najlepsze przezycia dziecinstwa

[fnoll]

proponuje stworzyc "bank najlepszych przezyc dziecinstwa" - moze byc bardzo
inspirujacy

do tego ciekawym byc moze, jak tez najlepsze z roznych "wiekopomnych"
przyzyc wplynely na dalsze nasze losy


dla mnie na szczycie dobrosci dziecinstwa sa wakacyjne wyjazdy pod namioty z
rodzicami i nieustanne tam obcowanie z natura (buszowanie po lasach,
zdobywanie gor, plywanie, lowienie ryb) - co wyksztalcilo we mnie
podroznicza zylke i naped do podrozowania stopem, gdy bylem nastolatkiem,
zadze przygody i odkrywania nowych miejsc, odpornosc na niedostatki w
komforcie bytowania, samodzielnosc doszlifowana na wedrownych obozach
gorskich, na ktore mnie po czasie rodzinnych wakacji wysylano

poza tym ksiazki jakie czytano mi na dobranoc - z kirylem
bulyczowem, "historia zarowki", "wsrod niewidzialnych wrogow i przyjaciol"
i "bajkami robotow" lema na czele - stad chyba jezykowa wrazliwosc u mnie
wynikla i przydatnie rozwiniety aparat imaginacyjny, a takze ciagle
zaciekawienie w temacie opowiesci i poszukiwania odpowiedzi na pytania o to,
co to jest wlasciwie ten swiat i jak on dziala - generalnie wdzieczny jestem
swoim rodzicom za ksiazkowa obfitosc; gdy wspominalem ostatnio poczatki
podstawowki z przyjacielem z tamtych czasow, to mi wyznal, ze lubil nasz dom
glownie ze wzgledu na takie atrakcje jak "encyklopedia ryb morskich"
fenomenalnie ilustrowana i sterta magazynow "film"

[roseanne]

najmilsze chwile - slajdy w dziecinstwa

obrazek pierwszy
majowka, odwiedzalismy brata w sanatorium - niestety nie pamietam roku,
Piotrek nauczyl mnie wtedy piosenki "Sloneczko nasze rozchmurz buzie" -
rozchmurzalo sie nie tylko sloneczko, twarz mamy tez, Podobnie ta piosenka
dziala na mnie teraz.

obrazek drugi
poranek zimowy, ubrana chinka stala na biurku dziadka, ogladalam moja twarz,
odbijajaca sie w szklanej bombce, dziwilam sie, jak smiesznie zmienia sie moj
nos - ostatnie wspolne swieta.
Nie dawno zobaczylam ta sama ciekawosc w oczach Kuby :)

[Gość: dodo]

zdecydowanie kakao.
w niedziele - na sniadanie kakao z pianka (ubite bialka z jajek z dodatkiem
cukru waniliowego) - pamietam gotowanie tego kakao, zapach i nawet obrazek na
puszce - gdziez ta puszka? i ta atmosfera niedzielnego poranku...
a pozniej kakao - w schroniskach gorskich i na obozach harcerskich - zawsze
jako rarytas/odsmucacz na zla pogode albo kiepski nastroj.
dopiero jako "dorosla" nastolatka odkrylam, ze podobna wlasciwosc moze miec
w gorach wodeczka ale to juz byl koniec dziecinstwa ;-)

[kol5]

Niesamowite, że na strachy tyle osób miało gotową odpowiedź.

Ja też długo się zastanawiałam. Nie chodzi tu przecież o smaki czy zapachy.

Nie byłam nigdy typem wyczynowego sportowca.
W związku z tym, gdy udawało mi się pokonać własną niemoc byłam z siebie
bardzo dumna - pomimo. Pomimo tego, że zanim triumfowałam zawsze coś musiało
stanąć mi na drodze.
Zwycięstwo w zawodach na skakance - stan przedzawałowy - duma absolutna;
Było tego sporo.
I jeszcze archeologia. Dokopałam się skarbu - to był wyczyn!/odniosłam do
muzeum i... przepadło!/- ale co tam i tak był nie mój!

Odpowiadając, właśnie coś pojęłam.

