zal i litosc

[ronka3]

Jestem od 10 lat w zwiazku, w ktorym panuje przemoc psychiczna i emocjonalna.
Wreszcie zdecydowalam sie na odejscie - oczywiscie moj M. twierdzi ze to ze
nasz zwiazek sie rozpadl jest calokowicie moja wina. Jako ze zwrocilam sie o
pomoc do psychologa, wiem ze nigdy tak nie jest ze zwiazki rozpadaja sie
tylko z winy jednej strony, wiem ze moj M. przez 10 lat kontrolowal kazdy
aspekt naszego zwiazku, wiem teraz ze Jego poprzednie malzenstwo rozpadlo sie
z tego samego powodu. Ja sama mam dobra prace, dobre wyksztalcenie, odnowilam
przyjaznie, mam rodzine ktora mnie kocha i pomoze mi w potrzebie - moj M nie
ma wlasciwie nikogo oprocz mnie. Wiem ze bardzo cierpi i mam momenty ze zal
mi go bardzo - jednak wiem ze on uwaza ze jest idealem, oskrza mnie o wrogosc
i nielojalnosc w stosunku do niego jesli widzi jakakolwiek krytyke z mojej
strony. Wiem ze musze byc silna, dla siebie i dla dziecka, ale czesto sobie
mysle ze ja sobie poradze z dalszym zyciem, natomiast nie bardzo widze jego
zyjacego na wlasna reke. Jednak nie probuje robic nic w kierunku ratowania
naszego zwiazku, kazda proba rozmowy konczy sie wrzaskami i oskarzeniami,
oczywiscie ordynarnymi w stosunku do mnie. PO kazdej takiej "rozmowie" mysle
sobie ze nalezy uciekac jak najdalej i jak najszybciej, ale potem po prostu
jest mi szkoda tego czlowieka, ktory wyraznie ma wielkie problemy ze soba.
Mam taka hustawke uczuc od absolutnej desperacji i
wrecz nienawisci do zalu i jakby takiej macierzynskiej milosci. A moze to
jest po prostu syndrom kobiety zyjacej w przemocy psychicznej. Dzieki za
wszelkie refleksje.

[moc_ca]

Sądzę że nie chcesz i nie możesz odejść, szukasz usprawiedliwienia na tę własną
niemoc i wmawiasz sobie że jesteś mu niezbędna do życia. On sobie da radę bez
Ciebie, jeśli podjęłaś decyzję o odejściu, realizuj to postanowienie.

[Gość: betty]

refleksji jako takich nie mam... nie byłam nigdy w związku w którym była
przemoc psychiczna... raczej manipulowanie... co być może jest swoistym
rodzajem przemocy...

czy możesz napisać w czym sie ta przemoc przejawiała?

co doradza Ci psycholog ? uciąć związek ? czy go ratować?
czy jest to Twoja autonomiczna decyzja? dojrzałaś do tego po terapii ?

czy wrzaski i oskarżenia zawsze towarzyszyły w Waszym życiu? czy dopiero teraz
się ujawniły ? czy Twój mąż zna już Twoją decyzję?

[malvvina]

wierze ze jest zrozpaczony : ofiara (i sens jego istnienia) mu sie wymyka

[Gość: Ronka3]

Przemoc ptrzychiczna objawiala sie (i objawia)ptrzede wszystkiem wrzaskiem,
niekontrolowanymi wybuchami zlosci, irracjonalna zazadroscia, kontrolowaniem
czasu, narzucaniem mi swoich interpretacji. Np. ja sprzeciwiam sie np. jakiejs
opoini, M ma inne zdanie i jego reakcja na to jest np." A Ty jestes moja mala
dziewczynka i duzo czasu musi uplynac abys zrozumiala" To jak humor dobry, jak
zly to uwaga jest typu "Nie masz pojecia o czym mowisz" Przemoc psychiczna jes
w psychologii dobrze zdefiniowana, i niestety wg mojego terapeuty nie ma za
wielkich szans aby M. sie potrafil jesli nad tym nie bedzie pracowal. A
pracowac nie chce.

