Śmierć

[Gość: Kasia]

Dowiedziałam się o śmierci mojego kolegi z lat młodzieńczych. Myślałam parę
razy o tym, aby naszą znajomość odkurzyć, aby spotkać się, pogadać. Bardzo go
szanowałam i lubiłam. A On UMARŁ. ZGINĄŁ tragicznie. I jest już za późno na
wszystko, na uśmiech, na opowieści... BOŻE, JAK ŻAŁUJĘ, JAK STRASZNIE MI ŹLE!
Dlaczego zawsze myślimy, że zdążymy?!?!?!!? Dlaczego los jest taki
niesprawiedliwy??? Błagam, nie odkładajmy niczego na później, bo możemy nie
zdążyć. Tak, jak ja...

[Gość: Renka]

Idz na jego grob, zawsze go tam mozesz spotkac i pogadac.

[Gość: m]

teraz ten temat jest mi szczegolnie bliski...i straszny... moja Mama
zachorowala i lekarze jeszcze nie potrafia stwierdzic,czy to zrosty,czy rak,czy
inne paskudztwo,tylko tyle,ze sprawa jest powazna... idzie do szpitala a ja ze
strachu dostaje obledu,ale musze byc silna,pogodna,zarazac Ja optymizmem i
wiara,ale tak naprawde ciagle moje mysli kraza - co ja zrobie gdyby mi Jej
zabrako ?????????!!!!!!!!!!!!!! dlaczego dopiero wtedy zaczynamy docieniac jak
wielka role i znaczenie maja dla nas nasi rodzice, najblizsi ???!!! jak bardzo
ich Kochamy...

[Gość: słomka]

Powiem Ci, że miałam podobną sytuację z moim ojcem. Dopóki nie zachorował nawet
przez głowę mi nie przeszło żeby się o niego martwić, a później szok. Mogę go
stracić. Chociaż od tamtego zdarzenia żyje 6 lat, nadal jest poważnie chory i
wiecie co powoli przygotowuję się do najgorszego. Doszłam do wniosku, że w
końcu muszę być przygotowana na najgorsze i kiedyś to się stanie. Odrzucam te
myśli gdzie mogę najdalej, ale w podświadomości ciągle o tym myślę. Teraz każde
spotkanie z nim jest dla mnie czymś szczególnie ważnym i dziękuję Bogu za każdy
dzień z nami spędzony.

[Gość: Mart@]

Dlaczego śmierć bliskich osób martwi nas ze względu na nasze uczucia, a nie ze
względu na te osoby?

Marta

[Gość: m]

Gość portalu: Mart@ napisał(a):

> Dlaczego śmierć bliskich osób martwi nas ze względu na nasze uczucia, a nie ze
> względu na te osoby?
>
> Marta

zawsze jest i tak i tak - mamy siwadomosc utraty kogos bliskiego,pustki,ktorej
nijak nie mozna zapelnic, ja mam juz jedno takie miejsce - po moim ojcu i mysl ze
i moja Matke mialabym stracic strasznie boli, od tego swoistego egoizmu nie mozna
sie uwolnic
ale ja nie mysle tylko w takich kategoriach, bo gdyby tylko tak bylo, nie
wspieralabym Jej, nie niosla otuchy, nie byla otwarta na NIa
chce by czula sie bezpieczna, kochana, potrzebna, by nie myslala o tym, bo moze
sie okazac ze strach byl wieksze niz rzeczywistosc, staram sie Ja oderwac od
mysli, ktore teraz ciagle sie w Niej miotaja o smierci, o tym ze moze niewiele
czasu Jej zostalo a Ona przeciez chce zyc
wiec wydaje mi sie,ze mysle rowniez i o Niej...przynajmniej bardzo sie staram...

