straciłem wiarę w boga

[Gość: xawery]

nie stalo sie to nagle, lecz narastalo w mojej duszy ,sercu i umysle od
dluzszego czasu. po tylu latach czuje sie oszukany, zamroczony falszywa
rzeczywistoscia kreowana przed mna. zabrano mi wolnosc wyboru katolicka
doktryna przewodnia panstwa i spoleczenstwa, chrztem, lekcjami religii w
szkole. nie dano mi mozliwosci swobodnego wyboru

[Gość: ADAM]

witaj w klubie
###
a w cos wierzysz?

[Gość: Luty]

To fajnie, teraz mozesz sam sobie go poszukac...

[back.door]

W kościół nie ma co wierzyć i chyba raczej zdegustowany jesteś próbą ubrania
wiary w rytuał, ścisle określony. Drogę do Boga - myslę, że znajdziesz sam,
jeśli masz taką potrzebę, a najważniejsze byś chyba nie stracił WIARY. Po
prostu Wiary i nie utożsamiam ją z tą wiarą, rozumiesz?

[Gość: Hubert]

Bog to nie Kosciol.

Pozdrawiam Hubert

[Gość: Hubert]

Ktos powiedzial ze Bog nie lubi religii.
Mysle ze cos w tym jest.

Pozdrawiam Hubert

[Gość: Imagine]

Hubert, skoncz te farmy, jaki bog, jaki ktos, jaka religia ?

[blue_as_can_be]

Imagine, lepiej skladaj swoje origami, a Huberta jak sie chcesz czepiac to na
innych watkach. bo to akurat ladnie powiedzial. o.

[Gość: Imagine]

ale ja lubie tego Huberta, a jak kogo lubie to go ... opieprzam.

[blue_as_can_be]

ja tez go lubie. ale jak dobrze gada, to mu mowie: Hubert, dla odmiany zgadzamy
sie tutaj...

[Gość: Hubert]

> ale ja lubie tego Huberta, a jak kogo lubie to go ... opieprzam.

No to ladne klocki.

[Gość: Hubert]

> innych watkach. bo to akurat ladnie powiedzial. o.

"To akurat"? A co? Moje inne wypowiedzi to nieladne?

[blue_as_can_be]

ladne to one sa... ale zgadzam sie z Toba mniej wiecej w polowie przypadkow.

[Gość: Hubert]

A co nie wierzysz w Pana Boga, aniolki, elfy i Sw. Mikolaja?

Pozdrawiam Hubert

[Gość: Kinga K.]

Może wróci? Ja właśnie odkręcam wypiskę, formalnie nie jestem katoliczką bom
się wypisała. Teraz to będzie cyrk za to!

STRACILES WIARE W BOGA CZY W KOSCIOL?

[Gość: Ania]

[Gość: Buka]

A ja to nigdy nie miałam wiary w Boga i to dopiero był czad! Do spowiedzi -
udawać, do komunii - udawać, w pierwsze piatki - udawać: bo jak inaczej może
niewierzące dziecko w katolickim domu..?

[mskaiq]

Mysle ze religia to jest nasz sposob widzenia Boga, to nie Bog ja stworzyl.

[7seven]

jeśli religie to tylko sposób widzenia...
stworzony przez ludzi
to gdzie i kim naprawdę jest Pan Bóg?

[sdfsfdsf]

szkoda ze nie wiem jak to jest bo nigdy tej wiary nie mialem
czy to tak jak zgubic swoj ulubiony dlugopis?
ja gubie dziesiatki i dziesiatki kupuje

[procesor]

Czuć sie oszukany możesz.

Ale WYBORU nikt ci nie odebrał.
Zawsze możesz zabrać swoje zabawki i np. pojść do innej piaskownicy. Albo
zupełnie zmienić miejsce zabawy..

Najłatwiej powiedziec "a bo oni to mi....".
:P
Są tacy co sie wypisują, sa tacy co po prostu wierzą i z żadną religią sie nie
utożsamiają, są tacy co zmieniają kościół na inny albo w ogóle na islam
przechodzą..

Tylko ateizmu nie polkecam. :) Ateiści ponoć (statystycznie) żyja krócej....

