Wyrzuty sumienia 2

[Gość: Jednolicowiec]

Przepraszam, to jest dlugie.

Do myślenia mi dały:
Wątek: "Wyrzuty sumienia", Gość: Dwulicowiec - 16.03.2004 12:25
Wątek: "Siła zdradzonych" i artykuł:
http://www2.gazeta.pl/kobieta/1,24365,1626405.html

---

Co o tym myślicie? Spodziewam się, że odpowiedź już znam, bo przeważnie te
oceny są jednoznaczne. Pytam jednak dlatego, bo chciałbym poznać więcej
opinii osób postronnych.

Ona (X): lat 25; mieszka sama, mama nie zyje od paru lat, ojciec z nowa
kobieta.
Ja: lat 60; rodzina: zona i 2 dorosle corki z rodzinami.
Mieszkamy kilkaset km od siebie i miedzy tymi miejscami niemal wcale nie
jezdzimy.

Poznałem X prawie rok wstecz w Internecie na ograniczonej tematycznej grupie
dyskusyjnej. Ona zapytala o potrzebny material, ja odpowiedzialem - krotko i
zwięźle. Potem przez miesiąc trwała wymiana poczty związana z tym tematem. X
jest osobą niezwykle aktywną zawodowo i społecznie, w Internecie także.
Google wywalilo mi sporo linkow do stron, na ktorych znalazlem wiecej
szczegolow dot jej zycia, takze fotografie. To akurat jeszcze nic nie
znaczylo. Momentem zwrotnym w naszej korespondencji bylo moje zapytanie dot
grupowego zdjecia. Tam jedno z nazwisk wskazywalo na goscia, ktorego kiedys
znalem. Przypadek totalny, bylo to 40 lat temu i tylko przez 2 m-ce. Zaczela
sie wtedy korespondencja coraz bardziej prywatna i mniej "oficjalna" w tonie,
czyli po prostu taka bardziej ciepła. Od poczatku znalem jej wiek, a ona moj.
Powiedzialem otwarcie ile mam lat, ze to nie podryw, ze mam rodzine itede.
Ona tez nie kryla, ze ma kogos i niebawem wezma slub.

Kiedys po spięciu z ojcem, gdy wieczorem pisala maila, wylala tam troche
goryczy na swoje zycie. Chyba od czasu tego listu poczulem sie w
roli "zapasowego ojca". Moze wlasnie potrzebny byl jej taki ojco-przyjaciel
do pogadania. Z czasem stala mi sie bardzo bliska, jak jeszcze jedna corka.
Tak zreszta powiedzialem i jej i w domu. U mnie w domu wszyscy tez wiedzieli
od poczatku o tej znajomosci, o tym, ze z nia koresponduje i jak ja oceniam.
Po paru m-cach, bedac z zona blizej tamtej miejscowosci, spotkalismy sie we
trojke w kawiarni. Zona wtedy tez ja pozytywnie ocenila. Zaprosila ja do nas.
Przyjechala na 2 dni. Pojezdzilismy troche po okolicy - taka wycieczka
widokowa przez okno samochodu. Nie bylo miedzy nami absolutnie zadnych
fizycznych gestow, czy oznak czegos, co by dawalo do myslenia. Mniej wiecej
bylo dokladnie tak, jakbym obwozil corke mojego brata - czyli kogos
odpowiednio mlodszego, ale nie calkiem obcego. Pozniej widzielismy sie raz
przez 10 minut na dworcu kolejowym w innym miescie (my tam bylismy, a
dowiedzialem sie, ze ona akurat tamtedy bedzie jechala). Na tym dworcu bylem
sam, bez rodziny, bo nikt nie chcial mi towarzyszyc. Potem, az do tej pory,
byla wylacznie korespondencja mailowa, czasem Gadu-Gadu i doslownie kilka
rozmow telefonicznych. W dalszym ciagu - zero szczegolow o zabarwieniu
erotycznym (nie liczac emotikonow i bardzo drobnej zartobliwosci).

Niedawno rzucil ja jej chlopak. Po 2 latach znalazl sobie kogos
atrakcyjniejszego i mlodszego. Dla niej to byl dramat, bo ostatnio od
dluzszego czasu mieszkala juz nawet u niego, miala tam wspaniale uklady z
jego rodzina i czula sie jak w domu lepszym od jej wlasnego - ktory w
zasadzie nie istnial. Wtedy nasza wymiana poczty zrobila sie bardzo
intensywna. Pisalem jej sporo listow z trescia na uspokojenie. Korespondencja
nasza nigdy nie byla utajniana przeze mnie. Odwrotnie, zachecalem zone do
przeczytania jej. Chcialem, zeby w jakims sensie podzielala moj nastroj. Nie
czytala, poprzestawala na moich "komunikatach" - podobnych do wielu
cytowanych np w wymienionym artykule (patrz link wyzej) i w Internecie, jako
synomim zdrady psychicznej, choc nie robilem zadnych porownan miedzy
kobietami (w sensie, tu wady tam zalety). X wiedziala zreszta takze, ze zone
uwazam za wspanialego czlowieka, z ktorym zawsze mam o czym porozmawiac. Ale
z powodu w/w dramatu mojej znajomej, moje komentarze w domu takze byly
dluzsze. W koncu kiedys zona "pękła". Dowiedzialem sie, ze z poczatku
traktowala wszystko inaczej, bo sadzila, ze bedzie to jakas przelotna, luzna
znajomosc ("chwilowo mu odbilo") i wystarczy nam tylko okazjonalna wymiana
kartek swiateczno-imieninowych. Zdziwila sie, ze X wybrala mnie - starego
obcego faceta na powiernika, zamiast poleciec na pogaduchy do najlepszej
przyjaciolki. Uslyszalem tez zarzut z tym moim wyjsciem na "spotkanie" na
dworcu i w ogole zbyt czestą korespondencje, ktora na dodatek stala sie zbyt
uczuciowa. Maile z moim "doradztwem" i wyprowadzanie X z dolka - za jej
zgoda - wydrukowalem zonie do przeczytania i porady. Ale ten wystrzal zony
nastapil wcale nie po przeczytaniu i wzajemnej dyskusji, tylko za miesiac.
Wtedy z kolei wykonalem z domu krotki telefon do znajomej, zeby zapytac kto
zmarl w jej otoczeniu.

Po ostatnim sygnale zony, ktory zabrzmial dla mnie jak scena zazdrosci (choc
powiedziala, ze nie to miala na mysli; poza tym nie byla to zadna klotnia) -
napisalem do X co sie zdarzylo, ze ja osobiscie troche sie dziwie takiej
reakcji (bo zawsze uwazalem malzonke za osobe z szerokimi horyzontami
myslowymi) i ze w niczym to nie zmienia mojego stosunku do niej. Napisala
tylko z zalem, ze teraz to chyba wizyta u nas wykluczona. Pozniej juz temat
nie byl poruszany, choc krotko raz rozmawialismy.
Ustalo tez mailowanie, nawet nie ma na Gadu "zaczepek" w rodzaju "dzien
dobry". Po prostu jest cicho.

