Komplikacje Uczuciowe

[Gość: trolka]

Przedstawię się krótko: jestem wolną kobietą przed trzydziestką, podobno
zrównoważoną i dosyć nieśmiałą. Mam dobrą pracę, studiuję zaocznie. Miałam
różne doświadczenia z facetami, zwykle jednak moje związki trwały dosyć
krótko - kilka miesięcy.
Czasami czuję się samotna, choć mam kilka dobrych koleżanek i kolegów.
Mam nawet "adoratorów", czyli facetów, którzy nie mają u mnie szans, choć
może chcieliby. Jeden z nich jest chorobliwie nieśmiały, choć skończył bardzo
dobre studia, drugi jest moim współpracownikiem i bardzo inteligentnym
facetem, uważam go za przyjaciela. Obaj mają nadwagę i nie są super-
przystojni. Z obydwoma zdarzyło mi się pójść do łóżka, tyle że z mojej strony
była to tylko forma "zniwelownia napięcia".
Żaden z nich nie wywołuje we mnie większych "romantycznych uczuc".
Wiem jednak, że niedługo chciałabym założyć rodzinę: raz dlatego, że sama
czuję potrzebę "założenia stadła", dwa dlatego, ze tak wypada i jeżeli
wkrótce się to nie stanie, to z dużym prawdopodobieństwem zostanę sama.
Z każdym z nich mogłabym stworzyć poprawne małżeństwo z rozsądku, zapewnić
ew. przyszłym dzieciom normalną stabilną rodzinę - przynajmniej tak to
wygląda z mojej obecnej perspektywy.
No i oczywiście pojawił się facet, który przyprawił mnie o żywsze bicie
serca. Wszystko byłoby fajnie, gdyby nie to, że - chyba - moge go brać pod
uwagę tylko na krótki romans, czym teraz nie jestem kompletnie
zainteresowana. Jest to bowiem facet "z przeszłością i bez przyszłości" -
pracuje jako "fizyczny", pochodzi z trudnej rodziny, obraca się w
patologicznym środowisku.
Jest inteligentny, dosyć szczupły, przystojny - też tak sobie, schludny,
potrafi ciekawie rozmawiać, zna życie i ma intuicję, i chyba mu na mnie
zalezy - może nie ma perspektyw na nikogo innego. Myślę, ze jest trochę
zdziwiony (mile) tym, ze odwzajemniam jego zainteresowanie. Ja naprawdę mile
spędzam z nim czas, ale nie chciałabym absolutnie się nim bawić, igrać z jego
uczuciami, choć obawiam się, ze już to zrobiłam.
Zastanawiam się :
- dlaczego pociąga mnie właśnie on, a nie ci dwaj inni, co takiego jest w
mojej psychice, że podoba mi się myśl o związku z "trudnym facetem".
- co najlepiej powinnam teraz zrobić: całkiem z nim zerwać, czy tylko
definitywnie zerwać z myśleniem o poważnym związku z nim.
Czekam na komentarze "psychologów amatorów", a może i fachowców.

[Gość: Pola]

to chyba jakis zart?

[re_ne]

Gość portalu: Pola napisał(a):

> to chyba jakis zart?


Niekoniecznie! Jestem bardziej sklonny przypuszczac, ze to wszystko jest
dokladnie na odwrot! To Trolka jest dziewczyna z przeszloscia, ktora nikt sie
nie interesuje, i nie ma zadnych adoratorow.

Biada mi jesli sie myle! :))

Rene

[Gość: Anusia]

