co decyduje o konfornizmie osobowość czy sytuacja?

[ja_rek]

Piszę pracę roczną z psychologii na temat: "Co decyduje o tym, że ludzie
zachowują się konformistycznie - osobowość, czy sytuacja?" Studiuję politologię
i niezbyt się na tym znam, a wykładowca jest wymagajacy. Nie mogę znajeźć nic
na ten temat i niem mam pomysłu na tę pracę, dalego mam do Was prośbę:
podzielcie się ze mną swoimi przemysleniami na ten temat, super by było gdyby
mi ktoś polecił literaturę, tylko nie mównie, że Mika i Aronson, bo tam
niewiele jest. Możecie pisać na gazetową skrzynkę, żeby nie zaśmiecać forum,
chyba że temat Was zainteresował. Będę niezmiernie wdzięczny za każdą radę i
opinię.
Jarek

[ta_mar_ta]

Bardzo ciekawy temat, gratuluję :)
Na razie myślę...
Dzisiaj skłaniam się do odpowiedzi : osobowość, ale może jeszcze nie odkryłam
wszystkich pokładów swoich doświadczeń.
Medytuję zatem, dziękując za pożywkę dla myśli moich.

Serdeczności
Ta_

[Gość: vipera]

ja_rek napisał(a):

> Piszę pracę roczną z psychologii na temat: "Co decyduje o tym, że ludzie
> zachowują się konformistycznie - osobowość, czy sytuacja?" Studiuję politologię

Wydaje mi sie, ze i jedno i drugie w jednakowym stopniu.
Ale jeszcze nad tym pomysle ;-)

[Gość: Melba]

Cialdini "wywieranie wpływu"

[Gość: ida]

Le Bon- "Psychologia tłumu"

[iwa.ja]

Myślę, że tu powinna być koniunkcja. Ja jestem w pewnych sytuacjach
konformistką, w innych nonkonformistką. I nie chodzi tu o rodzielenie między
sprawami małymi i dużymi. Czasami po prostu nie chce mi się walczyć,
odpuszczam. Czasami w gównianych sprawach toczę krew, jakby było o co.
Osobowość? Myślę, że jestem raczej nonkonformistką (z definicji znaku Barana),
tak na wszelki wypadek lubię się pobić. Ale bywają sytuacje z zalożenia
wymagające ogona pod siebie. I wtedy - o ile mój wewnętrzny Mars nie nakaże mi
komuś dać w dziób, jeżeli uda mi się siebie samą wziąć za twarz i przemówić do
siebie, i posłuchać, co mówi moje mądrzejsze ego, to... Nie, nie. To na pewno
nie może byc traktowane oddzielnie: osobowość lub sytuacja.

[kwieto]

Zarazem osobowosc, jak i sytuacja. Zgodzenie sie na cos "dla swietego spokoju"
wlasciwie tez mozna podciagnac pod konformizm? Jesli tak, to sytuacja wplywa na
konformistyczne zachowanie o ile ktos uzna, ze "gra nie warta swieczki", albo
ze nie ma szans przebic zdania innych (a wie, ze forsowanie wlasnej opinii
skonczy sie klotnia) itd. Osobowosc - bo sa ludzie podatni na wplyw innych, sa
tacy, ktorzy "zawsze musza miec inne zdanie" (antykonformizm?), bo nie sa pewni
swoich zmyslow... To ostatnie jest ciekawe. Np. gdy slyszysz bzdury wygadywane
przez autorytet z tej dziedziny. Zakrzykniesz, ze to co mowi jest bzdura, czy
predzej stwierdzisz, ze moze Ty nie masz wszystich informacji i sie nie
orientujesz?

[iwa.ja]

Wiesz, Kwieto, uczestniczylam dzisiaj w pewnej nasiadówce, na ktorej zmurszały
profesor mówił bzdury. Akurat mówił o tym, na czym się znam. Ale on jest moim
szefem. Myslisz, że podniosłam łapkę, żeby z nim popolemizować? Skądże! Ale to
nie tylko konformizm. To także szacunek dla jego osiągnięć. I wieku.
Jeszcze raz powtarzam, nie można polaryzować: osobowość czy sytuacja. W życiu
nie bywa okoliczności czarno - białych, ot co!

[Gość: ida]

iwa.ja napisał(a):

> Ale to
> nie tylko konformizm. To także szacunek dla jego osiągnięć. I wieku.


Szacunek dla osiągnięć i wieku jako usprawiedliwienie dla opowiadania bzdur?
Ja właśnie wtedy ten szacunek tracę(jeśli wcześniej go miałam,bo co do niektórych
osób nie mam juz czego tracić). Ale jeśli mnie te bzdury w zaden sposób nie
dotyczą, to zwyczajnie wolę mieć "swiety spokój" i sie nie odzywam.

[iwa.ja]

Ależ ja to właśnie powiedzialam. Ze względu na szacunek dla jego wieku
przymykam oczy i sie nie odzywam. Chociaz cierpie wewnetrznie.

[kwieto]

A co by bylo gdyby poprosil Cie o zaopiniowanie tych bzdur?

Swoja droga - nie chodzilo mi o polaryzowanie, a raczej o wylapanie akcentow na
ktore wplyw moze miec osobowosc, a na ktore moze miec sytuacja - choc
oczywiscie, w rzeczywistosci zawsze jest to jakis konglomerat.

[Gość: ida]

iwa.ja napisał(a):

> Ależ ja to właśnie powiedzialam. Ze względu na szacunek dla jego wieku
> przymykam oczy i sie nie odzywam. Chociaz cierpie wewnetrznie.

Ależ ja wiem, że właśnie to powiedziałaś :-)
I to nie zastanowiło, bo ja nie odczuwam czegoś takiego jak szacunek dla wieku.
Jaka niby jest różnica między kimś kto ma np 80 lat i gada bzdury, a kimś kto ma
20 lat i gada dokładnie takie same bzdury? Że jest starszy to mu wolno?

[iwa.ja]

Jest róznica. Wolno mu. Naprawde!!!

[Gość: ida]

iwa.ja napisał(a):

> Jest róznica. Wolno mu. Naprawde!!!


To poproszę o łopatologiczne wyjasnienie dlaczego mu wolno.
Już prędzej bym pozwoliła gadać bzdury temu młodszemu. Bo jest młody,
niedoświadczony, życia nie zna....

[iwa.ja]

Bo jest stary. Bo ma osiągniecia naukowe. Bo zapomina. Bo ma trudności z
wyciągnieciem wniosków. Bo jest w pełni oddany jakiemus problemowi, ale jego
uzasadnienie sprawia mu trudnosci. Bo...Ida, tak nie mozna. Nikt i tak go nie
slucha. nikt go nie cytuje w bibliografii pracy magisterskiej. Nie mozna
czlowiekowi troche sie sklonic? Kiedys zrobil cos wielkiego.
Wielokrotnie musialam moim studentom wykreslac pewne radykalne poglady cytowane
za starymi. Fakt. To jest niebezpieczne. Ale takie platoniczne potakiwanie? Czy
to jest konformizm?
na marginesie dodam, ze nie tylko ja sie nie odezwalam. To sie nazywa podobno
(fonetycznie) kindersztuba...

