Serialowy problem!!!! - pomocy

[kaczusiakfe]

Mam probem rodem z serialu brazylijskiego, jestem w ciąży, tatusiem jest nie
mąż tak jak przystało tylko mężczyzna któy ma także zawiązane życie
(zobowiązania wobec rodziny, brak pieniędzy). Kocham tego człowieka, ale wiele
nas różni, wiek, pogląy na życie, zainteresowania, czarno to widzę, boję się.
Początek małżeństwa też był szczęśliwy a potem... życie w dwóch światach,
chłód...Na dodatek moja sytuacja zawodowa się dynamicznie rozwija i nie jest
to dobry czas na ciąże, która o zgrozo nawet przy najlepszej antykoncepcji się
zdarza. Dodam, że mieszkam w niewielkim zacofanym, mieście,gdzie wszędzie
znajomi znajomych i ustalony porządek. Poradźcie może ktoś z was znalazł się w
podobnej sytuacji...

[Gość: Pastwa]

Powiem tylko tyle:
Podobne pytanie zadała dziewczyna w wątku pt."Ratunku! Jestem w ciazy...
(doradźcie coś, proszę)" ostatni wpis 01-03-2002, 03:13:40

Ps.Cóż, bądź dzielna!

[janusz_b]

halo,
po przeczytaniu Twego postu dlugo sie zastanawialem, czy na niego odpisac.
Pomoc Ci nie potrafie no bo jak : przeprowadzic dla Cie bei aborcje? adoptowac
Twoje niechciane dziecko? utrzymywyc w dobram nastroju Twojego meza ktorego
nie kochasz, ale ktorego zdradzasz i oszukujesz?
Byc moze Cie to zaboli, ale uwazam ze jedna z najwiekszych podlosci jakie moze
zrobic kobieta mezczyznie, to miec dziecko z innym i nie powiedziec tego
wlasnemu mezowi.
Piszesz, ze mieszkasz w "zacofanym miescie" - prawdopodobnie masz racje, jezeli
uwazasz sie za osobe nowoczesna..
Czy naprawde uwazasz, ze zycie to jest brazyliska nowela filmowa ?
Zycze dobrego samopoczucia, przyznam sie uczciwie ze nigdy jeszcze w zyciu
nie udezylem kobiety, ale reka mi podskakuje..
janusz

[Gość: Mart@]

janusz_b napisał(a):

> Byc moze Cie to zaboli, ale uwazam ze jedna z najwiekszych podlosci jakie moze
> zrobic kobieta mezczyznie, to miec dziecko z innym i nie powiedziec tego
> wlasnemu mezowi.

A ja miałam zupełnie inną reakcję: żal mi osoby, która uwikłała się w takie
kłopoty i nie śmiem proponować dobrego rozwiązania.

Pewnie nie ma jednej słusznej drogi.

Na pewno nie potępiam i nie uważam, żeby należało Koleżankę wrzucać pod pręgierz.
Januszu, Tobie wolno żyć w sposób swobodny, pod prąd, z satysfakcją, a jej nie -
bo nie miała dość siły - możliwości - uporu, czy po prostu szczęścia, żeby sobie
zadbać o swobodę ruchów?

Dobre dla dziecka - zaistnieć.
Dobre dla męża - pokochać to dziecko.
Dobre dla męża - żeby wiedział, że biologicznie to nie on jest autorem, ale dla
dziecka lepiej, żeby nie wiedział.
Dobre dla dziecka - żeby było kochane, bez obciążeń, niezawinionych w dodatku.
Dobre dla Koleżanki - żeby rodzina sie scaliła i była szczęśliwa.
Dobre dla Koleżanki - zapomnieć o niefortunnej miłości... o to najtrudniej.
Dobre dla Koleżanki - nie mieć tego dziecka.
Dobre dla Koleżanki - nie mieć wyrzutów sumienia w razie wybrania takiej opcji.
A więc -
dobre dla Koleżanki: mieć to dziecko.

Życzę znalezienia dobrego wyjścia.

Marta

Do Marty......

[janusz_b]

Gość portalu: Mart@ napisał(a):

> janusz_b napisał(a):
>
> > Byc moze Cie to zaboli, ale uwazam ze jedna z najwiekszych podlosci jakie
> moze
> > zrobic kobieta mezczyznie, to miec dziecko z innym i nie powiedziec tego
> > wlasnemu mezowi.
>
> A ja miałam zupełnie inną reakcję: żal mi osoby, która uwikłała się w takie
> kłopoty i nie śmiem proponować dobrego rozwiązania.
>
> Pewnie nie ma jednej słusznej drogi.
>
*************************************
jasne ze nie ma jednej slusznej drogi, tylko co? Ona ma 12 lat ??
Jedna z cech czlowieka doroslego jest ponoszenie ponoszenie ODPOWIEDZIALNOSCI
za swoje czyny i postepki, a rowniez za to czego nie robimy...

> Na pewno nie potępiam i nie uważam, żeby należało Koleżankę wrzucać pod pręgier
> z.
> Januszu, Tobie wolno żyć w sposób swobodny, pod prąd, z satysfakcją, a jej nie
> -
> bo nie miała dość siły - możliwości - uporu, czy po prostu szczęścia, żeby sobi
> e
> zadbać o swobodę ruchów?
************************************
Nie potepiam i nie wrzucam pod pregierz, jezeli ktos pisze na forum to musi sie
liczyc rowniez z reakcjami ktore mu sie nie beda podobac, to co pisze jest
czesto nie akceptowane przez innych no i co ?
Nie chodzilo mi o to ze nie miala sily, mozliwosci, uporu czy po prostu szczescia
ale o to ze zachowuje sie po LAJDACKU I DRANSKU w moim przekonaniu.

>
> Dobre dla dziecka - zaistnieć.
> Dobre dla męża - pokochać to dziecko.
> Dobre dla męża - żeby wiedział, że biologicznie to nie on jest autorem, ale dla
>
> dziecka lepiej, żeby nie wiedział.
> Dobre dla dziecka - żeby było kochane, bez obciążeń, niezawinionych w dodatku.
> Dobre dla Koleżanki - żeby rodzina sie scaliła i była szczęśliwa.
> Dobre dla Koleżanki - zapomnieć o niefortunnej miłości... o to najtrudniej.
> Dobre dla Koleżanki - nie mieć tego dziecka.
> Dobre dla Koleżanki - nie mieć wyrzutów sumienia w razie wybrania takiej opcji.
> A więc -
> dobre dla Koleżanki: mieć to dziecko.
>
> Życzę znalezienia dobrego wyjścia.
>
> Marta

Ja tez jej zycze znalezienia dobrego wyjscia, ale nie na koszt innych
PS. Twoj post Marto (to nie wyrzut !!) jest najlepszym dowodem na to, jak
roznie kobiety i mezczyzni odbieraja rzeczywistosc
pozdrawiam
janusz

Różnice w odbiorze rzeczywistosci...

[szary_ptak]

janusz_b napisał(a):

> PS. Twoj post Marto (to nie wyrzut !!) jest najlepszym dowodem na to, jak
> roznie kobiety i mezczyzni odbieraja rzeczywistosc

Zaraz tam dowodem na różnicę płci!
Pastwa to mężczyzna - a napisał w tym samym duchu, co Marta...

A ja.. przychylam sie do Twojego stanowiska.

Z malutkim "ale"...Czy tak samo byś zareagował, gdyby ten wątek rozpoczął
mężczyzna...tzn gdyby to mężczyzna mówił, że się uwikłał w romans, będzie
dziecko, nie wie, czy powiedzieć żonie, bo...może ona "usunie"...

A swoją drogą - miał racje Lec:
Dziecko jest traktowane jako uboczny produkt miłości...(której szuka się
najchętniej poza własnym domem)

B.

[janusz_b]

szary_ptak napisał(a):

> janusz_b napisał(a):
>
> > PS. Twoj post Marto (to nie wyrzut !!) jest najlepszym dowodem na to, jak
> > roznie kobiety i mezczyzni odbieraja rzeczywistosc
>
> Zaraz tam dowodem na różnicę płci!
*********************************
"roznica w odbiorze rzeczywistosci" - patrz wyzej.
moje dowody na roznice plci definiuje zupelnie inaczej.......


> Pastwa to mężczyzna - a napisał w tym samym duchu, co Marta...
>
*********************************
no coz, chcialbym byc taki wrazliwy jak Pastwa i miec dobre slowo dla kazdego
ale nie potrafie i NIE CHCE !!

> A ja.. przychylam sie do Twojego stanowiska.
*********************************
cieszy mnie, w dwojke razniej............
>
> Z malutkim "ale"...Czy tak samo byś zareagował, gdyby ten wątek rozpoczął
> mężczyzna...tzn gdyby to mężczyzna mówił, że się uwikłał w romans, będzie
> dziecko, nie wie, czy powiedzieć żonie, bo...może ona "usunie"...
********************************************
podejrzewam, ze zareagowal bym jeszcze gorzej, jako gentelman starej szkoly
staralem sie powstrzymac (wiesz: te biedne glupiutkie kobietki, wymagajace naszej
opieki i pomocy....)

>
> A swoją drogą - miał racje Lec:
> Dziecko jest traktowane jako uboczny produkt miłości...(której szuka się
> najchętniej poza własnym domem)
>
> B.
*************************
niestety czesto....
:-)))
janusz

[Gość: Mart@]

janusz_b napisał(a):

> ale o to ze zachowuje sie po LAJDACKU I DRANSKU w moim przekonaniu.
/.../
> Ja tez jej zycze znalezienia dobrego wyjscia, ale nie na koszt innych
Czyli bardziej "nie na koszt" niż "dobrego wyjscia", powiedzmy to otwarcie.