No co Wy ...???
Dlaczego sytuacja Trolki wydaje się Wam żartem czy odwrotnością tego
co opisała? Toż to samo życie! Dwóch adoratorów , którzy jej nie pociągają
i ten jeden jedyny ( acz nieodpowiedni) dla którego krew zaczyna się gotować
w żyłach! Może to nie jest codzienność ale bywa i tak.
Trolko , Ty najlepiej wiesz jak powinnaś postapić.
Ja mogę Ci powiedzieć , że żaden z nich nie mógłby liczyć
na mnie , bo nie zdecydowałabym się na małżeństwo tylko dlatego ,
że czas mnie goni i mogę zostać sama. To zła motywacja.
Takie pary , z reguły , tworzą zimny , obcy i pusty DOM.
Rodzą się dzieci , które cementują związek ale ciepło i tak
w tym domu nie gości.Dzieci są czyste i zadbane , dom jest
odpowiednio wyposażony , mąż i żona nigdy się nie kłócą , ale ..
No właśnie! Dla tego "ale" - warto poczekać.
Poczekać , bowiem TEN dla którego serce Ci żywiej bije ,
już dzisiaj wydaje Ci się "trudny" więc nie licz na to , że się
zmieni i stanie się "łatwiejszy"! Pociąga Cię bo jest inny
niż ci dwaj nieciekawi , monotonni i nudni jak flaki z olejem ,
a w pobliżu ... - nikogo ciekawszego nie widzisz!
Ty koncentrujesz się na obawie bycia samotną i szukasz
kogokolwiek - byle by był!

Nie musisz dążyć do osiągnięcia nirwany małżeńskiej ,
ale daj swojemu szczęściu szansę , nie słychać jeszcze
odgłosu ostatniego dzwonu. Jeśli coś brzmi to właśnie głos
Twojego spragnionego miłości i bliskości - serca.

Rwij cumy i płyń przed siebie , szukaj właściwego portu!
Powodzenia :-))
A.

[Gość: trolka]

dziękuję za zrozumienie
:))))))))))))

[Gość: Pola]

a mnie sie wydaje, ze trolka to pararela i ktos sobie z
nas jaja robi
P.

[re_ne]

Gość portalu: Pola napisał(a):

> a mnie sie wydaje, ze trolka to pararela i ktos sobie z
> nas jaja robi
> P.

Jak sandaly!!! :)))
R.

rene :-)

[Gość: Pola]

> Jak sandaly!!! :)))


jak berety :-)

P.

Pola :)

[re_ne]

Gość portalu: Pola napisał(a):

>
> > Jak sandaly!!! :)))
>
>
> jak berety :-)
>
> P.

jak kotlety :)

R.

[Gość: muniek]

Nie wazne czy trolka sciemnia czy nie
I tak jest wredna
Bez obciachu jest w stanie wyjsc za jednego z grubasów nie musi go kochac
no bo po co ?
muniek

[kadriana]

Gość portalu: trolka napisał(a):

> Przedstawię się krótko: jestem wolną kobietą przed trzydziestką, podobno
> zrównoważoną i dosyć nieśmiałą. Mam dobrą pracę, studiuję zaocznie. Miałam
> różne doświadczenia z facetami, zwykle jednak moje związki trwały dosyć
> krótko - kilka miesięcy.
> Czasami czuję się samotna, choć mam kilka dobrych koleżanek i kolegów.
> Mam nawet "adoratorów", czyli facetów, którzy nie mają u mnie szans, choć
> może chcieliby. Jeden z nich jest chorobliwie nieśmiały, choć skończył bardzo
> dobre studia, drugi jest moim współpracownikiem i bardzo inteligentnym
> facetem, uważam go za przyjaciela. Obaj mają nadwagę i nie są super-
> przystojni. Z obydwoma zdarzyło mi się pójść do łóżka, tyle że z mojej strony
> była to tylko forma "zniwelownia napięcia".
> Żaden z nich nie wywołuje we mnie większych "romantycznych uczuc".
> Wiem jednak, że niedługo chciałabym założyć rodzinę: raz dlatego, że sama
> czuję potrzebę "założenia stadła", dwa dlatego, ze tak wypada i jeżeli
> wkrótce się to nie stanie, to z dużym prawdopodobieństwem zostanę sama.
> Z każdym z nich mogłabym stworzyć poprawne małżeństwo z rozsądku, zapewnić
> ew. przyszłym dzieciom normalną stabilną rodzinę - przynajmniej tak to
> wygląda z mojej obecnej perspektywy.
> No i oczywiście pojawił się facet, który przyprawił mnie o żywsze bicie
> serca. Wszystko byłoby fajnie, gdyby nie to, że - chyba - moge go brać pod
> uwagę tylko na krótki romans, czym teraz nie jestem kompletnie
> zainteresowana. Jest to bowiem facet "z przeszłością i bez przyszłości" -
> pracuje jako "fizyczny", pochodzi z trudnej rodziny, obraca się w
> patologicznym środowisku.
> Jest inteligentny, dosyć szczupły, przystojny - też tak sobie, schludny,
> potrafi ciekawie rozmawiać, zna życie i ma intuicję, i chyba mu na mnie
> zalezy - może nie ma perspektyw na nikogo innego. Myślę, ze jest trochę
> zdziwiony (mile) tym, ze odwzajemniam jego zainteresowanie. Ja naprawdę mile
> spędzam z nim czas, ale nie chciałabym absolutnie się nim bawić, igrać z jego
> uczuciami, choć obawiam się, ze już to zrobiłam.
> Zastanawiam się :
> - dlaczego pociąga mnie właśnie on, a nie ci dwaj inni, co takiego jest w
> mojej psychice, że podoba mi się myśl o związku z "trudnym facetem".
> - co najlepiej powinnam teraz zrobić: całkiem z nim zerwać, czy tylko
> definitywnie zerwać z myśleniem o poważnym związku z nim.
> Czekam na komentarze "psychologów amatorów", a może i fachowców.
>
>