[Gość: ida]

iwa.ja napisał(a):

> na marginesie dodam, ze nie tylko ja sie nie odezwalam. To sie nazywa podobno
> (fonetycznie) kindersztuba...

Niezupełnie... To zjawisko, które prezentujesz to coś odwrotnego do dyskryminacji
wiekowej.
Dlaczego w pierwszym rzędzie stawiasz wiek, jakiśtam dorobek... a dopiero na
samym końcu wartośC merytoryczną wypowiedzi tej osoby?

[iwa.ja]

I co ja mam na to odpowiedzieć? Bo tak. Bo tym dorobkiem, wiekiem,
doswiadczeniem ktos się wykazał. A że komórki mu już szwankują? Wierz mi, dla
mnie to jest rzeczywiscie problem, kiedy moi studenci cytują bzdurne wypowiedzi
starych profesorów. Muszę im delikatnie tłumaczyć, żeby lepiej pewnych opinii
nie brali pod uwage. Ale i my będziemy kiedyś starzy.

[pastwa]

Pewien wybitny profesor, wychował podobnego sobie, ale nie w tym sęk. Podczas
jednego z odczytów ów świetny lecz wiekowy już naukowiec, dał popis kompletnego
poplątania fachowości z urojeniami, nikt nie przerwał, bowiem każdy zdawał
sobie sprawę ze stanu umysłowego szanownego pana.
Po odczycie, równie wybitny wychowanek, miast znęcać się nad szwankującym już
umysłem swego mentora, podziękował mu za interesujący wykład z pełnym
szacunkiem.
I szczerze powiem taka postawa jest mi bardziej bliska, bo w takich przypadkach
nie wytykamy już pomyłek, ale zarzucamy tak naprawdę komuś, że jest stary i
niedołężny intelektualnie, a to prawie jak wytykanie choremu umysłowo jego
choroby.

[iwa.ja]

I tuś jest mi bliski, Pastwa! No właśnie. A gdyby, jak sie dopomina Kwieto,
przyszlo mi zaopiniowac to, co powiedzial geriatryczny profesor, to znalazlabym
te watki, ktore popieram. I tylko tyle. To naprawde, moim zdaniem, q, nie jest
konformizm!!!

Slepa uliczka

[kwieto]

Zapedzilismy sie w slepa uliczke, Bo wpadlismy w pulapke "szacunku dla wieku".
Odmlodzmy zatem profesora, i przyjmijmy, ze jest noblista, ktory dopiero co
skonczyl trzydziesci lat. I gada bzdury. co wtedy?

A swoja droga, konformizm dotyczy uleglosci wobec odmiennych pogladow jako
takich, czy tylko tych, ktore prezentowane sa przez grupe? Zajrzalem z rozpedu
do slownika wyrazow obcych i znalazlem - "konformista - wyznawca panujacego w
Angli kosciola Anglikanskiego" I dopiero teraz mamy problem :(

[pastwa]

To nie tyle szacunek dla wieku, co raczej dla regresu umysłowego związanego ze
starością i to łatwo rozróżnić.

[Gość: ida]

iwa.ja napisał(a):

> I tuś jest mi bliski, Pastwa! No właśnie. A gdyby, jak sie dopomina Kwieto,
> przyszlo mi zaopiniowac to, co powiedzial geriatryczny profesor, to znalazlabym
>
> te watki, ktore popieram. I tylko tyle. To naprawde, moim zdaniem, q, nie jest
> konformizm!!!


No widzisz, chyba jednak sporo do powiedzenia mu tu także osobowość. Ja, to że
bym się nie odezwała, odczuwam jako konformizm. Bo chcę mieć "swięty spokój", a
poza tym jak ktoś chce robić z siebie idiotę to dlaczego miałabym mu tego
zabraniać.

[pastwa]

No ale co jest chlubnego w krytykowaniu schizofrenika za jego poglądy, czy to
jest takie mądre,chyba raczej nie. Podobnie jak kopanie leżącego.

[Gość: ida]

pastwa napisał(a):

> No ale co jest chlubnego w krytykowaniu schizofrenika za jego poglądy, czy to
>
> jest takie mądre,chyba raczej nie. Podobnie jak kopanie leżącego.


Ale dlaczego zeszliśmy na schizofreników i leżących?

[pastwa]

Zeszlismy, poniewaz słusznym jest raczej krytykowanie ludzi mających jeszcze na
cos realny wpływ, a trudno brac powaznie osobę starą, bredzącą głupoty(niczym
schizofrenik), które są dla wszystkich oczywista bzdurą. Nic w tym godziwego
zwyczajnie.

[Gość: ida]

pastwa napisał(a):

> Zeszlismy, poniewaz słusznym jest raczej krytykowanie ludzi mających jeszcze na
>
> cos realny wpływ, a trudno brac powaznie osobę starą, bredzącą głupoty(niczym
> schizofrenik), które są dla wszystkich oczywista bzdurą. Nic w tym godziwego
> zwyczajnie.

Nawet jeśli te głupoty maja wpływ na nasze życie? Ja myślę, że wiekszośc ludzi
darowuje sobie jakąkolwiek krytykę wobec ludzi starych, chorych itp, bo nikt o
zdrowych zmysłach nie traktuje tego co mówią poważnie, dopóki nie usiłują tych
swoich bzdur wprowadzać w życie. Zgodziłbyś się w imię szacunku dla wieku, czy
czego tam jeszcze, żeby ten ktos te bzdury wypraktykował na Tobie? Siedziałbyś
cicho?

[pastwa]

No skąd, to już zupełnie inna sytuacja. Mimo wszystko starałbym się sie
wyperswadować te banialuki w sposób wyważony i z szacunkiem odżegnywałbym się
więc od bezwzględnego miażdżenia i ośmieszania publicznego tej osoby.

[iwa.ja]

Wlaśnie!!!

Spróbujmy coś wyprostować

[Gość: ida]

Stary, zniedołęzniały profesor opowiada bzury. Te bzdury nie mają żadnego wpływu
na życie słuchaczy. Jak stwierdziła Iwa, ona by siedziała cicho daltego, że
profesor stary, zniedołęzniały...To go usprawiedliwia. Ale absolutnie nie uważa
tego za konformizm. A raczej szacunek dla wieku, dobre wychowanie ...

Ale na sali jest obecna jakaś osoba, która ocenia ludzi po tym co mówią, a nie
czy są starzy i schorowani. I ma ogromną ochotę protestować. Ale też będzie
milczeć, gdyż zdaje sobie sprawę, że to co mówi ten profesor nie ma żadnego, ale
to żadnego wływu na jej życie. Tylko, że czuje, że milcząc postepuje
konformistycznie. Nagina się.

Z czego ta odmienna interpretacja wynika? Osobowości? A może
konformizm/nonkonformizm to jest coś bardzo subiektywnego, i każdy pod tym
pojęciem rozumie coś innego?

