autorytet

[Gość: kate]

Co zrobic, kiedy kobieta w rodzinie traci autorytet. Kiedy dziecko nie
reaguje na slowa matki, lecz czeka az ojciec potwierdzi i zareaguje. Kiedy ma
odmienne zdanie od meza, jest to zawsze zle zdanie. I może to jest odpowiedz
na pytanie.
Nasze dzieci SA doskonalymi obserwatorami. Widza znakomicie co się
dzieje w ich domach, choc nie zawsze mowia. Czekaja z tym na
wlasciwa „okazje”. I to w jaki sposób maz traktuje zone widac w relacji
dziecka do swojej matki. Poniekąd powiela behawioryzm swojego ojca. Chce być
tez taki jak on, zwłaszcza syn. Ale jaka jest rola matki? Czy powinna
pogodzic się z tym, ze jest cieniem swojego meza? Ze glowa domu jest ojciec
i to on zawsze wydaje werdykt, mimo ze nie zawsze słuszny…

[alfika]

rozmawiałabym z partnerem! -
o współdecydowaniu,
o wzajemnym szacunku dla swoich punktów widzenia,
o wspieraniu swoich decyzji nawzajem przed dzieckiem - ewentualnie o
przedyskutowaniu, kiedy inna decyzja wydaje się lepsza,

popatrzyłabym, czy ja nie popełniam tu jakiegoś podstawowego błędu - moze to
być na przykład usilne narzucanie odmiennego rozwiązania, żeby się przekonać,
że "będzie po mojemu", dyrygowanie, od którego partner usiłuje jakoś uciec,
unikanie podejmowania decyzji, zrzucanie decyzji na "głowę rodziny" i stawianie
się w roli kobietki, która sobie nie poradzi

popatrzyłabym na wiek dziecka, płeć i poczytała o relacjach w rodzinie, na ten
przykład ("Żyć w rodzinie i przetrwać" J. Cleese i R. Skynner - naprawdę
warto!)

[Gość: kate]

a myslisz ze co ja robie? Staram sie rozmawiac, lecz maz-pedagog uwaza, ze z
racji swojego wieku oraz funkcji mam przyjac ze to on moze miec racje. I co?

[alfika]

co u Was oznacza racja wieku i funkcji?

[Gość: kate]

maz jest starszy 12 lat. Jest nauczycielem z 15 letnim stazem, co oznacza w
jego mniemaniu, ze ma doswiadczenie w rozwiazywaniu konfliktow. Czasem odnosze
wrazenie, ze traktuje mnie jak swoja uczennice albo swoje drugie dziecko.
Cholernie ciezko sie zyje w takim zwiazku, gdzie poniekad jest sie traktowana
na rowni ze swoim dzieckiem

[alfika]

a jak było do tej pory? cały czas tak samo?
jak reagowałaś?

[Gość: kate]

jeszcze kilka lat temu sie buntowalam, walczylam, ale zauwazylam, ze to nic nie
wnosi w zwiazek. Zaczelam sie oddalac od niego i chyba skutecznie. Przyjelam
wszystkie jego nawyki, maniery i nauczylam sie z nimi zyc. Wlasciwie
zaakcepowalam sytuacje. Ale pojawil sie nowy problem. Problem dziecka. Syn
widzi, ze nie mam za duzo do powiedzenia w domu i chyba zaczyna rowniez
zachowywac sie jak ojciec.
Chcialam odejsc w czerwcu, ale maz powiedzial, ze mam sie zrzec dziecka, to
wtedy da mi rozwod, jesli tego nie zrobie to moge sie pozegnac z ugoda. Zrobi
wszystko, zeby syn zostal z nim. No i znowu zaczelam sie bac. Nie wiem, czy to
prooawda, czy moze mi odebrac dziecko. Ale nie ruszam tego tematu, choc mysle,
ze za pare lat i tak odejde. Moze jak syn podrosnie

