Czy da się żyć u boku chorobliwie zazdrosnego męża ?

[Gość: saba]

Ciągle fałszywie mnie oskarża, każda rozmowa lub spojrzenie może być nowym
powodem do podejrzeń. Obojętnie kto to będzie, czy obca osoba czy kolega zawsze
jest potencjalnym zagrożeniem. Natomiast sam wciąż przebywa poza domem z
kolegami , chyba dobrze się bawi. A mnie już odechciewa się żyć. A może to ja
jestem winna. Czasami wmawiając przez lata komuś że jest czarny można zmienić
kolor właśnie na czary. Czy to ja jestem ta najgorsza?

[malwinamalwina]

Przepraszam za brzydkie podejrzenia ale kto te tematy zawiesza ?
To niemozliwe aby kobiety byly jeszcze w tym stadium rozwoju - biedne malutkie istoty sklonne do
samooskarzania sie, z poteznym kompleksem nizszosci, gnace kark przed byle tyranikiem domowym i
sklonne cala odpowiedzialnosc wziac na siebie, watpiace w swoje walory i w ogole w istnienie
jakiejkolwiek osobowosci wlasnej.
Przejdzmy do pytania a raczej do odpowiedzi (mojej bo inni dadza ci inne) : tak , sa kobiety ktore moga
zyc u boku chorobliwie zazdrosnego meza (ty). I sa takie ktore nie moga (ja). Nie ma w moim
stwierdzeniu rzeczywistosci zadnej oceny moralnej, tak jest z tysiaca powodow. - wychowania,
doswiadczenia, wieku, kultury, sposobu zycia, wizji swiata, charakteru, psychiki.
Pisze psychiki i zaraz mysle o psychologii - takie teoryjki wam tu wystukam- gospodyni domowej
powiecie mi , a cos w tym jest (empirycznie sprawdzone) : ten ktory podejrzewa drugiego o zdrady i
niedostateczne kochanie, sam jest albo kuszony (i nie umie sobie z tym poradzic) albo juz przeszedl do
czynow. Wynika z koncowej czesci twojego listu ze to twoj maz ma wlasne zycie i ciebie zdradza (byc
moze). Bez rozpaczy, moja droga, mala strata bo to facet toksyczny i zalapiesz u jego boku szybko
siwych wlosow. Wiec mowisz ze teroryzuje, zatruwa i awanturuje sie ? Mam nadzieje ze reki nie
podnosi .....?
Zycze szybkiego dojrzewania do decyzji i do zycia (bo to nie jest zycie) . Bye !

[Gość: bingo]

Oto prawdziwie życzliwa i konstruktywna pomoc, jak to między kobietami. Otóż
Sabo, z listu Malwiny dowiedziałaś się, że:
1. Jesteś na niższym stadium rozwoju (czy to możliwe, aby w ogóle coś takiego
jeszcze istniało??).
2. Twój mąż jest przestępcą (terroryzuje, zatruwa i awanturuje się, a pewnie i
rękę podnosi).
3. Twój mąż jest również zwykłym łajdakiem, ponieważ na 100% Cię zdradza
(empirycznie sprawdzone! znacie się z Malwiną?).
4. Oczywiście jako niedorozwój u boku cynicznego przestępcy nie czeka Cię nic
dobrego i dostaniesz siwych włosów.

Rada równie błyskotliwa co celna, ja po czymś takim bym się powiesił.

[Gość: kze]

Myślę, że da się żyć. Sam jestem bardzo zazdrosny o swoją narzeczoną. Chciałbym
mieć takie powodzenie u kobiet jak ona ma u mężczyzn..(choć spotykałem się i
spałem z więcej niż jedną kobietą). Nie zmienia to faktu, że ją bardzo kocham,
chcę dla niej jak najlepiej. Przyjęliśmy zasadę, aby nie stwarzać sytuacji
dwuznacznych i uprzedzać o spotkaniach (wizytach) z osobami płci przeciwnej.
Ale z drugiej strony cholernie podnieca mnie to, że "mam" narzeczoną, która ma
takie powodzenie (czyli duzo innych gości by ją chciało...). Działa to troszkę
na moją próżność.. Ona twierdzi, że też jest troszkę o mnie zazdrosna...
Wniosek:Staramy się nie wprowadzać nerwowej sytuacji poprzez unikanie
sprzyjających okazji..