[sdfsfdsf]

czyli umieraja piekni i mlodzi?
to ja sie zapisuje

[procesor]

sdfsfdsf napisał:
> czyli umieraja piekni i mlodzi?
> to ja sie zapisuje

Młodo umieraja wybrańcy bogów. :)

Czy zostałęs wybrany??
Nie?
Szukaj ogłoszęń o castingu.

PS. Czy inni tak jak ja nie widza przycisku >wyślij<?? Pole istnieje ale napisu
nie widać u mnie..

[horney79]

bo tak naprawde religia to opium dla ludu, bo jak niby inaczej zapanowac nad
masa!? wiara to cos zupelnie innego...

wiara

[mag_nes]

horney79 napisała:

> wiara to cos zupelnie innego...

A co? Chętnie się dowiem.

[horney79]

postaram sie odpowiedziec, aczkolwiek to ambitne zadanie, a ja mam dzisiaj
chaos w glowie, poza tym wiara jest w sferze odczuwania, a o tym trudno
konstruktywnie pisac;
religia to kodeksy, kosciloy, synody, interpretacje, dekrety, ludzie pracujacy
w instytucji...
wiara to Twoje prywatne odczuwanie, Twoj swiat emocji, wiara to takze
zaangazowanie oraz ufnosc, ze jest jakas sila, ktora mi towarzyszy i nade mna
czuwa. Moje odczuwanie nie pokrywa sie z instytucjonalizmem, dlatego dla mnie
te slowa nie sa jedna kategoria. Zreszta nie jestem ekspertem w tej
dziedzinie, bo sama mam szereg watpliwosci i to od lat. A dlaczego religia to
opium dla ludu? o tym powstaly juz opasle tomiska...

[mag_nes]

Droga Horney,

co do religii jako instytucji - zgadzam się z Tobą całkowicie. Tu nie ma żadnych
wątpliwości. Instytucje, które wykreowały sobie prawo do rzekomego "zarządzania
duchowością", w gruncie rzeczy tego prawa nie mają. Ja im nie daję prawa do
zarządzania moją duchowością.

Co do tej drugiej kwestii, czyli tego, co nazywasz "wiarą" - mam pewne subtelne
wątpliwości. Jedną z form realizowania duchowej ścieżki życia, promowaną przez
niektóre religie-instytucje, jest taka forma duchowości, która wymaga właśnie
"wiary", czyli nie dopuszcza do samodzielnego kontaktu z "tym czymś" (z
boskością, z Bogiem, uniwersalną siłą czy jakkolwiek to nazwać). Przy takim
podejściu bezpośredni kontakt z Bogiem mają jedynie wybrani, a inni, na
podstawie ich relacji mają "wierzyć". Dla niektórych instytucji religijnych
rozpowszechnianie słowa "wiara" jest bardzo komfortową sytuacją. Bo w ten sposób
przekonuje się tych, nad którymi sprawuje się władzę, że tylko tak można
uczestniczyć w boskości świata.

Dlatego jako formę "uprawiania duchowości" - wykraczającą poza jakiekolwiek
instytucje, wolę coś, co bym nazwał "byciem jednością z Wszechświatem" albo
równorzędnie "byciem jednością z Bogiem". Jednym z etapów czy przejawów na tej
drodze do boskości, czy na drodze "zwiększania bliskości z Bogiem" może być
wiara, bo ona pomaga w pracowitym wykonywaniu kolejnych kroków na tej drodze.
Ale naturalnym i nieodłącznym partnerem wiary jest wątpienie. Idą trzymając się
za rękę; raz jedno, a raz drugie jest bardziej widoczne.