[Gość: Renka]

Nie wiesz , o czym mysli umierajacy, dopoki sama tego nie doswiadczysz.Kiedys
czytalam wspomnienia , zapiski czlowieka , ktory przypadkowo zostal
napromieniowany w laboratorium chemicznym. Umieral chyba okolo miesiaca. Dzien
po dniu, zapisywal objawy, ktore mial.Na swoje mysli wspomnieniowe, rozrachunek
z bliskimi, nie bylo tam zbyt duzo miejsca w tym 'pamietniku', glownie bylo to
adresowane do tych, ktorzy zostana, przyjda po nim.Tak, jakby chcial zeby sie
na cos jeszcze przydal po smierci. I przydal sie ten jego tekst.
Ludzie chorzy , albo sie nie daja i walcza,nie dopuszczajac do siebie mysli o
porazce albo robia rachunek sumienia i spokojnie przygotowuja sie do odejscia.
Posrednie wyjscie , panika, stres jest tylko niepotrzebnym zamieszaniem. Nic
choremu nie pomoze, on wie, ze go oszukuja, usmiecha sie do tych oszustow i
udaje,ze jest OK, cierpiac. Mysle, ze czlowiek chory wie najlepiej, czy dla
niego jest czas walki , czy nadszedl czas odpoczynku.
Nie zycze wam takich dylematow, kochani.

[szary_ptak]

Gość portalu: Mart@ napisał(a):

> Dlaczego śmierć bliskich osób martwi nas ze względu na nasze uczucia, a nie ze
> względu na te osoby?

Co to znaczy (według Ciebie) martwić się śmiercią bliskich osób "ze względu na
te osoby"?

Pozdrawiam.

B.

[Gość: Mart@]

szary_ptak napisał(a):

> Gość portalu: Mart@ napisał(a):
>
> > Dlaczego śmierć bliskich osób martwi nas ze względu na nasze uczucia, a ni
> e ze
> > względu na te osoby?
>
> Co to znaczy (według Ciebie) martwić się śmiercią bliskich osób "ze względu na
>
> te osoby"?

M dobrze to zrozumiała.
A Ty też wiesz, że nie życie wieczne miałam na myśli...
Całuję Cię, B :-)))
Marta

[szary_ptak]

Przepraszam, ale nadal czuję się "zbyta"
Twoje pytanie było: "Dlaczego ŚMIERĆ bliskich martwi nas ze względu na nasze
uczucia a nie ze względu na te osoby".

Gdyby Twoje pytanie dotyczyło bliskości śmierci, albo choroby bliskich - ja nie
postawiłabym swojego...

Ale pewnie, jak widać, znowu opacznie rozumuję...

B.

[Gość: Pastwa]

Wybacz Szary Ptaku, że to ja się wtrącę, ale chodzi chyba o to, że nasze
zachowanie po śmierci ważnej dla nas osoby może być odbierane jako nasze
egoistyczne podejście do tejże osoby( tak jakby żyła tylko dla nas a nie też i
dla siebie) zamiast żalu, że tak wspaniały człowiek odszedł i nie może dalej
cieszyć się życiem.Pewnie jednak to jest naturalne bardzo ludzkie podejscie.

Ps. jeszcze raz przepraszam, że się wtrąciłem, ale miałem czasami podobne
wrażenie.

[szary_ptak]

Gość portalu: Pastwa napisał(a):

> Wybacz Szary Ptaku, że to ja się wtrącę, ale chodzi chyba o to, że nasze
> zachowanie po śmierci ważnej dla nas osoby może być odbierane jako nasze
> egoistyczne podejście do tejże osoby( tak jakby żyła tylko dla nas a nie też i
> dla siebie) zamiast żalu, że tak wspaniały człowiek odszedł i nie może dalej
> cieszyć się życiem.Pewnie jednak to jest naturalne bardzo ludzkie podejscie.
>
> Ps. jeszcze raz przepraszam, że się wtrąciłem, ale miałem czasami podobne
> wrażenie.

A wiesz, ze z taką postawą, jak to okreslasz "egoistyczna" spotkałam się tylko
raz w życiu? Pewna pani stwierdziła ( o swoim mężu) "on był tak podły, że nawet
umarł w najmniej odpowiednim momencie"...