Pozdrawiam

[Gość: saba]

Dzięki Wam za potwierdzenie tego co sama wiem, ale co z tego jak już chyba brak
mi zdrowia i sił do wyrwania się z Tego. Co innego wiedzieć, a jednak co innego
móc to zrobić. Ale i tak jest nadzieja, że może kiedyś .... Chyba jednak brak
mi pewności siebie !!!!!

[Gość: jaro]

cha, cha ,cha, powodzenia!

[Gość: s]

"...nie ma milosci bez zazdrosci" i cos w tym jest

[Gość: midnight]

Nie da!.

[Gość: luzak]

moim zdaniem żyć się da, ale jak i po co?

Chorobliwa zazdrość to przede wszystkim brak wiary we własne siły. Moim zdaniem
powinnaś się z tego uwolnić, Ale jak to trudno mi doradzać komuś po dwóch
zdaniach. Sądzę, że powinnaś się udać do paru osób i sprawę dobrze przemyśleć.

Powodzenia

[basalik]

Wiem, że się nie da. Ale jak tu zaczynać wszystko od nowa, gdy brak finansowych
perspektyw, a lat na karku sporo, zdrowia brak i szczęścia też. Jak tu zdobyć
się na odwagę, by zburzyć to małe coś co się ma i wejść w wielkie niewiadome, a
przy tym nie zginąć na dnie.

[Gość: jatko]

Słyszałem swego czasu pewną sentencję: "Przesadnie zazdrosna żona niszczy
siebie, przesadnie zazdrosny mąż niszczy siebie i żonę." Oczywiście to nie jest
recepta, to nie rozwiązuje problemu, ale domyślam się, jak się z tym czujesz.
Zła postawa któregokolwiek ze współmałżonków potrafi doprowadzić do ruiny
małżeństwo i wydaje mi się, że zła postawa męża znaczenie bardziej wpływa
negatywnie na psychikę kobiety, niż odwrotnie. Tak się jakoś złożyło, że
mężczyźni mniej angażują się w małżeństwo, mają pracę, hobby. Zła sytuacja
oczywiście wpływa na nich, ale w mniejszym stopniu, niż w przypadku kobiet.
Dlatego, wydaje mi się, że kiedy już dochodzi do problemów, to niestety,
mężczyźni potrafią zrobić nawet świra z kobiety, która będzie ciągle upatrywać
winę po swojej stronie, potrafią wręcz wytworzyć poczucie winy za to, jakim on
sam jest.
Sprawa generalnie jest trudna, czasem nawet trzeba udać sie po poradę do
specjalisty.

[Gość: luzak]

Gość portalu: jatko napisał(a):
> wydaje mi się, że zła postawa męża znaczenie bardziej wpływa
> negatywnie na psychikę kobiety, niż odwrotnie. Tak się jakoś złożyło, że
> mężczyźni mniej angażują się w małżeństwo, mają pracę, hobby.

To ja Ci powiem jak jest u mnie, bo właśnie moje małżeństwo wisi na włosku.
Wiele lat się męczyłem i ciągle starałem się żeby moja żona była zadowolona.
Po latach widzę to tak, że układ jest b. niesymetryczny. Po mojej stronie jest
przewaga obowiązków, po jej praw.
Z powodów finansowych (to ja utrzymuję rodzinę) musiałem w pewnym momencie odciąć
się, żeby rano być zdolnym psychicznie funkcjonować i pójść do pracy i tam się
wykazywać i żeby mnie ominęły dwie fale zwolnień (firma jest ogólnie dość dobra i
zarabiam b. przyzwoicie).
Odciąłem się, spojrzałem wokół i mam poczucie straconych kilku lat życia. Jestem
z osobą, która nie akceptuje mnie. Nie daje mi prawa być normalnym człowiekiem.
Stąd użycie pseudonimu "luzak" jest trochę przewrotne. Ja poszukuję luzu,
oderwania się, uwolnienia. Idzie mi jakoś, ale jak po grudzie.