[alfika]

wiesz, ja chyba na takim etapie poszukałabym terapeuty, który pomógłby, po
poznaniu dokładnie Twojej osobowości, układów z mężem - ustalić, z jakim
rozwiązaniem byłoby Ci najlepiej

super by było, gdyby mąż zdecydował sie na terapię małżeńską - zawsze mozesz to
zaproponować, tym bardziej, ze chodzi o Wasze dziecko i o to, czego Wasz syn
się uczy o rodzinie - widząc, jak jest między Wami
nie znajdziesz rozwiązania na forum, najwyżej dowiesz się, ze albo Ty jesteś
winna, albo Twój mąż to łotr -
jeśli sprawa otarła się o pogróżki co do rozstania i odbierania sobie dziecka -
próbowałabym pokojowo załatwiać tematy, które Was dzielą, starała się rozumieć
i widzieć dobrą wolę partnera, ale też poszukałabym profesjonalnej pomocy dla
dobra Was wszystkich

[Gość: kate]

ludze sie jednak, ze wiele spraw mozna rozwiazac, dowiadujac sie cos od ludzi,
ktorzy badz co badz cos przezyli. Opisuja pewne zdarzenia z wlasnego
doswiadczenia. Maja wiedze praktyczna. I chyba tego szukam. Porownania. Jak
kobiety radzily sobie w podobnych sytuacjach i jak z nich wyszly.
Any way dzieki za wsparnie
pozdrawiam
K

[alfika]

wiesz, trudno jest mówić o autorytecie u dziecka, jak pisałaś w pierwszym
poście, skoro do tego trzeba współpracy męża, a nie podchwytliwych metod
- a Wasze małżeństwo jest w punkcie, gdzie najpierw, jak mi się wydaje,
należałoby wypracować od nowa porozumienie

to tyle

powodzenia życzę!

[procesor]

Dlaczego za niego wyszłaś?
Jaką twoja potrzebe zaspokoił związek z nim? Oprócz miłości (zakaładam że była
na poczatku).

[Gość: kate]

a dlaczego ludzie sie pobieraja? Jak myslisz? A dlaczego po latach okazuje sie
ze jest inaczej niz sobie wymarzylismy? Jak myslisz?
Sa pytania, na ktore nie znam odpowiedzi. Dlatego szukam pomocy. Pomocy w
ludziach, korzy mieli podobne sytuacje i sobie w nich poradzili. I otrafia
udzielic kilka cennych wskazowek

[procesor]

Gość portalu: kate napisał(a):
> a dlaczego ludzie sie pobieraja? Jak myslisz? A dlaczego po latach okazuje
> sie ze jest inaczej niz sobie wymarzylismy? Jak myslisz?

Kobieto, ludzie pobierają sie zróżnych powodów. Dlatego spytałam - z jakiego
powodu TY się związałaś z tym a nie innym facetem? Nie wiesz? Skąd ta agresja
na normalnne pytanie??

A dlaczego jest inaczej niż sobie wymarzyliśmy? Bo się oszukiwalismy. Albo
wolelismy zamykac oczy na to co sie dzieje..
Samo się nic nei dzieje.

> Sa pytania, na ktore nie znam odpowiedzi. Dlatego szukam pomocy. Pomocy w
> ludziach, korzy mieli podobne sytuacje i sobie w nich poradzili. I otrafia
> udzielic kilka cennych wskazowek

Są pytania na które odpowiedź znamy aż za dobrze - i dlatego boimy sie te
pytania zadac samemu sobie..
Zadawanie pytań - szukanie na nie odpowiedzi - to właśnie sa te cenne wskazówki
na których ci zalezy.
Kto pyta nie błądzi, pamietasz przysłowie??

Dlaczego więc za niego wyszłaś?

[Gość: kate]

poniewaz nie bylo innego w poblizu...

[procesor]

Gość portalu: kate napisał(a):
> poniewaz nie bylo innego w poblizu...

Taaaak..
Z mężem tez tak rozmawiasz??

Kochałaś go?
Wpadłaś i szybki slub?
Byłaś zafascynowana jego urodą?
Dawał ci poczucie bezpieczeństwa jakiego nie zaznałaś w domu? Taki tatuś?
Chciałaś koniecznie wydostac sie spod włądzy rodziców, byle szybciej?
Dzieliliscie wspólne pasje? Zaprzyjaźniliscie się w pracy?
On cie wybrał - a ty byłaś tym tak zachwycona że gdy zdecydował o slubie od
razu bez namysłu sie zgodziłąś?
Czułaś że kogos trzeba mieć bo latka lecą więc gdy sie nawinąl chętny szybko
sie zdecydowałaś?