Pozdrawiam,

Mag

[horney79]

mag_nes napisał:

> Co do tej drugiej kwestii, czyli tego, co nazywasz "wiarą" - mam pewne
subtelne wątpliwości. Jedną z form realizowania duchowej ścieżki życia,
promowaną przez niektóre religie-instytucje, jest taka forma duchowości, która
wymaga właśnie"wiary", czyli nie dopuszcza do samodzielnego kontaktu z "tym
czymś" (z boskością, z Bogiem, uniwersalną siłą czy jakkolwiek to nazwać). Przy
takim podejściu bezpośredni kontakt z Bogiem mają jedynie wybrani, a inni, na
podstawie ich relacji mają "wierzyć". Dla niektórych instytucji religijnych
rozpowszechnianie słowa "wiara" jest bardzo komfortową sytuacją. Bo w ten sposób
przekonuje się tych, nad którymi sprawuje się władzę, że tylko tak można
uczestniczyć w boskości świata.

No wlasnie, sam sobie poniekad odpowiedziales na pytanie. A dlaczego zaklada z
gory zakaz bezposredniego kontaktu: bo wtedy ma pozycje, ze to tak
okresle 'monopolisty' na odczuwanie wiary. Nie rozumiem wiec, skad te 'subtelne
watpliwosci', skoro sam nie godzisz sie na zarzadzanie Twoja duchowoscia. Jak
juz pisalam duchowosc i wiara nie sa dla mnie rownoznaczne z pojeciem 'religia'

> Ale naturalnym i nieodłącznym partnerem wiary jest wątpienie. Idą trzymając
się za rękę; raz jedno, a raz drugie jest bardziej widoczne.

Dokladnie, kto nie watpi, nie zadaje pytan

rowniez pozdrawiam

[ziemiomorze]

mag_nes napisał:

> wątpliwości. Instytucje, które wykreowały sobie prawo do
rzekomego "zarządzania
> duchowością", w gruncie rzeczy tego prawa nie mają. Ja im nie daję prawa do
> zarządzania moją duchowością.

Mam wrazenie, ze 'one sobie nie wykreowaly' - daja je im wierzacy, taki troche
autsorsing na zasadzie 'ja nie mam pojecia/glowy/czasu/odwagi, wiec wy tu
rzadzcie'. Jesli jest w tym jakis boski plan, to polega on na tym wlasnie, zeby
wobec wyboru 'zarzadzaja oni - zarzadzam ja' - zadecydowac. Na decyzji, akcie
swiadomym, refleksyjnym, bez bezmyslnego kupowania gotowego produktu.

Mam wrazenie, ze to, co opisujesz jako 'pewna forme duchowosci' ma sie do niej
nijak. Przyzwyczajenie i zapychanie potrzeby autentycznego kontaktu
instytucjonalnym erzatzem trudno nazwac 'wiara', latwiej 'bezpieczna wygoda'
(nasuwa mi sie tu analogia miedzy swoimi wlasnymi emocjami a emocjami, ktore
mozna odczuc, ogladajac reality show).
I - jesli wiara jest wynikiem doswiadczania - watpliwosci znikaja, bo
nieistotna staje sie odpowiedz na pytanie 'czy jest czy go nie ma'.

z

[mag_nes]

mag_nes napisał:

> Instytucje, które wykreowały sobie prawo do rzekomego "zarządzania
> duchowością", w gruncie rzeczy tego prawa nie mają.

ziemiomorze napisała:

> Mam wrazenie, ze 'one sobie nie wykreowaly' - daja je im wierzacy

Wykreowały setki lat temu, w sposób dość bolesny, z "oparzeniami dziesiątego
stopnia" eliminując tych, którzy nie dawali im prawa do zarządzania. Pozostali
niemal jedynie ci, którzy dawali im "autsorsing" i później ich równie potulni
potomkowie. Nie dziwota, że obecnie to prawo, jak piszesz, "dają im wierzący".

[ziemiomorze]

E tam, kontynuujesz krzywawa wizje 'czlowieka jako ofiary anty-duchowego
spisku', ktora przedstawil xawery. Kazdy ma wybor - ja to doceniam, bo nie
mialabym go jesli by instytucja-smok nie istniala. Co to za wolnosc, ktora sie
dostaje za darmo? Jak i z ktorej strony niby mialabym docenic? Jesli za to sie
placi cierpieniem i rozterkami, godzinami przegadanymi z madralami i
przyjaciolmi, a nade wszystko - jesli jest wynikiem decyzji, to dopiero wtedy
jest cos warte i dopiero wtedy buduje siebie.