Więc może po stronie struktury, wymagań jakie są przed nami stawiane, trochę
inaczej się zachowujemy?

Pozdrawiam

[Gość: jatko]

Gość portalu: luzak napisał(a):

> ...Wiele lat się męczyłem i ciągle starałem się żeby moja żona była zadowolona.
> Po latach widzę to tak, że układ jest b. niesymetryczny. Po mojej stronie jest
> przewaga obowiązków, po jej praw....

Szanowny Panie.
Naprawdę rozumiem, o czy piszesz. Nie było moim zamiarem urazić niekogo pewnym
uogólnieniem. Nawet najlepsza regóła ma wyjątki; moja natomiast nie jest ani
najlepsza, ani nawet odkrywcza. Piszę raczej o sytuacji, w której mężczyznom
jakby łatwiej jest "uodpornić się" na te rzeczy, które mogą spotkać go w domu.
Bynajmniej nie chodzi tu o to, że mężczyźni są gorsi od kobiet.

[Gość: Saba]

Jak czytam tekst luzaka, to w zasadzie wszystko mogę dopasować do mojego życia.
Niestety u mnie jest to wszystko chyba o wiele gorsze, bo to ja jestem kobietą
i to we mnie trafiają słowa na k...( a jak można nazwać mężczyznę gdyby chciało
się go tak obrazić, bo to słowo kończy się na ..a więc do faceta nie pasuje ?).
Pozatym, luzak masz szczęście że masz pracę i możesz chociaż na ten czas
zapomnieć o tym wrzodzie na psychice. Mój mąż prowadzi swój biznes 1 osobowy, a
ja TYLKO mu pomagam (tak to się nazywa), ale to ja większość pracy muszę
włożyć, a on jest tu DYREKTOREM - czyli chcąc nie chcąc obijamy się o siebie i
rozmawiamy tylko służbowo bo inaczej już się nie da. Ja jak wyrwę się czasami
choćby na zakupy, to zapominam o wszystkim i przez godzinę widzę, że świat ma
jeszcze kolory. No niestety jestem na rencie i czeka mnie jeszcze szpital (
którego nie boję się z powodu operacji, ale wiem że znów będzie okazja do
znalezienia jakiejś bajki, że np. przechodzący pacjent powiedział dzień dobry a
kto był ? ) Może pocieszy Cię to, że są tacy co mają jeszcze gorzej i muszą żyć.
A co do dalszego życia, wierzyłam że to da się naprawić i że może być lepiej,
ale już wiem że nie. Bo to co jest u kogoś w mózgownicy jest nieodwracalne i
nienaprawialne. Tylko czemu nie byłam taka mądra 20 lat temu. Wydawało mi się,
że jest zazdrosny, bo mnie az tak kocha. Łaził za mną wszędzie, wystawał pod
oknami, pod szkołą , a teraz wiem że on porostu osaczał mnie jak pająk swą
ofiarę. Nie mogłam nikogo innego poznać bo wszędzie był on jak anioł stróż . I
to nie po to aby być z nią szczęśliwym, ale by ją zjeść, podeptać i znęcać się
się nad nią. A teraz cóż pozostało po tylu latach ? Matnia, sieć i niemoc.

[Gość: kira]

i z tym Panem się zgadzam w 100%, dopowiedziałbym bym jedynie, że musisz, coś z
tym zrobić, bo będziesz, przez całe zycie nieszcześliwa, a ewidentnie człowiek
obok ciebie jest chory i jesli ktokolwiek ma się udac do specjalisty do własnie
on, nie Ty. Skoro jest taki zazdrosny, to pewnie mu zalezy na Tobie, ale moim
zdaniem, to zadko idzie w parze. Spróbuj postawic sparwę na ostrzu noża, to się
przekonasz, jak jest naprawdę. Jeśli bedzie dramat, to sie z nim rozstaniesz, i
tak nie może byc już gorzej.