Jakich tu mamy innych innych? Jaki koszt? To wielka niewiadoma, te koszta.
Nie ma tu dobrego wyjścia bez kosztów.
Dlaczego utożsamiasz się automatycznie z interesem męża? Zresztą jaki jest jego
interes, trudno ocenić. I nie tak jednoznacznie.
Czy mieszkasz w dziurze, w której wszystko przybiera innych proporcji?
INNYCH.
Każda decyzja będzie wymagała dojrzałego namysłu, każda, zawsze ktoś straci i
ktoś zyska. Nie ma jednoznacznie dobrego wyjścia i Koleżanka nie postępuje
łajdacko, tylko ma dylemat.
Gdyby zakochanie (siła wyższa) miało oznaczać ślepe rzucanie wszystkiego, to
byłby dowód kompletnego braku dojrzałości.
Zawsze współczułam Antygonie. Tu nie ma aż takiego nieszczęścia, ale jest rodzaj
małej tragedii - każde wyjście jest trochę niedobre.
W interesie tego dziecka, gdyby miało sie urodzić jest mieć kochających rodziców.
Także ojca. Jak ten człowiek by zareagował na wiadomość, że nie on jest
prokreatorem? Ona wie, ja nie, ani Ty. Więc nie znamy podstawowego elementu w tej
łamigłówce. Dobrze mówić o uczciwości. Ale w skali wartości wyżej stoi dobro
dziecka niż prawdomówność. Wolałabym żyć w poczuciu winy, niż szkodzić dziecku. I
tego zdania nie zmienię.
A czy to jest rozumowanie kobiece, czy nie - zupełnie mnie nie interesuje, tu
dzieje się coś naprawdę. Zbyt lubimy dywagacje w rodzaju szukania autorytetów,
ideałów i sztucznych konstrukcji. Mnie na przykład bawi omawianie formy w sztuce.
Ale żyję sobie dość wygodnie w dużym mieście i burze rodzinne mi raczej nie
grożą, ani złamanie kariery, potępienie ze strony lokalnej społeczności,
znalezienie się na bruku, bo mąż się wścieknie, z pracy wyleją, dalsza rodzina i
sąsiedzi potępią.

Twoje rozumowanie jest dowodem (z całą sympatią dla Ciebie) na męski idealizm,
sytego białego człowieka z klasy średniej. Nic Ci nie zagraża, najwyżej czasem
dostaniesz grypy, a ciotka spyta, czemu się nie żenisz.

Pozdrawiam
Marta

[maly.ksiaze]

Tak Marto, masz racje, najlatwiej byc Katonem siedzac w wygodnym fotelu, gdy nie
groza nam 'burze'.

Druga strona medalu, tak bardzo praktycznie: sytuacja, w ktorej mozna bylobyc
niemal pewnym, ze oszukany malzonek o ewentualnym sklamanym ojcostwie nigdy sie
nie dowie, odeszla juz do przeszlosci.
Moze sie wydac, niestety. To dopiero moze byc klopot, pozniej. Moze w tej
sytuacji lepiej przelknac zabe teraz, miec choc ten komfort, ze mozna myslec o
sobie 'prawdomowna'? W koncu metaforyczne 'byc na bruku' niekoniecznie oznacza
prawdziwy bruk. Zwlaszcza, jak sie komus 'dynamicznie kariera rozwija'.

Gdybym mial do wyboru klamac do konca zycia i zyc w strachu albo stawiac czolo
wszystkim wokolo - po prostu zostawilbym to wszystko i pojechal gdzie indziej.

mk.

[janusz_b]

masz racje, jak wiadomo na tym forum jestem prostakiem..
pozostanmy przy naszych zdaniach, ale zapytaj sie Twojego meza, kochanka,
przyjaciela itp. o ich reakcje na to gdyby sie dowiedzieli po latach, ze
sa ojcem dziecka z "kukulczego jaja" . O to mi tylko chodzilo, napisalem byc
moze nieprecyzyjnie, napisalem rowniez ze nie jestem w stanie jej poradzic.
Niezaleznie od Twojej oceny mojej osoby, widze ze cudzy bol jest dla Ciebie
wazny o ile sama potrafisz sie z im identyfikowac...
w tym sensie.. :-))
janusz

[Gość: Mart@]

janusz_b napisał(a):

> masz racje, jak wiadomo na tym forum jestem prostakiem..
Nie uważam Cię za prostaka.

> pozostanmy przy naszych zdaniach, ale zapytaj sie Twojego meza, kochanka,
> przyjaciela itp. o ich reakcje na to gdyby sie dowiedzieli po latach, ze
> sa ojcem dziecka z "kukulczego jaja" .
Nikt nie wie, jak naprawdę by zareagował zanim nie stanie przed problemem.
To pewnie zależy, czy kochałby to dziecko.

> napisalem rowniez ze nie jestem w stanie jej poradzic.
Ale ją potępiłeś. To było zbyt łatwe, drogi Januszu.

> Niezaleznie od Twojej oceny mojej osoby, widze ze cudzy bol jest dla Ciebie
> wazny o ile sama potrafisz sie z im identyfikowac...
> w tym sensie.. :-))
Nie osądzam "Twojej osoby", ale Cię lubię.
Nie sądzę, żeby chodziło o identyfikację z czyimś bólem, ja to widzę inaczej.
Raczej zobaczyłam w tym złożoność problemu.
I tak zawsze stawiam wyżej dobro osób bezbronnych nad wszelkimi abstraktami, w
tym potrzebą oczyszczenia własnego sumienia. Jeśli sumienie to abstrakt ;-)))

Ja bym zapewne inaczej rozwiazała całą kwestię, ale nie o to chodziło.
Także nie chodziło o sprawienie Ci przykrości, daruj jeśli coś tak zabrzmiało.
Lubię Twoje różne pytania, brzmią ożywczo.

Kiedyś moja znajoma spytała męża (w czasach jakiejś głośnej sprawy sądowej) "Co
byś zrobił, gdyby nasza córka kogoś zabiła?" - wyśmiał ją.
Córka studiuje obecnie patologię rodziny. Nikogo nie zabiła, co dodaję dla
porządku.

Pozdrawiam Cię
Marta

Życiowe seriale...

[szary_ptak]

Gość portalu: Mart@ napisał(a):

>Ale w skali wartości wyżej stoi dobro dziecka niż prawdomówność.

Przepraszam, że wyciągnęłam akutat to zdanie... Ale akurat przypomniało mi
się, jak jechałam kiedyś( jako chyba licealistka jeszcze) pociągiem, w jednym
przedziale z kobieta w wieku mojej Mamy. Kobieta była bliska samobójstwa,
opowiadała płacząc swoją historię, która wydawała mi się nieprawdopodobna...
ale myślę, że mówiła prawdę. Właśnie jej córka urodziła dziecko.
Wszystko dobrze, tylko dziecko okazało się...czarne. No, niby nic...
sęk, że zięć biały...I tu wyszło: ojcem tej córki nie był mąż tej pani,
tylko jakiś student z Afryki...ponieważ dziewczyna była biała, pani nie
uznała za stosowne powiedzieć o tym komukolwiek...A teraz...teraz zwierzała
się obcym ludziom i z płaczem pytała, jakie widzą rozwiązanie?

Nie ma jednoznacznych odpowiedzi...Ale czasem wydaje się, ze dorośli ludzie sami
pakują się w różne sprawy, doskonale wiedząc, że to źle się skończy...
Nawet nie można tu zastosować "działania w afekcie"..;-) Ani powiedzieć, tak jak
o dziecku, które "musi_natychmiast_dostać_tę_właśnie_zabawkę" - wyrośnie z tego...


B.

[mary_ann]

Gość portalu: Mart@ napisał(a):

>
> Twoje rozumowanie jest dowodem (z całą sympatią dla Ciebie) na męski idealizm,
> sytego białego człowieka z klasy średniej. Nic Ci nie zagraża, najwyżej czasem
> dostaniesz grypy, a ciotka spyta, czemu się nie żenisz.
>
> Pozdrawiam
> Marta

Ale mu zazdroscisz, co? Bo facet ma zasady i w takie bagno jak "kaczusia" (ach,
przesłodka...) siebie i innych nie zapakuje?

Nie współczuję kaczusi, bo znalazla się w tej sytucji na własna prośbę. Zreszta
interesują ją głownie własne cierpienia i dylematy (rozkoszne jest wspomnienie w
kontekście tej tragedii - bo jest to tragedia w klasycznym sensie, tzn. doszło do
sytuacji, w ktorej każde rozwiązanie będzie złe i przyniesie komuś cierpienie - o
dynamicznie rozwijającej się karierze...). Nie ma pięciu lat i powinna wiedzieć,
że takie układy nigdy dobrze się dla nikogo nie kończą. Kto sieje wiatr...

[kasia28]

Piszesz, ze mieszkasz w środowisku, w którym panuje "ustalony porządek".
Skoro "wyłamałaś się " z tego porzadku musisz ponieść tego konsekwencje. Żalić
się nad Tobą nie będe, bo postapiłaś źle. Niestety życie to nie serial
brazylijski i nie wszystko dobrze sie kończy. Skrzywdziłaś męża i to nie ulega
dyskusji. Jeśli chodzi o dziecko nie wiem czy dobrym wyjściem jest nie mówić
o dziecku. Owszem mozesz to zataić, będzie miło, ślicznie, ale co będzie gdy
któregoś dnia Twój mąż dowie się od "życzliwego" prawdy? A co gdy Twoje
dziecko powaznie zachoruje? Lekarza nie oszukasz. A co z ojcem dziecka?
Myślisz, ze on tak zniknie jak w serialu, bo scenarzysta tak zarządził? A co
gdy przypomni sobie za jakiś czas, ze ma dziecko? I co, uwazaz, ze po kilku
latach Twój mąż przełknie bez problemu taką rewelację, ze dziecko, które
uwazał za swoje nie jest jego? I co, jeśli wtedy postanowi odejść? Zostawi Cię
i "wasze" kilkuletnie dziecko? Myślę, ze czas wydorośleć i powiedzić mężowi
prawdę. Ty zdecydowałaś się na romans, z którego masz dziecko. Teraz On ma
prawo zdecydować co zrobić ze swoim życiem. I niestety będziesz musiała się
pogodzić z jego decyzją jakakolwiek by ona nie była. Albo postanowi odejsć
albo bedzie wychowywał Twoje dziecko. Ukrywanie tego faktu jest nie w
porzadku. Najpierw go okłamałaś, oszukałaś, postawiłaś w sytuacji "rogacza", a
teraz znów chcesz zadecydować o jego życiu. Zrobić z niego przyszywanego
tatusia?
Uważam, ze juz skrzywdziłaś swego męża. Gdy ukryjesz prawdę skrzywdzisz takze
to dziecko, a takze jego ojca i siebie niestety też. Każdy nasz czyn niestety
prędzej czy później mści się na nas.

