Smutek zycia.

[arek_cz]

Trochę przekorny ten tytuł wątku ale właśnie tak jest zemną.
Od długiego czasu odczuwam właściwie tylko smutek.
Cóż - jestem sam od kilku lat, znajomi odwrócili się ode mnie i już nawet mnie
nie poznają. Przestałem odczuwać jakąkolwiek radość i sens życia. :(
Mimo ze już kilkakrotnie było lepiej to znów zaczynam popadać w taki stan.
I czasami myślę że może lepiej byłoby odejść z tego padołu.

Co wam drodzy forumowicze daje radość i poczucie sensu życia? Dom, praca
znajomi, ...
Czy można odzyskać poczucie sensu?
Ten post jest trochę chaotyczny ale pisze go właściwie po to aby wyrzucić to z
siebie bo może to cos pomoże.

Arek :(

[kwieto]

arek_cz napisał(a):

> Co wam drodzy forumowicze daje radość i poczucie sensu życia? Dom, praca
> znajomi, ...

Samo zycie.
To co sie zdarza, raz smutne, raz wesole. Niespodziewanie ciekawa pogawedka w
sklepie, piekne chmury o zachodzie slonca, szklanka soku stojaca obok, wykwintne
danie przyrzadzace bez okazji, zrealizowany pomysl, ktory nie ma zadnej wartosci
uzytkowej, ale daje radosc...

[arek_cz]

Własciwie masz racje samo zycie
Ale najgorsze jest to zo do mnie to nie przemawia. Moze juz nie potrafie sie
cieszyc.
A moze za duzo smutku poznalem juz w zyciu.

Arek :(

[kwieto]

Wierz mi, smutku nigdy nie jest za wiele, zeby nie moc sie cieszyc.

[Gość: fantasia]

> Czy można odzyskać poczucie sensu?

(ja nie wiem)
Ale po co?

ono naprawdę nie musi stanowić warunku szczęścia :-)

"ze wszystkich rzeczy świata zostaną tylko dwie -
dwie tylko - Poezja -
i Dobroć -
i więcej nic"

[Gość: ida]

Na smutek życia dobrze działa jakaś gruntowna zmiana w zyciu. Typu mowe miejsce,
nowi ludzie, nikt Cię nie zna, Ty też nikogo nie znasz... Na mnie bardzo dobrze
działaja przeprowadzki. Ktoś mogłby mi zarzucić, że to nie jest rozwiązanie, a
raczej ucieczka... Ale mnie taki wyjazd do innego miasta wyciągnął z wcale
niemałej depresji.

[Gość: dodo]

Gość portalu: ida napisał(a):
Na smutek życia dobrze działa jakaś gruntowna zmiana w zyciu. Typu
mowe miejsce , nowi ludzie, nikt Cię nie zna, Ty też nikogo nie znasz... Na
mnie bardzo dobrze działaja przeprowadzki. Ktoś mogłby mi zarzucić,
że to nie jest rozwiązanie, a raczej ucieczka... Ale mnie taki wyjazd do
innego miasta wyciągnął z wcale niemałej depresji.

do idowej recepty dodam jeszcze dwa slowa o pracy.
praca nie musi byc pasja zyciowa by zaczac stanowic sens sama dla siebie.
szczegolnie gdy sie pracuje dla kogos, gdy ma sie poczucie, ze czyjes
dobro, wygoda, czasem zycie zaleza od naszej pracy, jakos mniej sie
czlowiek zastanawia nad wlasnym bolem, strachem, samotnoscia,
smutkiem.
i to nie musi zaraz byc jakies powazne ratowanie zycia w er czy nauczanie
dzieci uposledzonych umyslowo, to moga byc rzeczy proste jak raz na
tydzien wizyta u starego czlowieka, ktorego nikt nie odwiedza (jestem
pewna, ze w kosciolach lub innych instytucjach moga cie z kims takim
skontaktowac), to moze byc kilka godzin tygodniowo darowanych
chorym albo niechcianym dzieciom, ktorym mozesz poczytac czy
zorganizowac zabawe, to moze byc w koncu udzial w jakiejs
wysmiewanej przez wszystkich akcji spolecznej typu "czyste gory".
pomyslow jest duzo.
poczucie dzialania bywa dla wielu radoscia sama w sobie a na pewno
moze dac poczucie dobrze spedzonego czasu. i to juz pierwszy krok to
radzenia sobie ze smutkiem.