Dzięki Fnoll, za temat!
Pozdrawiam

choinka

[kamfora]

Zdecydowanie najlepsze przeżycia z mojego dzieciństwa to okres
Bożego Narodzenia. Najpierw sygnał dany przez Mamę, że "już czas"
robić różne ozdoby choinkowe. Wyciągało się wtedy sreberka zbierane
przez cały rok po czekoladach, prosiło Mamę, żeby zamiast rozbijać
jajka - robiła wydmuszki i...kleiło, wycinało, malowało...:-))

Potem te wszystkie cudeńka zawieszane były w Wigilię na tym cudownie
pachnacym drzewku, razem z bombkami, i świeczkami, i...duma czlowieka
rozpierała, że takie to wszystko piękne, podziwiane :-))
(Mama twierdziła, że tylko własnoręcznie robione ozdoby choinkowe
"mają duszę", te kupne sa "martwe".

Po latach robiłam przedświąteczne zakupy z moim ówczesnym przedszkolakiem.
Akurat pojawiły się w sklepie kolorowe i błyszczące łańcuchy choinkowe.
Włożyłam do koszyczka. Syn najpierw spojrzał szerokimi oczyma,
a potem zapytał ze smutkiem: "To ten łańcuch, który robiłem na choinkę
w przedszkolu nie podoba ci się"?
Palnęłam się w tę głupią mózgownicę! Przeprosiłam, że będąc już osobą
bądź co bądź "w podeszłym wieku" (30 lat!) po prostu zapomniałam o tym
prześlicznym łańcuchu!
Mielismy najpiękniejszy łańcuch choinkowy (z duszą)
i najszczęśliwsze dziecko całym miescie!

:-))

Ba.

[Gość: dodo]

kamfora napisała:
>
> Po latach robiłam przedświąteczne zakupy z moim ówczesnym przedszkolakiem.
> Akurat pojawiły się w sklepie kolorowe i błyszczące łańcuchy choinkowe.
> Włożyłam do koszyczka. Syn najpierw spojrzał szerokimi oczyma,
> a potem zapytał ze smutkiem: "To ten łańcuch, który robiłem na choinkę
> w przedszkolu nie podoba ci się"?
> Palnęłam się w tę głupią mózgownicę! Przeprosiłam, że będąc już osobą
> bądź co bądź "w podeszłym wieku" (30 lat!) po prostu zapomniałam o tym
> prześlicznym łańcuchu!
> Mielismy najpiękniejszy łańcuch choinkowy (z duszą)
> i najszczęśliwsze dziecko całym miescie!
>
> :-))
>
> Ba.

juz tu kiedys o tym napisalam ale tak mi sie ckliwie zrobilo po tym lancuchu,
ze napisze jeszcze raz.
moj najstarszy syn wyprowadzil sie juz na swoje i dopiero jak juz wszystko
przewiezlismy zorientowalam sie, ze zabral rowniez wlasnie np. bombke, ktora
kiedys zrobil z pumeksu i inne takie tam...
kamfora - radze z najwiekszego dodowego serca - zachowaj gdzies ten lancuch -
juz mi sie smutno robi jak pomysle o choince w tym roku bez "takich tam", ktore
hugo sobie zabral. jakbym wiedziala, ze chce je sobie wziac, bronilabym wlasna
piersia :-) bo to w koncu zawsze bylo przytaszczone z haslem "dla ciebie
zrobilem, mamusiu" czyli jakies prawo wlasnosci powinno obowiazywac!

[kamfora]

Gość portalu: dodo napisał(a):
> kamfora - radze z najwiekszego dodowego serca - zachowaj gdzies ten lancuch -

Dodo - zachowałam wszystkie te rękodzieła :-)))

[sellma]

*Odnajdywanie slodyczy, ktore mama przede mna chowala i wpierniczanie ich na
miejscu (czasem niestety laczace sie z poczuciem winy),
*Chodzenie po plotach, drzewach, wspinanie sie na szafe z kotami lub ukrywanie
sie w szafie,
*Bacowka kolezanki: las, zbieranie grzybow (wtedy jeszcze tych "wlasciwych"),
robienie fikolkow na sianie w stodole,
*opowiesci kolegi o duchach,
*wszystkie wydarzenia, w ktorych brala udzial Babcia.