Nie pytałam złosliwie, przypominam.
Sama przed sobą pzryznaj sie co było u podstaw waszego małżeństwa.
Ostatecznie w dzisiejszych czasch częściej pobierają sie mniej więcej
rówiesnicy. Twój mąż jest sporo starszy - 12 lat. Czy ty aby nie byłaś jego
uczennica?? Bo znam i takie pary.

Nie złość sie na mnie tylko odpowiedz normalnie.

PS

[procesor]

Sama słusznie zauważyłąś że dziecko bierze przykłąd z ojca.
Trzeba więc wyprostowac relacj emiędzy wami by z dziekciem tez mogło sie udac..
A tak w ogóle - to ile lat ma dziecko? Bo to też istotne, inaczej gdy olewa cie
dwulatek w okresie słynnego buntu dwulatka, inaczej gdy nie słucha 9-latek a
jeszcze inaczej gdy to chłopie 15-letnie..

[Gość: kate]

tak wiec calkiem szczerze, to:
po pierwsze - Chciałam koniecznie wydostac sie spod włądzy rodziców, byle
szybciej?
a po drugie:
Czułam że kogos trzeba mieć bo latka lecą więc gdy sie nawinąl chętny szybko
> sie zdecydowałam?
i poniekad bylam jego uczennica.

nie ma w tym co pisze zlosci:) Chyba troche zawstydzenie sytuacja

[procesor]

:)
Sama widzisz ty dorosłaś - a on tego nie zauwazył!

To chyba dość częsty problem w związkach z dużą róznica wieku - to, że partner
nie zauważa "dorośnięcia" swojego współmałżonka. Ma pewien obraz w głwoei,
który sie nei zmienia. Ba, może sie czuc zawiedziony, że ta wpatrzona w niego
małolata, słuchająca go z nabożeństwem - stala sie mądra niezalezna, dorosłą
kobietą! Przeciez on sie żenił z kims innym!
Musisz zrozumiec co on czuje - i zdecydowac czy chcesz być z nim, ustanowić
nowe zasady w wwaszym związku - uwzględniające zmiany jakie zaszły w tobie i
ewentualnie w nim (hehe, starość - żartuje).
Bez powaznych rozmów - broń boże nie przy dziecku! - się nie obejdzie.
Ale ty musisz się najpierw do tego przygotowac, nauczyc bronic swojego zdania,
argumentacji, przygotowac przykłady, no i przed wszystkim nauczyć sie spokojnie
reagowac na jego niezadowolenie, bo z pewnościa tak będzie.
Być może mediacja by sie przydała, czy jakąs terapia małżeńska.
Tylko uczciwie przyznaj sie przed sobą - widzisz dla was szansę? Kochasz go
jeszcze?

[Gość: kate]

wlasnie, wlasnie. Nie widze dla nas szansy, ale...dziecko. Czy go kocham -
odpowiedz brzmi nie. Poniewaz zbyt duzo sie stalo zlego, zebym mogla go dazyc
uczuciem.
Ale co z dzieckiem. Moj maz uwaza, ze dzieci z rozbitej rodziny sa zagubione.
Ze wszedzie widac, ze dom nie jest pelny. Ale co bedzie widac po dziecku, jesli
bedzie zylo w domu bez milosci. Ciagla rywalizacja miedzy rodzicami?

[procesor]

Gość portalu: kate napisał(a):
> wlasnie, wlasnie. Nie widze dla nas szansy, ale...dziecko. Czy go kocham -
> odpowiedz brzmi nie. Poniewaz zbyt duzo sie stalo zlego, zebym mogla go dazyc
> uczuciem.

No to gorzej.

> Ale co z dzieckiem. Moj maz uwaza, ze dzieci z rozbitej rodziny sa zagubione.
> Ze wszedzie widac, ze dom nie jest pelny. Ale co bedzie widac po dziecku,
> jesli bedzie zylo w domu bez milosci. Ciagla rywalizacja miedzy rodzicami?