[Gość: ida]

Gość portalu: dodo napisał(a):

> do idowej recepty dodam jeszcze dwa slowa o pracy.
> praca nie musi byc pasja zyciowa by zaczac stanowic sens sama dla siebie.
> szczegolnie gdy sie pracuje dla kogos, gdy ma sie poczucie, ze czyjes
> dobro, wygoda, czasem zycie zaleza od naszej pracy, jakos mniej sie
> czlowiek zastanawia nad wlasnym bolem, strachem, samotnoscia,
> smutkiem.

Tu sie troche nie zgodzę, ja swego czasu poświęcałam swój czas (nie była to praca
w sensie zarobkowym) właśnie dla takiego czyjegoś dobra. I wiesz co mnie
zniechęciło? Osoby, którym pomagałam wcale nie myslały o wyjściu z sytuacji w
jakiej się znalazły. Im było po prostu dobrze z tym, że to inni się za nich
troszczą... I w któryms momencie to wszystko zaczęło dawać mi dużo więcej powodów
do smutku niż do radości i satysfakcji...

[hatchi]

Na smutek i szukanie sensu zycia najlepsze jest zajecie sie codziennoscia. Im
wiecej bedziesz sie zastanawial nad takimi rzeczami tym bardziej bedziesz
nieszczesliwy. Najlepiej "zejdz z siebie" i zajmij sie zyciem. Dystans do
wszystkiego!!!!!
Na mnie taka metoda dziala:)

[Gość: fnoll]

ostatnio sie zreflektowalem, ze muzyka jakiej slucham, jej przezywanie,
odkrywanie, zdobywanie - daje mi duzo "sensu"

rozne "rytualy" powtarzajace sie kazdego dnia, jak wizyta w ubikacji, zmywanie
naczyn, kupowanie biletu w kiosku etc. daja mi tez sporo "sensu", sa jak
doskonale skoordynowane ruchy plywaka nadajace mu ped

czuje, ze wiele "sensu" ma tez w sobie dobry sen - w dobrym ku temu miejscu,
gdy spanie jest po prostu spaniem i poza spaniem nie zajmuje sie niczym

ale czy "sens" jest sposobem na "smutek"? chyba tylko "sens" walniecia piescia
w stol i jemu pokrewne - gdy przestajemy sie kulic przed tym co smuci, a
wracamy do robienia wlasnie tego, co jest do zrobienia

gdy jestem smutny to jakby leze i nie spie - co za niezdrowa kombinacja! albo
sie spi, albo sie nie lezy

no tak chyba nalezy

kto w to uwierzy?

pzdr

fnoll

[poison1]

Pocieszeniem dla mnie jest to, że takich ludzi, jak ja jest na świecie więcej.
Przykładem jest Twój wątek opisujący stan Twojego ducha, a jednocześnie mojego.
Myślę, że przychodzi taki moment zwątpienia (moment!, żeby tylko tak było) w
życiu wielu ludzi. Wyjścia z takiej sytuacji są różne, zależne indywidualnie od
sytuacji każdego z nas.
Za mało napisałeś o sobie. Czy naprawdę nie ma koło Ciebie nikogo, kto byłby
dla Ciebie sensem życia?.Matki, może własnego dziecka? A może to Ty właśnie
jesteś sensem , sam dla siebie? Przecież przedstawiasz jakąś wartość choćby dla
samego siebie? Musisz sobie uświadomić, że "nic dwa razy się nie zdarza" i ty
jesteś tylko jedyny, niepowtarzalny, tu i teraz.

[ellen]

Ale zwątpienia w co? Co takiego musiało się wydarzyć, żeby odczuwać długotrwały
smutek, bezsens? Ktoś Cię skrzywdził, odszedł?
Też miewam gorsze dni, ale one mijają, stanem dla mnie naturalnym jest pogoda
ducha.
Jest masa rzeczy, które mnie frustrują. Wiele takich, których nie potrafię
zmienić, choć chciałabym. Staram się o nich nie myśleć. Mam dwie nogi i dwie
ręce, parę oczu. Mam pracę, studia i przyjaciół. Czasem wyjeżdżam na urlop.
Czasem kupuję nową książkę, nową spódnicę. Czasem słucham muzyki. Czasem
obserwuję ludzi w tramwaju. To wszysko daje mi radość. Cieszy mnie, bo jest.
Przyziemne? Na mnie działa.
Cieszą mnie drobiazgi i to, że życie w dużej jego części wygląda tak, jakbym
sobie tego życzyła. A może życzę sobie, żeby wyglądało tak, jakie ono jest.
Żyję w zgodzie ze sobą i ze światem.