Małżeństwo z rozsądku z jednym z chłopców z nadwagą chyba mozesz sobie
darowac.Moze nie "trudny"(co to za za wyrazenie?) a po prostu bardziej
interesujacy .
A moze myśl mniej a czuj wiecej?Sama bedziesz wiedziala co robic

[Gość: trolka]

no nie, naprawdę to nie jest żart
sytuacja jest tylko przedstawiona być może w zbyt dużym uproszczeniu,
bo np. co do "grubasów" - to jednego z nich uważam naprawdę za przyjaciela,
tylko... no właśnie, ja twierdzę, ze nie chcę, a postronni obserwatorzy - że
boję się, aby ta przyjaźń przerodziła się w miłość. Mamy wspólne upodobania i
zainteresowania, myślę, że nasz ew. DOM nie byłby zimny, ale trochę dziwny, coś
jak związek starszego brata z młodszą siostrą. Mnie naprawdę wystarczy przyjaźń
z nim, ale marzę też o miłości (nie z nim) - trudno jest się odnaleźć w takiej
sytuacji (nie kocham go, ale CZUJĘ, ze jeśli zdobędę się na wysiłek i go
pokocham, to byc może znajdę miłość i tylko nie tak wyobrażam sobie miłość -
"nie powinno" to być zdobywanie się na AZ TAKI wysiłek)

co do tego, ze jestem wredna - być może
a co powiesz o facecie, który chce mnie zaciągnąć do łóżka i na mój tekst "ale
wiesz, ze cię nie kocham, to będzie tylko dla rozładowania się" mówi "ok., nie
wnikam w to"
co sądzisz o gościu, który proponuje małżeństwo i mówi, że byłby gotowy dać
żonie "carte blanche", tzn. możliwość zdradzania go, gdyby chciała...
jest pięknie, jeżeli małżeństwo łączy się z miłością, ale nie widzę powodu by,
jeżeli nie dostaję szansy na miłość, rezygnować też z małżeństwa

co do tego, zeby czuć więcej - nie mogę sobie na to pozwolic, bo nauczyłam się
w życiu, że rozsądek MUSI współdziałac z sercem, trzeba swoje serce trochę
trzymać na wodzy, panowac nad nim

wiem ,doskonale wiem, ze musze sobie z tym wszystkim poradzić sama, ale
napisałam by przeczytać ocenę innych. szkoda, ze niektórzy mogą się zdobyć
tylko na stwierdzenie, ze że to są jaja.....

[ja27]

sorki za szczerosc ale jestes troche wyrachowana ...a z drugiej strony na tyle
nie pewna tego co chcesz ..ze obojetnie co teraz zrobisz i tak nie bedziesz w
przyszlosci zadowolona : ((....

razi mnie Twoja stawianie "fizycznosci" prawie na pierwszym miejscu : (((

pa

[ysia]

ja27 napisała:
> sorki za szczerosc ale jestes troche wyrachowana ...a z drugiej strony na
tyle
> nie pewna tego co chcesz ..ze obojetnie co teraz zrobisz i tak nie bedziesz w
> przyszlosci zadowolona : ((....
> razi mnie Twoja stawianie "fizycznosci" prawie na pierwszym miejscu : (((
pa

a jak ty to sobie wyobrazasz wogole, zeby isc spac codziennie z kims, kto cie
nie rusza fizycznie, ha?
pozdr

