ukochany obcy człowiek

[Gość: królik]

czy zdażyło wam się takie uczucie w stosunku do chłopaka, dziewczyny, żony czy
męża, że po wymianie zdań( nie kłótni ale próbie wyjaśnienia sobie poglądów na
jakiś ważny temat)poczuliście ze to jakby obcy człowiek, że nowy problem odkrył
to przykre uczucie

[Gość: inka_s]

Gość portalu: królik napisał(a):

> czy zdażyło wam się takie uczucie w stosunku do chłopaka, dziewczyny, żony czy
> męża, że po wymianie zdań( nie kłótni ale próbie wyjaśnienia sobie poglądów na
> jakiś ważny temat)poczuliście ze to jakby obcy człowiek, że nowy problem odkrył
> to przykre uczucie

Hmm, pewnie to moż ebyc przykre - ale tak się chyba zdarza nawet w najlepszych
związkach. Przecież partner nie jest mna i nie musi mieć identycznych pogladów na
wszystko.
A tak swoja droga nam ludziom to trudno dogodzić. Jak sie zgadzamy we wszystkim
to nudno, po latach ludzie mówią że są soba znużeni,wszystko wiedzą o drugiej
osobie. A jak wynika z tego postu jak nas partner czymś zaskoczy nowym - to tez
źle...
A może wykorzystać sytuację zeby uniknąć nudy? No bo obcy człowiek to wyzwanie,
trzeba go od nowa poznawać, można na nowo odkrywać "starego" męża czy chłopaka,
i siebie tez przy okazji.
No chyba że różnice są tak podstawowe że nie da się tego pogodzić. Ale skoro
związek już istniał to chyba było coś co łączyło?

[vicca]

Owszem - i dlatego staram się już nie ufać ludziom (zwłaszcza tym bliskim). Co
prawda nigdy nikogo nie mozna poznać do końca, ale będąc z kimś jakiś czas
wydaje nam się, ze go znamy - a tu taka niespodzianka :(((

do vicca

[Gość: królik]

nie wyobrażam sobie jak można być z kimś blisko i mu nie ufać to chyba takie
niepełne uczucie?

[vicca]

Już nie jesteśmy blisko, a uczucie nieufności przeniosłam (moze
niesprawiedliwie) na innych. Jak wynika z mojego życiorysu - ufanie komukolwiek
to proszenie sie o tortury (delikatnie rzecz biorąc).

A uczucie takiej obcości i nieufności jest jak przebywanie w sali tortur z
krzywymi zwierciadłami - groteska i ból jednocześnie. :(

[Gość: manitra]

vicca napisał(a):

> Owszem - i dlatego staram się już nie ufać ludziom (zwłaszcza tym bliskim). Co
> prawda nigdy nikogo nie mozna poznać do końca, ale będąc z kimś jakiś czas
> wydaje nam się, ze go znamy - a tu taka niespodzianka :(((

ale czy wtedy mozna stwierdzic,ze jest/bylo sie z kims tak naprawde blisko ?
wydaje mi sie ze brak zaufania,podejrzliwosc zupelnie to wyklucza (?)

[Gość: asia]

vicca napisał(a):

> Owszem - i dlatego staram się już nie ufać ludziom (zwłaszcza tym bliskim). Co
> prawda nigdy nikogo nie mozna poznać do końca, ale

będąc z kimś jakiś czas
> wydaje nam się, ze go znamy - a tu taka niespodzianka :(((

Swięta racja..:(

[mary_ann]

Tak. To przerażające uczucie.

[kasia_76]

Ale trudno jest zyc nie ufajac nikomu....

[balbina2]

Gość portalu: królik napisał(a):

> czy zdażyło wam się takie uczucie w stosunku do chłopaka, dziewczyny, żony czy
> męża, że po wymianie zdań( nie kłótni ale próbie wyjaśnienia sobie poglądów na
> jakiś ważny temat)poczuliście ze to jakby obcy człowiek, że nowy problem odkrył
>
> to przykre uczucie
To chyba każdemu się zdarza. Mnie w takich momentach najbardziej przeszkadza
takie uczucie stania przed jakimś murem nie do przebicia. Patrzę na mojego
faceta, chcę mu coś przekazać, a tu - ściana, nie dociera. I wtedy już nie chodzi
o sam ten problem, który dyskutujemy i mamy inne zdania, ale nagle zaczynam się
zastanawiać - o rany, to jak on ma taki sposób myślenia, to znaczy że i o tym i o
tamtym i o owym też może całkiem inaczej myśli.....Ale w takich wypadkach po
prostu odpuszczam - myśl sobie co chcesz, i tak wiem że mnie kochasz....:)))

[Gość: annka]

niestety zdarza się dość często, smutne ale prawdziwe. Ludzie są bardzo różni
i nawet wspólne wychowanie nie oznacza, że będziemy mieli takie same poglądy, a
co dopiero kiedy mamy za sobą bagaż doświadczeń - wszak zmieniamy się nie
tylko fizycznie. Nie wiązałabym tego z zaufaniem wszak to jak my postrzegamy
innych, czy też jakimi chcielibyśmy ich widzieć niekoniecznie znajduje
odzwierciedlenie w rzeczywistości.
Jednak bardzo przykre bywa odkrycie, że nie znamy tak dobrze innych jak nam się
zdaje. Co innego jeśli ta osoba przez wygłaszane opinie manipuluje nami, buduje
swój wizerunek, który pada w konfrontacji z codziennym życiem, wtedy czujemy
się oszukani - tracimy zaufanie wobec tej osoby i nieufnie podchodzimy do
innych. Cóż samo życie.

do Balbiny

[Gość: królik]

dzięki chyba właśnie o to chodzi, a mi niestety wydawało się, że mur nie do
przebicia nie może się zdarzyć, jak się kocha to stara się to jakoś zniwelować-
to złe działanie muru ale samo uczucie obcości jest przerażające ale pewnie ma
to jakiś cel może to test naszego szacunku dla innej osoby?

[balbina2]

Gość portalu: królik napisał(a):

> dzięki chyba właśnie o to chodzi, a mi niestety wydawało się, że mur nie do
> przebicia nie może się zdarzyć, jak się kocha to stara się to jakoś zniwelować-
>
> to złe działanie muru ale samo uczucie obcości jest przerażające ale pewnie ma
>
> to jakiś cel może to test naszego szacunku dla innej osoby?
Króliku,
wydaje mi się, że nie można powiedzieć - jak się kocha, to mur nie może się
zdarzyć. Różnie to bywa, ale trzeba widzieć sprawy we właściwych proporcjach -
czasem "gra nie warta świeczki", po co się kłócić do upadłego o sprawy po
zastanowieniu błahe. Zostawić jak jest - ja wiem swoje, a ty swoje - a mur
zręcznie obejść!