[Gość: Ew]

Wszystkie poprzednie wypowiedzi są trafione i tak do końca żadna nie. Nie ma
uniwersalnej recepty na taki stan ducha. Dla mnie każda jest dobra, pod
warunkiem, że nie jest tak fatalnie, że żadna nie działa:))Czasem nawet dzieci
mnie nie motywują do uśmiechu.
Myślę, że tęsknota za taką prawdziwie bliską osobą, która Cię rozumie, nie
nawrzeszczy na Ciebie jak Ci smutno, tylko przyniesie np. batona, czy cokolwiek
jest przyczyną takich stanów (przynajmniej u mnie)ellen napisał(a):

> Ale zwątpienia w co? Co takiego musiało się wydarzyć, żeby odczuwać długotrwały
>
> smutek, bezsens? Ktoś Cię skrzywdził, odszedł?
> Też miewam gorsze dni, ale one mijają, stanem dla mnie naturalnym jest pogoda
> ducha.
> Jest masa rzeczy, które mnie frustrują. Wiele takich, których nie potrafię
> zmienić, choć chciałabym. Staram się o nich nie myśleć. Mam dwie nogi i dwie
> ręce, parę oczu. Mam pracę, studia i przyjaciół. Czasem wyjeżdżam na urlop.
> Czasem kupuję nową książkę, nową spódnicę. Czasem słucham muzyki. Czasem
> obserwuję ludzi w tramwaju. To wszysko daje mi radość. Cieszy mnie, bo jest.
> Przyziemne? Na mnie działa.
> Cieszą mnie drobiazgi i to, że życie w dużej jego części wygląda tak, jakbym
> sobie tego życzyła. A może życzę sobie, żeby wyglądało tak, jakie ono jest.
> Żyję w zgodzie ze sobą i ze światem.

[poison1]

Gość portalu: Ew napisał(a):

> Wszystkie poprzednie wypowiedzi są trafione i tak do końca żadna nie. Nie ma
> uniwersalnej recepty na taki stan ducha. Dla mnie każda jest dobra, pod
> warunkiem, że nie jest tak fatalnie, że żadna nie działa:))Czasem nawet dzieci
> mnie nie motywują do uśmiechu.
> Myślę, że tęsknota za taką prawdziwie bliską osobą, która Cię rozumie, nie
> nawrzeszczy na Ciebie jak Ci smutno, tylko przyniesie np. batona, czy cokolwiek
>
> jest przyczyną takich stanów (przynajmniej u mnie)ellen napisał(a):
>
> > Ale zwątpienia w co? Co takiego musiało się wydarzyć, żeby odczuwać długot
> rwały
> >
> > smutek, bezsens? Ktoś Cię skrzywdził, odszedł?
> > Też miewam gorsze dni, ale one mijają, stanem dla mnie naturalnym jest pog
> oda
> > ducha.
> > Jest masa rzeczy, które mnie frustrują. Wiele takich, których nie potrafię
>
> > zmienić, choć chciałabym. Staram się o nich nie myśleć. Mam dwie nogi i dw
> ie
> > ręce, parę oczu. Mam pracę, studia i przyjaciół. Czasem wyjeżdżam na urlop
> .
> > Czasem kupuję nową książkę, nową spódnicę. Czasem słucham muzyki. Czasem
> > obserwuję ludzi w tramwaju. To wszysko daje mi radość. Cieszy mnie, bo jes
> t.
> > Przyziemne? Na mnie działa.
> > Cieszą mnie drobiazgi i to, że życie w dużej jego części wygląda tak, jakb
> ym
> > sobie tego życzyła. A może życzę sobie, żeby wyglądało tak, jakie ono jest
> .
> > Żyję w zgodzie ze sobą i ze światem.
>

Ew, zgadzam się z Tobą, tylko, że kiedy już wydaje nam się , że trafiliśmy na
właściwą osobę, która przyniesie nam tego przysłowiowego batona, za jakiś czas
okazuje się, że to jeszcze nie to itd. itd. To jest tak zwane "idealizowanie
życia". To jest w nas. I jeśli sami nie zrobimy z tym porządku to nikt nam nie
pomoże, nawet partner zbliżony do ideału. Bo ideałów nie ma, tak samo, jak my
tymi ideałami nie jesteśmy dla innych.
Pzdr.