A ze przede wszystkim płaczemy nad sobą? Cóż - ponosimy strate, zostajemy bez tej
osoby...Dla wierzących - ta bliska osoba nadal zyje, dlatego mówią - ma juz
dobrze, jest szczęśliwy...patrzy na nas. Dla niewierzących...nie wiem. Ale
odbieram w tym momencie jakis zgrzyt, gdy mówią, ze czuja zal ze względu na
zmarłego, a nie ze względu na siebie i tych, co zostali...

Ale ja to juz taka jestem...:-)))

B.

[Gość: m]

Ale
> odbieram w tym momencie jakis zgrzyt, gdy mówią, ze czuja zal ze względu na
> zmarłego, a nie ze względu na siebie i tych, co zostali...
>
> Ale ja to juz taka jestem...:-)))
>
> B.

nie chodiz tutaj tylko juz o samych zmarlych,lecz o tych,ktorzy sa
chorzy,bardzo,ale czasami jest jeszcze jakas szansa,ratunek,czesto rowniez samo
psychiczne nastawienie pozwlaa przezwyciezyc chorobe
wiec dlaczego od razu przygotowywac ich na smierc,na to ze beda mieli
lepiej "tam",dlaczego ich nie wspierac,dla nich samych,juz nie dla siebie,jezeli
widzisz,ze chca zyc,ze nie chca umierac - i w tym momencie czuje i zal ze wzgledu
na siebie,fakt,ale tez i ze wzgledu na ukochana mi osboe,bo widze,ze cierpi,ze
chce jeszcze cos zdzialac,zobaczyc,czuc,po prostu zyc i cieszyc sie drobiazgami
bardziej sie kocha wtedy bol kochanej osoby niz swoj wlasny

[Gość: Mart@]

Gość portalu: Pastwa napisał(a):

> Wybacz Szary Ptaku, że to ja się wtrącę, ale chodzi chyba o to

... właśnie o to mi też i chodziło.
Zwracam uwagę na dobro tych, którzy odeszli, a więc utracili najcenniejszą
wartość.
Religijny aspekt pomijam - nie moja sprawa.
Pozdrawiam wszystkich, bez względu na przekonania.

Marta

[al_aksa]

cóż wydaje mi się że taka właśnie jest narura ludzka ..że na wszystko patrzymy
jednak ze swojego punktu widzenia , oceniając swoje plusy i minusy ..pozatym
gdzieś tam w naszej psychice zakodowane jest chyba że te osoby które już
odeszły , mają sie dobrze ..lepiej..że uwolniły się od cierpienia..i że gdzieś
tam są szczęśliwe...
Pozatym gdy cierpimy bardzo nam trundo myśleć o innych... stajemy się wtedy
jeszcze większymy egoistami...
co do głównego wątku to chyba każdy ma sobie coś do zarzucenia...(chyba jednak
za mało kochamy naszych bliskich gdy mamy ich na wyciągnięcie ręki ..:() ,
ostatnio moja przyjaciółka miała jechać do swojego dziadka w odwiedziny - jednak
zatrzymali ją w pracy - a potem była już z byt zmęczona a jej dziadzio niesety
zmarł :(

[Gość: Renka]

Czy to chodzi o to by sie pozegnac z osoba, ktora 'moze' umrzec? Powiedziec jej
do widzenia ? Bo przeciez nie zatrzymamy biegu wydarzen.
Moim zdaniem nie nalezy miec wyrzutow sumienia z powodu, ze sie nie zdazylo.W
koncu rownie dobrze dziadek mogl poczekac.Tak mialo byc i tak sie stalo.