Z komputera domowego juz po wiadomej rozmowie z zona usunalem cala
korespondencje, zdjecia itp. Kopie mam jeszcze na CD i w pracy moge z tego
skorzystac. Napisalem - czeka na wyslanie - taki calkiem ostateczny mail.
Dalem sobie miesiac na wyslanie jego - w zaleznosci od okolicznosci. Moje
pozniejsze rozmowy z malzonka sa normalne, czyli w miare mile i cieple. W
niczym nie sygnalizuja zadnych zadraznien z tamtego powodu. Musze takze
dodac, ze w tej korespondencji mailowej wcale niedwuznacznie napisalem kiedys
do X, ze uwazam nasza relacje w takim stanie za constans. Zadne inne uklady w
gre nie wchodza, bo jestem dla niej za stary i mam obowiazki rodzinne.
Powiedzialem tez, ze ona powinna sobie znalezc jakiegos innego fajnego
chlopaka ze swego przedzialu wiekowego i byc z nim szczesliwa bardziej niz
byla do czasu tego kryzysu. Calosc tego ukladu traktowalem od poczatku do
konca nie jak jakies zauroczenie dziewczyna w sensie ewolucji erotycznej.
Raczej jak wlasnie takie cieple stosunki miedzy corka i ojcem. Moje corki
niestety nie mialy dobrego ojca, bo go za dlugo i za czesto nie bylo w domu.
Przyzwyczaily sie wiec do tego, ze z ojcem sie gada malo (starsza), albo
prawie wcale (mlodsza).

I teraz moje pytanie. Czy mozna to porownac do chorego zafascynowania starego
faceta mlodą dziewczyną? Czy taki kontakt korespondencyjny, ktory de facto
nie ma w przyszlosci prawie zadnych szans na spotkania fizyczne - nie
powinien byc z tego powodu kontynuowany? Coz w tym zlego? Że dziwnego - to
sie zgadzam, bo to sie trafia b.rzadko. Przynajmniej do tej pory, bo w
czasach Internetu takich sytuacji bedzie chyba wiecej. Wtedy moze jakiejs
korekcie poddane zostana kanony "wlasciwych" zachowan, ktore sa obecnie
uznawane w naszym spoleczenstwie i w naszej kulturze. Po co takie cos ciagnac
w czasie? Na to trudno odpowiedziec. Ale przeciez chyba kontakt
korespondencyjny, nawet taki w tresci serdeczny i bliski, nie zawsze musi sie
konczyc w lozku. Albo jakąś rewolucją rodzinną. Zdecydowanie wykluczylem to
juz na samym poczatku i uwazalem, ze skoro nic nie zatajam, to chyba moze byc
tak, ze przy akceptacji wszystkich stron moglibysmy sie nawet razem spotkac
raz na rok, czy jak tam przypadek by pozwolil. Przypadek - tzn np jej
niespodziewany przyjazd w moje strony, bo ja delegacji ani wyjazdow
sluzbowych nie mam i nie moge miec. A jakis skrycie za

SPRAWDZAJ TEKST PO WPISANIU

[Gość: mlody]

Za dluuuugie, nudne dziadku

[iceia]

Trzymaj sie i rozumiem cie....

[aretha04]

muszę KRZYKNĄĆ o Jezu!!! jak atoja1 w tym wątku do skasowania....

aż nieprawdopodobne, żeby mniej więcej taki sam scenariusz (różnica wieku,
różne miasta) ułożył ostatnio moje życie!!!, oczywiście jestem w takiej roli
jak Twoja żona ;(((

zastanów się, czy warto poświęcać tyle wspólnie przeżytych lat??? Napewno w
Twoim związku były wzloty i upadki, jak w każdym małżeństwie, ale czy trzeba to
wszystko przekreślać???
niestety, moje małżeństwo wisi na włosku, chociaż gg skończone, podobno
korespondencja e:mailowa też urwana, a mąż ma pretensje do mnie, że to moja
wina, bo znajomość była niegroźna. Zakończenie było inicjatywą dziewczyny,
która zorientowała się co jest grane, ale winna jestem oczywiście JA!?
Jak postanowisz, zależy to od Ciebie, a Twojej żonie i rodzinie życzę jak
najlepiej....
pozdrawiam A.

pytanie do żon

[jmx]

aretha04 napisała:

> zastanów się, czy warto poświęcać tyle wspólnie przeżytych lat??? Napewno w
> Twoim związku były wzloty i upadki, jak w każdym małżeństwie, ale czy trzeba
to
>
> wszystko przekreślać???

Dlaczego mailowa korespondencja ma przekreślać czyjeś długotrwałe, dobre i
udane małżeństwo? To sa listy, litery, nie mówię o kontakcie osobistym (o mniej
lub bardziej) przypadkowych spotkaniach, o wspólnej pracy ale o listach.

Czy naprawdę listy mogą zniszczyć czyjeś małżeństwo?

Moim zdaniem w historii Jednolicowca nie ma nic zdrożnego - od początku
powiedział żonie o znajomości, pozwalał czytać listy, doprowadził do wspólnego
spotkania - to chyba widać, że nie planowal zdrady czy oszustwa?
Dlatego może nie róbmy z igły wideł?

[Gość: Jednolicowiec]

Widać tak już jest ten świat zbudowany i chyba jeszcze musi upłynąć trochę
czasu, zanim te pojęcia co złe, a co dobre się zmienią. Zwłaszcza chodzi mi
o podejście do rozumienia Internetu. Można chyba poprzestać na samym Internecie
i nie rozciągać tego w realu. Ale to chyba na razie beznadziejna sprawa.

Dlatego - dla świętego spokoju, a nie z poczucia winy - warto chyba zmusić się
do powrotu na łono stereotypowo myślącego społeczeństwa.

Ale dziękuję za zrozumienie i pozdrawiam

[jmx]

Gość portalu: Jednolicowiec napisał(a):

> Dlatego - dla świętego spokoju, a nie z poczucia winy - warto chyba zmusić
się
> do powrotu na łono stereotypowo myślącego społeczeństwa.

Chyba nie warto ;-)
Ale jedno co możesz zrobić to więcej (niż do tej pory) poświęcać czasu żonie i
przekonywać ją że jest jedyną i najważniejszą kobietą w Twoim życiu a tamta to
tylko internetowa znajoma. Być może Twoja żona czuje się zaniedbana i
niepotrzebna, podobnie jak Aretha. Więc hcyba wystarczy zmienić swoje podejście
do żony a nie definitywnie zrywać wszelkie kontakty ze znajomą.

Niestety, doskonale rozumiem Twoje rozterki. Pozdrawiam :-)

[aretha04]

jmx napisała:

> Dlaczego mailowa korespondencja ma przekreślać czyjeś długotrwałe, dobre i
> udane małżeństwo? To sa listy, litery, nie mówię o kontakcie osobistym (o
mniej
>
> lub bardziej) przypadkowych spotkaniach, o wspólnej pracy ale o listach.
>
> Czy naprawdę listy mogą zniszczyć czyjeś małżeństwo?
>
a jeżeli ta korespondencja trwa przez długie godziny, że z mężem masz tylko
kontakt podczas obiadu???
a jeżeli mąż ma ciągle "maślane" oczy i moim zdaniem okłamuje sam siebie, że ze
względu na różnicę wieku nie może to być coś poważnego.

