam naprawde szczesliwa, smialam sie od ucha do ucha, uczylam jezyka, on promienial, jak widzial moje postepy. W walentynki, jako ze byla niedziela, zrobil mi niespodzianke i (doslownie) przebiegl 6 km do centrum, zeby kupic mi roze, jedna z najpiekniejszych jakie mieli... I jeszcze tydzien pozniej zasmiewalismy sie do lez, wyglupilaismy sie jak dzieci. I nagle, po przepieknym i beztroskim dniu, pewnego ranka wstaje, ubiera sie i idzie do miasta z netbookiem... I pisze do mnie list, pelen zarzutow, ktore w skrocie mozna opisac jednym zdaniem - "moje zachowanie jest dalekie od akceptowalnego i on tego nie wytrzyma". Od tak, po prostu. Scielo mnie z nog, bo nie zrobilam NIC. I tak jak pisalam wczesniej, dzien wczesniej bylam jego ukochanym aniolem, a nastepnego zaczal mnie obsypywac stekiem inwektyw, ze jestem paranoikiem i psycholem z kalectwem socjalnym, ze nie umiem postepowac z ludzmi, ze nie mam przyjaciol (totalna bzdura), i to, co pokazalam po powrocie, tylko go utwierdzilo w przekonaniu, ze jestem totalna wariatka i przedmiotem badan dla psychiatrow. I przede wszystkim totalna egoistka. Stad moje wczesniejsze pytanie, czy ataki paniki moga powodowac urojenia. Bo widzac go miotajacego sie w furii ewidentnie widze, ze on WIERZY W TO CO MOWI. Wierzy w rzeczy, ktore nie mialy miejsca. W jego wypowiedziach jest mnostwo sprzecznosci. Mowi np. wiesz, zmeczylem sie wczoraj na joggingu, po czym ja stwierdzam, ach, byles wczoraj zmeczony, on na to - o czym Ty mowisz, nic takiego nie powiedzialem. I marny moj los, jesli probuje go przekonac, ze bylo odwrotnie. Takich wpadek ma mnostwo.

Zauwazylam, ze MI przypisuje rzeczy, ktore sam robi. Caly czas prawi o moim egoizmie, tymczasem nie mam nawet kiedy wtracic slowa o sobie, bo caly czas mowi o swoim zyciu i zdrowiu, i ze to moja wina, ze ON bierze Xanax, to moja wina, ze ON zawalil projekt w pracy, to nawet moja wina, ze przeze mnie mial ostre zapalenie oczu (to nie zart). Kiedy probuje go przekonac, ze w szale nie dojdziemy do niczego konstruktywnego robi sie jeszcze agresywniejszy i odpiera, ze do mnie dociera tylko jezyk przemocy i wtedy z nim "wspolpracuje". Coz, jedyny skutek to taki, ze nie jestem nawet w stanie podniesc sie z lozka i nie jem przez dwa tygdonie. I natychmiast sobie zaprzecza przyznajac mi racje, ze on nauczyl sie w zyciu osiagac cele pod wielka presja i w identyczny sposob traktuje innych, chociaz widzi, ze to rzeczywiscie nie dziala. Ale wlasciwie, o jakich celach on mowi? Niszczeniu drugiego czlowieka? Zauwazylam, ze przestaje mnie dreczyc, kiedy juz placze na glos, bo nie jestem nawet w stanie mowic. I caly czas mi wypomina, ze to, co on teraz ze mna wyprawia to tylko namiastka tego, czego doznal ode mnie przez dwa lata naszego zwiazku. I chce, zebym czula sie dokladnie tak, jak on, kiedy byl przeze mnie raniony. Nie musze chyba mowic, ze to, co on teraz ROBI nie ma nic wspolnego z bzdurnymi klotniami z mojej strony. O biciu nie wspomne.

Na kilka tygodni podjal terapie, poczatkowo byl zachwycony. Niedlugo. Stwierdzil, ze psychiatra mu nie wierzy i moze go pocalowac w d... . To samo zreszta mowi o lekarzu pierwszego kontaktu, do ktorego biega srednio raz w tygdoniu. Namietnie czytuje wikipedie, diagnozuje siebie (i oczywiscie mnie) z okreslonym schorzeniem, w jego odczuciu doswiadcza nawet jej objawow po czym irytuje sie, ze lekarz nie widzi powodu, zeby nawet przeprowadzic w tym kierunku badanie.

Jeszcze jedna rzecz a propos jego zapalenia oczu. Zbieglo sie to w czasie z jego wybuchem agresji. Jego przypadek okazal sie wyjatkowo rzadki i ostry, nie pomagaly zadne medykamenty, dlatego jedynym ratunkiem okazala sie specjalna mikstura kropli do oczu opracowana przez tutejszy uniwersytet. Jednak ostrzezono go, ze te krople moga prowadzic do ostrych atakow paniki, ze niektorzy pacjenci nie moga ich przyjmowac, bo zwyczajnie im "odbija". I tak wlasnie sie stalo, wrocil do Xanaxu, ze wzgledu na problemy ze wzrokiem przez prawie miesiac nie chodzil do pracy, co pociagnelo za soba opoznienia w waznych projektach itd. A on nie znosi porazek. Do okulistow tez mial zastrzezenia. Uparl sie, ze prawie wcale nie widzi na prawe oko, i gdy lekarz zasugerowal, ze to moze wytwor jego wyobrazni, przyszedl do domu ze stekiem wyzwisk, jacy to idioci pracuja w tym szpitalu.

Na koniec. Kiedy wreszcze rozlozy mnie na lopatki, znow robi sie mily i zabiegajacy. I tak jeszcze przedwczoraj spedzilismy cudowny dzien w miescie, jednak juz w nocy cos sie stalo, wiercil sie niespokojnie, bladym switem wstal i zaczal cos programowac (czego nigdy nie robi), rano wyszedl do miasta na sniadanie, ja wiedzac, ze zanosi sie na burze spedzilam caly dzien poza domem, balam sie nawet odbierac jego telefony (znajac jego dume poczul sie zignorowany), wieczorem padlo pierwsze pytanie, gdzie bylas?, odpowiedzi juz chyba nie sluchal, bo zaczal mnie wyzywac od psycholi. Zanim doszlo do wypadkow opisanych na poczatku zdazyl sie jeszcze podzielic ze mna wiadomoscia, ze nie mogl spac w nocy, bo przysnil mu sie jego ojciec (ktorego nienawidzi). Pewnie to tez moja wina.

[focus35]

jesteś z osobą, która zachowuje się jak psychopata

ps. strasznie się skupiasz na teatralnych, pustych gestach (bieganie
po różę - dla mnie to żałość w kontekście jego innych wobec Ciebie
zachowań) - jeśli chcesz Jemu pomóc a nie realizować własne marzenia
o scenariuszu pt. kochankowie i miłość to zostańcie dobrymi
znajomymi, wspierającymi się w mądry sposób a nie bawcie się w chory
związek, bo ten człowiek do związku nie jest zdolny - jeśli
będziecie parą on się nie "wyleczy"/zmieni za to Ty wylądujesz u
psychiatry albo w jakiejś organizacji pomagającej ofiarom
przemocy... oby nie!

Miala.

[naturally_soft]

Kiedy czytalam to w grudniu bylam gotowa oddac zycie, ze nie jest zdolny do
czegos takiego. Twierdzi, ze nauczyl sie tego ode mnie. LOL.I ty masz racje,
roza, teatr. Ech. Najsmieszniejsze, dzis zachowuje sie jak gdyby nigdy nic,
jakgdyby NIC sie nie stalo. Co psychoza to choroba jak schizofrenia?