[Gość: gadula]

Proponuje udać się do specjalisty.
Chyba, ze lubisz mówić o sobie...

[Gość: Malwina]

Oj, gadulo, gadulo niepoprawny - juz wszyscy wiemy ze gdyby liczyc na twoja KONSTRUKTYWNA i
UMOTYWOWANA pomoc to mozna liczyc ...i do biliona - nic z tego ! ale poniewaz jestes osoba zdolna
do wysilku i pracy nad soba (wierze w to !), proponuje ci otwarcie oczu na cala game szarosci, ktora
sytuuje sie miedzy bialym i czarnym. I rozwijaj do diaska twoje wypowiedzi bo umre z frustracji !
avec toute ma sympathie
Malwinka trujaca roslinka ;)

[allex]

Moim zdaniem w takim układzie żyć się nie da - ale to zależy. Nie ma czegoś
takiego, że kobiety są gorsze a mężczyźni lepsi, czy odwrotnie.
Czym innym jest chorobliwa zazdrość a czym innym kryzys małżeński.
Chorobliwa zazdrość nie bierze się - tak ot.. Ona narasta - od pierwszej
niewinnej sceny zazdrości, po wiele gorsze sprawy niż opisane przez Sabe. Może
nawet kiedys podobała się. To jest proces, który narasta, przeplatany
zapewnieniami o miłości. Zazdrość ma to do siebie, że nie jest ona "z winy"
kobiety. To wytwory umysłu zazdrośnika maskujace jego kompleksy i frustracje. I
to jest tragiczne, że gdyby nie wiem jak kobieta się starała to nic nie zrobi.
Nie zmieni główki zazdrośnikowi i nie ma wpływu na to co się w niej wylegnie.
Jeżeli nie przerwie się takiego ciągu to nie chcę straszyć, ale...
Natomiast jeśli chodzi o "złą kobietę" i kryzys małzeński
W naszej kulturze to mężczyzna zaprasza do tańca, to mężczyzna taniec prowadzi.
Jeżeli nie potrafi sprostac roli, którą sam sobie sobie określił.
Jeżeli, ktoś wpadł na taki pomysł, że bycie mężczyzną polega na "robieniu
dobrze" kobiecie, albo uważa, że bycie dobry mężem to dbanie o nieustające
zadowolenie żony to predzej czy później dostanie conajmniej zadyszki. Ale
dlaczego narzeka... To on zapraszał do tańca
To mężczyzna wybiera. Jeżeli więc opowiada jaka to żona zła sam sobie wystawia
świadectwo.
Nie wypada krytykować partnerki zaproszonej do tańca to nie po męsku.

[Gość: gadula]

wyglada na to, ze Saba znalazla rozwiazanie skoro nie odpowiada na nasze posty.

[Gość: zyta]

czytam Twoje wypowiedzi na różne tematy i zastanawia mnie jedno : przemawia przez Ciebie
doswiadczenie ? czy teoretyzujesz?

[allex]

Niestety - doświadczenia. Często myślę - "gdybym wiedział, kiedyś to co dzisiaj
wiem..." Piszę niestety bo rachunek za doświadczenia własne jest czasami za
wysoki i co wiecej dwa razy nie wstąpi się do tej samej rzeki. W nowych
sytuacjach po fakcie mówie "gdybym wiedział". Coraz częściej jednak nabieram
przekonania o potrzebie teorii. W dyskusjach na forum często zbyt często i
dużo "przenoszę" ze swojego życia. Wracam więc do wspomnień i trochę żal...
To trochę kosztuje.