[Gość: hando]

Kaczusia, zycze siły w tym co Cię czeka. NIe znam dokładnie sprawy więc nie
oceniam Twojegpo postępowania, zreszta rzadko to robię. Przemyśl sprawy na
spokojnie i rób tak jak postanowisz, nie oglądajac się na otoczenie. Powodzenia.

[Gość: Pastwa]

kaczusiakfe napisała:
Poradźcie może ktoś z was znalazł się w podobnej sytuacji..


Jak widzisz moja droga nikt tutaj nie znalazł się w podobnej sytuacji...

[kaczusiakfe]

> Jak widzisz moja droga nikt tutaj nie znalazł się w podobnej sytuacji...
>
>

?????
>
>

[kaczusiakfe]

Dziękuje za wszystkie wypowiedzi. Chciałam uściślić chcę urodzić to dziecko i
nie wyobrażam sobie innego rozwiąznia (chyba że strzelić sobie w głowę. I co
jest bardziej odpowiedzialne trudno powiedzieć. Małżeństwo od dawna jest w
rozsypce a z wielu powodów trudno jest to zakończyć. Gdybym była szczęśliwą
mężatką nigdy nie doszłoby do takiej sytuacji. Życie nie jest jednoznaczne i
proste. Czasem żałuję że nie tak proste jak w serialu...

[Gość: Mart@]

kaczusiakfe napisał(a):
>Małżeństwo od dawna jest w
> rozsypce a z wielu powodów trudno jest to zakończyć. Gdybym była szczęśliwą
> mężatką nigdy nie doszłoby do takiej sytuacji. Życie nie jest jednoznaczne i
> proste. Czasem żałuję że nie tak proste jak w serialu...

Bardzo Ci współczuję i chciałabym, żebyś poczuła moje wsparcie.
Powodzenia.
Marta

[kaczusiakfe]

Dziękuje Mart@za ciepło i wsparcię. Dziękuję także za to że mnie nie oceniasz.
Czuję w Tobie ogromną wrażliwość na problemy innych.Twoje słowa bardzo mi
pomogły, dzięki.

To ja juz zupelnie nic nie rozumiem

[maly.ksiaze]

Jestes w malzenstwie, ktore niemal nie istnieje. Domyslam sie, ze masz zawod,
rozwijasz sie pod tym wzgledem. Na dodatek jestes w ciazy z innym, chcesz
urodzic dziecko.

Jesli to nie jest wystarczajacym bodzcem, aby zakonczyc Twoj nieudany zwiazek
mimo - jak piszesz - 'pewnych problemow', to co musialoby nim byc? Wojna
atomowa?

Marta w innym zwiazku (tym o cywilnej odwadze) napisala, ze trzeba po prostu
zrobic pierwszy krok, potem juz sie biegnie. Moze to jest Twoja niepowtarzalna
okazja, aby ustawic swoje zycie 'prosto'? A moze nie, sam juz nie wiem...

mk.

[hal9000]

maly.ksiaze napisał(a):

> Jestes w malzenstwie, ktore niemal nie istnieje. Domyslam sie, ze masz zawod,
> rozwijasz sie pod tym wzgledem. Na dodatek jestes w ciazy z innym, chcesz
> urodzic dziecko.
>
> Jesli to nie jest wystarczajacym bodzcem, aby zakonczyc Twoj nieudany zwiazek
> mimo - jak piszesz - 'pewnych problemow', to co musialoby nim byc? Wojna
> atomowa?
>
> Marta w innym zwiazku (tym o cywilnej odwadze) napisala, ze trzeba po prostu
> zrobic pierwszy krok, potem juz sie biegnie. Moze to jest Twoja niepowtarzalna
> okazja, aby ustawic swoje zycie 'prosto'? A moze nie, sam juz nie wiem...
>
> mk.

Bardzo proste. A przysięga małżeńska? Bedę z Tobą na dobre i złe? Wszystkie
małżeństwa przeżywają kryzysy ale skoro się brało ślub, to jest się chyba do
czegoś zoobowiązanym, prawda? Bo jeżeli nie to po co brać ślub?

[Gość: Mart@]

hal9000 napisał(a):

> Bardzo proste. A przysięga małżeńska? Bedę z Tobą na dobre i złe?
Niedobrze jest składać przysięgi w imieniu kogoś kim się będzie za x lat.

> jeżeli nie to po co brać ślub?
Z powodu konwencji społecznej.

Marta

[hal9000]

Gość portalu: Mart@ napisał(a):

> hal9000 napisał(a):
>
> > Bardzo proste. A przysięga małżeńska? Bedę z Tobą na dobre i złe?
> Niedobrze jest składać przysięgi w imieniu kogoś kim się będzie za x lat.
>
> > jeżeli nie to po co brać ślub?
> Z powodu konwencji społecznej.
>
> Marta
>

Widzę Marto, że na Tobie można polegać jak na Zawiszy... :-)

HAL9000

[Gość: Mart@]

> Widzę Marto, że na Tobie można polegać jak na Zawiszy... :-)

Mój mąż od bardzo dawna nie narzeka... i nic nie wskazuje, żeby miał zacząć. Taki
przypadek, zapewne :-)))

Marta

[hal9000]

Gość portalu: Mart@ napisał(a):

> > Widzę Marto, że na Tobie można polegać jak na Zawiszy... :-)
>
> Mój mąż od bardzo dawna nie narzeka... i nic nie wskazuje, żeby miał zacząć.
> Taki przypadek, zapewne :-)))
>
> Marta

Szczerze gratuluję.
A więc Twoje słowa to tylko przekora?

HAL9000

[Gość: Mart@]

hal9000 napisał(a):
> Szczerze gratuluję.
Dziękuję. Jak słusznie zuważyłeś, zasługa leży po obu stronach. Ja też nie
narzekam i raczej nic nie wskazuje, żebym miała zacząć.

> A więc Twoje słowa to tylko przekora?
Nie tylko.
Tylko trochę.
Nie lubię przymusu.
:-)))
Marta

[kaczusiakfe]

hal9000 napisał(a):

> Bardzo proste. A przysięga małżeńska? Bedę z Tobą na dobre i złe? Wszystkie
> małżeństwa przeżywają kryzysy ale skoro się brało ślub, to jest się chyba do
> czegoś zoobowiązanym, prawda? Bo jeżeli nie to po co brać ślub?

Ślub cywilny jest kontraktem prawnym, wspólną umową. Nie mam ślubu kościelnego,
niczego nie przysięgałam.

[mary_ann]

Dzięki, Hal, za przypomnienie oczywistości. Bo zaczynam mieć wrażenie, ze dla
wielu składane przyrzeczenie - w kościele czy w urzędzie - kończyło sie
dopowiedzianym po cichu "dopóki mi się nie znudzi"

[hal9000]

kaczusiakfe napisał(a):

> Dziękuje za wszystkie wypowiedzi. Chciałam uściślić chcę urodzić to dziecko i
> nie wyobrażam sobie innego rozwiąznia (chyba że strzelić sobie w głowę. I co
> jest bardziej odpowiedzialne trudno powiedzieć.

Respekt...

> Małżeństwo od dawna jest w rozsypce a z wielu powodów trudno jest to zakończyć.
> Gdybym była szczęśliwą mężatką nigdy nie doszłoby do takiej sytuacji.
> Życie nie jest jednoznaczne i proste. Czasem żałuję że nie tak proste jak
> w serialu...

Małżeństwo wymaga pracy aby było w dobrej kondycji. Pewnie tego zabrakło...
Myślę, że powinnaś być szczera ze swoim mężem. Ale może jeszcze nie wszystko
stracone. Nie wszystko zależy od Ciebie, ale bardzo dużo...

[kaczusiakfe]

gdyby wszyscy byli tacy mądrzy jak y i mieli gotowe recepty na udane
małżeństwa, to na świecie nie byłoby rozwodów, straconych złudzeń itd...
Trudno być jasnowidzem. Każdy związek wymaga pracy, która staję się syzyfowa
gdy umiera miłość. Jeden budowniczy nie zbuduje domu, mimo szczerych chęci.

[hal9000]

kaczusiakfe napisał(a):

> gdyby wszyscy byli tacy mądrzy jak y i mieli gotowe recepty na udane
> małżeństwa, to na świecie nie byłoby rozwodów, straconych złudzeń itd...

Nie jestem mądry. Uczę się na własnych błędach.

> Trudno być jasnowidzem. Każdy związek wymaga pracy, która staję się syzyfowa
> gdy umiera miłość.

Zakochanie kiedyś mija. To normalne. Wtedy dopiero pojawia się miłość. Ale nie
sama z siebie. Miłości należy stworzyć warunki do wzrostu. Należy ją "wyhodować".
Takie wnioski wyciągąłem z własnego małżeństwa. Już (albo dopiero?) 14 lat...

> Jeden budowniczy nie zbuduje domu, mimo szczerych chęci.

To prawda. W małżeństwie potrzeba wysiłku obu stron.

Pozdrawiam.
HAL9000

[Gość: Dido]

Trzeba było się nie puszczać.

[Gość: Pastwa]

Pan hal9000 napisał:
Bardzo proste. A przysięga małżeńska? Bedę z Tobą na dobre i złe?

Co robić, gdy mimo usilnej pracy jest już w małżeństwie samo złe?
To, że Twój związek jest udany przez tak długi czas oznaczy tylko tyle, że
dobrze żeście się dobrali( pogratulowac), ale nie często tak się dzieje (mimo
początkowego entuzjazmu).

Ps., Co do szczerości to często dzięki niej właśnie następuje podanie sobie rąk
i rozstanie w lepszym lub gorszym nastroju.W zakłamaniu można żyć bardzo długo
w szczerości niekoniecznie.