> Moim zdaniem w historii Jednolicowca nie ma nic zdrożnego - od początku
> powiedział żonie o znajomości, pozwalał czytać listy, doprowadził do
wspólnego
> spotkania - to chyba widać, że nie planowal zdrady czy oszustwa?
> Dlatego może nie róbmy z igły wideł?
>
nie uważam, że jak się jest małżeństwem, to nie można już z nikim rozmawiać,
uśmiechać się, czy nawet powiedzieć coś miłego tej/temu trzeciemu, może
niejasno napisałam. Przecież ja też mam znajomych (nie wszystkich zna mąż), z
którymi dowcipkuję, "potrujemy" sobie nawzajem, ale na tym koniec. Nie
poświęcam im naszego czasu. W końcu w domu większość z nas jest krócej, więc
chociaż tych parę godzin powinno się spędzać razem.
A żonie czy mężowi, mimo długiego stażu też należą się jakieś miłe słowa,
gesty, czyż nieprawda?
pozdrawiam serdecznie, z uśmiechem:)))
A.

[jmx]

Ależ oczywiście - jeśli mąż zaczyna zaniedbywać rodzinę kosztem internetowej
znajomości to jest to sygnał niepokojący. Jednak każda taka sytuacja jest inna,
i wydaje mi się, że nie można wkładać wszystkich do jednego worka. Bo,
przynajmniej tak wynika z realcji Jednolicowca - w jego przypadku nie było
zaniedbywania.

Inna sprawa - co należy w takim przypadku zrobić? Czytać cudze listy,
przeszukiwać komunikatory i w efekcie całkowicie zakazać kontaktu? Czy po
prostu powiedzieć jakie się ma oczekiwania, powiedzieć o swoich odczuciach -
odrzuceniu, izolacji, braku kontaktu? Przecież w gruncie rzeczy nie chodzi o
zakaz mailowania ale o zmianę stosunku męża do Ciebie. Bo przecież nawet jeśli
z tą dziewczyną kontakt zostanie zerwany to prędzej czy później może poznać
inną i co wtedy? Odłączysz internet?

Piszesz o miłych słowach, gestach - to jest rzecz oczywista. Ale także z Twojej
strony. Można spróbować odciągnąć męża od komputera ale nie zakazami ale
własnym zachowaniem ;-))

Również pozdrawiam :-)

[Gość: Jednolicowiec]

aretha04 napisała:

> aż nieprawdopodobne, żeby mniej więcej taki sam scenariusz (różnica wieku,
> różne miasta) ułożył ostatnio moje życie!!!, oczywiście jestem w takiej roli
> jak Twoja żona ;(((

Sama widzisz, jak wiele jest tych identycznych scenariuszy - kalka, czy co?
Przecież atoja1 napisała to samo, co Ty! To jest po prostu jakiś "wzorzec"!

> niestety, moje małżeństwo wisi na włosku, chociaż gg skończone, podobno
> korespondencja e:mailowa też urwana, a mąż ma pretensje do mnie, że to moja

Moje na włosku nie wisi, a w Internecie zrobiło się cicho. Przygotowuję się do
wysłania ostatecznego listu, ale to rzeczywiście nie jest łatwe. Nie dostrzegam
większego problemu – co najwyżej wyjdę na drania, ale to daleko i może się nie
rozniesie. Przecież nic nie obiecywałem, ani w korespondencji NAPRAWDĘ nie
używałem wielkich słów, tylko jej ton nie był taki suchy i oficjalny. Najgorzej
będzie się uporać z własnymi myślami.

I to była właśnie przyczyna, która popchnęła mnie na Forum -
chciałem usłyszeć więcej opinii osób całkiem postronnych, nie sugerując się
tylko zdaniem żony.

W tym miejscu pytanie: a jak do licha jest w związkach, gdzie dzieci są
adoptowane, lub przyjmowane pod opiekę, gdy są już starsze? Czy także żaden np.
ojczym nie może darzyć uczuciem takiej wychowanki ze względu na reakcję żony?

Nasuwa się odpowiedź, że przecież dzieci na ogół adoptuje się, gdy są małe
itede, ale nie do końca mnie to przekonuje.

Będę więc musiał zrobić z siebie masochistę, bo jednak uznaję Wasze argumenty,
choć wewnętrznie jeszcze się burzę.

Natomiast co do Twojej winy - nie uważam, żebyś aż była "winna". Jesteś co
najwyżej motorem zerwania tamtych kontaktów. Zresztą zależy jak to między sobą
omawialiście, bo jeśli ostro, to Twój małżonek mógł tak określić ten koniec.
Myślę też, że ta pokrzywdzona strona może się nigdy nie dowiedzieć, czy to
prawda, że kontakt się faktycznie urwał.
Ale powinnaś chyba mu wierzyć, bo inaczej zatrujesz sobie życie. I uważać ze
spięciami na inne tematy, bo wtedy prawie zawsze wyjdzie szydło z worka –
usłyszysz, że „Ty zawsze...”, „ja nigdy...”, a tamten temat będzie „mocnym
argumentem”.

Bądź więć cierpliwa, ostrożna i wytrwała. To trudna maska na dłuższą metę, ale
często się sprawdza. Życzę powodzenia.

Pozdrawiam

Ja (niestety, ukrywam się tu na wszelkie możliwe sposoby, sorry)

[atoja1]

To ja - atoja1
Mam nadzieje, ze przeczytales moj wczesniejszy post.
jestem b. ciekawa jaki jest twoj komentarz.
Odezwij sie.

[Gość: Jednolicowiec]

atoja1 napisała:

> To ja - atoja1
> Mam nadzieje, ze przeczytales moj wczesniejszy post.
> jestem b. ciekawa jaki jest twoj komentarz.
> Odezwij sie

Odpowiedzialem Tobie dwoma mailami na skrzynke @gazeta.pl
Dziekuje i pozdrawiam

[donikas]

Moja historie juz znasz ( to ja jestem dwulicowcem...). Moim zdaniem sytuacja
jaka jest teraz miedzy wami - miedzy Toba a X - to, ze nie utrzymujecie
kontaktu, nawet nie rozmawiacie na GG, jest najlepsza dla was obojga.
Jezeli chodzi o moj przypadek, to sprawa wygladala troche inaczej, ale tez
wszystko zaczelo sie od niewinnych rozmow. Rozmawialismy codziennie, o
wszystkim. Ja zwierzalam sie jemu, on mi. Poczatkowo to naprawde wygladalo
bardzo niewinnie.
Nie przypuszczalam, ze moge sie zakochac w mezczyznie, ktory moglby byc moim
ojcem...a jednak sie stalo. Nie planowalam tego, nie 'zarzucalam' na niego
zadnych sieci...to zawsze zaczyna sie bardzo niewinnie. Wierz mi.

Odpowiadam wszystkim...

[Gość: Jednolicowiec]

... ktorzy się do tej pory wypowiedzieli
Dla tzw swietego spokoju będę się staral wyciszyc te korespondencje. Jest tak
duzo rozmaitych ostrzezen, ze przekonuja mnie one o potrzebie zastosowania
takiego wyjscia. Będzie mi szkoda i chyba zal X, bo może rozumiec, ze ja
zwodzilem i oszukiwalem. I zrobie to chyba bez 100%-go przekonania ze tak
POWINNO być. Jednak uwazam, ze takie wyjscie z sytuacji trąci dulszczyzną i nie
jestem pewny kiedy spokojnie spojrze w lustro przy goleniu.

aretha04 napisala

> zastanów się, czy warto poświęcać tyle wspólnie przeżytych lat???