[Gość: zyta]

Coraz częsciej myslisz o potrzebie teorii - bo teoretyzowanie nie boli, czy też dlatego , że
znajomosc teorii choć w jakims stopniu może ochronić przed błędami ?
A wnoszenie siebie ( swoich doswiadczeń ) do rozmów - nie opłaca się , bo rzeczywiscie b.boli , ja
od niedawna czytam dyskusje na forum i na bazie tych dyskusji powróciłam do wspomnień o swoich
związkach, żeby komus innemu pomóc nie robić tych samych błędów i efekt jest taki, że sama
zaczęłam rozpamiętywać już powoli zapominane ostatnie rozczarowanie - boli.
Jeżeli twoje opinie są oparte na twoim dowiadczeniu - to chyba niestety dużo doswiadczyłes - ale czy
tylko niestety?

[Gość: zyta]

Czytam Twoje wiadomosci i nie mogę oprzeć się pokusie, żeby Cie poprosić o wniesienie jeszcze
troszke siebie tzn. wypowiadasz się , że doswiadczyłes miłosci po 30-tce, chyba znasz też smak
zdrady i wnioskuję wiele innych gorzkich smaków życia - czy możesz napisać ile masz lat?
zastanawia mnie czy to kwestia wieku ( im więcej lat tym więcej przeżyć ) czy też burzliwe życie
uczuciowe - no i jaki jest finał, jesli to nie jest zbyt osobiste - jestes szczęsliwy ?

[Gość: allex]

Myślę, że wiedza jest bardzo ważna. Pozwala wydaje mi się może nie tyle uniknąć
błędów co zrozumieć sytuację w jakiej się znalazło. Czasami pomaga to nie
doświadczać rozczarowań, uniknąć złudnych nadzieji. Nawet jeżeli ma się kłopoty
emocjonalne to wydaje mi się, że sprawnie funkcjonujący umysł może pomóc.-Teraz
to teoretyzuje. Jak napisałem wypowiedzi na forum opieram przede wszystkim na
doświadczeniu własnym.
Coś o sobie:
Mam za sobą 43 lata i mnóstwo błędów życiowych oraz różnego rodzaju
niegodziwości i krzywd jakie wyrządziłem innym oraz przeżyć jakie były moim
udziałem.
Na poczatku swojego dorosłego życia byłem jak to nazywam "dobrym człowiekiem".
Miałem głowę nabitą ideałami jak być powinno. Łatwo mi przychodziło osądzanie
innych. Miałem zawsze odpowiedź jak być powinno.Walczyłem o to aby zapanowała
sprawiedliwość. Walczyłem o doro ludzi. Walczyłem, walczyłem walczyłem.
Kontestowałem komunizm, pokazywałem wszystkim swoją religijność itp.
Nawet wzięłem udział bardzo aktywny w tworzeniu kolejnej Rzeczpospolitej a w
każdym razie polityki. Ożeniłem się, W wolnej Polsce zaczęłem robić karierę
wierząc, że mówienie,że jestem dobrym człowiekiem zastąpi czyny. Coraz bardziej
podobać mi się zaczęło to poczucie znaczenia i siły. Coraz ważniejsze było to
abym czuł, że jestem dobry, abym czuł się dobrze. Żona, potem dzieci zaczęły
być coraz mniej ważne. Nie byłem przcież stworzony do bycia kimś przeciętnym.
Zaczęłem szukać tych, którzy to mi powtarzali, otaczać się nimi. Kiedy żona
powiedziała dość - ucieszyłem się- czekała już inna. Był też alkohol,
narkotyki - jak ćma byłem już blisko płomienia.
Kariera zaczęła się komplikować już nie byłem dyrektorem . Druga kobieta też
już nie potrafiła wytrzymać. Nie przejęłem się nawet tym, kiedy musiałem
rozpocząc pracę jako glazurnik - musiałem bo alkohol jednak kosztuje. Potem był
wypadek - nic nie pamiętam. Podobno ja prowadziłem samochód. Kolega stracił
oko. Potem kryminał-głośna sprawa rozbił się były polityk, dyrektor. Potem dno,
wódka, dziwki, złodzieje. Potem odwyk. Bezrobocie, schronisko. Myślałem,że już
nie powinienem żyć. JAkoś nauczyłem się malować - takie landszafciki,
portreciki ze zdjęcia, bo model na ogół nie chciał siedzieć. Uwierzyłem, że coś
potrafię. zaczęłęm uczyc się wielu ciekawych rzeczy. Rozpoczęłem pracę
zawodową - od zera w innym zawodzie. Ciągnęło mnie do osób tych na dnie i
początkowo czas wolny a potem po dokształceniu się zaczęłem im pomagać.
Poznałem, też wspaniałą kobietę - dobrą i mądrą. Odważyła się być ze mną na
początku "na dobre". Teraz jestem pewien, że jest ze mną i "na złe". Próbuje
naprawić chociaż część złego jakie wyrządziłem innym - dzieciom, partnerkom,
tym którzy na mnie liczyli. Przeprosic...
Teraz chcę żyć po prostu jak człowiek ale bez przymiotników. Tyle o sobie w
skrócie - to co uważam za istotne i to co ma wpływ na to co piszę.