[hal9000]

Gość portalu: Pastwa napisał(a):

> Pan hal9000 napisał:
> Bardzo proste. A przysięga małżeńska? Bedę z Tobą na dobre i złe?
>
> Co robić, gdy mimo usilnej pracy jest już w małżeństwie samo złe?
> To, że Twój związek jest udany przez tak długi czas oznaczy tylko tyle, że
> dobrze żeście się dobrali( pogratulowac), ale nie często tak się dzieje (mimo
> początkowego entuzjazmu).

Nawet nie wiesz jak z naszym związku iskrzyło. Byliśmy bardzo różnie wychowani.
Nasze temperamenty okazały się też bardzo różne. Myślę nawet, że przez pewien
czas byliśmy ze sobą tylko ze względu na dzieci. Ale skoro mieliśmy być razem to
zaczęliśmy ze sobą rozmawiać i wtedy dopiero zacząłem poznawać moją żonę (a ona
pewnie mnie). I polubiliśmy się. Nauczyliśmy się omijać rafy i wybaczać sobie
swoje wady. (Wiem, jak niektóre moje wady uprzykrzają życie mojej żony).
Moja żona jest dla mnie kimś wyjątkowym, bo nikt mnie tak nie zna jak właśnie ona.
Uważam się za szczęśliwego w małżeństwie.

> Ps., Co do szczerości to często dzięki niej właśnie następuje podanie sobie rąk
>
> i rozstanie w lepszym lub gorszym nastroju.W zakłamaniu można żyć bardzo długo
> w szczerości niekoniecznie.
>

Patrz wyżej.

HAL9000

[Gość: Mart@]

hal9000 napisał(a):

> I polubiliśmy się. Nauczyliśmy się omijać rafy i wybaczać sobie
> swoje wady. /.../
> Uważam się za szczęśliwego w małżeństwie.

Miłość ginie bez przyjaźni i lubienia się. Ale sama przyjaźń i lubienie się to za
mało.

Marta

[Gość: Batka]

jak to się dzieje że czasem z płomiennego uczucia (sielanki pierwszej fazy
zakochania) pozostaje obojętność, niechęć niezrozumienie i jeszcze przyjaźń i
lubienie, ale żadnej iskry. że z obrzydzeniem myśli się o pójściu dołóżka z
facetem (mężem) który kiedyś był całym wszechświatem seksu...

[Gość: Pastwa]

Wybacz porównanie może nie do końca trafne ale chyba obrazowe:
Wyobraż sobie zatem swoją najulubieńszą potrawę i jedz ją bez przerwy dzień w
dzien, całymi latami,ciekawe czy może tylko przestać smakować czy coś jeszcze
gorszego....

CHLEB...

[szary_ptak]

[Gość: Pastwa]

Jeśli to Twoja najpyszniejsza i jedyna potrawa to ja żałuję że nie poznałem
Ciebie gdy byłaś jeszcze wolna:)))))))


Ps.Osobiście nie jadam samego chleba:))))

[_ester_]

chylę czoła

chętnie bym zaprosiła na własnorecznopiekarnikowy,
który czasem w moim domu się pojawia, i zawsze jest objawieniem.

ester

[Gość: Pastwa]

Ja chętnie przyjąłbym takie zaproszenie,dziękuję bardzo za tak smaczny post.

Miło było mi, Pastwa

[_ester_]

zapraszam. prawdziwie.

napisz

ester

[Gość: kasia28]

Bo się lezy brzuchem do góry i uwaza, ze zawsze bedzie tak wspaniale. Nad
związkiem trzeba pracować.Żadna roślina nie będzie dobrze rosła i kwitła jak
się przestanie o nia dbać. Jak bedzie rosła sama z siebie to albo zwiędnie
albo zdziczeje. Posłuzę się tu tym przykładem z jedzeniem. Mozna jesć to samo
co dzień, ale trzeba to trochę modyfikowac, przyprawiac, coś dodać, coś ująć.
Podam tu (może nie najlepszy) przykład z życia. Sasiadki mąż nie znosił jeść
dwa dni pod rząd to samo. Jednego dnia był gulasz, a drugiego sąsiadka dodała
ogórki kiszone i był forszmak. Mąż był zachwycony:)Ze zwiazkiem i miłoscią
jest tak samo. Trzeba zmian i "nawozu".

Pozdrawiam.

[hando]

Gość portalu: kasia28 napisał(a):

> Bo się lezy brzuchem do góry i uwaza, ze zawsze bedzie tak wspaniale. Nad
> związkiem trzeba pracować.Żadna roślina nie będzie dobrze rosła i kwitła jak
> się przestanie o nia dbać. Jak bedzie rosła sama z siebie to albo zwiędnie
> albo zdziczeje. Posłuzę się tu tym przykładem z jedzeniem. Mozna jesć to samo
> co dzień, ale trzeba to trochę modyfikowac, przyprawiac, coś dodać, coś ująć.
> Podam tu (może nie najlepszy) przykład z życia. Sasiadki mąż nie znosił jeść
> dwa dni pod rząd to samo. Jednego dnia był gulasz, a drugiego sąsiadka dodała
> ogórki kiszone i był forszmak. Mąż był zachwycony:)Ze zwiazkiem i miłoscią
> jest tak samo. Trzeba zmian i "nawozu".
>
> Jezu, jak ja nie lubię takich przykładów i takiego myślenia. Bez urazy, ale
zbyt często po haśle "nad związkiem trzeba pracować" leci lista rzeczy które
kobieta powinna robic albo może robić. Wiem że to wątek o Kaczusi, więc kobiecie,
ale takie myślenie jest chyba wszechobecne, okropieństwo jakieś, i to propagowane
przez kobiety.

A naprawdę są zwiazki których nie uratuje żadna ilość pracy. I co wtedy, cierp bo
przysięgałaś? Cierp bo mi sie udało a jak tobie nie to twoja wina? Cierp nawet
jeśli wyznajesz inne wartości niż ja?
Trochę tolerancji i pozwolenia na inność, a nawet na błędy by się przydało.
Czasami pozostanie jest błedem i zbrodnia popełnioną na sobie. I nie warto tego
robic dla opinii sąsiadów.

[szary_ptak]

hando napisał(a):
> > Jezu, jak ja nie lubię takich przykładów i takiego myślenia.

Dlaczego nie lubisz?
Myśleć i dawać przykłady każdy może, nawet powinien...można się z nimi nie
zgadzać najwyżej...Ale czy jest tu miejsce na lubienie/nielubienie?

B.

[hando]

Nie lubię bo uważam je za ślepą uliczkę. Po pierwsze nie widzę jak przykład z
sąsiadką może być dowodem na cokolwiek, bo argumenty typu "a ja znam kogoś kto
coś tam" nie są szczególnie wartościowe w moich oczach. Po drugie takie
niewinne zestawienia jak: dbanie o związek, urozmaicone obiadki, dbanie o
roślinki, kobieta, nie są wcale takie niewinne, to pewna linia myślenia i ogląd
świata, przynajmniej ja tak to odbieram. Tego nie lubię. Nie tylko się z tym
nie zgadzam, ale nie lubię i uważam za szkodliwe dla wszystkich.

Myśleć i dawać przykłady oczywiście może każdy, ja przecież nie mam zamiaru
nikogo cenzurowac czy czegoś zabraniać. Ale mam prawo nie lubieć pewnych
konwencji i schematów wypowiedzi, bo język nie tylko opisuje rzeczywistość ale
ją tworzy. Takiej obiadkowo-ogrodniczej wizji związku nie chcę nigdy
doświadczyć.

[kasia28]

Kochany hando po pierwsze w moim poście nie dawałam rad co kobieta robić w
zwiazku powinna. Ogólne stwierdzenie pracy nad związkiem dotyczyło obu stron.
Po drugie przykład z obiadem nie dotyczył robienia obiadków męzowi przez żonę,
tylko miał zobrazować jedną z zasad, ze nuda i rutyna zabiją kazdy zwiazek.
Ale sadzac po Twoich postach niezbyt dobrze wychodzi Ci zrozumienie pewnych
rzeczy, zwłaszcza metafor i ironii (jak w przypadku postów janusza). Po
trzecie ja mam za soba taką "pracę" i dzięki temu żyję w szczęsliwym związku,
bo gdybym wyznawała Twoje zasady dziś dołączyłabym do grona nieszczęsliwych i
sfrustrowanych, rozwiedzionych kobiet. Sadzac po Twoich postach jeszcze nie
zaznałeś życia w prawdziwym związku i życzę Ci tylko byś "leżac i nic nie
robiąc" zaznał szczęścia w nim. Niestety mam przeczucia, ze skończysz jako
nieszczęśliwy rozwodnik(ka).

[Gość: hando]

kasia28 napisał(a):
Kochana Kasiu, po pierwsze mam nadzieję że Twoje czarne wizje się nie spełnią!
Aktualnie jestem w związku, i na rozpad sie nie zanosi, no chyba że dobije nas
kupno mieszkania, bo to faktycznie cholerny stres ;-))
Ja nie twierdze ze twoje rady sa złe, czy że twoje stwierdzenia to nieprawda.
Wręcz przeciwnie, to sa truizmy, oczywiście że lekko i łatwo nie ma. Ale mam
okropne uczulenie na obrazowanie jakim sie posłużyłaś. Nawet jeśli nie twierdzisz
że to tylko kobieta powinna pracowac, to twoje przykłady właśnie to sugerują.
Możliwe, że czytam zbyt głęboko, ale niestety mam sporą wrażliwość na takie
niewinne niedopowiedzenia, bardzo szeroko rozpanoszone w naszej kulturze.

> Ale sadzac po Twoich postach niezbyt dobrze wychodzi Ci zrozumienie pewnych
> rzeczy, zwłaszcza metafor i ironii (jak w przypadku postów janusza).

Wszystkiego trzy posty, a Ty już mnie tak dobrze znasz....
Różnie bywa, być może coś mi umknęło, ale Kasiu pamiętaj że to jest tekst, a ja
Was nie znam. Mały emotikon mógłby czasami pomóc. Metafory i ironię ogólnie rzecz
biorąc rozumiem, nie rozumiem za daleko wysuwanych przypuszczeń. Kasia, ja nic o
Tobie nie twierdzę, a Ty puściłaś wodze fantazji i już tyle o mnie wiesz. Ja
jedynie nie zgadzam sie na pewien sposób mówienia, dawania przykładów
obrazowania, bo w naszej kulturze pociąga to za sobą spory wagonik niedopowiedzeń
i tego że wszyscy "wiemy rozumiemy". To nie jest atak personalny!!! To zboczenie
zawodowe, po prostu dla mnie język nie jest przeźroczysty, on kreuje
rzeczywistość.