Wiem bez zastanawiania, ze nie warto. W ogole przeciez nie zakladalem tego ani
do tego nie daze.
W moim przypadku zakonczenie chyba wyjdzie z mojej strony, a moja X już dostala
sygnal, ze nastapila zmiana. Ona będzie musiala to zaakceptowac, choc musze
przyznac, ze mi jej zal. Ma pecha w zyciu i doswiadcza zbyt często jakichs
dramatow.

Niemniej, z ilosci negatywnych opinii w takich sprawach wyciagam wniosek, ze
Adam miał lepiej, bo Ewa była tylko jedna. Nie wolno wiec zwracac uwagi na inne
kobiety poza swoja zona, czyz nie tak? Tylko dlaczego w takim razie nie
wszystkie sa tak nieprzyjemne jak te z Urzedow Skarbowych? Byloby prosciej ;-)))

Pozdrawiam Was i dziekuje za troske i doradztwo - "osiolkowi w zlobie dano..."

[observer2]

Gość portalu: Jednolicowiec napisał(a):

[...]
> ...uwazam, ze takie wyjscie z sytuacji trąci dulszczyzną

I jeszcze jak! To w takim razie powinno się wprowadzić domową cenzurę na listy,
a także na różnych imieninach i w pracy stosować społeczną presję o eliminację
molestowania seksualnego. Toż to upadek moralny!
Zamiast pisać listy do dziewczyn weź się lepiej za oglądanie naszej TV,
pełnej wartości chrześcijańskich :-D

Dulszczyzna ?

[otryt]

Jednolicowcu !

Mówisz o dulszczyźnie. Chyba przemawia przez Ciebie gorycz, że musisz
rezygnować z czegoś, co jest piękne. Przecież nie posądzasz swojej żony o
dulszczyznę, mówisz, że ma szerokie horyzonty. Możliwe, że Twoja historia z X
jest wyjątkiem od reguły, która mówi, że zazwyczaj następuje wtedy w rodzinach
rozluźnienie więzi psychicznej, zmniejszenie czasu i uwagi poświęcanej osobom
najbliższym (z czym i tak w naszych zagonionych czasach nie bywa najlepiej).
Może to sprawa proporcji. Ile czasu , myśli poświęcam X a ile swoim dzieciom na
przykład albo sprawom swojej rodziny? Łatwo te proporcje zakłócić i wywołać
pewien dyskomfort lub nieuświadomiony niepokój u najbliższych. Spróbuj wykonać
pewien eksperyment myślowy. Wyobraź sobie swoją żonę, że poznała mężczyznę Y w
Internecie, zachwyciła się nim w jakiś sposób, zwierza się jemu i wysłuchuje
zwierzeń, przekazując sobie nawzajem najskrytsze i najgłębsze myśli. Nie ma
oczywiście w tym żadnego podtekstu erotycznego, bo przecież żona zdaje sobie
sprawę, jak bardzo cenną sprawą jest dla niej jej własna rodzina i Ty jako jej
mąż. Opisując swoją historię z X chciałbyś, aby mógł istnieć idealny układ: Ty,
X, Twoja żona, Twoje dzieci. Czytając Ciebie sądzę, że wierzysz w taką
możliwość. Tylko ta dulszczyzna stoi na przeszkodzie. Ja powiem krótko, że nie
wiem czy to możliwe? Z jednej strony chciałbym, aby to było możliwe, ale z
drugiej strony zdaję sobie sprawę z realiów życia.

Niedawno poznałem żony znajomą A, później powiedziałem żonie, że to piękna
kobieta i bardzo mi się podoba. Czasem mówię jej, że jakaś kobieta jest dla
mnie interesująca i inteligentna a innym razem mówię, że ktoś mi się nie
podoba. I czasem zastanawiam się, czy powinienem tłumić ten swój zachwyt w
oczach dla innych kobiet, aby nie sprawiać przykrości własnej żonie, bo wiem,
że niektóre pary mają z tym problemy. Niedawno nie miałem ochoty iść na jakieś
przyjęcie i wówczas żona , jako argumentu użyła, że będzie tam A, a to taka
piękna kobieta. Ale myślę sobie, że zachęta i przyzwolenia mają swoje granice.
Odczuwam je raczej intuicyjnie niż jestem w stanie zakreślić rozumem.

Erotyzm. Wbrew deklaracjom tego nie można być do końca pewnym. Te sprawy mogą
się nagle wymknąć spod kontroli, gdy nastąpi wcześniej duże zbliżenie
psychiczne. To jest jak pożar, nie ma się na to wpływu, gdy wcześniej zostanie
przekroczona pewna granica. A wtedy nieważny będzie wiek, jaki dzieli i inne
przeszkody.

Pozdrawiam serdecznie
otryt

[Gość: Jenolicowiec]

otryt napisał

> ...Chyba przemawia przez Ciebie gorycz...

Tak, masz rację.

> ...Może to sprawa proporcji. Ile czasu, myśli poświęcam X a ile swoim
> dzieciom na przykład albo sprawom swojej rodziny?...

Poswiecam w realu tyle ile moge, ale wiecej nie moge calkiem nie z powodu X.
W tym wypadku musisz uwierzyc na slowo bo nie chce ujawniac detali
- zbyt mocne zawezenie mojej lokalizacji.
Tego wlasnie chce uniknac i pozostac anonimowy dla znajomych.
Rodzina i tak przeczyta wkrotce to co tu pisze, bo chce zeby z innego zrodla
wiedzieli co mnie trapi (wkrotce, bo teraz wlasnie niemozliwe).

> ...Wyobraź sobie swoją żonę, że poznała mężczyznę Y w Internecie,

Strzał w dziesiatke. Tak mi powiedziala. I mimo moich przekonan
odezwala sie takze we mnie owa "dulszczyzna". Z innych wpisow ponizej
widac, ze sa pary na swoj sposob tolerancyjne. Chyba jednak wolalbym,
zeby sie nie spotkac z wymieniona sytuacja, choc przeciez powinienem
zastosowac tę sama miarke! Pies ogrodnika, prawda ... ;-) Ale do konca nie wiem.
Poza tym - miedzy mna a X - nie bylo przekazywania...

> ...sobie nawzajem najskrytsze i najgłębsze myśli

To ona mnie wtajemniczala w te swoje sekrety. Ja moich sekretow nie
poruszalem - nie bylo potrzeby, a korespondencja nie miala przeciez
charakteru wymiany najskrytszych mysli. To wystrzelilo jak wulkan
z tamtej strony, na skutek zaistnialych u niej okolicznosci. Gdyby nie one.
to oboje wiedzielibysmy - jak dotad - ze zyjemy w swoich stadlach,
ktore kochamy i to jest constans. A korespondencja moglaby nadal zawierac te
rozne "pozdrawiam cieplutko", "caluski" "cmoki" itepe, tudziez troske w
rodzaju "nie choruj", "ubierz sie cieplo" itd.
Teraz moze juz wyrazilem sie jasniej.
Nie uwazam, ze kilka obojetnych w istocie rzeczy zdan o tym jakie sa np
zainteresowania mojej zony, czy corek to sa "najglebsze mysli".
Zas takie wlasnie mysli, ktore mnie teraz drążą ujawnilem tutaj,
aby poznac opinie innych. Zdaje sobie sprawe z tego, ze opinie nie moga byc
dokladne, bo tez nie wszystko do konca moglem na forum napisac.
Ale to wylacznie z powodu tego, ze moje srodowisko (moze za wyjatkiem zony)
dosc dobrze orientuje sie w sprawach informatycznych i z niewielkim trudem
bylbym zlokalizowany i potem "na jezykach" (oprocz rodziny chyba prawie nikt
nie wie o tamtej znajomosci - a to u nas jak sroka miedzy wronami.
Fakt, od lansowanego stereotypu odbiega, ale czy nie moze mi nieszkodliwie
odbic na stare lata?