[Gość: betty]

Tak, z tego co piszesz to wynika, że to on ma problem.
Stara się umniejszać Ciebie, okazuje niezadowolenie, chcąc na Tobie wymóc
posłuszeństwo i całkowitą zależnośc, nie widzi w Tobie równorzędnego partnera.
Z literatury na ten temat wiem, że z reguły tacy ludzie się już nie zmieniają.
Jedyna ich broń to agresja, gdyż sami wewnątrz czują się słabi i w ten sposób
starają sie sobie tą swoją słabość zrekompensować. Chyba powinnaś postawić mu
ultimatum, że odejdziesz jeśli nie podda się terapii.
Najważniejsze że zdajesz sobie sprawę z tego jak jest. Wiele kobiet w takiej
sytuacji dodatkowo obwinia siebie i w sobie szuka potencjalnego powodu tego
złego stanu rzeczy. Ty zdajesz się być na dobrej drodze. Przeczytaj książkę
Patrycii Evans "Toksyczne słowa. Agresja słowna w związkach." Ona pozwoli Tobie
utwierdzić się w przekonaniu o słusznośći podjętej decyzji.
Pozdrawiam.

[Gość: ronka3]

Dzieki Betty.Dokladnie to samo mi mowi moja terapautka, i twierdzi ze sam fakt
ze zdalam sobie sprawe z tego co sie dzieje i zdobylam sie na siegniecie po
pomoc to juz polowa sukcesu.

[Gość: betty]

Trzymaj się:)

[ten_sam]

ronka3 napisała:

>Jako ze zwrocilam sie o
> pomoc do psychologa, wiem ze nigdy tak nie jest ze zwiazki rozpadaja sie
> tylko z winy jednej strony,

Wlasnie! Wiec zeby cokolwiek Tobie doradzic, moze najpierw nalezaloby
skonfrontowac Twoja wersje z Twoim mezem i wysluchac co on ma w tej kwestii do
powiedzenia? Bo od niego mozemy dowiedziec sie, ze to nie on, ale to Ty masz
problemy ze soba, bo jestes np kleptomanka, schizofreniczka, histeryczka czy
epileptyczka i to jemu jest bardzo zal Ciebie.
Tak wiec Twoj psycholog powinien rowniez i z nim porozmawiac o Waszym pozyciu i
wysluchac co on ma do powiedzenia. Bo w sprawach, ktore dotycza dwojga, zawsze
nalezy wysluchac 2 strony.

[malvvina]

ale po licho miec racje ? po co ci psycholog do orzekania winy ????

[Gość: ronka 3]

Wlasnie ten_sam gdyby moj M zechcial tylko isc do psychologa to moze bylaby
szansa na uratowanie naszego zwiazku. Tylko ze On nie ma nic sobie do
zarzucenia. Oczywiscie nigdy zwiazki nie rozpadaja sie poniewaz jedna strona
jest winna, i ja nie twierdze ze ja jestem swieta. Absolutnie i dlatego ja
rozpoczelam prace nad soba, ale M nie wierzy w psychologie i zadna terapie,
poza tym On i tak wie wiecej niz ktokolwiek inny (tak twierdzi). A maz
faktycznie twierdzi ze to wszystko przeze mnie...ale za bardzo nie chce mi dac
odejsc.

[ten_sam]

OK! Skoro nie jestes swieta, to powiedz nam co masz sobie do zarzucenia, bo jak
na razie to tylko opowiadalas o nim?

[Gość: Ronka 3]

Bardzo wiele ma sobie do zarzucenia. Ze tolerowalam przez tyle lat te
irracjonalne zazdrosci, wybuchy Jego zlosci ze nie potrafilam zamknac drzwi i
powiedziec jak Ci przejdzie to poromawiamy, tylko wdawalam sie w te awatury,
probowalam tlumaczyc, radzic ,rozumiec. Ja akurat jestem z gatunkow tych co to
maja przerosniete poczucie winy i odpowiedzialnosci i do terapeuty poszlam nie
z problemem malzenskimi, ale z moimi problemami, takimi jak depresje i
bezsennosc i diagnoza jest ze jest to rezultat 10 lat zycia w przemocy.

[ten_sam]

Ale to ze akceptowalas go takim jaki jest, to jeszcze nie sa zadne zarzuty pod
Twoim adresem. Powiedz konkretnie co TY przeskrobalas skoro jak twierdzisz nie
jestes swieta?

[Gość: Ronka3]

oK, ten_sam, odbiegasz od tematu bo watku nie zaczelam zeby sie pytac czy
jestem winna czy tez nie bo to juz przerabialam z przedstawicialami sluzby
zdrowia i sprawa winy i nie-winy przewalkowana zostala na 10 strona. Wlasnie
dlatego ze tacy jak ty wmawiaja kobietom takie glupstwa "ze maz bije, albo
wrzeszczy bo zonka cos przeskrobala" pobite lub zmaltretoane kobiety tkwia w
swoich zwiazkach, i cierpia na tym dzieci. Nic przeskrobalam, zapewniam Cie.

