jestem w czarnej d****

[completely_new_me]

nie wiem co dalej ze studiami, nie wiem czy szukać pracy i czy na pół etatu
czy na cały (bo nie wiem co ze studiami), nie mam już przyjaciół (bo byli i
sie zmyli), nie mam planów, nie mam motywacji, nie mam nadziei, nie mam sensu,
nie mam miłości, nie mam wsparcia. Jakieś jedno wielkie pieprz*** zawieszenie.
Nie wiem co dalej robić. Najchętniej poszłabym spać na najbliższe 4 miesiące
albo ostro ćpała żeby o tym wszystkim nie myśleć. Byliście kiedyś w takiej
sytuacji, jak daliście sobie z tym radę?

[laylana]

ja byłam, na początku tego roku. co zrobiłam? najpierw porządnie
się "wytarzałam" w swoim nieszczęściu, potem zmusiłam się do
powstania, otarcia łez i do pójścia między ludzi. łatwo nie było, bo
motywacji nie było wcale. ale się zmusiłam. nie było fajnie na samym
początku. tak jakoś bez sensu i na siłę. zapisałam się na jeden kurs
na początek. uparłąm się, że chociaż mi się nie chce, to go skończę
i nawet nie wiem kiedy się wkręciłam,no i już poszło - kolejny kurs
i kolejny, dziś, po pół roku mam nowe znajomości z tychze kursow,
nowe hobby, nowe pomysly i nowa siebie. a "po godzinach" nie mogę
się doczekać aż pójdę na kolejne zajęcia (kursy obejmują taniec i
sport) :)

[maureen2]

oj,wiesz,ja mam długopis i kartkę
to nie mam takich problemów
dla pewności plan pisżę w 3 egzemplarzach
i leżą one w róznych miejscach

[paco_lopez]

byliśmy. teraz jesteśmy już jakby po drugich studiach i kończymy
trzecie. to juz kolejny post studenta w depresji tuż przed
ukończeniem studiów. za pare lat sam sie sobie będziesz dziwić , że
tak to odbierałaś. ucz się, szukaj roboty i baw się w przerwach. to
twój trójkąt. możesz wyjść poza niego, ale po co . każdy wiek ma
swoje prawa.kim ja byłby teraz bez tej traumy z roku 1999 ?

[sabinac-0]

Oj, nie raz i nie dwa.
Wyjscie - pobeczec sobie troche (uzywek nie radze bo Weltschmerzen polaczone z
kacem to juz kompletna bryndza) i isc sie wyspac.
Rano swiat wydaje sie bardziej przyjazny.

P.S. Az Ci zazdroszcze, ze mozesz sobie w spokoju oddawac sie smucie - zadne
dzieci Ci nie placza, zaden malzonek nie brzeczy nad glowa, zadne upomnienia o
zalegle rachunki nie przychodza.

[completely_new_me]

o tak, nie ma to jak życie w samotności, bez nikogo, zupełnie, same płytkie
kontakty :(

[sabinac-0]

Rodzinka tez potrafi niezle zalezc.

Ogolnie trawa po drugiej stronie drogi zawsze wydaje sie bardziej zielona.
:)

[mona.blue]

Idź do psychologa, psychiatry albo do kościoła.

[completely_new_me]

byłam u wszystkich trzech, to absolutnie nic nie daje :/

[ivy-the-best]

Kochana!Rozmowa u psychologa dużo daje w przeciwieństwie do ćpania czy spania -
ale wybór należy do ciebie. Jeśli nie masz wsparcia - psycholog może dla Ciebie
nim być, bo jest to przyjazna osoba dla której ty przez pól godziny czy godzinę
sesji jesteś najważniejsza i cię słucha. Oczywiście trzeba mieć odwagę otworzyć
się przed obcym człowiekiem i opowiedzieć o sobie - co takiego działo się i
dzieje w twoim życiu, że nic ci się nie chce etc. Jeśli nie masz tej odwagi,
będziesz szukać wymówek w stylu "wizyta u psychologa nic nie daje".

Kup sobie książkę Radość życia" niejakiego Petera czy Roberta Burns'a i weź się
w garść. Musisz wiedzieć czego chcesz i działać inaczej deprecha !