[al_aksa]

to że dla Ciebie to nie jest ważne nie znaczy że dla kogoś nie jest - pozatym w
tym przykładzie nie chodziło o to żeby pożegnać sie z dziadkiem ale o to żeby
pokazać jak często zanidebujemy naszych bliskich , bo zawsze wązniejsze jest coś
innego , bo ganiamy za $ , za karierą etc ...- jej Dziadek nie był wtedy cięzko
chory - umarł we śnie spokojnie ..ona nie czuje się źle dlatego bo nie
powiedziała mu na koniec jakiegoś banalnego frazesu lub że go kocha ( bo to
wiedział ) .. ale dlatego bo czuje że powinna poświęcać więćej czasu i uwagi -
osobą które wychowywały ją przez 15 lat i którzy kochali ją tak bezwarunkową i
pięną miłością ..

> W koncu rownie dobrze dziadek mogl poczekac.

a tego to nawet nie skomentuje ...

al_a

[kasia28]

A ja przeżyłam coś takiego.Pół roku temu umarł adoptowany syn mojej kuzynki 6
lat). Miał raka. Od roku się leczył, na wakacjach było już bardzo źle.
Pamiętam, jak był u nas i prosił, zebym przyszła do niego:" Ciociu,
przyjdziesz do mnie?" przyjdź." Te słowa ciągle brzmia w moich uszach. Ja
zaraz potem wyjechałam i tak się złożyło, ze nie mogłam przyjechać. Dostawałam
informacje na temat Jego zdrowia, było ciągle źle, ale myślałam, ze zdążę.
Przyjechałam do domu we wtorek, a on w nocy zmarł. Wiem, ze nie mogłam
przyjechać wczesniej, cały czas o Nim myślałam, chciałam zaraz we wtorek pójść
do Niego, ale czuję się jakoś nieswojo, jak pomyślę o tym. Ciągle widzę jego
oczy, słyszę jego prośbę i jakbym wiedziała, to przyjechałabym wczesniej, coś
bym wymyśliła. Byłam na jego pogrzebie, przeprosiłam, ale wciąż wyrzuty
powracają. Mam ciągle wrazenie, ze pomimo tego, iż mówią, że był nieprzytomny,
nic juz nie czuł, On wiedział, że mnie nie ma, że moze czekał, a ja zawiodłam.
Teraz już nigdy w życiu nie będę odkładać na później różnych rzeczy. Dlatego
m. in. codziennie daję dowody miłosci swym bliskim, spedzam z Nimi każdą wolną
chwilę, nie tracę czasu na bzdury, bo wiem, ze nagle jutro może kogoś
zabraknąć, mnie, męża, dzieci i już nigdy nie powiem im tego, czego nie
zdążyłam, nie zrobię tego co mogłam. Dlatego też nigdy nie wychodzę ani nie
wypuszczam z domu nikogo bez pozegnania, takiego głebokiego, tak jakby to było
ostatnie. "Bo nie znasz dnia ani godziny". Chyba łatwiej byloby mi znieśc
śmierć bliskiego i samej umrzeć wiedzac, ze pozegnaliśmy się. A nie
powiedzieliśmy sobie tylko "czesć,pa".

[Gość: Kasia]

Kasiu, rozumiem Cie bardzo dobrze. I zgadzam sie. Mam tez nauczke - Boze, jak
to strasznie brzmi!!! - nigdy nie zostawiac waznych spraw na potem... To, co
wazne, trzeba robic tu i teraz. Bo inaczej bedzie placz i zal... Pozdrawiam Cie
serdecznie.

[Gość: Kasia]

Dobrze, że człowiek ma szansę porozmawiać z człowiekiem, ze znajomym... A
najgorzej, jak spadnie to jak grom z jasnego nieba - tragiczna śmierć... I
pozostaje żal, że nie było rozmowy, nie było spotkania... Ale może jest to i
nauczka??? Kochajmy ludzi, tak szybko odchodza. Wybaczajmy ludziom, bo możemy
nie zdążyć. Nie odkładajmy niczego na potem, bo możemy bardzo, bardzo tego
żałować!!!

[al_aksa]

nie wiem czy nie za bardzo zbaczam z tematu (i czy takie cytowanie w ogóle
pasuje na forum ..) ale przypomniał mi się taki wiersz .. ks Twardowskiego
bardzo adekwatny do tego co piszecie..więc pozwolę sobie zacytować ...