[ja27]

> a jak ty to sobie wyobrazasz wogole, zeby isc spac codziennie z kims, kto cie
> nie rusza fizycznie, ha?
> pozdr
no bez przesady ...nie napisalam o tym zeby chodzic do lozka z kims kto nas nie
rusza ...ale to po prostu porazilo mnie w mailu trolki ze bardzo zwaraca na to
uwage : - )) pociag fizyczny po prostu sie czuje albo nie ...a szczegolowe
opisywanie czyjegos wygladu daje troche do myslenia : - ))

poza tym predzej czy pozniej to "fizyczne ruszanie" .... troche maleje.. staje
sie inne : )

[monikate]

Moja rada: "Trudnego" zostaw, tj. nie buduj z nim nic trwałego. Ja takie coś
przerabiałam. Fascynacja egzotyką, nowością, innością i seksem minie - a
zostanie proza życia, za którą Ty będziesz odpowiedzialna. Oczywiście, mogę
się mylić. "Kochanek lady Chatterley" czy też doniesienia o plebejskich
upodobaniach księżniczki Stefanii z Monaco mogą się podobać z daleka, ale
tylko z daleka! Co do małżeństwa z rozsądku - to już Ty sama najlepiej wiesz,
na ile będziesz mogła wieść codzienne życie bez nudy i obłudy z którymś z
opisywanych tu panów.

[Gość: if]

To ja również odpowiem Ci w podobnym tonie jak twoje pytanie.
W sytuacji kiedy uważasz, że powinnaś znaleźć męża, a masz do wyboru trzech
facetów: nieśmiałego inteligenta, przyjaciela i faceta z przeszłością
wybrałabym na twoim miejscu przyjaciela. Facet z przeszłością choć teraz cię
fascynuje, kiedy nastąpi proza życia może się okazać do niczego. Kiedy
oczarowanie minie, kiedy zaspokoisz cikawość może nie będziecie mieli ze sobą
nic wspólnego. Nieśmiały inteligent natomiast to bardzo ciężki przypadek na
męża, nic szczególnego o nim nie napisałaś więc uważam, że ten przelotny sex
powinnaś uważać za niebyły i nie rozważać tego przypadku dalej. Dlaczego
przyjaciel ? Mimo, że nie powoduje drżenia serca, jest kimś w kim znajdziesz
oparcie, zwłaszcza że, jak piszesz, macie wspólne zainteresowania i dobrze wam
razem. Sposób w jaki opisujesz wszystko pozwala mi sądzić, że jesteś osobą
racjonalną, twardo stojącą na ziemi i daleko ci do romantycznych szaleństw.
Związek z przyjacielem powinien odpowiadać wam obojgu. Dobre porozumienie,
przyjaźń i wzajemny szacunek może dać więcej radości na codzień niż wielkie
uniesienia i równie wielkie upadki. Poza tym opisując tego z przeszłością
używasz słowa "fizyczny" co rokuje na powstanie mezaliansu i moze rodzić w
późniejszym czasie nieporozumienia majace źródło właśnie w niedopasowaniu
wykształceniowo-zawodowym.

[Gość: trolka]

