ktory tryb wybrac?

[coconut.s]

mmam do pogadania z kims kto przechodzil bardzo ciezkie chwile w zyciu. ale ja osobiscie, nie spowodowalam zadnej z nich. mam wrazenie, ze wszystkie koszty psychiczne, jakie ponisol probuje teraz odbijac na otoczeniu. z jednejj strony moge rozumiec, ze takie przezycia /ciezkie/ moga czlowieka zmienic, ale odbijanie na osobach trzecich..?
pytanie jest: czy rozmawiajac z ta osoba powinnam przyjac bardziej cieple podejscie, w skrocie, po mamusiowemu; czyli rozumiejace, wspierajace, wybaczajace niewazne co zrobila i jeszcze zrobi, czy tatusiowe, tzw. meska gadka. krotko, szorstko i do rzeczy. bierzesz sie w garsc, co bylo przerob na terapii, i albo decydujesz sie na dorosle zycie. przyjmujesz to, ze zdarzaja sie w nim rozne rzeczy, i trzeba sobie z nimi radzic. a do innych, byc fair. albo zostajesz w tym swoim rozpaczaniu, boleniu i rwaniu szat i wlosow, ale nie licz, ze bede brala w tym udzial, a tobei bedzie wolno korzystac ze statusu poszkodowanego/ ej w nieskonczonosc, albo co lepsze kosztem innych osob w otoczeniu.
no i co do wybaczenia tego czym sie juz popisales/as, to nie wiem.

i czy to ma w ogole sens? to dorosla osoba, wiec zdaje sobie sprawe z tego wszystkiego co powyzej, i ktora opcje do tej pory wybrala.
pisze w obu osobach, bo dotyczy to 2.

[horpyna4]

Moim zdaniem nie ma uniwersalnej recepty. Ty znasz tę osobę, więc najlepiej będziesz wiedzieć, jakie mieć podejście. Weź pod uwagę i to, że dopiero w trakcie tej rozmowy może się okazać, jakie jest właściwe. Może zresztą jakieś pośrednie i bardziej "obojętne", bo te oba mają duże wady.

Zwykle nie można skwitować wszystkiego stwierdzeniem, że nic takiego się nie stało i pogłaskać po główce. A z drugiej strony bywa, że osoba taka choruje na depresję - wtedy polecenie jej, żeby "wzięła się w garść" jest grubym błędem i powoduje zwykle pogłębienie depresji wynikłe z przekonania (słusznego zresztą), że nikt jej nie rozumie.

I tu właśnie jest klucz do wszystkiego - nie należy z góry zakładać, jak pokieruje się taką rozmową. Najpierw trzeba cierpliwie wysłuchać i zrozumieć, a dopiero potem starać się wspólnie z tą osobą jakoś to wszystko poukładać. Ważne, żeby ona miała w tym swój udział.

Aha, wiek danej osoby nie ma znaczenia, jeśli chodzi o rozsądną ocenę rzeczywistości.