Żal

Żal że się za mało kochało
że się myślało o sobie
że się już nie zdążyło
że było za późno

Choćby się teraz pobiegło
w przedpokoju szurało
niosło serce osobne
w telefonie szukało
słuchem szerszym od słowa

choćby się spokorniało
głupią minę stroiło
jak lew na muszce

choćby się chciało ostrzec
że pogoda niestała
bo tęcza zbyt czerwona
a sól zwilgotniała

choćby się chciało pomóc
własną gębą podmuchać
w rosół za słony

wszystko już potem za mało
choćby się łzy wypłakało
nagie niepewne.

[Gość: Kasia]

Al Aksa, dziękuję. Ja też uwielbiam poezję ks. Twardowskiego.

[kasia28]

Piekne.

[vicca]

Przeżyłam cos takiego (bardzo intensywnie) 3 razy:
gdy umarł mój ojciec (całkiem niespodziewanie) - i do dziś żałuję ze podczas
naszej ostatniej rozmowy pokłóciliśmy się (i to bardzo),
gdy mój bardzo dobry kolega popełnił samobójstwo (do dziś nie wiem dlaczego),
i kiedy porwano i zamordowano (w niezwykle okrutny sposób) mojego innego
kolegę - szukaliśmy go prawie rok (a on w tym czasie nie żył od dobrych 7 czy 8
miesięcy).
Na przeżycie tego nie ma jednego sposobu, tak jak nie da się zapomnieć. I
zawsze zostaje żal.

[debe]

Marta napisala:
>Dlaczego śmierć bliskich osób martwi nas ze względu na nasze uczucia, a nie ze
względu na te osoby?

Bo "Smierc nas nie dotyczy"
Krotko i pieknie
niestety, nie pamietam, kto to powiedzial
D.B.

[debe]

zanim ktos zacznie sie czepiac, dotyczy to naszej smierci

[Gość: dodo]

a ja sobie zycze umrzec pierwsza.
nie chce byc swiadkiem smierci mojego meza czy dzieci, chce umrzec przed nimi
i jest to bardzo egoistyczna ucieczka przed cierpieniem i samotnoscia. wiem o
tym ale nie zmienia to faktu, ze takie wlasnie jest moje pragnienie.
marta ma racje - gdy odchodza najblizsi skupiamy sie wylacznie na wlasnym bolu
i tylko udajemy przed swiatem jak bardzo nam zal, ze oni sobie jeszcze dluzej
nie pozyja. tak naprawde to jedyne czego nam zal, to samych siebie bez tych,
ktorzy odeszli.
i nie ma sie co wstydzic - nikt z nas nie wierzy w to, ze umrze - jak juz ktos
wyzej napisal - nas smierc nie dotyczy, nas obchodzi tylko nasze wlasne
osamotnione zycie. wiec ja takiego nie chce i zycze sobie umrzec pierwsza.

[wieczne_pytanie]

Gość portalu: Kasia napisał(a):

Dlaczego los jest taki niesprawiedliwy???

Pytania pomocnicze:

1.kiedy czlowiek powinien umzec zeby nazwac los sprawiedliwym?
2.kiedy ty hciala bys umzec?
3.czy lepiej umzec nagla smiercia czy lepiej dlugo horowac?

[Gość: Pastwa]

wieczne_pytanie napisał(a):

> Gość portalu: Kasia napisał(a):
>
> Dlaczego los jest taki niesprawiedliwy???
>
> Pytania pomocnicze:
>
> 1.kiedy czlowiek powinien umzec zeby nazwac los sprawiedliwym?
> 2.kiedy ty hciala bys umzec?
> 3.czy lepiej umzec nagla smiercia czy lepiej dlugo horowac?
>


1.najlepiej wtedy gdy ma już życia po dziurki w nosie(albo jeszcze głębiej)
2.patrz punkt 1
3.lepiej już długo chorować i wyzdrowieć (miałem tak już kilka razy):))