[pastwa]

Nad czym się tu głowic, w pierwszym przypadku mamy prosty przykład okazania
szacunku dla osoby wybitnej, lecz schorowanej, tym samym zdradzającej się
otwarcie w swym bajdurzeniu. Tylko słuchacz nie wtajemniczony w stan umysłowy
wykładającego, miałby sensowny powód protestowania.

W drugim przykładzie chętny do krytyki słuchacz, ma już zupełnie inne podejście
do ludzi.
Tak naprawdę różni te dwie postawy, sposób rozumowania o człowieku.

Pierwszy słuchacz wartościując ludzi uwzględnia wpierw relacje pomiędzy
wypowiadanymi treściami a ich stanem umysłowym, a następnie ocenia dopiero
wpływ rozpatrywanego przypadku na życie innych, co ma sens dla mnie.
Drugi słuchacz nie stosuje natomiast żadnej taryfy ulgowej, skrytykowałby wiec
nawet osobę bredzącą przez sen przy jednoczesnej 40 stopniowej gorączce. Jedno,
co go powstrzymuje, to brak przełożenia wypowiadanych przez profesora słów na
własne życie.

Pastwa

[Gość: ida]

Zupełnie żeśmy się nie zrozumieli :-(

[pastwa]

Może więc tak Ido.

W pierwszym przypadku nie ma dla mnie konformizmu, gdyż zwyczajnie ów słuchacz
nie kieruje sie własnym wygodnictwem, czy tez obawą przed reakcja otoczenia,
rezygnując z krytykowania profesora. W jego rozumieniu sytuacji, takie
postępowanie jest nie na miejscu.
Natomiast człowiek z sytuacji numer "dwa" jest dla mnie dziwny w swym
postępowaniu, gdyż nie bardzo wiadomo, o co mu chodzi, bo z jednej strony ma
jakieś krytyczne uwagi, a z drugiej strony stwierdza, że go to mało obchodzi,
bo nie dotyczy. Nie rozumiem wiec u tego osobnika powstałego stanu
niezadowolenia ze swej powściągliwości, to jest sztuczne dla mnie.

[kwieto]

A ja mysle, ze pierwszy sluchacz po prostu ma bardzo gleboko zakorzenione
stereotypy. No bo czy ow wspomniany gdzies przeze mnie 30 letni noblista nie
moze byc schorowany i nie w pelni wladz umyslowych? A 80 latka bedziemy
taktownie ignorowac, natomiast z 30 latkiem wdamy sie w polemike. Nawet, jesli
okaze sie, ze ich stan umyslu jest identyczny.

Natomiast ciekawe jest, ze 80 latek jest tu traktowany a priori jako osoba
niespelna rozumu. Dyskryminacja?

[Gość: ida]

A czy uleganie głęboko zakorzenionym stereotypom nie jest jakąś formą konformizmu?

Definicja ze słownika j.polskiego
"konformizm- postawa bezkrytycznego podporządkowania się normom, wartościom i
poglądom uznanym za obowiązujące w danej grupie społecznej"

Jak ktoś się czemus bezkrytycznie podporządkowuje to nawet nie zdaje sobie
sprawy, że zachowuje się konformistycznie. I uważa, że to jest żaden konformizm,
tylko "tak jest, bo tak jest i już, co mi tu pan/pani od jakis konformistów
wymyśla" :-)

Ha! profesor do piachu!

[kwieto]

Wiedzialem (acz nie bylem pewien) ze konformizm dotyczy grupy i tylko grupy.
Wiec polemika z profesorem jako taka to totalnie nietrafiony przyklad.
Natomiast dylemat czy poddac sie stereotypom i nie dyskutowac, albo czy sie nie
poddac i dyskutowac - tu mamy niezly dylemat.

[pastwa]

Jednakże czasami krytykując jednostke narażamy sie całej grupie, vide wątek o
Papiezu.

[Gość: ida]

kwieto napisał(a):

> Wiedzialem (acz nie bylem pewien) ze konformizm dotyczy grupy i tylko grupy.
> Wiec polemika z profesorem jako taka to totalnie nietrafiony przyklad.
> Natomiast dylemat czy poddac sie stereotypom i nie dyskutowac, albo czy sie nie
>
> poddac i dyskutowac - tu mamy niezly dylemat.


No może nie tak do końca nietrafiony.
Ale zostańmy przy tym, że ten profesor jest jednak stary i schorowany.

Dajmy na to w jakiejś grupie społecznej panuje przekonanie, że osób starych i
schorowanych się nie krytykuje, niezależnie od tego jakie bzdury wygadują. I ta
grupa nie zadaje sobie pytań, a dlaczego nie? normalnie nie, bo nie, koniec
kropka. Bo tak było jest i będzie. Nikt niczego nie kwestionuje. I nikt nie
uważą, że zachowuje się konformistycznie. W ich mniemaniu zachowują się
normalnie, a nie konformistycznie.

Ale przychodzi jakaś jednostka(może z innej grupy społecznej gdzie panuje
zupełnie inne przekonanie), dla której to wszystko wcale nie jest takie
oczywiste. No bo dlaczego wobec ludzi starszych stosuje sie taryfe ulgową? I
wolno im mówić co im slina na język przyniesie beż zadnych konsekwencji. Jakaś
bzdura.
I ta jednostka postrzega tę grupę jako bandę konformistów, bo jej zdaniem, ktoś
kiedyśtam uznał, że starym ludziom wolno opowiadać brednie, a wszyscy to za nim
bezkrytycznie przejęli. No i tak im wygodnie. Jesli ta osoba będzie siedzieć
cicho, to grupa nawet nie zauważy, że między nimi jest jakiś nonkonformista, bo
zachowuje się jak "jeden z nas". natomiast, dla tej osoby, to że będzie siedziała
cicho jest odczuwane własnie jako konformizm. Bo zachowała sie dokładnie tak jak
ta cała grupa, mimo że nie powinna, zrobiła to wbrew sobie itd

Natomiast jeśli zwróci uwagę temu nieszczęsnemu profesorowi, grupa automatycznie
uzna ją za nonkonformistę. Ale zkolei ona sama tego nie określi jako
nonkonformizm. Dla niej to będzie cos normalnego, że jak ktoś wygaduje bzdury to
należy mu zwrócić uwagę. Jaki tu nonkonformizm?

Wychodzi na to, że wszystko, jak to w zyciu bywa, zależy nie od osobowości, czy
sytuacji tylko od miejsca siedzenia... :-)

[kwieto]

A ja jestem ciekaw jak sie bedzie zachowywac grupa? Rzuci sie na ta osobe, czy
zastanowi sie nad jej podejsciem? Ciekawe...

P.S.
Pastwa, Twoje sluchawki powoduja, ze nie slysze stukania klawiszy :((

[pastwa]

Powiedziałbym, że wszystko zalezy od tego, kto ocenia dane postepowanie.