[Gość: zyta]

Dziękuję za szczerosć. Rzeczywiscie życiorys masz b.bogaty - szkoda, że tyle złego musiało się
wydarzyć - lecz przez to jestes teraz pewnie "głębszym" człowiekiem a ja z tym większą uwagą będę
czytała Twoje rady. Dziękuje i cieszę się się, że jednak zakończenie jest optymistyczne.
Pozdrawiam.

[Gość: renka]

Przeczytalam wszystkie wypowiedzi.Jest to faktycznie stan osaczenia swojej
ofiary.Ja bym to przerwala jak najszybciej, ten czlowiek musi sie leczyc, bo
predzej czy pozniej znajdzie sobie nastepna ofiare, ktora bedzie probowal
osaczyc. To jest kryminogenne , ten czlowiek psychicznie wykancza swoja ofiare.
Najgorsze jest to , ze mlode niedoswiadczone dziewczyny mysla , ze to milosc.
Milosc jest slodka, nie ma w niej miejsca na zlo.

[Gość: onnanohi]

Moja mama rzuciła studia, bo ... tatuś ją śledził, wyczekiwał pod uczelnią,
robił awantury, z kim wychodziła z uczelni itp. itd. Ale DA się żyć - niektórzy
przeżyli i Sybir i obozy koncentracyjne ...

[Gość: Jolo]

To tak jaby odbierać kwiatom dostęp do słońca,podlewając obficie wodą,szepcąc
że wszystko jest CACY. Koleś traci kwiat każdego dnia .

[Gość: saba]

Dawno tu nie zaglądałam, bo spędziłam 30 dni w szpitalu. Ale teraz widzę, że
mój temat jest dość znany wielu ludziom. Mnie jednak cały czas wydawało się,ze
jestem jedną z niewielu tak zatrutych żon. Mam bowiem wiele koleżanek jeszcze z
lat szkolnych i chyba tylko ja mam takie kłopoty. Dodając do tego kłopoty
zdrowotne i finansowe można jednak się załamać. Na siłę próbuję odcinać się od
złych myśli i nastrojów, ale wciąż dochodzą nowe podejrzenia. My już nie mamy
wspólnego języka. On nie chce słuchać moich zapewnień , a i ja już niechcę
wciąż tłumaczyć , że te jego podejrzenia to bzdury bo to i tak nic nie daje. A
tak mogłoby być zwyczajnie, spokojnie i bez ciągłych pretensji. Nie wiem jak
długo wytrzymam, bo są dni kiedy nie poruszamy tego tematu i wydaje mi się, że
może jeszcze będzie normalnie. Ale przychodzi chwila, gdzie wszystko wraca ze
zdwojoną siłą i ja wtedy znów mam wszystkiego dosyć. Taka huśtawka atmosfery
domowej jest nie do zniesienia dla całej rodziny. Dziękuję wszystkim, którzy
odezwali się na moje hasło, bo mogę przynajmniej gdzieś się wywnętrzyć. Bo
nikomu o tym nie mogę mówić, bo nie chce mi to przejść przez gardło. A i ja nie
należę do osób wylewnych. Raczej jestem do wysłuchiwania problemów innych, a
moje problemy skrzętnie skrywam. Na forum mogę trochę dać upust swoim gorzkim
doświadczeniom i spojrzeć na to z innej strony. Dzięki wszystkim za każde
słowo. SABA