dzięki, choć nie wiem, czy Twoja odpowiedź to rzeczywista rada, czy zabawa
konwencjami (chcialaś/chciałeś napisać odpowiedź w "moim tonie" - wyszło to
całkiem nieźle)
ale:
to nie do końca jest tak, ze moim celem jest małżeństwo. marzę o małżeństwie z
miłości, ale nie wiem, czy takie cudo wogóle istnieje? może to tylko mrzonka.
moje ew. małżeństwo z "przyjacielem" mogłoby się opierac na innych solidnych
podstawach, jak wzajemne zrozumienie, zgodność upodobań i postaw - ALE CZY TO
WSZYSTKO? np. w seksie chyba rzeczywiście, zwłaszcza po pewnym czasie
musiałabym zamykać oczy i zaciskać zęby, jest obawa, ze on móglby się czuć
niedowartościowany jako facet i niezaspokojony - i co wtedy z naszym
związkiem???
"nieśmiałego inteligenta" też już skreśliłam
"trudny i fizyczny" - to jest naprawdę bardzo fajny i wartościowy facet,żyje
troche po swojemu, nie całkiem dopasowuje się do tego swojego środowiska,
świetnie mi się z nim rozmawia, podobno z wzajemnościa, jest między nami
jakas "chemia"...to smutne, że nikt nie daje szans takiemu związkowi (np. moi
rodzice, no i Wy), ja sama też mam wątpliwości - też boję się że to mnie i nic
z tego nie zostanie.
A gdyby tak BARDZO SIĘ POSTARAĆ, zeby jednak coś z tego wyszło....???
Jak poznać, czy on mnie nie oszukuje, albo jakie ma naprawdę cele (może też
szuka "żony", tj. kobity do sprzątania, gotowania i ...) - czy są na to jakieś
sposoby.
Dodam, ze moge z nim naprawdę szczerze rozmawiać, ale jeszcze za krótko się
znamy, zeby go straszyć swoimi obawami, z drugiej strony W MOIM (I JEGO) WIEKU
trudno nie myśleć tak bardzo perspektywicznie.
W końcu może on się zniechęci albo wystraszy tym moim długim zastanawianiem się
i będzie spokój HA HA !
P.S. co do mezaliansu to jednak trochę przesada - nie jestem księżniczką...
Pozdrawiam

[Gość: trolka]

to jeszcze ja
przepraszam, oczywiście "chciałaś" - przeczytałam jeszcze raz Twojego posta i
teraz widzę, ze piszesz o sobie w rodz. żeńskim

nie jestem osobą twardo stąpającą po ziemi, tylko PROBUJE TAKA BYC, bo naprawdę
jestem (nad)wrażliwą romantyczką

Pozdrawiam serdecznie

[Gość: if]

:))
Piszę w rodzaju żeńskim bo jestem kobietą :)) również przed trzydziestką, ale
jeszcze o sobie nie myślę "przed trzydziestką" tylko "po dwudziestce" (26). I
mój post jest jak najbardziej poważny. Mnie się też wydaje że jestem
nadwrażliwą romantyczką, ale na zewnątrz jestem zasadniczą i racjonalną
kobietą, może dlatego łatwo mi było spojrzeć trzeźwo na twoją sytuację.
Dlaczego nie popieram związku "z facetem z przeszłością"? Dlatego, że ja
potrzebuję do życia normalnego faceta, realnego. Romantyk, marzyciel,
szaleniec, to jest dobre na romans, na poprawę humoru, na dowartościowanie się.
Nie spotkałam jeszcze mężczyzny z tego typu cechami,który w moim pojęciu
(zaznaczam - w moim subiektywnym, i przepraszam tych których obrażę) byłby
dobrym mężem i ojcem, solidnym, stabilnym, na którym można polegać.
Mam męża od dwóch lat. Pobraliśmy się po wielu latach "chodzenia". Zakochanie
już dawno minęło, ale to co się przez lata się wytworzyło (może właśnie
prawdziwa miłość...)jest bardzo cenne dla mnie i nie zamieniłabym nigdy mojego
zasadniczego, rozumnego, konkretnego misia na żadnego poetę z głową w
chmurach... Może dlatego że czasem potrzebuję się wypłakać jak matce, a czasem
dobrej rady jak od ojca, a czasem zimnego prysznica. Jesteśmy bardzo dobrymi
przyjaciółmi mimo różnicy zdań na wiele tematów.

Nic nie napisałaś "co to znaczy z przeszłością" może dlatego mało kto popiera
związek z tym panem. A co do jego "fizyczności" to mimo że żyjemy w
cywilizowanym świecie mężczyźni zostali troche w tyle w pewnej sprawie. Mam
koleżankę, której mąż ma skończoną szkołę zawodową, ona miała liceum. Potem ona
zdecydowała się podjąć studia licencjackie. Sończyła. Potem kontynuowała
magisterskie. W pracy wysyłano ją na coraz to nowe szkolenia. A co mąż na to?
Najpierw troche żartem "a po co ci to ?" a teraz awantura o każdy kurs, o każdy
obiad nieugotowany kiedy miała sesję itp. A było naprawdę fajne małżeństwo...
Mężczyzna musi się czuć "tym najlepszym" w małżństwie (bez wzgledu jak jest
naprawdę). Kiedy jego pozycja jest zagrożona, niestety...