Ps. Kwieto chcesz mi powiedziec, ze to stukanie w klawisze jest az tak miłe dla
ucha ? Zatem poprosze Cie o nagranie tychże "stukotów", chętnie tego
posłucham ;-)

[pastwa]

kwieto napisał(a):

> A ja mysle, ze pierwszy sluchacz po prostu ma bardzo gleboko zakorzenione
> stereotypy. No bo czy ow wspomniany gdzies przeze mnie 30 letni noblista nie
> moze byc schorowany i nie w pelni wladz umyslowych? A 80 latka bedziemy
> taktownie ignorowac, natomiast z 30 latkiem wdamy sie w polemike. Nawet, jesli
> okaze sie, ze ich stan umyslu jest identyczny.

Przy moim podejsciu do postawionego problemu, ów słuchacz powinien postapić
dokładnie tak samo odnosnie 30 letniego profesora.


> Natomiast ciekawe jest, ze 80 latek jest tu traktowany a priori jako osoba
> niespelna rozumu. Dyskryminacja?

Ta "dyskryminacja" jest efektem wczesniejszego założenia odnośnie stanu
umysłowego mówcy, który swoją drogą został przez naturę tak "zdyskryminowany".

[kwieto]

No dobrze, ale moj przyklad nigdzie nie mowil ze on jest stary i
zniedoleznialy, byl tylko autorytetem. To wy "dospiewaliscie" sobie reszte...

[pastwa]

Kiedy ja nie odnosze sie do Twojego przykładu jeno Iwy i mojego, bo to te
opisy zostały wcześniej przez Ide poddane rozwazaniom( przynajmniej ja cały
czas sie do nich właśnie odnoszę).

[iwa.ja]

Zara, zara... Jeżeli noblista ma trzydzieści lat i gada idiotyzmy, to bym go
pokryla blotem. Liczac na to, ze podniesie te rekawiczke.
Jeszu, kosciol anglikanski...Nie mam tego slownika.

[iwa.ja]

O wlasnie, Pastwa, przeczytalam Twoj wpis. Popieram. Starosc to inwalidztwo,
wiec popieranie czy kontestowanie nie ma nic wspolnego z konformizmem czy non.

[kwieto]

No dobrze, wiec wrocmy do konformizmu jako takiego. Czyli nobliste z blotem.
Nawet jesli zgadzala by sie z nim polowa audytorium? (co wcale nie oznacza, ze
druga polowa nie zgadza sie z Toba). Zaznaczam, on gada idiotyzmy podlug
Ciebie, ale nie masz na to dowodow w postaci obliczen, danych, wykresow - masz
tylko swoj umysl, i on Ci podpowiada, ze cos Ci w jego wywodzie nie gra.

[iwa.ja]

No to bym kurcze walczyla! A co mnie obchodzi druga polowa audytorium! Ja mam
pewnosc, ze on mowi bzdety. O to Ci chodzi?

[kwieto]

No wlasnie. Bo niektorzy by jednak ulegli presji. Szczegolnie, gdy chodzi o
rzeczy "rozmyte" - nie jawne i ewidentne bzdury, ale rzeczy ktore mozna
interpretowac na kilka sposobow...

osobowosc konformisty

[Gość: vipera]

Jeżeli chodzi o starego Profesora – należy jednak
polemizować. Mysle, ze polemika w tym przypadku nie ma nic wspolnego
z jakimkolwiek brakiem szacunku – a wrecz przeciwnie: o braku szacunku
swiadczy tej polemiki brak. Wlasnie to sluchanie z nutka wyzszosci, czy
tez poblazliwosci – swiadczy o braku szacunku. To moje zdanie.

A sam konformizm. Jest wtedy, kiedy zachowujemy się zgodnie
z „oczekiwaniem” grupy, wbrew wewnetrznemu przekonaniu,
wbrew sumieniu, za to w nadziei na jakies dorazne korzysci
(niekoniecznie zreszta materialne)
Osoba, która mowi coś publicznie, a prywatnie
zupelnie cos innego – nie wzbudza we mnie szacunku. Bez względu
na to, jak by tę różnicę uzasadniała – jest konformistą.
Przy czym to „mówienie publiczne” może ograniczać się do braku
wypowiedzi również.

Ale w koncu konformizm nie jest karalny ;-)

[Gość: !]

A może by tak samemu synku popracować, to Ty chcesz być magistrem! Chociażby
poszukać w katalogu tematycznym w uniwersyteckiej albo narodowej.

[agnesd]

A na zebraniu szkolnym?
Ja się często czuję marną ulegającą presji konformistką na wywiadówkach.
Źle się z tym czuję i nie lubię.
Najczęściej mam inne zdanie niż mamy aktywistki oraz wychowawczyni.
Nie mam żadnych problemów w indywidualnych kontaktach z nauczycielami.
Natomiast grupa kobiet na zebraniu gada głupoty a ja nic. No chyba, że już
zupełnie przeginają.
Uchylam się od opinii, po pierwsze dlatego, że konsekwencje mojej niezłomności
poniesie w szkole dziecko a nie ja. Po drugie dlatego, że to co one mówią
niewiele zmienia.
To jest konformizm? Na ogół idę pod prąd, czasem przesadnie. Również przy
przełożonych mi się zdarza. I nagle na wywiadówce robię się cicha i siedzę w
kąciku.
A student pewnie, niech sam poszuka, ale my pogadać możemy, nie?

[iwa.ja]

Oj, ale to co opisałaś, nie ma nic wspolnego z konformizmem, moim zdaniem. Tez
przerabialam wywiadowki i kretynskie dyskusje mam o mentalnosci kucharek (a
dyskusji na zebraniach spoldzielni mieszkaniowych nie widzialas? a posiedzen
naszej polskiej Dumy?). Zachowywalam sie dokladnie tak samo, ale z nastepujacym
tlumaczeniem (wielokrotnie na necie juz o tym pisalam): stangret i kucharka to
nie zawod, to mentalnosc. Z mentalnoscia tego typu nie moge miec nic wspolnego.
To tak troche jak z plackiem krowim na lace. Dopoki nie wdepniesz, nie smierdzi.
Pozdrawiam

[Gość: Renka]

Kazdy z nas ma pewien poziom wiedzy, ktora powinien sie dzielic z tymi, ktorzy
bladza.
Dopuszczanie do rozpowszechniania bzdur, tj mowienia rzeczy,w ktore tak
naprawde nikt nie wierzy i nie maja one zadnego dla grupy znaczenia, jest moim
skromnym zdaniem bledne. Mimo szacunku dla ogolnej wiedzy profesora i jego
dorobku naukowego,kazdy zdaje sobie sprawe z tego, ze to mlodzi naukowcy maja
swieze spojrzenie na problem i stanowia w ogole tzw "swieza krew", ktora jest
niezbedna w transfuzji wiedzy brakujacej profesorowi.Zatem, nalezaloby zaczac
polemike z profesorem. Jezeli nie poddalby sie jej, nalezaloby go wygwizdac. I
tyle mam do powiedzenia.
pozostajaca bez szacunku dla intelektualnych konformistow, Renka
Sorry, profesorze, ale to Twoja nauka :)

[pastwa]

Należy tu jeszcze cos rozróżnić, bo rzeczywiście wyjdzie, że rozważamy tu
szacunek dla samej jedynie starości i prestiżu zajmowanego stanowiska.