[Gość: saba]

Acha, chcę jeszcze dopowiedzieć, że chciałabym aby mój mąż miał takie
spojrzenie jak ALEX. Jest to jednak niemożliwe, bo wydaje mi się, że należy on
do ludzi twardogłowych do których nic i w żaden sposób nie może dotrzeć. Gdzie
ja miałam kiedyś oczy i uszy? A może to dopiero teraz wyłazi. W każdym razie na
normalną rozmowę nie ma szans, a na takie spojrzenie jak u Alexa to już nawet
nie ma nadziei. Jak zdobędę się na jakiś odważniejszy krok to się odezwę.
Narazie jestem w głębokim stresie i brak mi odwagi.

[Gość: Malwina]

30 dni w szpitalu to jest bardzo bardzo duzo i wnioskuje ze masz powazny problem ze zdrowiem. Wiem
ze mnie to nie powinno obchodzic , zreszta nie zadaje pytan, chce tylko ci zyczyc powrotu do
formy :-)

[kasia111]

Poprostu Ci współczuję. Uważam, że nie ma nic gorszego od zazdrości męża. Ale
ciesz się, że tylko Cię oskarża a nie posuwa się do jakiś czynów. Może czułabyś
się lepiej gdybys wiedziała, że ma podstawy do oskarżania. Głupio jest być
oskarżanym za coś czego sie nie robi. może naprawdę powinnaś go zdradzić. Nie
chcę cię dobijać, ale może to on cię zdradza i o tobie mysli tosamo. Trudno
powiedzieć.... trzymaj się na pewno jakos się z tym uporasz...

[Gość: saba]

Już sama myślałam o tym, że lepiej być oskarżaną za coś co naprawdę się
zdarzyło i już nieraz w myślach marzyłam o tym aby go naprawdę zdradzić.
Pokazać, mu że jest ktoś kto mnie NAPRAWDĘ kocha. Chyba nawet nie miałabym
wyrzutów sumienia (chyba że wobec jednego z 10 przykazań dekalogu). Kończy się
to tylko na myślach, bo aby to zrobić musiałabym się w tym kimś i ja zakochać.
Bez tego wydaje mi się, że trafiłabym może na drugiego potwora, a po co mi to.
Natomiast zakochać się to trzeba mieć w kim. A jak to zrobić jak ucieka się
przed ludźmi i nawet spotkania rodzinne to zawsze problem. Mam bowiem sporo
rodziny i nikogo nie odwiedzam, bo co mam chocić sama jak wdowa lub rozwódka.
Gdybym była rozwódką to nikt nie pytałby się " a gdzie Twój mąż i czemu nie
przyszedł". Natomiast o wyjściu samej gdzieś to chyba nie ma mowy, bo gdzie i
kiedy (no i za co). A co na to powiedziałby syn ? Poza tym kiedyś byłam wesoła
a teraz wydaje mi się, że pewnie nie umiałabym nawet normalnie z kimś
rozmawiać. Siedzę więc na tyłku i co .... czekam na trzęsienie ziemi, które
pewnie kiedyś nastąpi, ale z której strony i kiedy ? Nie wiem. Pewnie kiedyś
puchar się przeleje.
A czy on mnie zdradza ? Nie wydaje mi się, bo starałby się chyba iść w górę a
nie w dół. Chyba że spotkał kogoś gorszego od siebie, a wtedy szybciej będzie
koniec.