> ...chciałbyś, aby mógł istnieć idealny układ: Ty, X, Twoja żona, Twoje dzieci.

Nie taka kolejnosc. Chcialbym zachowac uklad jaki jest, czyli:
moja zona, moje dzieci oraz X ze statusem troche nizej corek,
ale znacznie wyzej niz inne obce osoby. No i ja (moge byc z przodu, blizej zony)

>...Erotyzm...Te sprawy mogą się nagle wymknąć spod kontroli...

To akurat teoria, tutaj wykluczona. A poza tą kwestią - prawie nie wierze w
jakiekolwiek fizyczne spotkanie z X - ja do niej nie pojade, a ona do nas teraz
juz z pewnoscia nie. Nawiasem - przeciez ona ma juz teraz nowegoo chlopaka, byc
moze sie z nim zwiaze, na co wskazuja okolicznosci. To jak w tym wieku i na
takim etapie swojego zycia moglaby w ogole myslec o jakims erotyzmie ze mna?
Ale - patrz wyzej - sprawa po prostu wykluczona.

Dziekuje i pozdrawiam

[otryt]

Gość portalu: Jenolicowiec napisał(a):

>To ona mnie wtajemniczala w te swoje sekrety. Ja moich sekretow nie
>poruszalem - nie bylo potrzeby, a korespondencja nie miala przeciez
>charakteru wymiany najskrytszych mysli. To wystrzelilo jak wulkan
>z tamtej strony, na skutek zaistnialych u niej okolicznosci. Gdyby nie one.
>to oboje wiedzielibysmy - jak dotad - ze zyjemy w swoich stadlach,
>ktore kochamy i to jest constans.

Tak sobie myślę, że taka wymiana myśli i sekretów nie musi być wzajemna, aby
powstała jakaś więź. Nawet słuchając kogoś lub będąc świadkiem jakiegoś
zdarzenia w jakiś sposób wikłamy się w sprawę.

Kiedyś zdarzyło się, że mój kolega za dużo wypił. Chciał powiedzieć chyba coś
za dużo, czego mógłby potem żałować. Na szczęście w porę mu przerwałem i nie
pozwoliłem kontynuować. Po co miałby mnie później omijać, jako świadka swojej
chwili słabości.

>Nie taka kolejnosc.

Ta kolejność była przypadkowa i rozumiem to dokładnie tak samo jak Ty. A z tym
erotyzmem chciałem powiedzieć, że prawdopodobieństwo jest bliskie zeru, ale nie
jest równe zero. Tak jak ta strzelba nienabita, która czasem strzela. Niektóre
filmy Clauda Leloucha pokazywały ten problem.

Pozdrawiam

[Gość: daria]

Witam :)
Zaskakująco wiele jest takich historii... Ja przeżywam coś podobnego. Poznałam
w necie mężczyznę, starszego tochę ode mnie i się
zaprzyjaźniliśmy. "Spotkaliśmy się" na jednym forum w dyskusji o seksie,
zdradach, kochankach. Dyskusja była żarliwa, dowcipna, mimo różnicy wieku i
pokoleń. Przyznaję, świntuszyliśmy trochę w mailach, przez gg... Ale z czasem
zaczęliśmy zwierzać się, rozmawiać o rodzinach, problemach, potrzebach. Głównie
On mnie pocieszał, podtrzymywał na duchu, radził bo mam nieco pokręcone życie i
okazało sie, ze bardzo potrzebuję takiego doradcy, straszego, doświadzczonego.
Spotkaliśmy się kilka razy, iskrzyło... ale skończyło się na kawie. Jego żona
wiedziała że on z kimś klika w necie. Mają takie układy małżeńskie, że
pozwalają sobie na kontakt fizyczny z inną osobą. Więc seks też wchodził w
rachubę. No niby w czym problem ? Okazało się, że jego żona akceptuje jego
przygody łóżkowe z innymi kobietami ale pod warunkiem, że są to
niezobowiązujące, nic nie znaczące, jedynie słuzące zaspokojeniu jego potrzeb i
fantazji. Uznała, że ze mna łączy go coś więcej, więź psychiczna i to już
traktuje jako zdradę z jego strony. Zatem skończyło się gg, częste do tej pory
maile. Pytasz co w tym złego ? Żona mojego przyjaciela poczuła się zdradzona,
sprzedana w pewien sposób (opowiadał mi o ich stosunkach, problemach). Ona
akceptuje jego seks (nie traktuje tego jako zdrady) a przyjaźni już nie. Bardzo
nam brakuje kontaktu ze sobą, teraz jest dużo rzadszy niż wcześniej. Seksu nie
było. Rzeczywiście był pewien okres, że oboje przesiadywaliśmy w necie, kosztem
pracy, kosztem obowiązków rodzinnych. Bardzo dużo, bardzo szczerych listów
wymieniliśmy. Przyjaźń z nim wywarła u mnie bardzo pozytywne zmiany, inne
nastawienie do życia, dystans do do wielu spraw, napędzała. On jest bardzo
błyskotliwy, inteligentny i przeżył już trochę. Ja dopiero rozpoczynam tzw.
życie. Różnica wieku powoduje, że on patrzy inaczej na wiele spraw.
Bardzo nam zależy na tej przyjaźni. Staramy się to mimo wszystko utrzymać. Czy
sie uda ? Nie wiem.

[Gość: Jednolicowiec]

daria napisała:

> ...zwierzać się, rozmawiać o rodzinach, problemach, potrzebach

Juz o tym bylo, ale powtorze - to nie z mojej strony byly zwierzenia,
a o seksie zero (chyba, ze zaliczysz do tego moje stwierdzenie, ze mloda
wspaniala dziewczyna powinna miec mlodego wspanialego chlopaka, bo stary sie
nie nadaje ;-).
Natomiast z fragmentow jej maili zlozylem sobie mozaike w mozgu -
na 90% chyba pasuje. Mlodziez teraz nie robi z tego scislej tajemnicy,
zwlaszcza jesli sie zwierza (choc z detalami tego nie pisala). A ja nie mam
w domu az takich stresujacych i niezwyklych ukladow, zebym czul potrzebe
zwierzania sie na boku (zreszta nigdy sie nikomu nie zwierzalem).
Natomiast tutaj czuje potrzebe dokladniejszego uswiadomienia mi wszystkich
za i przeciw. Zawsze osoby postronne widza cos wiecej i na zimno.