Pozdrawiam serdecznie,NieKasia

[wieczne_pytanie]

Gość portalu: Pastwa napisał(a):

> 1.najlepiej wtedy gdy ma już życia po dziurki w nosie(albo jeszcze głębiej)
> 2.patrz punkt 1
> 3.lepiej już długo chorować i wyzdrowieć (miałem tak już kilka razy):))
>
> Pozdrawiam serdecznie,NieKasia


1. czy myslisz ze twoi bliscy beda tak samo odczuwac jak ty?
2. dlaczego ludzie stazy muwia ze maja dosyc zycia a hca dalej zyc?
3. czy hcialbys na ziemi zyc wiecznie? do ilu lat?

[Gość: Pastwa]

wieczne_pytanie napisał(a):


> 1. czy myslisz ze twoi bliscy beda tak samo odczuwac jak ty?
> 2. dlaczego ludzie stazy muwia ze maja dosyc zycia a hca dalej zyc?
> 3. czy hcialbys na ziemi zyc wiecznie? do ilu lat?

1.Oby jak najdłużej nie,nigdy natomiast dokładnie to co ja (bo nie są
mną),wystarczy mi że zrozumieją potrzebę mojego odejścia jak już ją pojmą wówczas
będę miał ostatecznie życie w nosie.

2.Mówią tak ponieważ jest im w tym czasie żle ale liczą że bedzie jeszcze lepiej
i tak na prawdę nie chcą umrzeć.

3.Nie chciałbym żyć na Ziemi wiecznie, wartości Ci nie podam bo jeszcze jej nie
osiągnąłem

Pozdrawiam

[Gość: Kulka]

A ja pochowalam dwie najbliższe mi osoby: ojca po długiej nie dającej nadziei
chorobie i brata ,którego smierci nikt sie nie spodziewał...i...lepsza smierć
nagła dla wszystkich :i tych co odchodzą i tych co zostają.

[wieczne_pytanie]

Gość portalu: Kulka napisał(a):

>
> A ja pochowalam dwie najbliższe mi osoby: ojca po długiej nie dającej nadziei
> chorobie i brata ,którego smierci nikt sie nie spodziewał...i...lepsza smierć
> nagła dla wszystkich :i tych co odchodzą i tych co zostają.

1. dlaczego pzy naglej smierci bliskiej osoby muwi sie ze los jest nie
sprawiedliwy?

2. dlaczego gdy ktos pzezyje wypadek i lezy sparalizowany muwi sie ze lepiej
zeby zginal namiejscu? i ze los jest nie sprawiedliwy?

3. dlaczego kiedy ginie dobry czlowiek a pzezywa zly muwi sie ze los jest nie
sprawiedliwy?

[Gość: dodo]

ja bardzo, bardzo przepraszam, ze jestem niedelikatna ale czy wieczne pytania
zawsze musza byc takie nieortograficzne?
rozumiem dyslekcje ale nie uparta nieortograficznosc - jest jakis powod? smierc
nie lubi polskiej pisowni czy jak? okropnie zle sie czyta "muwi"! :-)

[wieczne_pytanie]

Gość portalu: dodo napisał(a):

> ja bardzo, bardzo przepraszam, ze jestem niedelikatna ale czy wieczne pytania
> zawsze musza byc takie nieortograficzne?
> rozumiem dyslekcje ale nie uparta nieortograficznosc - jest jakis powod? smierc
>
> nie lubi polskiej pisowni czy jak? okropnie zle sie czyta "muwi"! :-)

a jezeli obiecam postarac sie pisac ortograficznie to dodo bedzie odpowiadac na
pytania? czy tez co innego zauwazy?

[Gość: inka_s]

Gość portalu: Kulka napisał(a):

>
> A ja pochowalam dwie najbliższe mi osoby: ojca po długiej nie dającej nadziei
> chorobie i brata ,którego smierci nikt sie nie spodziewał...i...lepsza smierć
> nagła dla wszystkich :i tych co odchodzą i tych co zostają.