"Jak poznać, czy on mnie nie oszukuje, albo jakie ma naprawdę cele (może też
szuka "żony", tj. kobity do sprzątania, gotowania i ...) - czy są na to jakieś
sposoby.
Dodam, ze moge z nim naprawdę szczerze rozmawiać, ale jeszcze za krótko się
znamy, zeby go straszyć swoimi obawami, z drugiej strony W MOIM (I JEGO) WIEKU
trudno nie myśleć tak bardzo perspektywicznie.
W końcu może on się zniechęci albo wystraszy tym moim długim zastanawianiem się
i będzie spokój HA HA !"

Trudno tu coś poradzić. Czy on składał tobie, że tak powiem, jakieś
deklaracje ?

Myślę, jeśli rozpatrzysz obu panów pod kątem za i przeciw, i za "tym z
przeszłością" przemawia głównie "chemia" to daruj go sobie. Reakcja zajdzie
szybko, a potem co ?

[Gość: trolka]

Droga if!

Mam taki kompleks, choć nie chciałabym robić tu z siebie jakiejś femme fatale,
że krzywdze facetów - "daję im nadzieję", a później "porzucam". Z mojej strony
jest to zwykle normalne "rozmyslenie się" i zmiana statusu takiego faceta
względem mnie ("zostańmy przyjaciółmi") albo i zakończenie znajomości, jednak
zwykle dopada mnie refleksja, ze te "zostawiony facet" cierpi. Doszłam do
wniosku, że w wypowiedzi moich rodziców też sa często takie uwagi, że "bawię
się kimś" itd - np. wczoraj słyszałam coś takiego od ojca, który tez twierdzi,
ze z tym obecnym facetem to byłby swoisty mezalians, więc nie powinnam z nim
WOGOLE spotykac się, nawet, zeby się przekonać jaki jest.
Dodam, ze bawienie się kimkolwiek ZUPEŁNIE mnie nie rajcuje.
Może napisz mi if, jako rozsądna i doświadczona mężatka co twoim zdaniem jest
dopuszczalne w takich próbnych związkach - czy całowanie się to już dawanie
zbyt wielkich nadziei???
Jestem od Ciebie 2 lata starsza, ale naprawde jestem głupia w tym temacie i
ciekawa Twojej i innych opinii.
Tego obecnego naprawdę nie chciałabym nijak skrzywdzić, może ze względu na moją
rzekomą przewagę - nie zasługuje na to.
I nie jest zadnym szalonym romantykiem, ale facetem, który miał dosyc ciężko w
życiu, wychowywał się w trudnych warunkach i z tego względu trochę "rozrabiał"
(podobno - wiem od niego, bo sama, choć mieszkamy niedaleko siebie, to jakoś
nigdy nie słyszałam o żadnych jego wyczynach)i nikt go nie "przycisnał" do
nauki. Jego młodszy brat jest(był) alkoholikiem.
On pracuje i jest naprawdę rozsadnie myslącym facetem, a mimo to trochę jednak
nie pasuje do mnie.

Co właściwie lepsze: rozsądny brak miłości czy nierozsądna miłość???

[Gość: trolka]

aha, i boję się, ze to,jak on się zachowuje podczas spotkań ze mną to tylko
jakas jego "wersja eksportowa", którą schowa do kieszeni zaraz po ew. weselu
(JA o tym myslę, on mi żadnych tego typu propozycji nie składał)

[Gość: if]