Pozdrawiam

[Gość: daria]

A czy Tobie zależy na kontynuowaniu znajomości z tą dziewczyną i w jakim celu ?
To ona się zwierza i potrzebuje twojej rady, wsparcia. A Ty ? Czy tylko po to
chcesz to ciągnąć żeby pomóc dziewczynie ? (osobiście w to nie wierzę) Co dla
Ciebie daje ta znajomosć, jakie doznania temu towarzyszą? Wzrasta poczucie
własnej wartości ? Czujesz się atrakcyjny, mądry? Jeśli nie potrzebna Ci taka
koleżanka, przyjaciółka, a tak by się wydawało czytając Twój list, to nie ma
sensu w tym trwać. Jeśli jednak sprawia ci przyjemnosć pisanie do niej,
czytanie jej listów, łechce Cię, ciągnie do niej w jakis sposób to może być
problem. Nawet jeśli wmawiasz sobie i żonie że nic między wami nie ma, to
pamietaj - to się bardzo łatwo wymyka spod kontroli. Młoda dziewczyna jest dla
Ciebie nowością, odmianą, troche zburzyła Twój spokój.
Twoja żona zapewne jest w twoim wieku, starzeje się, czuje spadek swojej
atrakcyjności (nie tylko seksualnej) może widziec zagrożenie dla siebie w tej
młodej kobiecie. Ta nowa odbiera w końcu, przynajmniej częściowo, to co
poświecałeś do tej pory tylko żonie, choćby myśli.

[mathias_sammer]

Jednolicowiec,
jezeli wszystko co napisales o swoim zachowaniu i odczuciach tej osoby jest
prawda to nie rozumiem dlaczego watek zatytulowales "wyrzuty sumienia".
Twoja zona jest madra kobieta, jak twierdzisz, jezeli wiec nie robiles nic co
mogloby naruszyc spokoj i dobro Twojej rodziny nie powinienes miec wyrzutow .
Zona na pewno zrozumie, ze byles jedyna podpora i ostoja oraz "guru"
dla biednej, nieszczesliwej mlodziutkiej dziewczyny. Ale budusia.
Wg mnie wyrzuty sumienia ma sie tylko wtedy, gdy nie mowi sie calej
prawdy...ale to chyba juz inna para kaloszy i Ciebie nie dotyczy.

Klaniam sie,
M.S.
O ile nie myle sie to w j.polskim slowo "jednolicowiec" nie istnieje.
Hmm..ciekawe dlaczego nie ma w slowniku. Musze poszukac u Koplinskiego, zdajac
sobie sprawe, ze moge sie mylic..czywiscie.

[mathias_sammer]

mialo byc oczywiscie "bidusia".
Ech, te nieszczesne literowki..

[Gość: Jednolicowiec]

mathias_sammer napisał:

>...bidusia...

Sadze, ze moze zbyt ironiczne okreslenie. X to nie bidusia, moze wrecz
odwrotnie, bo calkiem sama musiala stawic czola kilku tragediom w krotkim
czasie. I jakos dala sobie rade w zyciu, podwojnych studiach itd. Bez mojego
podparcia, bo wtedy nawet nie wiedzialem, ze jest. Zamiast "bidusia" pasuje
raczej "pechowa".

> Twoja zona jest madra kobieta, jak twierdzisz, jezeli wiec nie robiles nic co
> mogloby naruszyc spokoj i dobro Twojej rodziny nie powinienes miec wyrzutow .
> Zona na pewno zrozumie, ze byles jedyna podpora i ostoja oraz "guru"

I tu jest pies pogrzebany, bo przez cale zycie sadzilem, ze ma do mnie zaufanie
i ze nie zrobie nic, co rozwali nasza rodzine. Sama zreszta powiedziala, ze
moze ma taki dołek psychiczny z calkiem innych powodow, a ta sprawa to byl
tylko akcelerator jej reakcji. Ja ja rozumiem i dlatego gotow jestem sie
wycofac. Wcale nie klade na szale rodzina albo X.

"Wyrzuty sumienia 2" i ten Jednolicowiec.
Powstalo to na bazie watku "Wyrzuty sumienia" - tam byl dwulicowiec.
Tematyka bardzo podobna.
Jaka roznica? Odnioslem wrazenie, ze ja bylem jawny w obie strony
i nie zakladalem nigdy (nawet w marzeniach), ze chce sie przespac z X.
Poza tym - nie mam takich prawdziwych wyrzutow sumienia, bo i dlaczego?
Chyba to jest, gdy sie grzeszy. Chociaz - mysla, mowa i uczynkiem.
No tak, zgrzeszylem. Tu prawie cytat z mojej zony:
za czesto wymieniam w domu jej imie, a wiec za czesto o niej mysle,
czyli za gleboko wniknela w nasze zycie.

Wiec po mojemu, to nie wyrzuty sumienia, to jest - jak napisal otryt - bardziej
gorycz z powodu takiego epilogu tej znajomosci. Co prawda zadnych dalekich
planow nie robilem, ale mialem wrazenie, ze moze taki stan trwac dlugo.
Oczywiscie przy akceptacji przede wszystkim mojej zony. Po prostu sadzilem do
tej pory, ze X jest znajoma naszą, a nie tylko moją.

Tu troche pretensji do mojej zony (95% czasu na mailowanie to nie byl czas
urwany w domu, wiec wlasnie nie rozumiem tego do konca). Gdyby od razu wtedy
gdy sie razem spotkalismy (a bylo to chyba po 2 m-cach znajomosci, o ktorej
zona wiedziala) - powiedziala, ze mam tego nie ciagnac, to wtedy byloby mi
znacznie latwiej skonczyc, niz teraz. Teraz wyjde po prostu na swinie.

Dlaczego az tak? Bo moglem uciac ten jej dramat komentarzem [ciach] i napisac,
ze to nie moja broszka i niech sobie radzi sama. Pewnie by sie obrazila,
ale nie zabrnelaby w sytuacje, kiedy uwierzyla, ze moze sie do mnie zwrocic
o jakies wsparcie duchowe. A ja za miesiac mowie jej, ze to juz koniec
mailowania i w ogole znajomosci. Czy to jest w porzadku?.

Pozdrawiam

DO WSZYSTKICH MOICH KOMENTATORÓW

[Gość: Jednolicowiec]

Bardzo dziekuje za zatrzymanie wzroku na tym watku i za wszystkie komentarze -
zarowno te za, jak i przeciw.

Niestety, aktualnie musze dla siebie oglosic przerwe w Internecie,
wiec jesli ktos jeszcze napisze cos takiego, co bedzie wymagalo
mojego np. sprostowania, to prosze o kilkudniowa cierpliwosc.

Pozdrawiam wszystkich, a tym ktorzy maja podobne problemy zycze,
aby podeszli do sprawy z duza cierpliwoscia i checia do przedyskutowania
wszelkich watpliwosci przede wszystkim w domu (oczywiscie, jesli chca ten dom
nadal zachowac w calosci). Inna teoria psychologiczna, na ktora sie natknalem
wertujac dosc intensywnie teraz te dziedzine w Internecie, mowi cos wrecz
odwrotnego: 3 x nie mowic nic, przeczekac. Czas leczy rany.

