dziecko a rozwód

[taki-jeden]

niestety rozpada się moje małżeństwo i najbardziej gnębi mnie nasze dziecko, na
co uważać, co robić, żeby jak najmniej ucierpiało? Bardzo bym chciał żeby ona
po rozstaniu była ze mną, ale żona nie jest żadnym potworem i nawet nie będę
próbował walczyć w sądzie bo wiem, że jestem bez szans,

proszę poradźcie mi i Ci, którzy sami to przeżyli jako byli małżonkowie i
bardzo chętnie Ci, których rodzice się rozwiedli

chciałem, żeby dziecko wyrosło w kochającej się rodzinie i od pewnego momentu
mam przekonanie, że gorsze wzorce dostaje jak jesteśmy razem niż..., ale tego
drugiego to nie wiem aż tak dobrze

pozdrawiam i z góry dziękuję

[aka11]

Witaj :-)
Sama wyrosłam w takim układzie, moi rodzice rozwiedli się, jak miałam 10 lat.
Dawno, bo ok.20 lat temu. Tyle, że u mnie nie odbyło się na zasadzie "oboje
fajni, tylko się kochać przestali". Tata, powiedzmy, zbyt burzliwie przechodził
dojrzewanie emocjonalne i zbytnio szalał.
Najpierw nie chciał się zgodzić na rozwód, a potem na to, by był bez orzekania
o winie. W efekcie utrudnień, które stworzył, całe zamieszanie związane z
rozwodem trwało półtora roku. I tamten czas wspominam źle. Tym bardziej, że
cały czas mieszkaliśmy w jednym mieszkaniu, a on potrafił być naprawdę wredny.
Potem wyjechałyśmy z mamą daleko i tak mój kontakt z ojcem urwał się na osiem
lat. Muszę zaznaczyć, że mama nigdy nie powiedziała nam o nim złego słowa. A
kiedy postanowiłam go odnaleźć, była temu przychylna.
Od tamtej pory mam z nim dobry kontakt. Dojrzał (żeby nie stwierdzić -
postarzał się), ożenił się ponownie z kobietę, z którą również się całkiem
sympatycznie lubię. Na moim ślubie byli wszyscy. I było naprawdę fajnie.
Ale tyle o mnie.
Uważam na swoim przykładzie, że rozwód nie musi oznaczać straty któregoś z
rodziców. Mój tata akurat dał na początku plamę, ale gdyby od początku był
taki, jak teraz, wszystko potoczyłoby się inaczej.
Przecież nie musisz zrywać kontaktów z córką po rozwodzie. Jeśli Twoja jeszcze
żona jest ok i kulturalnie się dogadacie, to nie ma problemu.
A jeśli chcesz powalczyć o opiekę nad nią w sądzie, to polecam kontakt ze
Stowarzyszeniem Obrony Praw Ojca.
Swoją drogą dziecka nie można sobie wydzierać, więc najlepiej sami jej
zapytajcie, jak to widzi. Najgorsze to ukrywać przed dzieckiem prawdę. Rzeczy
ukrytych można bać się bardziej, a rozwód można jej wytłumaczyć normalnie.

Pozdrawiam Cię ciepło.

[allex]

Jestem od kilku lat po rozwodzie. To co piszesz świadczy o twoim dużym
rozsądku. Rozwód ma przecież czemuś służyć. Sytuacja staje się jasna, kończą
się wzajemne kłamstwa i żale. Dobrze jeżeli kończą się konflikty. Mam dzieci i
częst rozmawiam z nimi na ten temat. Początkowo było im trudno. Żyły nadzieją,
że wrócimy do siebie. Teraz kontaktuje się z dziećmi bardzo często. Najgorzej
wspominają czas tuż przed rozwodem. Decyzję o tym z kim zamieszkaja podjeliśmy
razem z żoną. Nie wciągaliśmy w to dzieci. Jestem przeciwny tworzeniu sytuacji
kiedy dzieci zmuszone są dokonać wyboru i przyjąć odpowiedzialność. - Nie one
doprowadziły do rozwodu.
Z żoną kontaktuje się często w sprawach dzieci. Żona też ile wiem stara się
unikać podważania mojego autorytetu.
Myślę, że wpłynęła na tą sytuację duża mądrość mojej żony. Nie każdy tak
potrafi w sytuacji rozpamiętywania wzajemnych urazów
Pozdrawiam
Allex

[al_aksa]

> co uważać, co robić, żeby jak najmniej ucierpiało?

przede wszystkim niech nie bedzie swiatkiem waszych kłotni , nie dajcie mu odczuc
nerwowej atmosfery w domu (lub przynajmniej starajcie się ją przed tą atmosferę
jak najbardziej uchronić ), nawet gdy miedzy wami jest zle , to na pewno mozecie
sie porozumiec i ustalic ze przy dziecku nie ma kłotni.

nie robcie z dziecka elementu przetargowego, nie mieszajcie jej do waszych
problemo , nie kazcie jej opowiadac sie po ktorej ze stron.

Bardzo bym chciał żeby ona
> po rozstaniu była ze mną, ale żona nie jest żadnym potworem i nawet nie będę
> próbował walczyć w sądzie bo wiem, że jestem bez szans,

niechodzi nawet o to że jesteś bez szans, ale o to że skoro żona też kocha waszą
córkę ,i jest dla niej dobra , to może lepiej zrezygnować z walki o dziecko po
prostu dla dobra tego dziecka , taka sytuacja sprawi tylko że dziecko bedzie się
czuło bardziej zagubione ..a wy zamiast oboje pracowac z żoną nad ułatwieniem
małej nowej sytuacji bedziecie zbyt zajęci walka o nia ...


Z moich własnych doświadczeń wiem że ważne jest też to żeby dziecko nie musiało
zmieniać np : w tym trudnym okresie szkoły , miejsca zamieszkania ... rozwód
rodziców ..to i tak bardzo dużo emocji dla małego człowieka.

> chciałem, żeby dziecko wyrosło w kochającej się rodzinie i od pewnego momentu
> mam przekonanie, że gorsze wzorce dostaje jak jesteśmy razem niż..., ale tego
> drugiego to nie wiem aż tak dobrze

masz racje ja też uważam że lepiejżeby dziecko miało roziwedzionych rodziców ,ale
szczęśliwych , spełnionych i przyjaźniących się ( a nie kłócących się) ze sobą
niż jak ma dorastać w atmosferze nerwów i kłotni .

i ja pozdrawiam.

al_a

[ela1001]

Moi rodzice rozstali się gdy miałam 15 lat. Pomimo tego , że zaoszczędzili mi
dodatkowego stresu spowodowanego ciąganiem po sądach, było to przykre przeżycie.
Jestem im wdzięczna , że sprawę rozwodową załatwili szybko i bezkonfliktowo.
Było to również zasługą dobrego adwokata, który dzięki swoim kontaktom pchnął
sprawę do przodu.
Ponieważ ojciec zostawił mamie mieszkanie było sprawą oczywistą , że to ona
będzie sprawować opiekę nade mną.
Mama od początku rozstania dbała o moje kontakty z ojcem dzięki czemu jesteśmy
w przyjaźni.
Życzę Ci równie "kulturalnego" rozwodu.