[lady.oracle]

Mówią że nie jedzą mięsa
a w domu po kryjomu
wylizuja galaretkę
z puszki po mielonce
w towarzystwie cytują
te same fascynujące
trzy zdania a półki
domowych bibliotek
uginają się pod
ciężarem babskich
czytadeł
w różowych okładkach

[mskaiq]

Jesli Ci na Nim zalezy to probuj. Mysle ze masz wiele serca dla Niego. Tylko
Twoja cierpliwosc moze Go zmienic. On nie rozumie ze robi zle, ze to jest nie
tylko zle przeciwko Tobie ale przede wszystkim przeciwko Niemu. Zgadzam sie ze
Jemu bedzie znacznie trudniej sie pozbierac po tym niz Tobie, moze wcale.
Serdeczne pozdrowienia.

uwaga! niebezpieczny maskaiq

[ta]

Uwaga na tego typa, jest wyjątkowo niebezpieczny!

Pod maską rozsiewania miłości i potrzeby godzenia zwaśnionych, namawia kobiety
tkwiace w raniących, złych związkach do pozostawania w nich.
Te, które nareszcie dostrzegają patologię swoich związków , zaczynają trzeźwieć
i z wielkim mozołem uwalniać się od trujących uzależnień, wpycha z powrotem w
matnię wątpliwości i winy.

Maskaiq ! Pisano ci już, że robisz wielką krzywdę piszącym tutaj kobietom!
Pod wyrażoną już na forum sugestią, że sam jesteś psychicznym sadystą
podpisuję się obiema rękami.

Ta_

[baby_boom]

Tylko niech ci nie bedzie go szkoda. To jest to czym on cie manipuluje i sama
tez zaczynasz sie ludzic.Owszem zal takich ludzi, bo sa chorzy, ale powinni sie
leczyc.Zwlaszcza, ze jest pomoc, ktora daje rezultaty. Moze jak go opuscisz to
zmusisz go do przebudzenia i szukania lekarza i psychologa.
Mam bardzo podobna sytuacje w mojej rodzinie z moja matka, ktora jest tak
agresywna w slowach, ze obiecalam sobie, ze nigdy wiecej jej nie odwiedze.Po
co ? Abym tez cierpiala,tak jak ona, aby dac jej kolejna szanse do zniewagi?
Tacy ludzie sie nie zmienija. Owszem bardzo mi jej zal, ale ja tez mam prawo do
wlasnego zycia, do czucia sie respektowana i szanowana.A ona nie potrafi mi
tego zapewnic.Teraz manipuluje mna i opowiada, ze serce jej wysiada. No
trudno....ja jej nigdy wiecej nie odwiedze.To jest jej przegrana.

[joanna_1]

Nie zatrzymuj się!
A nie żal Ci siebie za ukradzione lata normalnego zycia?
Tłumaczyć kogos mozna w nieskończoność, generowac poczucie winy też, tylko co z
tego wynika? Następne stracone lata, mentalnie!

[Gość: autor]

Ronka, sprawdź pocztę. Nie chciałam pisać na forum. Miałam podobny problem.

Trzymaj się! :)

[Gość: saxi]

Bardzo dobrze Cie rozumiem, a takze wspólczuje. Miałam to samo - pare miesiecy
temu odeszłam po kilkunastu latach zwiazku, w którym umierałam. On tez nie
pozwalał mi odejsc, bo bał sie tego co bedzie pózniej; w jego swiecie ja miałam
stałe miejsce- niewazne, ze ja tam umierałam, wazne ze on chciał mnie tam
widziec. Kiedy odeszłam, jego swiat sie zawalił - to nawet mogło przypominac
zachowanie kochajacego, cierpiacego i teskniacego człowieka, ale było wabieniem
ofiary w swoje sidła. Tak to widzę. I tez mi jest go zal, tez mysle, ze
najwieksza szkode on robi sobie. Zaznałam wielu krzywd, upokorzen i bólu,
trwałam w tym , bo myslałam, ze zrozumie, zmieni sie, bo kochałam...W jakis
sposób dalej go kocham, nie kocha sie przeciez za cos. Ale postanowiłam odejsc,
bo ja widze co sie w naszym zwiazku działo. I nie chce tego ani dla siebie, ani
dla niego.