Po trzecie ja mam za soba taką "pracę" i dzięki temu żyję w szczęsliwym związku,
> bo gdybym wyznawała Twoje zasady dziś dołączyłabym do grona nieszczęsliwych i
> sfrustrowanych, rozwiedzionych kobiet.

Nie wiem jakie to zasady według Ciebie wyznaję, ale chetnie sie dowiem....

Sadzac po Twoich postach jeszcze nie
> zaznałeś życia w prawdziwym związku i życzę Ci tylko byś "leżac i nic nie
> robiąc" zaznał szczęścia w nim. Niestety mam przeczucia, ze skończysz jako
> nieszczęśliwy rozwodnik(ka).

:((((

[kasia28]

Nie wiem co tak bardzo Cię zbulwersowało w moim przykładzie. Czy to takie złe,
ze kobieta gotuje swojemu mężowi? a gdybym napisała, że to mąż ugotował
żonie,to byłoby inaczej? Myślę, ze się jednak mylisz sądząc, że
czytasz 'głęboko", mam wrażenie, ze jednak trochę za "płytko". Co do Twojej
niechęci do podawania przykładów-niektórzy lepiej przyjmują pewne rzeczy, gdy
zobrazuje im sie daną rzecz na przykładzie. Wtedy to brzmi bardziej
wiarygodnie. Każdy moze "popuscic wodze fantazji" i pisac, pisac...piękne
rzeczy, tylko, że moga one nie miec nic z życiem wspólnego. Przykład jest
narzędziem, które pozwala nie tylko dać radę, ale jeszcze udowodnić, ze
wprowadzenie tejze rady w życie ma sens i daje rezultaty. Ja np. mogłabym
godzinami przekonywac kogoś, zeby inwestował w swój zwiazek, zeby np. próbował
uratować go, gdy przyszedł kryzys itd. A ten ktos stwierdziłby, ze to się i
tak nie uda, ze nie ma przyszłosci, itd. A ja na swoim przykładzie mogę mu
udowodnić, ze moze się udać i warto. I wierz mi, że kilka małżeństw znajomych
zmieniło się własnie dlatego, ze widzieli u nas wiele rzeczy, których się
nauczyli, wielu rzeczy dowiedzieli się od nas własnie m. in na przykładach.
Ktoś kto ma problem nie chce z zasady słuchac dyrdymałów na temat swoich
problemów, tylko chce konkretnej rady jak z nich wyjsć. A przykład z życia
jest jedną z form takiej konkretnej pomocy. Dając przykład mogę dać konkretne
rady jak ci inni poradzili sobie z danym problemem i daję też psychiczne
poczucie, ze mozna sobie z tym problemem poradzić.
Skoro nie lubisz przykładów "roślinnych" to może napiszesz swoją wersję
związku?
Nie wiem jak długo trwa Twój związek , mój -12 lat i wciąz jesteśmy zakochani
w sobie, kochamy się, szanujemy, fascynujemy nawzajem. Nie znudziliśmy się
sobie itd. I jest to efekt niestety pracy (podlewania:)Takie
zobrazowanie "roślinne" w jednym zdaniu ukazuje co dla utrzymania związku, a
raczej miłości w związku jest naważniejsze. Inaczej musiałabyn napisac chyba
książkę, zeby komuś wytłumaczyć jak zatrzymac miłosć w związku.
Mówiąc o Twoich zasadach chodziło mi właśnie o Twoją niechęć do dbania o
związek jak o roślinę. Jesli uwazasz, ze wszystko samo jakoś się układa i nic
nie trzeba robic no to duzego powodzenia Ci nie wrózę. No chyba, ze chodziło
Ci tylko o ten przykład "roślinny"? :)Nie wiem czemu jesteś taki najeżony.
Pierwszy raz spotkałam sie z kimś, kto nie uznaje przykładów.
I wciąż się zastanawiam czemu ciągle mówisz o "niedopowiedzeniach"? Nie
rozumiem, co przykład, ironia, przenośnia mają wspólnego z niedopowiedzeniami?
I mam nadzieję, ze bedziesz szczęśliwy do końca życia w swoim związku. Może
wtedy Ty będziesz mógł dawać przykłady "nieroślinne" jak można miło i
bezpiecznie przetrwać w zwiazku:)(to nie była ironia zazanaczam).
Jestes kobietą czy mężczyzną?

[hando]

kasia28 napisał(a):

> Nie wiem co tak bardzo Cię zbulwersowało w moim przykładzie. Czy to takie złe,
> ze kobieta gotuje swojemu mężowi? a gdybym napisała, że to mąż ugotował
> żonie,to byłoby inaczej?
Byłoby inaczej. Ze względu na normę kulturową w Polsce. Na poziomie pojedyńczych
par to nie ma znaczenia, ale na poziomie ogólnego przykładu ma znaczenie takie
jakie jest ogólnie przyjęte w danej kulturze. W polsce gotujący mąz to mniejszość.

Kasia, ja sie naprawde nie bulwersuję. NIe mam nic przeciwko przykładom, ale
przykładom na temat a nie mglistym analogiom. Ty nie dawałas konkretnych
rozwiązań, które sobie zawsze cenię, ale podałaś porównania do podlewania
kwiatków i urozmaiconych posiłków. Niechęć była do tych konkretnych anoligii i
przykładów.
Takie prawdziwe przykłady dotyczące pokonywania kryzysów itd. sa według mnie
bardzo cenne. Ale gadanie o "podlewaniu" to żadne konkrety! Sama sobie przeczysz
w tym momencie. Oczywiście, wiem że inaczej trzeba by cała książkę napisać, ale
ta analogia dla mnie dalej pozostaje mglisto-magiczna. Niby jakas rada to jest
ale poniewaz nie wiem konkretnie jaka, to zakladam ze proponuje mi sie zestaw
madrości ludowych typu dbaj o niego, gotuj, strój sie, bo inaczej to rutyna.
Ogólna propozycja podlewania i przyklad z sasiadką naprawde wskazuja dla mnie w
tym właśnie kierunku. Dzieje sie tak bo z braku konkretow opieram sie na fatalnej
normie kulturowej.

Byc może słowo "niedopowiedzenia" jest nietrafione, chodzi raczej o panujące
stereotypy. Że jak mowa o pielęgnacji związku to pojawia się przykład sąsiadki i
urozmaicone obiady. NIe widzisz że ja nie przeczę temu co mówisz, ale nie zgadzam
sie na taki język? Dla mnie to powielanie szkodliwych stereotypów. Byc może to
jest zbyt "wydumany" problem, ale akurat ja go dostrzegam.

Mam ogólne wrażenie ze sie nie dogadamy, bo Ty za dużo mi przypisujesz. Ani sie
nie jeżę, ani nie bulwersuję, ani nie sprzeciwiam pielęgnowaniu związku, ani nie
mam az takich trudności z dostrzeżeniem ironii. Uderzył mnie jedynie taki
infantylizujący język, takie totalne upraszczanie i koronna, wszechobecna
analogia z gotowaniem.Zwłaszcza w takim wątku, który dzięki nam schodzi na
manowce.

> Jestes kobietą czy mężczyzną?

A jakie to ma znaczenie? jak koniecznie chcesz wiedziec to powiem, ale ciekawi
mnie co to zmieni.

PS. Ja naprawde sie nie jeżę i nie mam złych intencji :)))

[hando]

kasia28 napisał(a):

> Nie wiem co tak bardzo Cię zbulwersowało w moim przykładzie. Czy to takie
złe,
> ze kobieta gotuje swojemu mężowi? a gdybym napisała, że to mąż ugotował
> żonie,to byłoby inaczej?
Byłoby inaczej. Ze względu na normę kulturową w Polsce. Na poziomie
pojedyńczych par to nie ma znaczenia, ale na poziomie ogólnego przykładu ma
znaczenie takie jakie jest ogólnie przyjęte w danej kulturze. W polsce gotujący
mąz to mniejszość.

Kasia, ja sie naprawde nie bulwersuję. NIe mam nic przeciwko przykładom, ale
przykładom na temat a nie mglistym analogiom. Ty nie dawałas konkretnych
rozwiązań, które sobie zawsze cenię, ale podałaś porównania do podlewania
kwiatków i urozmaiconych posiłków. Niechęć była do tych konkretnych anoligii i
przykładów.
Takie prawdziwe przykłady dotyczące pokonywania kryzysów itd. sa według mnie
bardzo cenne. Ale gadanie o "podlewaniu" to żadne konkrety! Sama sobie
przeczysz w tym momencie. Oczywiście, wiem że inaczej trzeba by cała książkę
napisać, ale ta analogia dla mnie dalej pozostaje mglisto-magiczna. Niby jakas
rada to jest ale poniewaz nie wiem konkretnie jaka, to zakladam ze proponuje mi
sie zestaw madrości ludowych typu dbaj o niego, gotuj, strój sie, bo inaczej to
rutyna. Ogólna propozycja podlewania i przyklad z sasiadką naprawde wskazuja
dla mnie w tym właśnie kierunku. Dzieje sie tak bo z braku konkretow opieram
sie na fatalnej normie kulturowej.

Byc może słowo "niedopowiedzenia" jest nietrafione, chodzi raczej o panujące
stereotypy. Że jak mowa o pielęgnacji związku to pojawia się przykład sąsiadki
i urozmaicone obiady. NIe widzisz że ja nie przeczę temu co mówisz, ale nie
zgadzam sie na taki język? Dla mnie to powielanie szkodliwych stereotypów. Byc
może to jest zbyt "wydumany" problem, ale akurat ja go dostrzegam.

Mam ogólne wrażenie ze sie nie dogadamy, bo Ty za dużo mi przypisujesz. Ani sie
nie jeżę, ani nie bulwersuję, ani nie sprzeciwiam pielęgnowaniu związku, ani
nie mam az takich trudności z dostrzeżeniem ironii. Uderzył mnie jedynie taki
infantylizujący język, takie totalne upraszczanie i koronna, wszechobecna
analogia z gotowaniem.Zwłaszcza w takim wątku, który dzięki nam schodzi na
manowce.