Jednolicowiec

PS Przepraszam jednoczesnie za moja "wenę tfurczą" (tfu...) - nie jestescie aby
zanudzeni tymi elaboratami? - i adminow Forum za zajecie olbrzymiej ilosci
kilobajtow na ich twardzielach ;-)))

[Gość: zona]

Wprawdzie oglosiles przerwe w dyskusji, ale majac nadzieje, ze jeszcze kiedys
tu zajrzysz nie moge sobie odmowic dopisania kilku slow. Przezylam cos bardzo
podobnego. Niewinna korespondencja e-mailowa bardzo solidnego, uczciwego mojego
meza (tak o nim myslalam!) z powazna osoba z drugiego konca Polski ciagnela sie
ok. 1,5 roku. Stopniowo stawala sie coraz cieplejsza, bardziej osobista, mniej
niewinna a skrupuly i zasady gdzies sobie w koncu ulecialy. Skonczylo sie
glebokim kryzysem w d w o c h malzenstwach. Skutki wynikle z tej
korespondencji leczymy do dzis choc znajomosc juz dawno nie istnieje a od
tamtych zdarzen minelo prawie 6 lat...
Chcialabym Cie jeszcze tylko zapytac dlaczego tak obawiasz sie , ze znajace Cie
osoby postronne moglyby dowiedziec sie o Twojej przyjazni i korespondencji z X?
Czyzbys jednak sam widzial w zaistnialej sytuacji cos niestosownego?

[Gość: Jednolicowiec]

Jeszcze tu zdazylem zajrzec przed antraktem.

Gość portalu: zona napisał(a):

> Chcialabym Cie jeszcze tylko zapytac dlaczego tak obawiasz sie , ze znajace
> Cie osoby postronne moglyby dowiedziec sie o Twojej przyjazni
> i korespondencji z X?
>
> Czyzbys jednak sam widzial w zaistnialej sytuacji cos niestosownego?

Oczywiscie, ze tak! Toz to dla nich sensacja - nie tyle, ze sie to zdarza mnie
i nie tyle, ze sami robia skoki w bok, ale chodzi o sama roznice wieku.
Bo to i straszno i śmieszno (60 > 25) czyż nie? Zreszta dlatego wlasnie jest
ten dylemat, a nie z powodu po prostu stosunkow damsko-meskich.
No i pisalem takze o podswiadomych obawach o Twoim wariancie.
Mimo najszczerszych checi nikt nie zna na 100% przyszlosci, moze co najwyzej
starac sie miec na nia wplyw.
A tak w ogole, to puszczajac wodze fantazji i rozwazajac totalnie wszystkie
mozliwosci, to przeciez wszyscy tutaj wiemy, ze wariantow moze nie byc tylko 2.
Tylko, ze do dwoch najprostszych zaweza sie ta dyskusja, bo sa najbardziej
bliskie rzeczywistosci.

Dziekuje i teraz juz calkiem spadam

[Gość: Jednolicowiec]

Zle to sformulowalem, potrzebne wyjasnienie
cyt

> Zreszta dlatego wlasnie jest ten dylemat, a nie z powodu po prostu stosunkow
> damsko-meskich.

Nie odczuwam takiej potrzeby urozmaicenia sobie zycia i jeszcze nigdy mi sie to
nie zdarzylo. Nie jestem typem podrywacza, a przez tyle lat wystarczala mi
przeciez jedna kobieta, ktorej na koniec przeciez sie nie odrzuca.
Takie sa moje przekonania. Reszta juz w poprzednich moich tekstach.
X absolutnie nigdy nie byla i nie jest brana pod uwage jako obiekt "zastepczy".
Po co sobie brac nowego wroga na kark, kiedy zna sie dobrze starego? ;-)))
(to chyba powiedzial ktos w filmie)

[jmx]

Gość portalu: Jednolicowiec napisał(a):

> Jeszcze tu zdazylem zajrzec przed antraktem.
>
> Gość portalu: zona napisał(a):
>
> > Chcialabym Cie jeszcze tylko zapytac dlaczego tak obawiasz sie , ze znajac
> e
> > Cie osoby postronne moglyby dowiedziec sie o Twojej przyjazni
> > i korespondencji z X?
> >
> > Czyzbys jednak sam widzial w zaistnialej sytuacji cos niestosownego?
>
> Oczywiscie, ze tak! Toz to dla nich sensacja - nie tyle, ze sie to zdarza mnie
> i nie tyle, ze sami robia skoki w bok, ale chodzi o sama roznice wieku.
> Bo to i straszno i śmieszno (60 > 25) czyż nie?

No właśnie. Bo gdybyś sobie rozmawiał z jakąś 60-70-latką to nie byłoby sprawy?

Czytałam już wiele watków na temat internetowych romansów(?), zdrad
psychicznych(?) itp. i tak sobie myślę, że niektórym kobietom "bycie żoną"
rozum odbiera.

[Gość: zona]

Oj, jmx! Widze, ze malo zrozumiales z mojego listu . Niewiele tez wiesz, bo nie
napisalam wyraznie, ze wirtualna znajomosc stala sie zupelnie realnym romansem,
zdrada i cierpieniem dla kilku osob. Sadzilam, ze z tonu mojej wypowiedzi to
wynika. Nicku "zona" uzylam tylko po to by jasno okreslic z jakiej perspektywy
ogladam opisywana sytuacje. Nie przecze, ze "bycie zona" mojego meza bylo
kiedys dla mnie zrodlem szczescia i radosci i zapewniam Cie ,ze uczucia te
nigdy nie zaburzaly pracy mojego rozumu. A swoja droga to skad w Tobie tyle
bezinteresownej zlosliwosci?
Wracajac do tematu watku chcialam jeszcze dodac, ze nie tyle istotny jest wiek
osob korespondujacych (60-latka moglaby byc dla kogos rownie ciekawa i
fascynujaca jak 25-latka!)ile ich zaangazowanie emocjonalne.Z listow J. wynika
dla mnie jasno, ze JUZ stopien Jego zaangazowania jest "podwyzszony": znajomosc
ta pochlania mocno jego mysli, jest zrodlem niepokoju, J. dazy do osobistych
kontaktow (po co ta smieszna randka na dworcu? Stesknil sie? Mial cos istotnego
do przekazania czego nie mogl napisac?), nie liczy sie z odczuciami zony, ktora
irytuje ta sytuacja (czeka z zakonczeniem znajomosci - na co? Nie chce zranic X
ale rani zone). Z perspektywy moich doswiadczen wiem, ze pewne typy znajomosci
po prostu SA RYZYKOWNE niezaleznie od deklaracji i "mocnych postanowien". Od
nas tylko zalezy CZY i CO chcemy zaryzykowac!

[Gość: to tu]

stopien Jego zaangazowania jest "podwyzszony": znajomosc
>
> ta pochlania mocno jego mysli, jest zrodlem niepokoju, J. dazy do osobistych
> kontaktow (po co ta smieszna randka na dworcu? Stesknil sie? Mial cos
istotnego
>
> do przekazania czego nie mogl napisac?), nie liczy sie z odczuciami zony,
ktora
>
> irytuje ta sytuacja (czeka z zakonczeniem znajomosci - na co? Nie chce zranic
X
>
> ale rani zone).


Zgadzam się z przedmówczynią.

[jmx]

Gość portalu: zona napisał(a):

> Oj, jmx! Widze, ze malo zrozumiales z mojego listu .

Hihi, ale ja nie jestem facetem ;-)
Przepraszam za złośliwość, nie była skierowana przeciw Tobie konkretnie ale to
zdanie o żonach było efektem kilkudziesięciu wątków na podobne tematy.