Jeśli między rodzicami nie ma miłości - to juz jest rozbita rodzina..
Były na tym forum kiedyś watki gdzie dorosłe dziś dzieci rodziców co "dla ich
dobra" sie nie rozwiedli - właściwie każdy z nich zastanawiał sie w PO CO? ci
rodzice zgotowali im to piekło "pełnej rodziny", pełne nienawiści lub
obojetności, chłodu, pretensji, cichych dni..
Mozna być rozwiedzionym i wychowywac dziecko lepiej niz w pełnej rodzinie.
Rozwód się bierze przeciez z mężem/żona a nie z dzieckiem.
Nie jestem zwolenniczka rozwodzenia się, ale gdy patrzę na znajomą mojej mamy
mieszkająca w jednym mieszkaniu z mężem, gdzie każde ma klucz do swojego pokoju
i dwie odrębne lodówki.. gdy przypomne co ona mówiła.. jakja ten drań
oszukiwał.. To lepiej czasem sie rozwieść (lub żyć w separacji) niz grac farsę,
dobrze jeśli ne dramat.

[Gość: kate]

zgadzam sie z Toba. Ale szalenie trudno jest mo podjac decyzje. Czy to slabosc,
strach, czy obawa przed utrata? Nie wiem. Wydaje mi sie jednak, ze nie moge
jako matka opuscic dziecka. Musze przy nim byc. Moze mnie zauwazy? Moze bedzie
taki dzien, ze przyjdzie wlasnie do mnie? A odchodzac nie daje nawet cienia
szansy na to, zeby stworzyc relacje z dzieckiem.

[procesor]

Nikt nie mówi że to łatwe. :)
Życie w ogóle jest dośc skomplikowane.
A ile w końcu lat ma to dziecko?

[Gość: kate]

6 lat. A ja chce czekac az dorosnie i wtedy podjac decyzje. To troche dlugo...

[Gość: słaba żona]

Przykład negatywny,ku przestrodze.
Układy trochę podobne jak u Ciebie.
Mąż,szantażował mnie,a to rozwodem,a to odebraniem dzieci.
Na terapii rodzinnej z dumą opowiedział ,jak to grożbą
rozwodu "przywołał mnie do porządku".Pani powiedziała ;cyt.
"gdybyś ,to ze mną tak postąpił,powiedziałabym ci spie..j,
twoja żona jest w tej chwili zbyt słaba,żeby tak powiedzieć".
To nie była chyba dobra terapeutka,nie powinna tak wprost
mówić.
Ja do tej pory słaba jestem ,sama się za to nie szanuję.
Czy dzieci powinny mnie szanować?Powinny ,bo nie jestem złym
człowiekiem,jednak słabości się nie szanuje.
Nie szukaj odpowiedzi u innych.Jedni sobie poradzili,inni nie.
Zależnie od swoich doświadczeń ,będą mówić :poddaj się lub walcz.
Dla Ciebie nic z tego nie wyniknie.
Musisz odpowiedzieć sobie sama ,może z pomocą terapeuty.
Życzę Ci ,żebyś miała siłę i odwagę by wyjść z impasu.

PS.Pytanie dodatkowe:czy pracujesz i jesteś niezależna finansowo?

[Gość: kate]

na szczescie tak. Mam prace i nie musze prosic meza o pieniadze na cokolwiek.
Ale co z reszta?

[Gość: słaba żona]

Praca to duży plus,daje poczucie,że nie jesteś całkowicie
zależna od męża.
Co z resztą?Przeczytaj odpowiedż np.procesor i spróbuj
zastosować Jej rady.

[paco_lopez]

To moze byc zupełnie tez odwrotnie, czyli, ze wszystko jest correct co mówi
mamunia.

U ciebie z jednej strony, to sposób traktowania ciebie przez męza a z drugiej
twoja umiejetnośc egzekwowania praw człowieka w najmniejszej komórce społecznej.
twoje zdanie nie jest na pewno zawsze złe, ale po prostu nie potrafisz nie
tracąc głowy uargumentowac swego punktu widzenia. Pójśc w lewo czy w prawo to
zadna róznica, a w układzie rodzinnym najlepiej jest jesli raz idziemy w lewo a
raz w prawo, o ile nie okazuje sie szczęsliwie, że wszyscy chcemy iśc np w lewo.
Proszę, nie trac gruntu pod nogami.