Mając na tapecie słuszność krytyki wspomnianego już profesora całkowicie
NIESZKODLIWEGO dla otoczenia w swym „starczym” bajdurzeniu, należy sobie
postawić pytanie, jaki wydźwięk/cel ma mieć strofowanie takiego człowieka.
Idąc po kolei i zaczynając od pozostałych słuchaczy, sensu jakiegokolwiek brak,
jaki „koń” jest każdy widzi, przechodząc do samego siebie, tez nie widzę
specjalnego sensu no chyba żeśmy sadystami. Pozostaje już tylko ów profesor,
ale w tym przypadku uważam, że publiczne wyszydzenie jego półświadomych
wywodów, tez nic nie da, gdyż nie będzie on przez swój stan umysłowy zdolny
wyciągnąć pozytywnych dla jego „badań” wniosków.
Tak naprawdę krytyką tą zrobimy cos o wiele gorszego i szkodliwego
dla „profesora” ( człowieka), bo zabijemy najprawdopodobniej istniejąca w nim
pasje naukowca, która to trzyma przy życiu, miast dziadzienia w bezczynności.
Tu nie chodzi już o prawdę, ale o nie odbieranie takim ludziom nadziei, że ich
życie ma jeszcze sens, nie powinno się im go odbierać, tylko ze względu na
własne twarde zasady odnośnie nietolerowania oczywistych błędów.
Jaki sens ma zatem wysłuchanie przez grono intelektualistów „przełomowego” dla
nauki odkrycia „profesora”, ano taki, ze to daje poczucie wagi i słuszności w
nie rezygnowaniu z własnych pasji/życia.
Tak najkrócej można zobrazować powyższe, przypadkiem człowieka, który poświęcił
swe życie dla ratowania innych ludzi i niestety okazało się, że było to
poświęcenie pozbawione sensu, w wyniku błędu w ocenie sytuacji.
Czy zatem takiemu umierającemu na naszych oczach bohaterowi, powiemy prosto w
oczy, ze jego czyn był bez żadnego znaczenia zgodnie z prawdą, czy może lepiej
ją przemilczeć i dać umrzeć „profesorowi” z poczuciem satysfakcji ?

Pastwa

Wchodzimy w układ , czy z nim walczymy...?

[otryt]

Ja bym spojrzał na sprawę konformizmu z innej strony. Konformizm jako świadome
wchodzenie w nieuczciwe i patologiczne układy personalne w gospodarce i
polityce, a także wszędzie tam , gdzie dzięki takim układom można dla siebie
coś "załatwić". Często bywa tak , że ludzie są wybierani do przeróżnych
gremiów i instytucji dlatego, że obiecują walczyć z tymi pasożytniczymi
układami, a gdy już tam się znajdą, miast walczyć wchodzą pełniej w ten układ i
korzystają z niego. W jakiejś książce przeczytałem znamienne zdanie. Na
pierwszym posiedzeniu rządu Jana Krzysztofa Bieleckiego padło
pytanie : ...walczymy z tym układem, czy w niego wchodzimy...? Ale takie
pytanie może też zadawać sobie każdy z nas na swoim poletku. Ci , którzy
decydują się na walkę muszą oprócz uczciwości posiadać także pewną mądrość,
wiedzę ,umiejętność przewidywania, odwagę, wytrwałość oraz siłę charakteru, aby
jego działania odniosły pozytywny skutek. Konformizm widziałbym więc jako brak
tych pozytywnych cech. Przypomnijmy sobie tytułową postać filmu „Konformista”
Bertolucciego. Był to słaby i tchórzliwy człowiek.

Według mnie konformizm to przede wszystkim cecha charakteru.

Pozdrawiam

[iwa.ja]

Myslę, że powyższe to była odpowiedź na pytanie, którego wcześniej nie zadałam:
jaka jest różnica między nonkonformistą a anarchistą? Pytanie może głupie, ale
takie właśnie mi się nasunęło po przeczytaniu niektórych wpisów, ktore mogą
oznaczać, ze miewamy problemy z definicjami. No, proszę, kto poda precyzyjne
rozróżnienie?

[kwieto]

Anarchista nie znosi wszelkich ukladow i wszelkiego porzadku (prawa, rzadu,
itd.) - postepuje zgodnie z dewiza "prawo to ja". Czyli - potepia w czambul
WSZYSTKIE zasady i normy

nonkonformista - krytykuje stereotypy, schematy, postepuje zgodnie z wlasnym
uznaniem i nie opiera sie ani na argumentacji "przez oczy" (wszyscy tak robia
to i ja), ani "na kolanach" (madrzy ludzie tak robia). Ale jest w stanie poddac
sie pewnym ogolnie przyjetym zasadom - przepisom prawa, poszanowaniu wlasnosci,
tolerancji dla odmiennosci (anarchista chyba tepi wszystko co mu stanie na
drodze) Aczkolwiek zastanawia sie nad tymi zasadami, weryfikuje je - i zgodnie
z wlasnym przekonaniem albo poddaje sie im, albo je neguje.

[iwa.ja]

kwieto napisał(a):

> Anarchista nie znosi wszelkich ukladow i wszelkiego porzadku (prawa, rzadu,
> itd.) - postepuje zgodnie z dewiza "prawo to ja". Czyli - potepia w czambul
> WSZYSTKIE zasady i normy
>
> nonkonformista - krytykuje stereotypy, schematy, postepuje zgodnie z wlasnym
> uznaniem i nie opiera sie ani na argumentacji "przez oczy" (wszyscy tak robia
> to i ja), ani "na kolanach" (madrzy ludzie tak robia). Ale jest w stanie poddac
>
> sie pewnym ogolnie przyjetym zasadom - przepisom prawa, poszanowaniu wlasnosci,
>
> tolerancji dla odmiennosci (anarchista chyba tepi wszystko co mu stanie na
> drodze) Aczkolwiek zastanawia sie nad tymi zasadami, weryfikuje je - i zgodnie
> z wlasnym przekonaniem albo poddaje sie im, albo je neguje.

No własnie. Więc przyjrzyjmy sie teraz wątkowi o profesorze. Czy powstrzymywanie
sie od publicznej (niepublicznej) krytyki tego pana jest dowodem na konformizm?
Czy też moze - w radykalnej formie - świadczy, ze "powstrzymujący się" akceptuje
pewne normy? Ergo: nie jest anarchistą.
Na powyższym przykładzie starałam się udowodnic, ze czasem mylimy jednak te
pojęcia. Czy udało mi się?
aha. Gdyby rzeczony pan profesor skrytykował mnie (w duchu swojego wystąpienia),
rozmowa byłaby nieco inna, acz w dalszym ciągu z poszanowaniem jego słabości. Mój
nonkonformizm (to wyjaśnienie dla kogoś powyżej, kto mój brak reakcji na
profesora okreslił jako postawa konformistyczna) przejawiał sie niejednokrotnie
we wchodzeniu w polemikę (ośmieszającą) przeciwnika, ktory bywał np. profesorem w
srednim wieku, nikt nie rozumiał, o czym on mówi (a człowiek bełkotał). W zwiazku
z powyższym nikt nie śmiał powiedzieć, że krol jest nagi. Czy muszę dodawać, ze
taki jeden (klasyczny przypadek idioty o pseudonimie "profesor"), ktory niegdyś
popełnił idiotyczny artykuł w liczącej się gazecie, nie odpowiedział na mój z
kolei artykuł wskazujący na brak logiki w jego rozumowaniu?