[Gość: Ew]

Zgadzam się z Tobą, że idealizowanie wyobrażenia o zyciu może prowadzić do
takich dołów.Bo oczywiście zawsze w konfrontacji z rzeczywistością, ideały
wypadną zbyt kolorowo. A jednak świadomość, że tak jest wcale nie powoduje
stanu absolutnej akceptacji tego reality.

[arek_cz]

ellen napisałaś:

> Ale zwątpienia w co? Co takiego musiało się wydarzyć,
żeby odczuwać długotrwały
>
> smutek, bezsens? Ktoś Cię skrzywdził, odszedł?
[...]
Tak odeszla Ona ale i ci ktorych uwazalem za przyjaciol a
dodatkowo doszly klopoty zdrowotne.
Taraz zyje pomiedzy domem, praca i kolejnymi wizytami u
lekarza :(
Ktos pisal o poswieceniu o pracy dla innych - ja tak
robie pracuje po 12-14h roznie ale taka praca
informatyka. To wlasciwie moja pasja to aby userzy byli
zadowoleni, bylo wszystko odpowiednio zabezpieczone itp.
Tylko ze jest to nie zauwazane :(
Piszesz o dniu codziennym o obserwowaniu ludzi - na mnie
dziala to przytlaczajaco gdy widze innych szczesliwych
wesolych bedacych razem. Wiem ze tak byc nie powinno ale
czasami wrecz ich nienawidze i sie zamykam i tak jest
stale (bledne kolo z ktorego wyjsc nie potrafie).


Arek

[du_szek]

Witaj Arku:)

Taki smutek jest jak choroba,rozprzestrzenia się powoli, ale opanowuje nas
całkowicie... Ja stale z nim walczę i póki co wygrywam - choć mam gorsze i
lepsze dni. Ale nie chcę popaść w takie "smutkowe odrętwienie", bo wiem, że
potem sobie nie poradzę. Dlatego staram się cieszyć tym co mam, pracować nad
sobą, nad swoim umysłem i ciałem... Od jakiegoś czasu znów pochłaniam poezję,
czytam książki choć teoretycznie nie mam na to czasu, otrzepałam z kurzu
śpiewniki i znów gram na gitarze, chodzę na długie spacery i uśmiecham się do
przechodzących ludzi... Staram się ratować siebie póki jeszcze mam na to siłę.
Czasami udaje mi się nawet uśmiechnąć do swojego lustrzanego odbicia i
stwierdzić, ze nie jestem taka tragiczna, jak mi się zawsze wydawało. I choć co
jakis czas nadchodzi moment, gdy smutek z ogromną mocą zaczyna mnie ogarniać,
to jednak nie pozwalam mu zbyt długo nad sobą panować. Staram się robić to
wszystko co kocham, co sprawia mi choć odrobinę przyjemności i pozwala czerpać
z życia jakąkolwiek radość...

Pozdrawiam,
Du_szek

[arek_cz]

du_szek napisał(a):

> Witaj Arku:)
>
> Taki smutek jest jak choroba,rozprzestrzenia się
powoli, ale opanowuje nas
> całkowicie...
Doklanie. W pewnym momencie czlowiek stwierdza ze jest
pelen tego smutku i niczego poza nim.
Gratuluje Ci tego ze masz sile z nim walczyc. Ja juz nie
mam tyle sil. I wiem ze to zle bo ucieczka jest
najlatwiejsza tylko ze chyba zabrnolem za daleko.

Arek

[du_szek]

Wiesz Arku, ja też kiedyś stwierdziłam, że jestem tylko jednym wielkim
smutkiem... Gdy zrozumiałam, że ten, którego kochałam już nigdy nie wróci,gdy
przestałam dostrzegać ludzkie ciepło, gdy odcięłam się od ludzi, mój świat
zamienił się w taką ciemną samotnie do której już nawet nie chcialam kogokolwiek
wpuszczać. Ale w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że nie chcę przegrać swojego
życia, że nie chcę utopić się w tym całym żalu i smutku i świata poza nim nie
widzieć. I zaczęłam walkę z samą sobą. O każdy uśmiech, przyjazny gest, o każde
miłe spojrzenie... I tym sposobem, choć jest mi czasem bardzo ciężko, brnę jakoś
do przodu. Najtrudniejszy jest początek, ale potem taka codzienna walka staje się
stałym elementem każdego dnia.

Trzymaj sie ciepło,
du_szek