A wiekszosc to sa takie drobne szczegoly, ze chyba nie odwaze sie napisac.
:)))
sellma

poczucie bezpieczeństwa

[Gość: inka_sama]

To nie jest najważniejsze przeżycie.
Ale ilustruje moje poczucie bezpieczeństwa w dzieciństwie.

Sobotni wieczór - jeseń lub zima.
Wykapana i z umyta głową siedzę w łózku - w pokoju rodziców bo to było małe
mieszkanko. W telewizji jakiś koncert symfoniczny - pamiętam tyle tych z
patyczkami w rękach jak piłują pudełka i nic! :))
A mama suszy moją głowę - i jest mi ciepło, przytulnie i bezpiecznie.

Dom.

Trawa

[trzcina]

Trawa w każdej postaci. Sianko na Wigilię. W nim skakanie i cukierków
wygrzebywanie. Ale pamieć tego sianka przywróciły mi choinki wyżej dopiero:)
Sianko na łąkach, letnich, rozgrzanych, porozrzucane i w snopkach.
W sianku turlanko i w sianku śniadanko, i spanko stodolne w sianku, największy
rarytas dziecięcy, w wakacje bieszczadzkie.
I po sianko jadąc wozem, na koniku hop hop, luzem by przecież smarkacza nikt
nie puścił, to parę lat później.
I łąka. Przed koszeniem.Traw po pas ogrom, świergolących, bzyczących, w
motylach, świerszczach i żywiźnie wszelakiej.
I w tych trawach droga nad rzeke, to już w miasteczku rodzinnym.
Pomidory ciepłe od słońca, bułka z masłem przytopionym w całodziennym upale,
ciepła rzeka i harce w wodzie.
Wargi sine od wody nadmiaru.
Do dziś naprawdę wypocząć mogę tylko tam, gdzie trawy po horyzont pełno. Tam
czuję najbliżej smak wolności.
Przywołane, nie ginie.
t.)))

[ta_mar_ta]

1) ogromna radość z powodu wyprowadzenia "na spacer" psa podwórzowego, który
nigdy na spacerze nie był przez kilka lat swojego życia! Cała wioska z
rozdziawionymi gębami przy płotach, kiedy wlokłam ( bardziej chyba on mnie
wlókł) na łańcuchu oszalałego z radości psa. Nie wiem kto był bardziej
szczęśliwy, ja czy pies ! Później pokazywano mnie palcami jako przykład
pomieszania zmysłów u miastowych :)

2) wszelki kontakt ze zwierzami najróżniejszymi podczas najpiękniejszych wakacji
na wsi. Wolność, wolność, wolność od świtu po zmierzch . Swoją drogą Mama miała
stalowe nerwy. Żadna zwierza nie zrobiła mi nigdy krzywdy, nawet gryzący
wszystkich koń, któremu wpychałam w pysk jego ulubione papierówki.

3) kołysanie na spiętrzonych na drabiniastym wozie snopach - oczywiście wokół
łąki (jak wyżej - u trzciny :) )

4)późne jesienne ( zimowe?) popołudnie/wieczór, ciepły przepiękny zielony
kaflowy piec, otulona pledem po kąpieli słucham radia w półmroku , mruga do
mnie jego zielone oko ( pamiętacie radio Tatry? ), Mama krząta się w kuchni,
zaraz poda kolację i będziemy słuchać słuchowisko radiowe... ech... jak
miło...prawie poczułam to dziecięce szczęście

5) zima, na górce długa ślizgawka. Ślizganie się do upadłego, " na stojaka", w
kucki, wreszcie na plecach , pupie i na czym popadło. Powrót do domu z palącymi
policzkami i zesztywniałymi, trzeszczącymi na mrozie portkami. Nad głową
księżyc. Dziwne, ten księżyc doskonale pamiętam, był nów.