[Gość: Una]

Słuchaj, a może zrób Mu awanturę? Z tego co się zorientowałam starałaś się
raczej łagodzić sytuację i wychodziło na to, że tłumaczysz się z czegoś czego
nie zrobiłaś. Nie jestem zwolenniczką kłótni jako metody rozwiązywania
problemów, ale może On Twoje tłumaczenia przyjmuje jako przyznanie się do winy?
Tylko starannie dobierz argumenty. Ani słowa, że gdybyś chciała miałabyś
facetów na pęczki itd. Pzdr

[Gość: saba]

Awantur ci u mnie było dostatek. Już mam dość i wolę zatkać uszy lub udawać, że
nic nie słyszę. Przy awanturach ja dostaję prawie zawału, próbuję tłumaczyć,
lub grozić i wychodzę z siebie, a on 5 minut po awanturze śpi smacznie
chrapiąc. Komu to więc szkodzi. Chyba tylko mnie, bo przez conajmniej godzinę
mnie trzęsie, mam spuchnięte oczy i na drugi dzień boli mnie głowa, a on czuje
się świetnie i nic mu nie jest. Doszłam do wniosku, że nie warto. Tym bardziej,
że wszystko jak grochem o ścianę. Ale dzięki za radę.

[rozkoszna]

Zapewniam Cię,że nie da...ja się wykańczam powoli...psychicznie,fizycznie i jak
tylko można..

[Gość: Toi]

Saba... Przeczytalam wszystko i nogi sie ugiely. Piszesz, ze przyczyna tego, ze
tkwisz jeszcze w tym wszystkim, jest brak odwagi. Zastanow sie, czy bardziej
sie boisz czy bardziej meczysz teraz; bo ja uwazam, ze nie mozna sie bac w
wiekszym stopniu niz sie teraz meczysz. Zawalcz o siebie, zostaw w diably to
malzenstwo, przestan czuc sie winna bez zadnego powodu, przeciez Ty usychasz,
giniesz, on Cie wykancza. Tak sie sklada, ze wiem co to znaczy ucinac
dlugoletnie malzenstwo, przy trudnej sytuacji materialnej zreszta, i wcale nie
o wielka odwage tu chodzi, bo wielka odwaga tu niepotrzebna i bac nie ma sie
czego; chodzi o odrzucenie irracjonalnego strachu. Lek wynika z bycia
krzywdzona. Musisz podjac decyzje czy dalej bedziesz tak wegetowac i umierac
(wiem, ze to brutalne, ale tak jest w tej chwili wlasnie. Pytasz czy da sie
zyc - a czy Ty zyjesz?) czy tez wstaniesz i wrocisz do zycia. Mam ochote zlapac
Cie za reke i ciagnac, wolac, ze jestes czegos warta, na pewno nie takiego
meza, ale przeciez to Twoja decyzja.
Niepokojacy tez moment, w ktorym wspomnialas o synu, cos w rodzaju 'Co
powiedzialby moj syn?' Czy syn zdaje sobie sprawe z sytuacji?...

Przytulam Cie i... moze jednak wstan...

Toi

[Gość: natascha]

Droga Sabo, pospisuje sie pod tym co wyzej. Ty nie mozesz sie wiecznie bac!!! I
zapamnietaj sobie: uleglosc rodzi agresje. I twoj maz pojdzie tylko tak daleko,
jak ty mu pozwolisz. I dlaczego masz nie isc sama do swojej rodziny?? Mnie sie
wydaje, ze ty sama sie nie doceniasz. Czy tylko maz przy boku robi z ciebie
mile widzianego goscia? Czy tylko maz przy boku robi z ciebie czlowieka?? Ty
sama sie stawiasz w takiej sytuacji, ze on sie nad toba pastwi i niszczy cie
psychicznie i nie tylko. A wez i idz sobie gdzie chcesz i kiedy chcesz. Ty
jestes CZLOWIEKIEM i tego nie zapomnij nigdy! I nikt nie ma prawa sie nad toba
znecac!!! Nie pozwol na to ani jednego razu wiecej!!! Daj mi slowo honoru.....