znowu sie zaczelo

[kasiolda]

ehhh przegralam..nie udalo mi sie wytrzymac dwoch tygodni bez
napadu..zabraklo mi doslownie jednego dnia,a wlasciwie pol dnia..naprawde sie
staralam..juz wczesniej mialam ochote zeby sie objesc..jeden dzien zacisnelam
zeby,bylam twarda,ale drugiego juz nie dalam rady..wszystko co najgorsze sie
nalozylo na siebie i mialam juz dosc..rezultat jest taki ze drugi dzien z
kolei jem,nadrabiam braki,zoladek zaczyna protestowac...planuje juz co zjem
jutro..nie jestem w stanie wziac sie w garsc..jestem totalnie
rozbita..wszystko stracilo sens,nie mam sily walczyc ze soba i z calym
swiatem..zreszta tak jest wygodniej...jutro bede przez kilka godzin sama w
domu..w koncu..tak jak kiedys polece do sklepu i zrobie sobie uczte...wiem ze
to chore,ale myslenie o tym sprawia mi radosc..w koncu spotka mnie cos
milego..w tej chwili jedzenie to jedyna rzecz ktora sprawia mi radosc..nic
juz mi sie nie chce...uczyc angielskiego,studiowac,myc sie,dbac o
siebie,sprzatac,rozmawiac..ehhh..oby do piatku..

[be81]

a może na przekór wszystkiemu co złe zrobić coś dobrego dla siebie a nie
krzywdę.. wiem , to strasznie trudne,jak przyjdzie myśl- nic nie powstrzyma
przed napadem.
Pisałaś,że chodzisz do psychologa no a,poza leczeniem jest jeszcze zycie i inne
problemy, z którymi najlepiej byłoby się zmierzyć po wyleczeniu siebie( a tak
sie nie da, wycofac z życia tym jest to trudniejsze wszystko).Najwłaściwsze na
tym etapie wydaje się aby nie prowadzić takiej walki z objawami lecz zająć się
przyczynami powstawania. Chyba jednak żadna z nas nie ma tyle cierpliwości,
wiadomo że każdy wygrany dzień wpływa na nasz humor, sylwetkę.. itd..
U mnie ostatnio huśtawka raz dobrze raz źle, więc boję się kolejnych dni i
wszystkich stresujących sytuacji.
"...nadmierne objadanie się lub głodzenie wynika prawie zawsze z braku miłości
do własnej osoby".. co o tym sądzicie?

[kasiolda]

tak...powoli dorastam do tego..mam na mysli robienie cos dobrego dla
siebie..potrzebowalam tych kilku dni na przebolenie tego co sie wydarzylo..wiem
ze nie moge byc pewna..nie wiem co bedzie jutro..ale mysle ze do jutra wroce do
siebie..uspokoje sie..zaczne normalnie funkcjonowac..co do znalezienia przyczyn
to pracuje nad tym z pscyholozka..powoli sobie uswiadamiam i ona mi w tym
pomaga co powoduje ze jem..wiele w moim zyciu sie wydarzylo..wczesniej nie
zdawalam sobie z tego sprawy..co powoduje ze jestem w tej a nie innej
sytaucji..teraz rozumiem ze nie jeste slaba,inna,zle skonstruowana,po prostu
wiele przeszalm i nie potrafilam sie z tym uporac..ale bedzie lepiej..wierze w
to..im bardizej zaglebiam sie w siebie..tym zaczynam lepiej o sobie myslec..ale
zawsze jest starch..tak jak ty boje sie kolejnych dni..bo wszystko moze sie
zmienic..o 180 stopni..ale coz..mysle ze kiedys nauczymy sie zyc mimo
przeciwnosci losu,radzic sobie z nimi,zyc na jednym poziomie a nie przechodzic
od stanu euforii do totalnego dna...czego sobie i wam zycze z calego
serca..3majcie sie cieplo!!!

[kasiolda]

nieprawda..jeszcze nie doroslam..nie wrocilam do siebie..mam jeszcze wiekszy
metlik w glowie,nie chce juz sie nad soba uzalac,ale nie wiem co mam ze soba
zrobic..stoje na skrzyzowaniu,przede mna wiele drog,nie mam pojecia ktora
wybrac,na ktora sie zdecydowac..jak pokierowac sowim zyciem,wiem najprosciej
zapytac siebie czego sie tak naprawde chce...no wlasnie problem w tym ze ja nie
wiem,lub wiem ale po chwilii to sie zmienia..boje sie popelnienia bledu..nie
moge jednoznacznie powiedziec tak to jest to,a co jak sie okaze ze to nie jest
to,ze marnuje czas...mam mnostwo pomyslow na zycie,24 godziny na
dobe..codziennie inny..ktos powiedzial mi ze jestem jak balon ktory miota
sie,lata od jednego miejsca do drugiego...tak wlasnie jest...nie umiem sobie z
tym poradzic..mysle jedno,mowie to,zaraz mysle drugie,glupio mi drugi raz
odezwac sie i powiedziec nie juz tak nie mysle,minelo 5 minut i zdazylam
zmienic zdanie...nie wiem tez juz jaka jestem,jak powinnam sie zachowywac..nic
juz nie wiem,w nic nie wierze...

[szczesliwawa]

Kasiolda...
A oprócz jedzenia, lubisz robić coś jeszcze? Może idź tym śladem... Wiesz,
świat daje nam tyle rozmaitych możliwości, że czasem ciężko się zdecydować. Ale
jeśli zaczniesz robić to, co lubisz, z czym jest Ci dobrze i co się z Tobą
zgadza, może troche Ci samoocena podskoczy? No i koniecznie terapia...

Ja jutro wykupuję leki, że tez one takie drogie są... Ale uzbierałam...
Trzymajcie za mnie kciuki... Żeby się udało i żeby mi psychiki za bardzo nie
rozjechały na masło...
Pozdrawiam cieplutko...
Sz

[kasiolda]

no wlasnie..jest kilka rzeczy ktore lubie robic i nie wiem co wybrac..nie wiem
co by bylo dla mnie dobre...na razie zostane przy turystyce i
rekreacji,poczekam,moze za szybko uznalam ze to nie jest to,w ten sposob nigdy
nic nie zrobie,nie osiagne..a nawet jesli to nie bedzie to,to zawsze moge za
rok sprobowac na anglistyke..
ja sie wykosztowalam na psychologa,na szczescie w przyszlym tygodniu bede miala
przyplyw gotowki,bedzie na nastepne wizyty...
3mam kciuki i zeby jak napisalas psychiki za bardzo nie rozjechaly na
maslo..cokolwiek to znaczy ;)))