[Gość: firanka]

1. wakacje u babci (duzy dom, z duzym starym ogrodem) - lazenie po drzewach, braterstwo krwi, wycieczki
do "tajemniczego ogrodu" sasiada, skoki z dachu szopy na kope swiezo skoszonej trawy, skarmianie ta
trawa krolikow dziadka
2. wieczor, lazienka, ojciec wyjmuje mnie z wanny, sadza na pralce i wyciera. to mile bylo. bardzo. cieple i
bezpieczne; zawsze sie wzruszam, kiedy o tym pomysle
3. wakacje nad morzem, kiedy usta sine od wody, ale jeszcze sie chce
Ech, duzo tego, strasznie duzo:)
Piekny watek
pozdrawiam

[Gość: SzaraW]

1. Wycieczki na łono przyrody z Babcią i braćmi ciotecznymi, łażenie po
drzewach, kąpiel w rzeczce (teraz, po latach przypomina ona raczej ściek, ale
ja ją jeszcze pamiętam jako czystą i pachnącą).
2. Zabawy podwórkowe w wakacje. Podchody, gra w gumę (chyba dziewczynki już w
to nie grają, szkoda), "wywołuję, wywołuję", fotele itd...Do domu wracało się
sporo po zmroku, po kilkukrotnym nawołaniu Mam z balkonów.
3. Książki czytane przez rodziców i Babcię, potem biedna Babcia zmuszana była
do odgrywania ze mną mojej ulubionej bajki, wciąż i wciąż na nowo, codziennie.
4. Już w czasach szkolnych, parę godzin między zakończeniem lekcji a powrotem
rodziców do domu. Koleżanki z klasy uwielbiały do mnie przychodzić,
demolowałyśmy mieszkanie, bawiłyśmy się w teatr, radio (nagrywanie "audycji" na
kasetę magnetofonową, efekty dźwiękowe uzyskiwane za pomocą cymbałek, garnków i
plastikowego fletu), odgrywałyśmy też sceny z ulubionych seriali: Isaury,
Oszin, Pana Wołodyjowskiego
...
Mogłabym tak pisać i pisać... Odkopuję wspomnienia, przyglądam się im i tak coś
mnie drapie w gardle i może nawet bym sobie łzę uroniła nad tamtym pięknym
światem, ale w pracy nie wypada.
P.S. Pojawia się tu w tych moich wspominkach Babcia. Leży właśnie w szpitalu,
po operacji. Na szczęście dochodzi już do siebie, ale była chwila, kiedy bardzo
bałam się, że... Ona jest moim łącznikiem z dzieciństwem, kiedy jestem z nią
wracam do tamtych czasów. Trzymajcie za nią kciuki.

[Gość: albo_tak]

Będzie słodko-gorzko:

Mam około 5 lat. Spędziłam całą wieczność w szpitalu lecząc się z żółtaczki
zakaźnej (według dorosłej miary 2 tygodnie). Szpital jest odrębną
rzeczywistością samą w sobie i dla siebie - niezrozumiałą i - poza kilkoma
miłymi momentami - najzupełniej okropną.
Ale teraz jestem już w domu: wszystko lśni i jest poukładane, bo właśnie
skończyło się sprzątanie przed bożonarodzeniowe. Jest tak ładnie i bezpiecznie.
Pamiętam dokładnie duży, haftowany kilim na ścianie.
Nic się nie zmieniło, świat jednak jest na swoim miejscu.
Smutno mi trochę, bo w tym okropnym szpitalu musiałam zostawić Misia.
Powiedzieli mi, że musi tam zostać, żeby pocieszać inne chore dzieci. Co mnie
obchodzą inne dzieci?

Wśród prezentów pod choinką znajduję innego misia. Nie może całkowicie zastąpić
tamtego, ale niech będzie.

I zupełnie sentymentalnie:
Jest dzień Św. Mikołaja. Budzę się, kiedy jest jeszcze ciemno. W nogach łóżka
wyczuwam worek z prezentami. Jest ogromny, chyba większy ode mnie! Nie mam
odwagi się poruszyć. Chwile do rana ciągną się gorzej, niż świeża krówka.
Wreszcie!
Nigdy wcześniej i nigdy potem nie dostałam takiej niesamowitej ilości
prezentów.