[Gość: ida]

>
> No własnie. Więc przyjrzyjmy sie teraz wątkowi o profesorze. Czy powstrzymywani
> e
> sie od publicznej (niepublicznej) krytyki tego pana jest dowodem na konformizm?
>
> Czy też moze - w radykalnej formie - świadczy, ze "powstrzymujący się" akceptuj
> e
> pewne normy? Ergo: nie jest anarchistą.
> Na powyższym przykładzie starałam się udowodnic, ze czasem mylimy jednak te
> pojęcia. Czy udało mi się?


Sorry Iwa, ale ja tu czegoś w Twoim rozumowaniu nie rozumiem.
Powstrzymywanie się od publicznej krytyki tego profesora nie można tak
jednoznacznie uznać za konformizm, dopóki sie nie doprecyzuje jakie przekonania
prezentuje grupa ludzi jaka profesora otacza. Konformistą/nonkonformistą jest się
tylko i wyłącznie w odniesieniu do czegoś(poglądów, zachowań ogólnie przyjetych w
danej grupie ludzi).
A wcześniej powiedziłaaś, że się takiego człowieka nie krytykuje , bo szacunek
dla wieku, dla przeszłych osiągnięć, no i że generalnie wolno mu pleść bzdury, no
bo wolno (nie uzasadniłaś tego, albo ja to przegapiłam) No i po co skoro to i tak
nie ma żadnego znaczenia. I jeśli wszyscy słuchacze będą milczeć mysląc podobnie,
to moim zdaniem jest to przejaw pewnego konformizmu-no bo po co się wychylać,
dyskutować...No i ten wiek, starszy człowiek...Pogada, pogada i na tym się
skończy...
I takim zachowaniem "powstrzymujacy się" rzeczywiście akceptują pewne normy
(przyjete w danym środowisku).

Ale co znaczy ta opozycja -"Czy też może- w radykalnej formie-"
Właściwie co "czy też może"?
I co ma do tego, że nie jest anarchistą? Nonkonformista też nie jest anarchistą

nie rozumiemy sie, Ida

[iwa.ja]

W sytuacji opisanej, jak mi sie wydaje, wszyscy lub prawie wszyscy, sluchali
tego pana z pewnym pobłażaniem, wiedząc, ze ma pewne problemy. Było oczywiste,
ze nikt go nie będzie krytykował (bo wiekowy, bo ma wielkie osiagnięcia,
bo...). w daszym ciągu nie wydaje mi się jednak, zeby to był przejaw
konformizmu. Raczej: zgadzanie sie z pewnymi normami zachowań. W tym więc
sensie napisałam, może demagogicznie i zartobliwie, że nie bylismy
anarchistami.
Dam może inny (też pewnie demagogiczny) przykład zachowania, ktore jest
powszechne dla pewnej grupy ludzi. Strasznie chce mi sie beknąć po posiłku
spozywanym w duzym gronie. Dlaczego miałabym tego nie zrobić? Przecież ktoś
powiedział, ze nie jest to eleganckie, a ja się z tym moge nie zgadzać. OK,
zduszam to beknięcie w sobie. Jestem konformistką?
Przepraszam, ale nie było moją intencją zwulgaryzowanie tematu. Chciałam tylko
jeszcze raz podkreslić, że nie wszystkie normy zachowań wymuszają postawę
konformistyczną.

[Gość: ida]

iwa.ja napisał(a):

> W sytuacji opisanej, jak mi sie wydaje, wszyscy lub prawie wszyscy, sluchali
> tego pana z pewnym pobłażaniem, wiedząc, ze ma pewne problemy. Było oczywiste,
> ze nikt go nie będzie krytykował (bo wiekowy, bo ma wielkie osiagnięcia,
> bo...). w daszym ciągu nie wydaje mi się jednak, zeby to był przejaw
> konformizmu. Raczej: zgadzanie sie z pewnymi normami zachowań.

To ja jeszcze raz przytoczę definicję ze słownika języka polskiego(tym razem w
całości)
"konformizm-postawa bezkrytycznego podporządkowania się normom, wartościom i
poglądom uznanym za obowiązujące w danej grupie społecznej; zgadzanie się z
czymś, przystosowanie się do czegoś"

W świetle tej definicji co znaczy to "raczej"?
Zgadzanie się z pewnymi normami zachowań= konformizm

[iwa.ja]

to mi troche przypomina dowcip, skąd sie biorą dzieci. Z przekształcenia wzoru:
dziecko + zapałki = pożar.
W ten sam sposób można udowodnić, ze brak zgody na pewne normy to anarchizm.
Może więc ta encyklopedyczna definicja nie jest pełna?
OK. Jestem konformistką, ponieważ bezkrytycznie przyjmuję, że nie wolno bekać
przy jedzeniu, kraść i obrażać ludzi starszych. A co na to inni forumowicze?

zapytać nastolatka

[Gość: Melba]

Przypominają mi się nastolatki, które "programowo" przechodzą fazę buntu wobec
zasad i norm, nawt takich podstawowych, jak zachowanie przy stole. Przeciętny
nastolatek to istota ostra w poglądach, zdecydowana i bardzo
nonkonformistyczna. Potem powoli wszystko wraca do "normy". Czy norma jest
jednak matrycą dobrą, bo najlepszą z możliwych, czy dobrą, bo wygodną?
Czy zatracając bunt i wygładzając nasze oceny i nastawienie do świata nie
przykładamy ręki do jego niedoskonałości?

[Gość: ida]

Gość portalu: Melba napisał(a):

> Czy norma jest
> jednak matrycą dobrą, bo najlepszą z możliwych, czy dobrą, bo wygodną?
> Czy zatracając bunt i wygładzając nasze oceny i nastawienie do świata nie
> przykładamy ręki do jego niedoskonałości?

No właśnie mi się wydaje, ze przykładamy :-(
Cholernie mnie denerwuje podejście typu "przez 20/50/80 lat tak było, i było
dobrze , to po co to zmieniać?"
A wszelkie zmiany(w tym te na lepsze) mają szansę zaistnieć dopiero wtedy jak
przyjdzie ktoś (jakiś nonkonformista)i oświadczy, że to jakaś bzdura, i że od
dzisiaj będziemy to robić inaczej...

[Gość: ida]

iwa.ja napisał(a):

> to mi troche przypomina dowcip, skąd sie biorą dzieci. Z przekształcenia wzoru:
>
> dziecko + zapałki = pożar.
> W ten sam sposób można udowodnić, ze brak zgody na pewne normy to anarchizm.
> Może więc ta encyklopedyczna definicja nie jest pełna?


To podaj pełniejszą.
Z przyjemnością posłucham uzasadnienia, że brak zgody na pewne normy to jest
anarchizm. Bo ja się ztym stwierdzeniem nie zgadzam.