Instytucje powstaly wieki temu, zgoda - jakie jednak ma to znaczenie, jesli
kazdy moze (nadal, przy najbardziej restrykcyjnych systemach) dokonac aktu
samodzielnego wyboru? Ja to doceniam, te trudnosc,

[ziemiomorze]

Kto Ci zabral mozliwosc wyboru? Mi sie uparcie wydaje, ze wolnosci sie
dac/zabrac nie da, to jedna z tych rzeczy, ktora sie samemu zdobywa (lub
oddaje). Byc moze wlasnie ku wolnosci zmierzasz, o ile przestaniesz myslec o
sobie jako o ofierze, ktora 'oszukano i zamroczono'. Takie myslenie wiele
ulatwia, nie prowadzi natomiast donikad.

Jesli sie bylo wychowywanym w silnym religijnym systemie, z wszystkimi jego
prawdami i trywializacja tychze - dziura po Bogu moze byc wielka i bolesna;
nadal: jesli potraktujesz to jako etap do czegos konstruktywnego, bog pojawi
sie znowu - niekoniecznie w tej postaci, jakiej oczekujesz (a raczej na pewno
nie).

Z bogiem jest o tyle wygodnie, ze kazdy ma takiego, jakiego potrzebuje. Nie
zrozum mnie zle, nie mam intencji byc cyniczna: chodzi mi o to, ze bog kazdemu
daje sie doswiadczac w postaci takiej, jaka on jest gotowy ogarnac (i zupelnie
sie nie upieram, ze bog istnieje - dla mnie to nie ma wiekszego znaczenia).
Nie wiem, czy jasno pisze, wiec moze opowiem o snach.

Jak pare innych istotnych watkow, bog sie w nich czesto pojawial, zwlaszcza od
czasu ostatecznego kryzysu i krachu mojej, watpliwej jakosci zreszta, wiary
katolickiej. Mialam sen o bogu w pudelku po herbacie: byl zrobiony ze starego,
rozpadajacego sie papieru - papierowa lalka o egzotycznym wygladzie (mial nawet
mandzurski warkocz i spiczasty chinski kapelusz), pamietam zal, kiedy go
ogladalam, ze jest taki kruchy i ze nie przetrawa juz dlugo.
Inny sen - wlasciwie poljawa: drzwi mojego pokoju uchylaja sie, zagladaja przez
nie rozne postacie - miedzy innymi klaun, ktory zamiast twarzy mial trupia
czaszke - i z wyrzutem mowia do mnie, spiacej, ze 'ida szukac boga'.
Calkiem ostatnio natomiast doswiadczylam we snie boskiej obecnosci, bylo to
niesamowicie radosne i glebokie przezycie, obudzilam sie z takim dziwacznym
uczuciem wewnetrznego swieta; to gdzies pozostalo - swiadomosc tego miejsca i
tamtego uczucia. (Wierze, ze nie sni sie nic, co zewnetrzne).

Zmierzam do tego, ze bog sie zawsze gdzies czai - uwazna obecnosc gotowa do
kontaktu, ale inicjatywa jest Twoja, a mierzy sie ja nie tylko Twoimi checiami,
ale i mozliwosciami.
Mysle tez, ze na Twoim miejscu (mam wrazenie, ze bylam kiedys na podobym),
docenilabym fakt, ze wyrosles z pewnego modelu. Sa ludzie, ktorzy nigdy tego
nie doswiadczaja - co czesto konczy sie tym, ze wierza nie w Boga, ale
w 'bozie'.
Nie chodzi mi o to, ze religia katolicka jest 'infantylna'; chodzi o to, ze
kazda religie, w ktorej sie bylo wychowanym, trzeba swiadomie odrzucic, przejsc
potezny kryzys, aby po pewnym czasie wrocic do niej (lub innej) juz swiadomie
(i to jest wlasnie ta wolnosc, o ktorej pisalam na poczatku). Acha - mysle, ze
mozna tez wierzyc bez systemu (religii).

z.

PS Jesli Cie naprawde boli, poczytaj 'Fala jest morzem' Willigisa Jaegera.