[vicca]

Atrakcje pt. wyprawa w nieznane czyli za blok gdzie rosło masę zielska i kilka
nieduzych drzew - w sam raz do wspinania się :)
I emocje przy podkradanu ziemniaków z kubełka pod zlewem (z przeznaczeniem do
pieczenia na ognisku) :)))

I urok pierwszej samodzielnie przeczytanej ksiązki - o misiu na hustawce w
wieku lat 5. :)))

Pzdr ciepło Vicca

[Gość: Mevillian]

witam :)

fnoll napisał:

> proponuje stworzyc "bank najlepszych przezyc dziecinstwa" - moze byc bardzo
> inspirujacy
>
> do tego ciekawym byc moze, jak tez najlepsze z roznych "wiekopomnych"
> przyzyc wplynely na dalsze nasze losy
>
ha. jak przeczytalam watek, to zlapalam sieza glowe - czyzbym nie miala zadych
pozytywnych wspomnie z dziecinstwa??!! rany boskie.
potem zamknelam oczy [siedzialam wlasnie przed kompem, no dobra, siedze dalej,
ale z otwartymi oczami, na strasznie niewygodym krzesle] i doszlo, to jedno
wspaniale wspomnienie. Konary wierzby, kilka metroow nad ziemia, cieplo, lato,
dzieciaki mnie szukaja - a ja cichutko z ksiazka... pomiedzy liscmi.. ;))) tej
wierzby juz nie ma - scieto ja na tym osiedlu, na ktorym kiedys mieszkalam z
rodzicami jakies 10 lat temu ;/ pamietam, jak mi bylo smutno, gdy zniknela.
a potem pojawily sie kolejne wspomnienia - mina mojego mlodszego o rok kolegi
Komareczka, gdy zaprezentowalam mu znalezionego wlasnie wielkiego grzyba
[znaczy; to byl malutki maslaczek ;)) ale dla nas byl fantastycznym
znaleziskiem], ratowanie jakiejs jaszczurki przed utopieniem sie [biedactwo
wpadla do glebokiego potoku, z dosc rwaca jak dla niej woda], no i rzecz jasna,
rzecz 'najgorsza', czyli samowolne oddalenie sie w wieku szesciu lat od
rodzicow w kierunku lasu. Lazlam tak chyba z godzine :) moi rodzice byli pewni,
ze taplam sie w plytkim potoczku, kilkanascie metroow od nich. nigdy nie
zapomne tych bajorek i bagien, na jakie wtedy mi sie udalo natrafic - chociaz,
jak wiem teraz, nie byl to las, a jedynie tzw. nieuzytek, przeznaczony do
osuszenia i wyciecia. I ile tam bylo zab.. ;) I to poczucie wolnosci :)

Fnoll; dzieki za ten watek. Sprawiles mi przywolaniem tych wspomnien duza
radosc ;)) [innym pewnie tez]

pozdrawiam
Mevillian

P.S. Dodo, mam wielka prosbe: wspomnialas o bombce z pumeksu, jaka zrobil Twoj
syn dawno temu. Czy moze wiesz, i moglabys mi powiedziec, jak sie robi takie
bombki? bo swieta sie zblizaja, i chcialabym pokazac mojej mlodszej siostrze
jakis kolejny niebanalny sposob na ozdobienie choinki/stworzenie ozdob
choinkowych. :) dzieki, M.

[Gość: A27]

1) Moj brat i ja jemy fasole typu "Jas". Fasola jest bardzo goraca. Dmuchamy
na nia i schodzi z niej skorka. Nabijamy te fasolki na kredki, bo kredek
uzywamy zamiast widelca. Pawel ma czerwona kredke, ja oczywiscie niebiska.
Kredki zostawiaja plamki na fasolce. Do tej pory zastanawiam sie jak to
mozliwe, ze babcia nas nie przylapala z tymi kredkami i fasola.

