Znów ciężko

[mona.blue]

Myślałam, że po śmierci taty opieka nad mamą to już będzie dużo lżej. A tu iluzje się rozwiały, to jednak Altzheimer. Trzy dni temu, po prawie dwóch nieprzespanych przez mamę nocach włączyły się urojenia i agresja. Dobrze, że udało się szybko skonsultować z psychiatrą, bo już było bardzo źle. Po ustawieniu na nowo leków na razie jest spokojna. Ale mnie to bardzo ruszyło, denerwuję się czy się to się nie powtórzy i smutno mi.

[brightsun]

Trzymaj się

A zupełnie poważnie czy to nie tak że ten optymizm miałaś bo pracujesz na życzeniach a nie faktach?

[brightsun]

Tzn życzenia trzymania się też były na poważnie 😆

Jakoś mi się głupio to ujęło chyba bardziej o takie btw chodziło, sorrka 🤦‍♂️

[mona.blue]

brightsun napisał(a):

> Tzn życzenia trzymania się też były na poważnie 😆
>
> Jakoś mi się głupio to ujęło chyba bardziej o takie btw chodziło, sorrka 🤦‍♂️
>
Nie szkodzi, zrozumiałam dobrze 🙂

[mona.blue]

Pewnie tak. Mam gdzieś głęboko zakodowane, że życie może w końcu będzie spokojne, dobre dla mnie.

A to jest iluzja, której trudno mi się pozbyć. Życie jednak daje oprócz dobrych chwil też złe, trudne.

[brightsun]

Wracamy do sprawczosci. Czemu oczekujesz że życie się dla Ciebie jakieś stanie? Życie się robi jakimś.

Oki element przypadku też jest ale znośniejszy gdy działamy tak że nie zaskakuje nas tylko jakiś ślepy traf

[brightsun]

Wracamy też znowu do szklanki do połowy pełnej albo pustej. Zupełnie nie ironizując czy nie jest tak że niedocenianie tego co się ma jest jakimś grzechem? Czy we wspólnocie nie uczyli Cię i nie przesiaknelas jakąś wdzięcznością?

[brightsun]

Eksperymencik. Styczeń był mega ciężki, spadek, nuda po atrakcyjnych świętach, w chol pracy i straszna jedna wtopa, która wsadziła w kosz dużo tego co zrobiłem w grudniu, choróbska, wredna zima, ząbkowanie, wejście w nowy nurt, podsumowanie poprzedniego, sresujacy koniec i zmiana terapeuty. Fak, schudło mi się.

Wszystko przypadek? I wszystko samo zło, no nie?

Spróbuj może na kimś zacząć kształtować pewne postawy a może wtedy zaczniesz też na sobie?

[brightsun]

Btw, ja w ogóle właśnie uważam że Tobie by spojrzenie na innych mega dobrze zrobiło.

Mój borderek w założeniu ma egocentryzm i też trochę syndromu ofiary. To niesprawiedliwe, ja cierpię bardziej, najbardziej, nikt nie rozumie, nikt tego nie przeżył, dlaczego mnie to spotkało, dlaczego wszyscy mnie opuszczają i nikt mnie nie rozumie.

I coś Ci powiem. Grudzień i styczeń to właściwie takie miesiące że powinienem powiedzieć że my mamy straszny kryzys w związku, bo się strasznie ścieramy. A czemu?

Ano dlatego że ustalamy sobie przestrzeń na swoje emocje. Nie tylko ty jesteś zmęczony, hej, kochanie nie tylko ty dziś byłaś w pracy, teraz ja mówię, nie, nie będę dziś workiem na twoje emocje, chcę być sama, nie, dzisiaj nie mogę. Mocny moment bo jesteśmy styrani. Dlatego między innymi się na ferie teraz rozdzieliliśmy. Ale nie o tym.

Znowu o tym że naprawdę ani Ty, ani ja, ani większość ludzi to nie są najbardziej skrzywdzone istoty i nie zawsze przez los.

Podsyłam, to ostatnio nasza ulubiona piosenka z żoneczką, raz ja nucę, raz ona, raz razem

youtu.be/mlC0VDfp7PA?si=8vWrEY2qNjA9GAKy

[mona.blue]

Wiem, że wiele znajomych osób ma trudne przeżycia obecnie, szczerze o tym mówimy. Fakt, że ja za bardzo skupiam się na swoich, wychodzi ten syndrom ofiary i egocentryzm.

[mona.blue]

Co do wdzięczności to owszem uczą, że trzeba dziękować Bogu, ale ja za trudne wydarzenia nie umiem, umiem dziękować, że pomaga mi przez nie przejść, ułatwia pewne rzeczy, tak to widzę.

[brightsun]

Czyli nie widzisz wspomnianego sensu w różnych stratach. Ok,on nie jest zawsze ale często. Często w ogóle jest tak, że straty nie ma w sensie takim że się straciło wyobrażenia o sobie

[brightsun]

Nikt Ci nie pomaga!Sama masz w sobie tyle siły.