Oj Trolko! Doświadczoną mężatką to ja jeszcze za bardzo nie jestem. Mam również
swoje rozterki i wogóle.
Napiszę Ci szczerze, że nie wierzę w cudowne nawrócenia. Napisałaś, że jest
rozsądnie myślącym facetem. Nie sądę, że ktoś rozsądny ma "przeszłość", że
rozrabiał i się nie uczył itp. To niemożliwe. Obstaję za tą
wersją "eksportową". Wielu potrafi udawać kogoś innego, albo niekoniecznie
udawać, ale rzeczywiście starać sie zmienić, ale moje zdanie jest takie, że coś
w czym się rosło, wychowało i tak da znać o sobie. Wcześniej czy później.
Środowisko, wychowanie, rodzina ma na ludzi wielki wpływ, na ich system
wartości, na spojrzenie na życie. Czy jesteś pewna czy kiedyś, jak wasze
małżeństwo będzie przechodzić kryzys, czy jak może finansowo będzie nie tak,
czy jakaś choroba, czy wtedy nie odezwie się w nim natura z "przeszłości" jako
ucieczka od problemów.
Co Cię w nim zauroczyło? Może właśnie ta mroczna przeszłość? Pomyśl, czy gdyby
nie miał "przeszłości", był np. jedynakiem z dobrej rodziny, żeby był taki jak
twój "przyjaciel", zwykły facet na fajnej posadce ze spokojnym życiem, a o
aparycji i manierach takih jak teraz. Czy nadal by cię pociągał?
A twoje pytanie .... chyba nierozsądna miłość... Możesz dać mu szansę, może
zdarzy się tak jak w telenoweli :)Ale nie wiąż się. Olej wiek i zegar
biologiczny, nie spiesz się. Lepiej weź go trochę na przetrzymanie, na testy.
Może się szybko zdeneruje, że cię tak łatwo nie usidlił i wyjdzie jego naturka ?

[Gość: trolka]

Nie, nie zamierzam się spieszyc.
Dołuje mnie świadomość, ze gdybym się na niego zdecydowała, to w pierwszej
kolejności moich rodziców miałabym przeciwko sobie. Nie chciałabym się z nim
wiązać na złość rodzicom, ale jeżeli oni będą tak bardzo przeciw, to ciągle się
będę zastanawiać "a dlaczegóżby nie?"
Człowiek może się zmienić if, może nie o 180 stopni, ale nie można nikomu
odmawiać prawa do poprawy. Kiedy rozrabiał i się nie uczył - był młodym
chłopcem. Teraz jest mężczyzną i pomaga finansowo rodzinie.
A co mnie w nim zauroczyło? Poczucie humoru i inteligencja, której się po
facecie z jego środowiska nie spodziewałam (te stereotypy...). I jeszcze takie
moje poczucie, że taki facet to "zna życie".

[Gość: if]

Pozostaje mi, życzyć Ci powodzenia. Czuję, że podjęłaś już decyzję i oby była
słuszna. Może powinnaś go zapoznać z rodzicami. Zaprosić na obiad, czy na
popołudniową kawę, itp. Rodzice, nawet jeśli byłby kimś neskazitelnym, zawsze
będą patrzyć na wybranka tochę nieufnie (przynajmniej na początku). Martwią się
o los swojej córki. Myślę, że jeśli ten facet jest dla ciebie kimś ważnym,
zaakceptują go w końcu, mimo że wymarzyli dla ciebie inna partię. A może ich
oczaruje tak samo jak ciebie.
Aha i jeszcze w nawiązaniu do jednego z twoich poprzednich listów. Uważam że
nie pownnaś mieć poczucia winy z powodu, że go wykorzystujesz, bawisz się,
ranisz itp. Bo podejrzewasz przecież, że on też może prowadzić jakąś grę, więc
jesteście "kwita". Poza tym jeśli on startuje do takiej dziewczyny jak ty i
zdaje sobie sprawę że pochodzicie z trochę innych światów powinien być gotowy i
na porażkę.
I jeszcze coś. Idąc już dużo dalej, zakładam że jesteście małżeństwem. Czy
zdajesz sobie sprawę, że męża bierze się z całym bagażem który ma,z jego
rodziną. Czy będziesz w stanie z nimi współżyć, spotykać się na
uroczystościach, na codzień, itp. Czy oni (nie wiem do końca jak jest) nie
zechcą zbyt dużo od ciebie i twojej rodziny. Po ślubie mogą zacząć to co twoje
uważać za własne. Wiem, że niektórzy starają jak najbardziej odciać się od
teściów, ale do końca się nie da. I z resztą czy warto ? Przemyśl wszystko.
Trzymam za ciebie kciuki. Napisz kiedyś jak będziesz miała chęć, jak toczą się
wasze losy.