> Jestes kobietą czy mężczyzną?

A jakie to ma znaczenie? jak koniecznie chcesz wiedziec to powiem, ale ciekawi
mnie co to zmieni.

PS. Ja naprawde sie nie jeżę i nie mam złych intencji :)))

[hando]

kasia28 napisał(a):

> Nie wiem co tak bardzo Cię zbulwersowało w moim przykładzie. Czy to takie
złe,
> ze kobieta gotuje swojemu mężowi? a gdybym napisała, że to mąż ugotował
> żonie,to byłoby inaczej?
Byłoby inaczej. Ze względu na normę kulturową w Polsce. Na poziomie
pojedyńczych par to nie ma znaczenia, ale na poziomie ogólnego przykładu ma
znaczenie takie jakie jest ogólnie przyjęte w danej kulturze. W polsce gotujący
mąz to mniejszość.

Kasia, ja sie naprawde nie bulwersuję. NIe mam nic przeciwko przykładom, ale
przykładom na temat a nie mglistym analogiom. Ty nie dawałas konkretnych
rozwiązań, które sobie zawsze cenię, ale podałaś porównania do podlewania
kwiatków i urozmaiconych posiłków. Niechęć była do tych konkretnych anoligii i
przykładów.
Takie prawdziwe przykłady dotyczące pokonywania kryzysów itd. sa według mnie
bardzo cenne. Ale gadanie o "podlewaniu" to żadne konkrety! Sama sobie
przeczysz w tym momencie. Oczywiście, wiem że inaczej trzeba by cała książkę
napisać, ale ta analogia dla mnie dalej pozostaje mglisto-magiczna. Niby jakas
rada to jest ale poniewaz nie wiem konkretnie jaka, to zakladam ze proponuje mi
sie zestaw madrości ludowych typu dbaj o niego, gotuj, strój sie, bo inaczej to
rutyna. Ogólna propozycja podlewania i przyklad z sasiadką naprawde wskazuja
dla mnie w tym właśnie kierunku. Dzieje sie tak bo z braku konkretow opieram
sie na fatalnej normie kulturowej.

Byc może słowo "niedopowiedzenia" jest nietrafione, chodzi raczej o panujące
stereotypy. Że jak mowa o pielęgnacji związku to pojawia się przykład sąsiadki
i urozmaicone obiady. NIe widzisz że ja nie przeczę temu co mówisz, ale nie
zgadzam sie na taki język? Dla mnie to powielanie szkodliwych stereotypów. Byc
może to jest zbyt "wydumany" problem, ale akurat ja go dostrzegam.

Mam ogólne wrażenie ze sie nie dogadamy, bo Ty za dużo mi przypisujesz. Ani sie
nie jeżę, ani nie bulwersuję, ani nie sprzeciwiam pielęgnowaniu związku, ani
nie mam az takich trudności z dostrzeżeniem ironii. Uderzył mnie jedynie taki
infantylizujący język, takie totalne upraszczanie i koronna, wszechobecna
analogia z gotowaniem.Zwłaszcza w takim wątku, który dzięki nam schodzi na
manowce.

> Jestes kobietą czy mężczyzną?

A jakie to ma znaczenie? jak koniecznie chcesz wiedziec to powiem, ale ciekawi
mnie co to zmieni.

PS. Ja naprawde sie nie jeżę i nie mam złych intencji :)))

[kasia28]

Znów mnie nie zrozumiałeś. "Obiad" nie był radą, ze trzeba mężowi gotować i
rozpieszczac go itd. Nawiazałam tylko do postu, który ktoś wcześniej napisał
mówiac w nim o potrawie, która sie codziennie je i jaki to ma wpływ na nasze
jej odbieranie. Więc ja (trochę żartem) podałam przykład, że mała zmiana w
jedzeniu może zdziałać cuda. Tak samo w związku. Każda próba uatrakcyjnienia
go moze zdziałać wiele dobrego i nie chodzi tu o gotowanie. Mój mąz np. w
kólko by jadł pomidorową i kluski. I jak zaczne "wydziwiać" to przestanie mu
smakować. Tu naprawdę nie chodzi o gotowanie tylko o chęc zmian w swoim
zwiazku. A zmiany te określa każdy w zależności od swego zwiazku, bo każdy
jest inny. Związek trzeba pobudzać. Wciąz nie rozumiem dlaczego tak
sprzeciwiasz się tym przykładom, niekonkretnym jak mówisz. Czy dla Ciebie
wszystko musi byc jak w pracy naukowej? Literatury pięknej nigdy nie czytałeś?
Niestety wydaje mi się, ze myslisz bardzo płytko, wiekszośc ludzi potrafi
zrozumieć pewne analogie, przenośnie, ironię itd bez zadnych problemów. Więc
nie wiem dlaczego Ty masz z tym kłopoty. Nigdy nie posługiwałam sie zadnymi
stereotypami. I nie rozumiem czemu tak nie lubisz tego gotowania? To jakaś
obsesja? Cieszę się, ze ty masz takie samo zdanie na temat zwiazku, tylko nie
rozumiem czemu tak się "czepiasz" formy w jakiej to wyraziłam. Czy to w jakiś
sposób umniejsza wartości mojej wypowiedzi? Nie sadzę. Ty lubisz konkrety, ja
posługuję sie przenośnią, lecz chodzi nam o to samo, wiec o co sie spierać? O
słowa? W moim poście chodziło zupełnie o coś innego, na pewno ważniejszego niż
to co Ty wyczytałeś. Jak dotąd jakoś nie miałam trudności w dogadaniu się z
ludźmi, ale my widocznie nadajemy na innych płaszczyznach.
A o płeć pytałam, bo nie wiem jak sie zwracać do Ciebie. To trochę
denerwujące.:)
Pozdrawiam.

[hando]

Sorry, to nie ma sensu. Ja o jednym, Ty o drugim. I mam wrażenie ze to Ty
jesteś coraz bardziej najeżona.
Niesłusznie zarzucasz mi płytkośc, ja wiem że nie chodziło Ci dosłownie o
obiadki, ale czy nie zdajesz sobie sprawy ze i tak stereotyp został
przeniesiony? To takie trzecie dno, juz pod tym że my wiemy że to tylko
przenośnia,tak naprawdę głęboko. Bo fakt że takiej właśnie użyłaś, ot tak nie
zastanawiając sie, jakoś tak naturalnie bo się sama nasunęła, nie jest
przypadkowy. Analogia moze przenosic stereotyp, nawet jesli tego nie widzisz.
Ja sie akurat zawodowo zajmuję językiem i "tropię" takie kwiatki. No ale dla
Ciebie jestem po prostu za tępa, nie rozumiem analogii i porównań, ironia to
juz w ogole mi obca jest. Otóż rozumiem, ale widze jeszcze nieprzyjemne
założenia kulturowe stojące za takim a nie innym przykładem. Literature piękną
czytałam i czytam, pisałam z niej różne prace bo jestem specjalistką od
modernizmu brytyjskiego, panią filolog inaczej (tylko jakim cudem skoro nie
wiem co to analogia, ironia i inne takie...). I wiem że nic tak nie szkodzi
dyskusji na jakikolwiek temat jak brak konkretów. Może to nawyk zawodowy, w
pracy naukowej plesc andrownów i snuc waty nie wolno. Wiem, że Twoja wypowiedź
to nie był wywód naukowy. Ale chyba ogólnie chodzi mi o to że przykład potrafi
niesc wiecej niz byśmy chcieli albo więcej niż nam się zdaje. Ja zobaczyłam
więcej niż Ty, i tyle. Moze z racji takiego a nie innego wyksztalcenia i
zainteresowaniem wspolczesnymi teoriami języka? No, oczywiście może jestem po
prostu za płytka....
Aha, jestem kobietą jak widzisz.

I nie mam ochoty ciągnąć tej dyskusji bo sie jeszcze dowiem innych ciekawych
rzeczy o sobie, bez urazy, ale za szybko ludzi oceniasz. Mam wrazenie ze nie
przeczytalas moich postow dokladnie, a Twoje wycieczki osobiste sa trochę
przykre, mimo pozdrowień.

[kasia28]

Nie miałam zamiaru Cię obrażać. Przepraszam. Po prostu uwazam, ze styl naukowy
nie zawsze ma zastosowanie w życiu, tym zwykłym, codziennym. I ja też
jestem "pani filolog", tez pisałam prace, ale w życiu codziennym myślę i
mówię "normalnie". Naukowe konkrety zostawiam sobie do pracy. Staram się
unikać "nawyków zawodowych". Nie robiłam przytyków do twej płci, tylko łatwiej
zwracać sie do kogoś wiedzac z kim się rozmawia. I wiesz co, najsmieszniejsze
jest to, ze Cię rozumiem, zwłaszcza teraz, gdy wiem o Twoim zawodzie,(mnie tez
czasem zdarza sie myśleć "zawodowo", tylko nie mówię tego głosno)i nadal nie
uwazam, ze to co napisałam jest takie złe. Nie mogę przeciez w kółko
zastanawiać sie nad każdym wypowiadanym słowem czy sądem, czy aby nie powielam
nieświadomie stereotypów. Tak mi przyszło na myśl z tym gotowaniem. Moze
jakbym pomyślała dłuzej znalazłabym inny przykład, mniej "kulinarny", ale tak
mi przyszedł taki i przepraszać akurat za to nie bedę. Za obrazę i owszem, bo
nie miałam zamiaru Cię obrazić ani urazić.