A nie mówiłem, że bozia w poczucie własnej wartości wali i żeruje na niskim i na braku sprawczosci?

Zaraz powiesz że masz sprawczosc bo o łaskę sprawczosci się pomodlilas. Nie, przepracowałaś coś w sobie tak naprawdę

[brightsun]

Nie chodzi o dziękowanie za złe, to już by kuriozalne było, syndrom sztokholmski. Chodzi o to na ile dostrzegasz i dziękujesz sobie za to co dobrego zrobiłaś

[brightsun]

I też jakąś uczciwość która by sprawiała że masz pozytywne rozczarowania. Bo u Ciebie ciekawie, rzadko doceniasz plusy a nie wiadomo z jakich przyczyn nagle hurraoptymistycznie zakladasz że stan mamy będzie taki sam lub lepszy po śmierci męża

[mona.blue]

brightsun napisał(a):

> Nie chodzi o dziękowanie za złe, to już by kuriozalne było, syndrom sztokholmsk
> i. Chodzi o to na ile dostrzegasz i dziękujesz sobie za to co dobrego zrobiłaś
>
A tu to faktycznie nie dostrzegam i nie dziękuję sobie. Z tym że uczą nas dziękować Bogu, że to dzięki Niemu te dobre rzeczy jesteśmy w stanie robić.

[brightsun]

No i masz to co masz, wydaje Ci się pstryk i nagle życie za pomocą czarodziejskiej różdżki stanie się dobre bo dzięki komuś a nie Tobie ma się to stać. To życie pozbawione satysfakcji

[mona.blue]

Z tą sprawczoscią to faktycznie ważna sprawa, ale miałam na myśli takie sprawy jak choroba ojca, a później jego śmierć, teraz pogorszenie zdrowia mamy i jeszcze inna strata niezależna ode mnie i dlatego mówię o tym, że życie przynosi trudne wydarzenia. Ja próbuje sobie z nimi radzić, ale łatwo nie jest.

[brightsun]

Ale czy ktoś obiecywał że ma być łatwo? 😆

[mona.blue]

No właśnie nikt, ale ja sobie urojłam, że kiedyś będzie.

[brightsun]

Raczej serio bym obstawiał wpływ kościoła, zupełnie tbh

[brightsun]

Ja to bym do terapii polecił Ci naszego znajomka 😆

Bo pracuje m.in.na uzależnieniach a na nich praca polega na nie możesz płakać Bo gdyby mamusia dała szlaban za dragi jak miałaś 15 lat to by Cię tu nie było, nie jest winne miasto dające każdej knajpie koncesję i nie ta barmanka co Ci nalała chociaż już byłaś nawalona. Ty, Ty, Ty. I tylko Ty nie ci ludzie jesteś odpowiedzialna za resztę swojego życia. Zdarza się rzeczy nieprzewidziane ale pytanie jak będziesz z nimi pracować, od tego zależy ich sila rażenia. Czy mi się schudło czy schudłem?

[brightsun]

I uwierz ja czaję o co chodzi, bo wczorajszy dzień i dzisiaj mam straszne. Wiem zresztą co to oznacza bo zaczynam mieć schemat ale tym bardziej póki się jeszcze całkiem nie położyłem próbuję się ratować bo jak nic nie zrobię to zanim mi zacznie antydepresant działać będę leżał. Tak nawet na chad mam wpływ nie tylko w braniu leków, w wielu rzeczach

[brightsun]

Dzisiaj to już całkiem podzielam bo już nie wiem co ze sobą zrobić. Jeszcze nie mam obojetnosci, jeszcze próbuję coś wykrzesać z siebie ale to też źle bo mam ochotę się podnieść tak że skłonny byłbym poszukać w kurorcie lokalnych dilerów. No masakryczny głód.

Chciałbym żeby przeszedł ale wiem że to będzie oznaczało że to już będzie moment bez walki. No strasznie. Żebym jeszcze mógł spać. Jeść mogę jeszcze to plus bo tak w miarę sensownie.

Ale męczę innych, czuję. Siebie też męczę.

[mona.blue]

Wiem juz, że odpowiedzialność za swoje życie jest kluczowa, ja raczej płynęłam z prądem, czas ja podjąć.

[mona.blue]

Tylko jestem nieco zagubiona co do celów, do których chciałabym dążyć. Narzuca mi się codzienność, sprawy do załatwiania.

[brightsun]

Dbać o siebie i bliskich. Najprostszy a chyba uniwersalny

[brightsun]

I milej brzmiący, wzniosłej niż codzienność, sprawy do załatwienia 😆

[mona.blue]

Tak, dobry 🙂

[boggi_dan]

U mnie to teściowa straciła pamięć. Szwagierka to wykorzystała i oddała ją do domu opieki. Gdzie zmarła. Nawiasem do sióstr zakonnych choć była niewierząca. Leżała pod takim obrazem Jezusa. Co wyprawiała wcześniej to nie będę opisywał. Bo to drastyczne. Musisz przeżyć to i niech ci Bóg da siłę. Ile się Ty męczysz z tym dziewczyno. Tylko Ty wiesz.