błagam o pomoc!!!!

[ella4444]

jestem chora!!!wiem to, jestem dla siebie dobrym psychologiem w rozpoznaniu
tej choroby i wiem co musze robić, aby sobie pomóc, ale nie potrafię.jem , by
zabic emocje i te dobre i te zle, jem gdy się boję, jem gdy jestem
sdzczęsliwa.mam 24 lata, a objadam się od 12 roku zycia. tyle lat męki. nie
jestem otyła, mam normalną wagę(60kg-63kg. 170cm)ale to co robię sobie jest
straszne.objadam się wszystkim co mam pod reka, jest mi wtedy tak dobrze ,
rtak błogo...jem do tego momentu, aż jest mi niedobrze, aż żołądek mi skręca.
najadam się na noc.potem nie mogę spać, boli żołądek, pije miete, krople
żołądkowe.obiecuję sobie że nastepny dzien bedzie inny.jest do momentu, ąz
nie zacznie pracować mi żołądek. wszystko co robie zmierza do jedzenia.myślę
o jedzeniu w dzien i w nocy, co bedę jadla dnia nastepnego.kocham jeśc ale to
mnie zabija. chce jeśc jak człoeiek , a nie jak zwierze, . gdybym nie bala
się wymiotowania, to pewnie byłabym bulimiczką. to mnie ratuje...ale proszę o
pomoc!!!!!!!!!!!!!!!jestem z lublina , może ktoś zna jakieś grupy wsparcia w
tym mieście???

[sonai]

Nie napisze pewnie nic nowego,ale po pierwsze współczuję Ci,podobnie jak sobie
samej...Ja jestem chora dopiero od 2 lat,no troszke wiecej,wiec moja droga
przez mękę jest bez porównania krótsza.Nie mniej jednak zdaje sobie sprawe jak
ciezko z tym zyc i próbowac funkcjonowac w miare normalnie.Mam pytanie:od czego
to sie u Ciebie zaczęło?Jakas konkretna przyczyna?Czasami warto ją sobie
uświadomić,zeby pojsc o krok w strone wyzdrowienia.A czy masz skłonnosci do
tycia?Z tego co napisalac wydaje mi sie ,ze nie,bo twoja waga jest normalna.Czy
odchudzalas sie kiedys?Bo u mnie to byl poczatek.Przez pierwsze pol roku szło
swietnie.Zrzucilam ponad 1Okg,ludzie mnie nie poznawali...Nabralam checi do
zycia.Potem pojawiły sie problemy w domu i troche przytyłam.Utrzymuje w miare
stała wage,ale jestem niezadowolona,ciagle mam do siebie pretensje i po kilku
dniach normalnego,lekkiego odzywiania przychodzi znowu atak.I tak w kółko.Nie
tyje na potege,podobno wygladam normalnie,ale wciaz czuje sie jak
potwor.Sprawadzam brzuch,czy przypadkiem nie zrobiły mi sie jakies
fałdy...itp.Mozna zwariowac.Dodam jeszcze ze na potege ćwicze.Ostatni tydzien
zrobilam sobie wolny.I przyznaje,ze ciezko mi sie powstrzymac,zeby nie zaczac
gimnastyki.Czyli u mnie to tez rodzaj ualeznienia...Co ci moge radzic?Jesli
masz czas i pieniadze wyjedz na tydzien w jakies odludne miejsce i odpowiedz
sobie na wazne pytania.Jesli to nie wchodzi w gre,sprobuj zrobic to w
domu.Warto sobie uswiadomic,ze gdy nie zmienimy same swojego zycia,nikt nam nie
pomoze.Moje zycie w moich rekach...Jestem wolna,mam wybór.trudno z tym
skonczyc,ale warto sprobowac.Uda sie.Na pewno.A zauwazylas,ze pierwszy kawalek
ciasta smakuje zawsze lepiej niz nastepne?Moze tak by na nim poprzestac?
Ostatnio probuje tak sobie tlumaczyc.Czasami działa.Ja pochodze z Łodzi,wiec
niestety nie moge zbyt duzo powiedziec na temat poradni w Lublinie.Szukalas w
necie?Chociaz osobiscie nie wierze w psychologow.Mialam z nimi sporo do
czynienia i jak na razie zaden mi nie pomogl.Ale kazdy jest inny.Walcz o
normanosc.I uwierz w siebie.A masz kogos?Tak w ogole?Bo u mnie to wywiera
ogromny wplyw na to co jem i w jakich ilosciach.POZDRAWIAM

[elinetta]

hej sonai!!!wczesniej byłam pod pseudonimem ela4444)i zapomniałam hasło:)
dzieki bardzo za twoja odsezwę, miło że ktoś komuś chce pomóc....pytasz mnie
jak to się u mnie zaczęło....długo by opowiadać, chodzi o jakięs nastawienie
psychiczne, jedzenie kojarz mi się z dzieciństwem, dzieciństwo z radościa i
beztroską,.dziś mamm nerwicę i zapominam o kłiopotach tylko jedząć, a
probowałam już innych rzeczy, ktore zagłuszyłyby mysli o jedzeniu.i nie udaje
sie;(nie rtaz próbowałam sie odchudzać, ale \na darmo, ju z sie poddałam, nie
odchudzam sie, ale od czasu do czasu daje odpoczac swojemu żoładkowi, ktory
strasznie cierpi przeciązony jedzeniem.jesli uda mi sie dzioeń wytrzyumac be
zobżarstwa to już jest świeto...nier jestem gruba, szczupła tez nie , taka
normalna, i niebrzydka, mam chłopaka, ktory kocha mnie do sdzaleństwa, jak
każdy zreszta poprzedni chłopak, ale każdego rzucałam , nie mogłąm
zzaakceptować tego że ktoś może mni kochać. wiem ,ze jerstem chora, ale nie
umiem sobie z tym poradzić. i to umysł musze leczyć, anie ciało.....do
usłyszenia, mam nadzieje

[beerd]

wejdź sobie na forum na www.glodne.pl - są tam namiary na terapeutów z całej
Polski.

[jot_ka]

a ja Cie odsylam na strone anonimowych zarlokow
www.przewaga.pl
powodzenia!

[horlaa]

a ja was odsylam do lektury roznych postow z tego forum i z glodne.pl

dacie rady.
bycie dobrym psychologiem dla siebie to nie recepta - bo nie masz dystansu.
powiedzialabym: nie psychologizuj, tylko wystaw sie na zycie. moze i na
poczatku dostaniesz po tylku, ale potem bedzie juz z gorki. coraz latwiej i
fajniej. i nauczysz sie nim cieszyc.

uciekanie w ED to wciaz uciekanie. staw czola problemom - nie blokuj sie
posiadaniem ED. zrob to, o czym zawsze marzylas, zaryzykuj, zanurkuj w zycie.
cholernie trudno zrobic pierwszy krok, ale BARDZO, BARDZO WARTO.
mowi to kompulsywna ktora wylazla z choroby po kilkunastu latach. dzieki
terapii i baaaardzo ciezkiej pracy nad sobą.

sciskam i pozdrawiam

[edytawojciechowska]

Witaj
polecam Ci spotkania Anonimowych Żarłoków. Sama mam problem z obżarstwem. Mnie
taka forma pomaga tzn. mitting AŻ. Wiem że jest taki miting także w Lublinie.
Polecam także stronę przewaga.pl Jesli bedziesz miała jakieś pytania to daj
znać. Życzę ci pogody ducha.