Mimo wszystko pozdrawiam.
Kasia

[hando]

Haha, no tak, to się zaplątałyśmy...;-)
Złóżmy to na karb przepracowania, bo przynajmniej mi się już dni z nocami
zlewają :(

Również pozdrawiam, filologicznie :-))

[kasia28]

Chyba tak:)Dlatego z reguły nie wdaję się tu na forum w dyskusję, bo wolę
rozmowy "na żywo". Łatwiej wtedy wytłumaczyć sobie wiele spraw i tak często
nie ma takich nieporozumień. I wiesz,ja też kiedys ciągle "poprawiałam" innych-
mąż się denerwował, teściowa krzywo patrzyła, a znajome mówiły, ze się
czepiam. W końcu przestałam (oczywiście mówić), bo myślę i wyłapuję rózne
rzeczy nadal, czasem aż mnie skręca, ale zaparłam się i nie powiem. "Wyżywam"
się tylko na córce, o, jej nie daję spokoju:))

Pozdrawiam i życze dobrego dnia:))
Kasia

[Gość: Pastwa]

Drogi hal9000 w Twoim przypadku szczerość wreszcie oświetliła to, co Was
zespala z sobą, ale w innych przypadkach może dopiero pokazać to, z czym się
nigdy nie pogodzimy i czego nie będziemy w stanie zaakceptować i pogodzić z
własnym sumieniem i potrzebami.

[Gość: Mart@]

Gość portalu: Pastwa napisał(a):

> W zakłamaniu można żyć bardzo długo
> w szczerości niekoniecznie.

Bardzo piękny aforyzm.
Cieszy mnie
:-)

Marta

[Gość: Metaxa]

Znalazlam sie niegdys w podobnej sytuacji jak kaczusia. Dlugo bilam sie z
myslami, czy powiedziec mezowi.. szczegolnie, ze biologiczny ojciec mojego
dziecka byl moja wielka miloscia, niegdys.. a maz o tym wiedzial.
Powiedzialam, liczac sie z tym, ze zostane sama z dzieckiem. Ale nie moglo byc
inaczej, nie moglabym cale zycie oszukiwac, drzac na kazdym kroku, ze w koncu
sie wyda.. ze zdarzy sie sytuacja, kiedy moje dziecko bedzie potrzebowalo np.
krwi od rodzicow, a wtedy okaze sie, ze od czlowieka, ktory je wychowuje nie
moze jej dostac.. poza tym - tak jak powiedziala jedna z moich przedmowczyn -
trzeba pozwolic mezczyznie zdecydowac.. nie mamy prawda decydowac za nikogo.
Powiedzialam. Okazalo sie, ze moj maz, mimo zranionej milosci wlasnej, chcial
tego dziecka. Postawil tylko jeden warunek - ze biologiczny ojciec nigdy sie o
tym nie dowie. Obiecalam. I to byl najlepszy wybor, jakiego moglam w takiej
sytuacji dokonac..

do Metaxa

[janusz_b]

Gość portalu: Metaxa napisał(a):

> trzeba pozwolic mezczyznie zdecydowac.. nie mamy prawda decydowac za nikogo.

Gratuluje uczciwosci i madrosci zyciowej.
jak widac sa jeszcze kobiety na tym forum co nie tylko uzalaja sie nad soba i
swoim nieszczesciem, ale sa odpowiedzialne za swoje i CUDZE zycie.
Duze, duze pozdrowienia
janusz

[nie_wiem]

Metaxa, nie dość, że masz baaardzo smacznego nicka, to w dodatku jesteś
wspaniałą kobietą. Odpowiedzialną i mądrą. Sądzę, że Twój mąż doskonale o tym
wie i myslę, że też dokonał słusznego wyboru.
Pozdrawiam cieplutko:)

[onnanohito]

Taaa, pełna uczciwość.
Cóż, prawdziwy ojciec nie wie, że ma dziecko, ale ... cóż w tym złego, prawda?
Wspaniaała kobieta, ta Metaxa, zapewne.

[janusz_b]

onnanohito napisał(a):

> Taaa, pełna uczciwość.
> Cóż, prawdziwy ojciec nie wie, że ma dziecko, ale ... cóż w tym złego, prawda?
> Wspaniaała kobieta, ta Metaxa, zapewne.

**********************************
brawo onnanohito,
znowu jedna uczciwa kobieta na tym forum...
Oj chyba sie wzrusze...
janusz

Janusz...

[hando]

Ja nie chcę się czepiać ale ze dwa posty wczesniej gratulowales Metaxie. A
teraz chwalisz onnanohito, choć wcale nie poparła Metaxy. Chyba maleńka
sprzecznośc tu jest.
Nic to, ale ogólnie taka dośc patronizująca postawa, leciutko drażniąca...

DO HANDO

[janusz_b]

hando napisał(a):

> Ja nie chcę się czepiać ale ze dwa posty wczesniej gratulowales Metaxie. A
> teraz chwalisz onnanohito, choć wcale nie poparła Metaxy. Chyba maleńka
> sprzecznośc tu jest.
> Nic to, ale ogólnie taka dośc patronizująca postawa, leciutko drażniąca...

*****************************************************************
nie ma tu sprzecznosci,
obu gratuluje TYLKO I WYLACZNIE uczciwosci w postepowaniu z partnerem.

Jezeli cie draznie, to nie jest zle bo to znaczy ze mazemy podyskutowac,
gdybysmy mieli te same zdanie to nie by mialo to by specjalnego sensu, ot takie
bicie piany....
Postawa patronizujaca... wiesz, to jest dobre..
Przyznam sie, ze jestem w zyciu dosc czesto w sytuacji "decydatora" i to pewnie
dlatego... hi..hi..hi...

[Gość: Metaxa]

onnanohito napisał(a):

> Taaa, pełna uczciwość.
> Cóż, prawdziwy ojciec nie wie, że ma dziecko, ale ... cóż w tym złego, prawda?
> Wspaniaała kobieta, ta Metaxa, zapewne.

Zapewne :) zapomnialam dodac, ze biologiczny ojciec ma zone i - wowczas 3-letnia -
coreczke.. na pewno by sie ucieszyl, ze bedzie mial kolejne dziecko i wlasciwie
tylko na to czekal >:))) ech, onnanohito.. zycie to nie hollywoodzki film, w
ktorym wszyscy zyja dlugo i szczesliwie.. Zycze ci, zebys nie musiala dokonywac
nigdy wyboru miedzy szczesciem swojego dziecka i hmm.. nazwijmy to innych
ludzi... >:/ chociaz wlasciwie dopiero wtedy przekonalabys sie czy krysztalowa
uczciwosc w stosunku do wszystkich zainteresowanych jest mozliwa...

[hal9000]

onnanohito napisał(a):

> Taaa, pełna uczciwość.
> Cóż, prawdziwy ojciec nie wie, że ma dziecko, ale ... cóż w tym złego, prawda?

Uważasz, że jak się przespał z mężatką to ma więcej praw niż sam mąż? :-)

> Wspaniaała kobieta, ta Metaxa, zapewne.

Ludzie są słabi i popełniają błędy. Ale ważne też jest co dalej z tym robią.
A Metaxa postanowiła postawić sprawę jasno. Na miejscu jej męża postąpił bym
chyba tak samo.

[Gość: Miki]

WIEM, ŻE ŻYCIE TOCZY SIĘ CZĘSTO WEDŁUG SWOJEGO PLANU, NA KTÓRY NIE MAMY
WPŁYWU. NA SZCZĘŚCIE RÓWNIE CZĘSTO MAMY NA NIE DUZY WPŁYW. nIGDY, PRZENIGDY NIE
BĘDĘ POTRAFIŁA ZROZUMIEĆ DLACZEGO SAMI SOBIE "ORAGNIZUJEMY" KŁOPOTY I PROBLEMY.
STWARZAMY SYTUACJE, KTÓRE TAK STRASZNIE KUSZĄ LOS, ABY WPLĄTAŁ NAS W SIDŁA
BEZNADZIESKNYCH SYTUACJI. GDY JUZ SIE TAM ZNAJDZIEMY, TO PRZEKLINAMY ŻYCIE, ŻE
NAS TAK URZĄDZIŁO.
KOBIETO, JAK SIE IDZIE Z FACETEM DO ŁÓŻKA, A NIE PLANUJE SIE DZIECI TO TRZEBA
SIE SOLIDNIE ZABEZPIECZYC. JEŻELI TEN FACET JEST ŻONATY TO TRZEBA ZABEZPIECZYC
SIE SUPER SOLIDNIE.
ZYCZĘ CI JAK NAJTRAFNIESZJYCH WYBORÓW. NIKT NA ŻADNYM FORUM NIE PODA CI
RECEPTY NA ROZIWĄZANIE TWOJEGO PROBLEMU. MYSLE, ŻE JESTEŚ NA TYLE ROZSĄDNA, ŻE
WIESZ, IZ SAMA MUSISZ ZADECYDOWAĆ. RÓB CO CO SERCE DYTKTUJE I NIE SŁUCHAJ RAD
INNYCH.
ŻYCZĘ SZCZĘŚCIA, CHOCIAŻ TERAZ O NIE BĘDZIE TRUDNO.
PS. NIE NAPISAŁAS CO TEN FACET NA TO WSZYSTKO?