Niewiele tez wiesz, bo nie
>
> napisalam wyraznie, ze wirtualna znajomosc stala sie zupelnie realnym
romansem,
>
> zdrada i cierpieniem dla kilku osob. Sadzilam, ze z tonu mojej wypowiedzi to
> wynika.

Bardzo mi przykro z powodu takiego obrotu sprawy. Ale sytuacja Jednolicowca
jest inna. Ryzyko, jak napisałaś, zawsze jest, i sądzę, że gdyby do czegoś
miało dojść pomiędzy Jednolicowcem a jego znajomą to JUŻ by się stało.
On TYLKO chce pisać listy do kogoś kogo poznał i polubił i nie rozumie dlaczego
miałby przestać. I, prawdę mówiąc, ja też nie rozumiem.


> Wracajac do tematu watku chcialam jeszcze dodac, ze nie tyle istotny jest
wiek
> osob korespondujacych (60-latka moglaby byc dla kogos rownie ciekawa i
> fascynujaca jak 25-latka!)

Jasne, że mogłaby. Ale przyznaj sama - byłabyś zazdrosna o 70-ciolatkę?
Jakoś nie wydaje mi się. Ale gdy ktoś jest x-lat młodszy to zawsze włącza się
czerwone światło: młodsza, atrakcyjna = lepsza ode mnie (stałej partnerki).


ile ich zaangazowanie emocjonalne.Z listow J. wynika
> dla mnie jasno, ze JUZ stopien Jego zaangazowania jest "podwyzszony":
znajomosc
>
> ta pochlania mocno jego mysli, jest zrodlem niepokoju,

Mam wrażenie, że żródłem niepokoju jest nie znajomość sama w sobie a reakcja
otoczenia (w tym żony) na nią. Jak J. powinien się odnosić do żony napisałam na
początku wątku, bo jak zresztą J sam przyznaje ta znajomość to katalizator (tak
przynajmniej zrozumiałam), więc jak sądzę, żona przechodzi jakiś kryzys, może
spadek nastroju, może czuje się niepotrzebna bo dzieci odeszły albo na dniach
odejdą z domu ona kończy pracę. I nie wydaje mi się, by w takim kontekście (o
ile jest trafny) zerwanie znajomości jakoś wybitnie wpłynęłoby na poprawienie
jej nastroju.

Napisałaś o "dążeniu do osobistych spotkań". Myślę, że każdego, kto rozmawia
przez internet interesuje jak wygląda ta osoba/y, z którą rozmawia. Bez
podtekstów erotycznych. Więc to po pierwsze - a po drugie nie
nazywałabym "dążeniem" jednego spotkania, które było wynikiem, w gruncie
rzeczy, zbiegu okoliczności niż świadomego i planowego umawiania się.

[Gość: zona]

Sorry jmx , ze zmienilam Ci plec - stalo sie to jakos tak w ferworze pisania!
Jesli chodzi o J. to moglybysmy przerzucac sie argumentami. Ja tylko powiem, ze
w wypowiedzi J. znalazlam duzo analogii do sytuacji , ktore znam z autopsji i
wiem jak sie to wszystko dalej potoczylo. A czy bylabym zazdrosna o 70-latke?
Moze nawet tak, bo sama tez juz jestem dobrze po 50-tce (hihihi!!!!).
Pozdrawiam :).

[Gość: silva]

A ja czuję ,ze J.probuje nas wszystkich tutaj nabrać .Te jego "szczere "wyzania
winy-niewiny mają być rodzajem publicznego alibi.
Tak usilnie lansuje jawność tej historii przed rodziną,podkreślając to we
wszyskich prawie wypowiedziach,że mam wrazenie, tak naprawdę chodziło mu o
stworzenie sytuacji pt" najciemniej jest pod latarnią".
Przecież to jest znacznie wygodniejsze,takie udomowienie przyjaciółki,niż
kombinowanie w ukrycu na boku,mniej wysiłku ,a i otoczenie nie ma się pozornie
czego czepiać.
I tylko ta żona,taka mądra do tej pory nie okazała zrozumienia
dla "szczerości"męża i rozwaliła cały ten scenariusz.
I bardzo dobrze! kobieta zareagowała prawidłowo ,widać z tego,że instynkt
zamozachowawczy ma dobrze rozwinięty.
W tej histori wyczuwam więcej zgrzytów ,mimo usilnych prób J.,który usilnie
wmawia nam nieskazitelną czystość swoich intencji ,ja odbieram to jak bajke dla
naiwnych.

[aretha04]

jmx napisała:

>> Czytałam już wiele watków na temat internetowych romansów(?), zdrad
> psychicznych(?) itp. i tak sobie myślę, że niektórym kobietom "bycie żoną"
> rozum odbiera.
>
ja też parę miesięcy temu tak myślałam, też się dziwiłam, dopóki sama tego nie
przeżywam, niestety
a "rozum mi odebrało" bo powinnam wcześniej zrozumieć, czym taka znajomość grozi
nie życzę Ci tego

[jmx]

aretha04 napisała:

> a "rozum mi odebrało" bo powinnam wcześniej zrozumieć, czym taka znajomość
groz
> i
> nie życzę Ci tego

A jakie proponujesz antidotum? Bo każda znajomość może "czymś grozić"
niekoniecznie internetowa. A nie każda znajomość internetowa prowadzi do
zdrady.

POSŁOWIE

[Gość: Jednolicowiec]

Ze sporym opoznieniem, ku zaspokojeniu ciekawosci niektorych osob, a takze
troche zlosliwie - zeby nie dac satysfakcji Silvie, chce dla zakonczenia tego
etapu mojej biografii podziekowac wszystkim, ktorzy tutaj zechcieli sie
wypowiedziec.

Dziekuje zarowno tym mocno krytycznym, jak i podzielajacym moj owczesny punkt
widzenia. Pisze teraz "owczesny", bo po spokojnej domowej dyskusji i bez
mocniejszych akcentow koncowych zdecydowanie wyciszylem moja internetowa
korespondencje, pozostajac jednakze przy okolicznosciowych zyczeniach.

Do Silvy - byc moze zamiast robic ten "dym" i pisac longery wystarczylo jednym
zdaniem zapytac: co myslicie o korespondencji starego pryka i mlodej
dziewczyny. Ale to nie byl "dym" i nikogo nie robilem w wielkanocne jajo. In
contrario - byla to raczej "prywatna spowiedz", a nie "publiczne alibi". Ono
byloby wtedy, gdybym byl pewny, ze procz Was przeczyta to ktos zainteresowany.
A ta najbardziej zainteresowana osoba, czyli moja zona, wie co najwyzej gdzie
stoi komputer (nie ma checi nauczyc sie obslugi, a teksty do czytania musialem
jej wydrukowac). Szczerze napisalem po prostu co mnie gryzlo i juz nie gryzie -
m.in. wlasnie dzieki niektorym glosom na tym Forum.

Silva, ciekawsze do czytania jest Forum Humorum - tam nie ma powodu wstawiac
lipy i nikt Ci nie kaze wierzyc, czy to prawda.
To nie jest zaproszenie do polemiki.

JMX - dzieki za wyrozumialosc, pozdrawiam.

Wszystkim zycze spokojnych, pogodnych i bezproblemowych swiat.