> OK. Jestem konformistką, ponieważ bezkrytycznie przyjmuję, że nie wolno bekać
> przy jedzeniu, kraść i obrażać ludzi starszych. A co na to inni forumowicze?


Bekanie przy jedzeniu w pewnych kulturach jest normą.
I co ma tu do rzeczy złodziejstwo? Ci co kradna to nonkonformiści?
I kto mówi o obrażaniu ludzi starszych? Zwrócenie uwagi, że ktoś nie ma racji i
podanie uzasadnienia dlaczego, i gdzie nie ma racji, to jest zaraz obrażanie?

[iwa.ja]

Ojojoj, robi się gorąco. Nie znam pełniejszej definicji konformizmu i nie mam
zadnego pomysłu. Wydaje mi sie tylko, że ta zacytowana przez Ciebie jest zbyt
ogólnikowa. OK, bekanie itd. Sa różne normy w różnych kulturach. Ale są. Czy w
kraju, w ktorym pożądane jest beknięcie dla uczczenia talentów gospodyni,
moje "niebeknięcie" oznaczałoby nonkonformizm? Chyba nie. Konformizmem jest
według mnie odpuszczenie sobie (np. walki), bo inni z czyms tam nie walczą.
Jezeli to jest uzasadnione (że nie walczą), ja też odpuszczam. Mozna zwrócić
uwagę staremu profesorowi, pewnie. Tylko, po pierwsze, jest to bezcelowe, bo on
ma juz przeżuty pogląd i go nie zmieni. Po drugie, nawet najbardziej delikatny
sposób wskazania mu, że sie myli, może go zranić (obrazić?).
Jeszcze raz, podporządkowanie sie pewnym normom nie jest konformizmem (takim
jak np. 10 przykazań). Konformizmem jest natomiast zachowanie z opisanego wyzej
przypadku: nie wiem, o czym mówi ten facet, bo używa niezrozumiałych słów
(pustosłów), ale skoro jest profesorem, to chyba wie, co mówi, więc nie bede
tego weryfikować.
Mam podac nazwiska takich profesorów? A proszę bardzo, mają swoje "szkoły",
doktorantów, płodzą jedną ksiażke za druga itd. Zgadzanie sie na kontynuowanie
tego stanu rzeczy jest konformizmem (tchórzostwo, lenistwo?). Nie tylko w nauce
wystepują postawy konformistyczne, nie tylko. Przyczyny - jak w nawiasie. I,
wracajac do tytulowego pytania, winna jest i osobowość, i sytuacja. Czy
doktorant (przed obroną) odważy się podwazyc pogląd swojego promotora? Mamy
konformizm? Mamy.
Tylko nie mieszajmy do tego zgody na stereotypy zachowań. I ma racje Melba. Z
nonkonformizmu, wraz z otorbieniem się dziećmi, domem, latami, bagazem
doswiadczeń itp. czasami sie, niestety wyrasta. Tylko rogaci walczą aż do
grobu. Ja walczę. Pozdrawiam, Ida.

Przesada

[pastwa]

Przy takim rozpasaniu znaczeniowym słowa "nonkomformista" dojdziemy zaraz do
stwierdzenia, że wszyscy naukowcy odkrywający nowe teorie przez obalenie
starych są nonkomformistami. Natomiast wszyscy trzymający się prawa grawitacji
przyjetej jako prawdę akceptowana od lat, zostaną komformistami.

Cała ta rozmowa jest w tym momencie o tyle zbędna, że śmiało bez dalszego
wyjaśniania, doskonale potrafimy w zyciu rozróżnić obie postawy w ciągu kilku
minut,bez tych wszystkich karkołomnych definicji, gdyż to się czuje w mig,choć
naukowo wyjasnia godzinami( jak wyżej widać).

Ps. Jednakże robimy to przeciez głównie dla intelektualnej zabawy, a nie dla
poznania "prawdziwego" znaczenia tych słów, czyz nie ;-)

[Gość: ida]

pastwa napisał(a):

> Przy takim rozpasaniu znaczeniowym słowa "nonkomformista" dojdziemy zaraz do
> stwierdzenia, że wszyscy naukowcy odkrywający nowe teorie przez obalenie
> starych są nonkomformistami. Natomiast wszyscy trzymający się prawa grawitacji
> przyjetej jako prawdę akceptowana od lat, zostaną komformistami.

Moim zdaniem w pewnym sensie są nonkonformistami, bo kwestionują coś co ktoś
kiedyś "odkrył" a wszyscy za nim bezmyślnie powtarzają.
Prawo grawitacji nie jest jakąstam prawdą objawioną czy jakiśtam pogląd
jakiejstam grupy ludzi, tylko prawem fizyki. Zmierzalnym. Z wynikami na papierze.
A to jest spora różnica.

[pastwa]

Owszem jest to prawo fizyki, ale czy bezmyslnie powtarzane, nie robi z
człowieka konformisty( w analogiczny sposób jak ktoś wyżej pokazał)?

[Gość: Melba]

Czyli konformizmem jest powtarzane twierdzenie Pitagorasa? :)

[pastwa]

Jeśli bezmyślnie, to wynika że tak :-)

[Gość: Melba]

:)Czyli wkuwanie na pamięć "myślne" jest mądrościa, a bezmyślne - konformizmem:)
Tak na serio, zgadzam się i z Iwą i z Idą i wiecie co? Zastanawiam się, czy
Wasza różnica postrzegania problemu nie wynika z uprawianej dziedziny? czym
innym jest przymknięcie oka na bajdurki profesora - czego, Iwuś?handlu
zagranicznego na przykład? - a czym innym medycyny. Jak sądzicie?

[pastwa]

Gość portalu: Melba napisała:

:)Czyli wkuwanie na pamięć "myślne" jest mądrościa, a bezmyślne - konformizmem:)

Nonkomformizm( "myślność") moja droga nie oznacza jeszcze mądrości :-)

[Gość: ida]

pastwa napisał(a):

> Owszem jest to prawo fizyki, ale czy bezmyslnie powtarzane, nie robi z
> człowieka konformisty( w analogiczny sposób jak ktoś wyżej pokazał)?

Nie. Czy człowiek bezmyślnie powtarzający, że brzoza brodawkowata na wiosnę ma
zielone liście jest konformistą? A co ma twierdzić skoro liście brzozy
brodawkowatej na wiosnę są zielone?
Dlaczego ktoś miałby kwestionowac istnienie siły grawitacji skoro sam może sie
przekonać na własne oczy, że takowa istnieje. Jak się cos upuści to to coś spada
na ziemię, a nie leci do góry.

[pastwa]

Gość portalu: ida napisał(a):

> pastwa napisał(a):
>
> > Owszem jest to prawo fizyki, ale czy bezmyslnie powtarzane, nie robi z
> > człowieka konformisty( w analogiczny sposób jak ktoś wyżej pokazał)?
>
> Nie. Czy człowiek bezmyślnie powtarzający, że brzoza brodawkowata na wiosnę ma
> zielone liście jest konformistą? A co ma twierdzić skoro liście brzozy
> brodawkowatej na wiosnę są zielone?