Nie wiem czy dobrze zrozumiałam? Lepiej żeby wszyscy RAZEM umarli? Czy po prostu
że lepiej nie wiedziec wcześniej i po prostu odejść nagle?
Bo jeśli chodzi o to pierwsze - to moje pierwsze odczucia po śmierci męża było
takie: czemu nie zginęliśmy całą rodzina w wypadku? Nikt by nie tęsknił po
drugiej osobie... Ale gdy pomyślałam co w tej sytuacji przezywałby obydwie
rodziny!...
Inna sprawa że rok temu faktycznie my obydwoje omal nie zginęliśmy w wypadku
samochodowym - i zostałaby dwójka małych (wtedy 1 rok i 5 lat) dzieci. Teraz gdy
przezyłam te pierwsze najgorsze dni po śmierci męża - inaczej patrze na moje
życie. Ale i tak czasem myślę że chciałabym umrzeć - tyle że wiem że to strasznie
samolubne - tak, w tym wypadku to były egoizm. Więc staram sie pogodzić się z
losem i przezyć co mi przeznaczono. Próbuję.

dodowe odpowiedzi na wieczne pytania ;-)

[Gość: dodo]

1. czy myslisz ze twoi bliscy beda tak samo odczuwac jak ty?
moi bliscy znaja mnie i chyba mnie troche lubia, wiec nawet jesli ich odczucia
sa inne niz moje, to mysle, ze rozumieja moja potrzebe odejscia przed nimi.

2. dlaczego ludzie stazy muwia ze maja dosyc zycia a hca dalej zyc?
mysle, ze niektorzy naprawde juz maja dosc zycia i wtedy naprawde odchodza. jak
wytlumaczyc smierc we snie relatywnie zdrowych staruszkow? chyba tylko tym, ze
juz im sie nie chcialo obudzic. ci zas, ktorzy wciaz chca zyc, nie sa jeszcze
gotowi by tak zasnac na dobre.

3. czy hcialbys na ziemi zyc wiecznie? do ilu lat?
poki co (a mam ponad 50), mysle, ze tak 100-110 lat zdrowego (!) zycia
wystarczy ale punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia - jak juz dojde do tej
setki i wciaz bede jezdzic na nartach i tanczyc w karnawale, to moze mi sie
zachce kolejnej setki, kto wie?

4. dlaczego pzy naglej smierci bliskiej osoby muwi sie ze los jest nie
sprawiedliwy?
bo nie jestesmy gotowi zaakceptowac nieuchronnosc konca i podswiadomie
zaczynamy sie bac, ze moze i nas taka naglosc dotyczy. ale ten stan mija
szybko, bo przeciez to niemozliwe zebysmy umarli!


5. dlaczego gdy ktos pzezyje wypadek i lezy sparalizowany muwi sie ze lepiej
zeby zginal namiejscu? i ze los jest nie sprawiedliwy?
nie zawsze sie tak mowi. to zalezy jak sam delikwent do tego podchodzi. poza
tym ludzie maja bardzo okreslone, czesto bardzo waskie spojrzenie na tzw.
jakosc zycia. wiekszosci sie wydaje, ze zycie ma sens tylko jak sie jest
mlodym, zdrowym, bogatym itd. takie podejscie najczesciej zmienia sie z wiekiem
i doswiadczeniem.

6. dlaczego kiedy ginie dobry czlowiek a pzezywa zly muwi sie ze los jest nie
sprawiedliwy?
bo nikt z nas nie rozumie mechanizmow rzadzacych w naturze - nawet wierzacy
w boga maja z tym problemy. i oczywiscie, jako gatunek, ludzie maja sklonnosc
do wartosciowania wydarzen wokol siebie, a nie wylacznie przyjmowania ich na
zasadzie, ze tak widocznie mialo byc. tu w ogole moznaby pociagnac watek dobra
i zla ale to nieco odbiega od kwestii smierci.

tak wiec, drogie wieczne pytania - odpowiedzi udzielone. co dalej? :-)