Prosze przeczytajcie moj post

[janusz_b]

Halo drodzy forumowicze,
czasami reaguje ostrzej na pewne tematy,czasami kogos zaboli, najczesciej
z mojej bezmysnosci i potem zaluje.
Tym razem zareagowalem dosyc drastycznie i choc nie cofam niczego co
powiedzialem, chcialem moze uzasadnic to co powiedzialem..
Nie potepiam faktu, ze kobieta ma dziecko z innym, nie jest to w moich oczach
zaden powod do hanby, wstydu, pomowien itp...
Otoz nie tak dawno w mojej rodzinie zdarzyl sie taki wlasnie przypadek.
Ktos kto byl dla mnie bardzo wazna osoba w moim zyciu dowiedzial sie w
szpilatu ze on NIE MOZE BYC fizycznym ojcem jego 16 corki, ktora uwielbial
ponad wszystko i dalby sie za nia posiekac w kawalki. Nie jest istotne, jak
i dlaczego sie tego dowiedzial, 20 min. pozniej zamknal sie w kotlowni szpitala
(bylo lato i nikt tam na stale nie pracowal) i powiesil sie.
To wszystko co mam na ten temat do powiedzenia
pozdrawiam
janusz

[zlakobieta]

Bylam w sytuacji identycznej. Wspolczuje Ci.
Nie zdecydowalam sie palnac sobie w leb, chociaz to by bylo najlepsze
rozwiazanie. Balam sie.
Skoro okazalam sie zbyt slaba na samobojstwo, przemyslalam mozliwosc nr1:
urodzic i nic nie powiedziec mezowi (jednak najpierw sie z nim rozstac).
Niestety nie na wiele by sie to zdalo, poniewaz dziecko na pewno byloby na tyle
podobne do rodzonego ojca, ze nie musialabym nikogo informowac kto nim jest i
pierwsza dowiedzialaby sie o tym jego rodzina. Jego zona pewnie by tego nie
przezyla, a jezeli nawet, to nie chce myslec jak by cierpiala, moze nawet
odeszlaby, a wtedy jego dzieci... nie wiem co ja bym zrobila dowiadujac sie o
czyms takim i tracac rodzine.
Pozostal wariant nr2; nie urodzic dziecka.
Nie powiedzialam nikomu co zrobilam.
Biologiczny ojciec tez nie wie i nigdy sie nie dowie.
Nie chcialam zeby cierpial chcac byc "odpowiedzialnym" i zostawil dla mnie
rodzine, a jeszcze bardziej nie chcialam, zeby zgodzil sie na zabicie naszego
dziecka. Nie znioslabym ani jednego ani drugiego wariantu.
Kocham go nad zycie i nigdy nie obciaze informacja o tym co zrobilam.
Nigdy tez sobie nie wybacze.
Mimo wszystko jednak uwazam,ze nie bylo innego wyjscia. Nie zrobilam tego,
dlatego bo balam sie meza, czy opinii publicznej. To nie bylo wazne. Balam sie
tylko tego, ze prawda wyjdzie na jaw i zrujnuje jego zycie.
Lepiej, ze przeszlam przez to sama, bo swiadomosc, ze oprocz mnie cierpi
jeszcze ktos, kogo kocham na pewno by mi nie pomogla.
Prosze w miare mozliwosci nie oceniac mojego postepowania. Sama wiem co
zrobilam i nie ma dnia, zeby mnie to nie bolalo.
Zazdroszcze ludziom jak Kasia28 czy Janusz. Sama bylam taka jak Kasia przez 12
lat ratowania mojego malzenstwa (moja sytuacja zyciowa byla niemal identyczna
jak jej i jej meza)z ta roznica, ze mojego malzenstwa nie dalo sie uratowac,
poniewaz moj maz nie jest osoba, z ktora da sie przeprowadzic jakakolwiek
rozmowe. Po prostu nie trafilam.
Kasiu28 zawsze wyznawalam takie poglady jak Ty. DOKLADNIE! Udzielalam
kolezankom i znajomym takich samych rad i mowilam, ze "ja nigdy...", "ja
zawsze..." "nie ma wiekszej zbrodni..." "malzenstwo... dziecko..." itp.
Wierzylam w to co mowilam. Potem przyszedl czas pierwszej proby. Okazalam sie
slaba i zmeczona bezskuteczna wieloletnia walka. Uleglam pokusie. Chcialam choc
przez chwile poczuc sie szczesliwa i kochana naprawde, a nie tylko w slowach.
Powiem cos banalnego i pewnie rozbawi to stalych bywalcow forum - swoja milosc
znalazlam za pozno. Mimo wszystko ciesze sie, ze w ogole znalazlam, bo gdyby
nie ona, to moje zycie nie mialoby zadnego sensu.
Potem przyszla druga proba i zdarzylo sie to co opisalam. Zrobilam jedyna
rzecz, o jakiej mowilam, ze NIGDY TEGO NIE ZROBIE. Teraz juz wiem, ze czlowiek
nie moze powiedziec o sobie nc pewnego, dopoki nie stawi czola PRAWDZIWEJ
pokusie. To nie sztuka teoretyzowac na wybrany temat. Pare lat temu napisalabym
Kaczusi to, co Janusz i Ty Kasiu. Szczerze. Teraz wiem, ze nikt kto nie byl w
dokladnie takiej samej sytuacji nie moze powiedziec NA PEWNO co by zrobil.
Zaluje tego co zrobilam i nikt z Was nie wie jak bardzo ale gdybym miala cofnac
czas, wiem ze nie zrobilabym inaczej, bo mimo wszystko tak bylo najlepiej.

do: zlakobieta

[janusz_b]

Halo... kobieto,
bardzo mnie trafil Twoj list, moze bardziej niz myslisz.
Zaczynam rozumiec, ze prawdopodobnie zachowalem sie troche jak ten przyslowiowy
slon w skladzie porcelany i przez moja emocjonalnosc w tym temacie i pewne
skroty myslowe wyszlo byc moze nie tak..
Wiec jeszcze raz na litosc boska..
Jestesmy ludzmi doroslymi, prowadzycymi dorosle zycie ze wszystkimi jego
konsekwencjami i nic nikomu tu do tego, nikt NIE MA PRAWA NAS OCENIAC.
Jezeli to robi to mamy prawo i byc moze obowiazek wypiac sie na to, ale..
To ale polega wg. mnie na uczciwosci wobec zyciowych partnerow.
Wybralas wyjsciewg. Ciebie najlepsze i chwala Ci za to ! Nie musisz sie nikomu
z tego tlumaczyc bo to ty wlasnie ponosisz konsekwencje tej decyzji.
Wg. mnie nie masz sie czego wstydzic.. Ze to boli?Tu nie ma dobrych wyborow,
mozemy tylko wybierac miedzy wiekszym i mniejszym zlem, boli blizny pozostaja
mimo tego.
Mnie chodzilo ale o zupelnie cos innego..
Masz prawo opuscic partnera z kazdych powodow, nawet bez nich, masz prawo jemu
nic nie powiedziec, nawet chocbys miala narazic go na rownie duzy bol.
jestes CZLOWIEKIEM ODPOWIEDZIALNYM i masz do tego prawo.
Nie masz prawa decydowac sie na urodzenie tego dziecka i NIE MOWIENIA TEGO
TWOJEMU PARTNEROWI, KTORY NIE JEST OJCEM TEGO DZIECKA !!
Tego "prawa" odmowie zawsze i kazdemu, niezaleznie jak bys Ty czy kto inny
o mnie myslal..
Widzisz nie chcialem rozdrapywyc starych ran, ani robic tu horrorow, ale jezeli
czytalas moj ostatni post to dodam teraz, ze ta dziewczynka po pogrzebie ojca
zrobila dokladnie to samo, pozym jak matka sie jej do wszystkiego przyznala.
Moja droga, to brzmi jak banal, ale nie da sie przejsc przez zycie bez bledow
i pomylek. Nie mamy prawa jednak swiadomie przez nasze wlasne tchorzostwo
lub wygodnictwo (ze nie wspomne juz o wyrachowaniu) niszczyc zycia innych
ludzi.
I to nazywam haniebnym lajdactwem. I nie zmienie mego zdania.
Pozdrawiam z podziwem dla Twojej dojrzalosci zyciowej i zycze Ci wiele
szczescia
janusz

[zlakobieta]

Dziekuje bardzo za post.
Nie mialam Ci za zle zadnych wczesniejszych stwierdzen czy opinii i moja
wypowiedz nie byla polemika. Tym bardziej doceniam, ze starales sie dokladnie
swoje stanowisko umotywowac. Widac, ze jestes czlowiekiem wrazliwym i
empatycznym.
Generalnie zgadzam sie z toba w kwestii powiadomienia meza o sytuacji, jednak
moja sytuacja jest dosyc specyficzna.
Ja w momencie gdy sie zakochalam i zdecydowalam sie nie rezygnowac z tej
milosci, postanowilam rozstac sie z moim mezem. Myslalam, ze jak dowie sie, ze
juz go nie kocham to uniesie sie honorem i odejdzie. On nie chcial. Jest ze mna
poniewaz tak mu jest wygodnie. Nie ma swojego mieszkania, nie chce zeby ludzie
gadali itp. Godze sie na taki uklad, bo mi go szkoda i nie chce sie na nim
odgrywac za wszystkie przykrosci i zlo, ktore mi wyrzadzal. Kiedy pokochalam
naprawde, to emocje w stosunku do meza minely. Przestalam czuc potrzebe
uswiadomienia mu szczegolowo przyczyn smierci mojego uczucia do niego i
przyczyn zaprzestania walki o nasz zwiazek. Chcialam tylko rozstac sie
spokojnie, bez niepotrzebnych dyskusji kto mial racje i dlaczego czuje sie
pokrzywdzona. Cieszylam sie tym uczuciem, bo przeciez wiem, ze on i tak by nic
nie zrozumial tak jak do tej pory nie rozumial moich staran. Jedyne co by sie
stalo, to pewnie emocjonalnie bym sie doszczetnie wyczerpala i wyladowala w
szpitalu psychiatrycznym.
Gdybym mu powiedziala, ze kocham innego (nie mowie juz o dziecku), to bylaby
dla niego kara niewyobrazalna. Moja zemsta bylaby po prostu doskonala. Nie wiem
czy jego milosc wlasna pozwolilaby mu kiedykolwiek sie z tego otrzasnac. Kusilo
mnie to troche. Mialabym dwa problemy z glowy: 1.nie moglby juz udawac, ze jest
ze mna z milosci i musialby sobie poradzic sam natychmiast, nie czekajac na
dobra partie z mieszkankiem w spokoju (tak jak to robi teraz) 2.odegralabym sie
za wszystko zle co mi zrobil.
Dlatego mu nie powiedzialam - z litosci.
Jest jak jest i tyle. Moje zycie jest pokrecone na moje wlasne zyczenie. Robie
co moge zeby nie krzywdzic bardziej niz to nieuniknione ludzi w moim otoczeniu.
Ech...
Pozdrawiam - zlakobieta

Kaczusiu, odezwij sie

[zlakobieta]

Odgrzebalam ten watek, bo martwie sie, ze nic nie piszesz. Czy wszystko u
Ciebie w porzadku?
Poza tym chcialabym zadac Ci jeszcze jedno pytanie, ktore przyszlo mi do glowy
niedawno - czy ojciec biologiczny Twojego dziecka wie o nim i czy wie o Twojej
decyzji, ze je urodzisz?
Jezeli nie chcesz, to oczywiscie nie odpisuj i wybacz moje wscibstwo.
Pozdrawiam cieplo.