Nie bardzo wiem jak mozna powtarzać takie stwierdzenie bezmyslnie, którego sens
opiera sie tylko na rozróżnianiu kolorów, więc nie trzeba czegokolwiek rozumiec,
co innego gdyby robiła to osoba niewidoma.

> Dlaczego ktoś miałby kwestionowac istnienie siły grawitacji skoro sam może sie
> przekonać na własne oczy, że takowa istnieje. Jak się cos upuści to to coś spad
> a na ziemię, a nie leci do góry.

My przewaznie nie mamy problemów z dostrzeganiem takich "oczywistości", kłopot
pojawia się, kiedy trzeba je naukowo opisać i zrozumieć, bo o tym teraz mówimy.

dobrze sie bawie,

[iwa.ja]

gdy czytam to wszystko, rowniez moje posty. A tak troche poważniej. Jak sądze,
matematyka tudziez inne nauki ścisle dają niewiele marginesu do swobodnej
(czasem bzdurnej) interpretacji. Natomiast nauki, nazwijmy, spoleczne, w tym
ekonomia - ojej, jak dają! Tylko czy my na tym wątku właśnie o tym mamy mowić?
Jeszcze raz ruszę tego idiote profesorka z bozej łaski (nie, nie tego starego).
Jezeli piszę doktorat u takiego egzemplarza i, przepraszam, rzygać mi się chce,
kiedy czytam jego wypociny naukowe, to mam dwa wyjścia: konformistyczne i non.
Facet jest miły, nie czepia sie, a ja muszę mieć ten doktorat szybko, bo np.
jest to warunek uzyskania fajnego zagranicznego stypendium naukowego. I co?
Morda w kubeł i nawet go bedę cytować w mojej pracy.
Wariant "non": zmieniam promotora (o ile znajdę) i trafiam na fachure, ktory
jednak nie ma dla mnie czasu i jak juz ma, to jest cholernie wymagający. Praca
się wlecze, a finał nie jest wiadomy.
A ileż to magistrantów, doktorów, habilitantów dopisuje do bibliografii pozycję
napisaną np. przez promotora czy przyszlego recenzenta (choc jakość tej pozycji
jest żadna, lub praca ta nijak nie ma sie do tematu naszej pracy)! Żywy
konformizm, a co!
Ale staruszek sepleniący bzdurki! Przyda sie komu? Zaszkodzi? To po co mu
przypieprzać!

[kwieto]

O kurcze, na to zeby cytowac we wlasnej pracy promotora, to nie wpadlem :(
Pewnie dlatego, ze nie mialbym co cytowac - on jest specem z zupelnie innej
branzy, hihi

[iwa.ja]

kwieto napisał(a):

> O kurcze, na to zeby cytowac we wlasnej pracy promotora, to nie wpadlem :(
> Pewnie dlatego, ze nie mialbym co cytowac - on jest specem z zupelnie innej
> branzy, hihi
Ojej, Kwieto, a gdzie Twój instynkt?! To popraw swoją pracę tak, zeby jego branża
jakoś się wpasowała! Chcesz się obronić, czy nie? hihi


ps. do poprzedniego mojego postu. Pozostawienie staruszka luzem nie jest
konformizmem. To litość.

A wlasnie ze nie! -z zycia nonkonformisty

[kwieto]

Tak sobie obserwuje (piate przez dziesiate, przyznaje) rozmowe o tym co jest
nonkonformizmem, a co nie. Moze po prostu swiadome i madre lamanie schematow?
(w odroznieniu od Anarchii - programowemu lamaniu schematow, niezaleznie od
tego czy warto czy nie)

W sumie jak sie zastanowic, to wyjdze na to, ze niemal wszyscy naukowcy... moze
naukowcy nie, ale na pewno odkrywcy i wynalazcy sa nonkonformistami. Kopernik
byl nonkonformista, bo zanegowal opinie, ze ziemia jest centrum swiata. samo
negowanie tu jest mniej istotne, bardziej to, ze wzial w ogole taki pomysl pod
uwage i postanowil go zbadac.
Kolumb byl nonkonformista, uparcie twierdzac, ze znajdzie droge do Indii rozna
od wszystkich innych drog - i wyruszyl w podroz w odwrotnym kierunku niz inni
(choc zapewne pukali sie oni w czolo)
Naukowcy prowadzacy badania nad lewitacja (juz mozliwa dla malych obiektow),
teleportacja, podrozami miedzygwiezdnymi...

A nonkonformiste najlepiej opisuje wypowiedz (bodaj Einsteina): "Wszyscy
wiedza, ze tego sie nie da zrobic. Nagle, zjawia sie ktos, kto nie ma o tym
pojecia. I on to robi"

Swoja droga, tytulowe "a wlasnie ze nie!" to tekst ktorego nauczyl mnie
promotor, gdy rozmawialismy o argumentowaniu swoich wypowiedzi, a takze o
prowadzeniu polemik slownych. Chodzilo wlasnie o negowanie KAZDEJ opinii z
ktora sie stykam. Moze nie tyle negowanie, co branie w watpliwosc i samodzielna
weryfikacje, o wyrabianie osadow wlasnych, a nie opieranie sie na tym "co
ludzie mowia"

[Gość: Melba]

kwieto napisał(a):


> Swoja droga, tytulowe "a wlasnie ze nie!" to tekst ktorego nauczyl mnie
> promotor, gdy rozmawialismy o argumentowaniu swoich wypowiedzi, a takze o
> prowadzeniu polemik slownych. Chodzilo wlasnie o negowanie KAZDEJ opinii z
> ktora sie stykam. Moze nie tyle negowanie, co branie w watpliwosc i samodzielna
>
> weryfikacje, o wyrabianie osadow wlasnych, a nie opieranie sie na tym "co
> ludzie mowia"

No tak, wszyscy na forum przeczytali? Wsio jasne :)

[Gość: Olka]

Ja kiedys dawno temu pisalam prace ( nie magisterska) na temat : konformizm a
wolosc czlowieka, na podstawie bodajze ksiazki Borowskiego o obozach
koncentracyjnych. W jakim stopniu jestesmy wolni, powiedzmy bedac na wolnosci,
czy tez bedac totalnie( moze byc to jednak tylko pozornie) zniewoleni przez
jakis system. Wiem ze uzywalam tu przyklady pracy niewolniczej ludzi budujacych
piramidy egipskie, oraz niewolnictwo fizyczne i wolnosc duchowa wlasnie
bohaterow Borowskiego. Pozdrawiam

[iwa.ja]

A teraz ja_rek wydrukuje sobie, cosmy tu powygadywali i ma gotową pracę
magisterską. Proszę o umieszczenie nas w bibliografii. We wstępie proponuję: w
literaturze przemiotu często spotykane są różne definicje konformizmu. Podobnie
często postawa konformistyczna kojarzona jest z wolnością, a wlaściwie jej
brakiem. Przesądza to więc o tym, że jednoznaczne przyporządkowanie tej postawy
osobowości nie jest możliwe. Można nawet postawić tezę, iz jest ono blędne...
OK, ja_rek. I co dalej?!