2) I jeszcze powroty mojego taty z przemytniczych podrozy na Wegry,
Czecholsowacji, Austrii itd. Wracal w nocy i oboje z bratem bieglismy w
pizamkach go przywitac. Najpierw tate wycalowywalismy - a potem niecerpliwie
zagladalismy mu do torby podroznej w nadzieji wyniuchania jakichs prezentow.

3) Moja mama smazaca moja ulubione potrawe z dziecinstwa: WatrobKE!!!!
(cholera juz nie pamietam jak to smakuje, bo jestem wrgaterianka.

Czemu ten watek tak szybko umarl?

[Gość: Kirby]

Moje ulubione wspomnienie z dziecinstwa to wyjazd nad morze z moja mama gdy
mialam szesc lat. Byl rok osiemdziesiaty pierwszy. W hotelu podawali
nieslodka herbate i karmili nas kapucha, ale mama i ja spedzalysmy codownie
czas na plazy i spacerach.

Watek jeszcze troche pozyje ;-)))))))

[opty13]

1. Ukochana nauczycielka w I chyba do II klasy, pierwsza milosc? Jej juz nie
pamietam, ale pamietam jak chodzila i rozlewala z duzej butli atrament do
kalamarzy. Kalamarze wkladalo sie do takich dziur w srodku lawek szkolnych. A
lawki byly zielone. Pamietam rozpacz w klasie, kiedy nauczycielka musiala sie
wyprowadzic.

2. Boze Narodzenie, zawsze w gronie rodzinnym. Cieple. Oczekiwanie na prezenty,
zupa grzybowa - do tej pory najlepiej smakuje w czasie tych swiat. Kiedy bylem
juz nastolatkiem, Stan Wojenny - jedyne swieta bez choinki, smutne, prezenty
kladlismy pod fikusem.

3. Wielki fotel u dziadkow, siadalem w poprzek, a nogi opieralem o duzy piec
kaflowy. Ale zima podgrzewal.

4. Wakacje u dziadkow. Zniwa, frajda dla mieszczucha. Jazda na wozie
wypelnionym sloma, wyyyyyyyysooooooko. Zabawy w stodole. Nie ma dzidkow, nie ma
gospodarstwa.

5. Wyprawy na czeresnie i morwy.

6. Ulubione drzewo z pochylonym konarem, bylo taaaaaaaakie wysokie. Kiedy
widzialem je ostatni raz, jako dorosly, dziwnie sie skurczylo ;-))))))

nie umieraj wątku!

[ta_mar_ta]

Przeczytalam jeszcze raz dokładnie wszystkie dotychczas zamieszczone posty.

Już teraz, na podstawie naszych najmilszych wspomnień można pokusić się o
stwierdzenie czego dzieciom w dzieciństwie najbardziej potrzeba:
- kontaktu z przyrodą ( niemal 100% głosów)
- samodzielności
- rodziny ( troszkę z daleka, ale obecnej i dającej poczucie bezpieczeństwa)

We wczorajszych Wysokich Obcasach ( dla niewtajemniczonych- sobotni dodatek do
GW)przeczytałam list przedszkolanki pracującej w Danii. Tam dzieci mogą
przebywać na dworze ile tylko zapragną. Rodzice muszą im tylko zapewnić
kombinezon przeciwdeszczowy a opiekunka tapla sie z nimi w błocie, gdy pada(
cudne doświadczenie, pamiętam :)) )

Wątku nie umieraj ! Wiedza jaką posiądziemy i refleksja pomoże zapewne w
wychowywaniu następnych pokoleń.
Piękny wątek fnollu :))

przepis na bombke z pumeksu

[Gość: dodo]

sorry za paskudne spoznienie - wszystko jakos ostatnio
spozniam, okropnosc.
w pumeksie rzezbi sie bardzo latwo choc warto miec na nos
maseczke albo bawic sie z dziecmi w cowboys - chustka na
usta i nos zeby sie nie nalykac pylu. najlatwiejsze
ksztalty to domek, choinka, gwiazdka, serduszko ale jak
ktos ma talent to moze i zrobic wlasciwie, co tylko w
duszy zagra. nalezy sobie zrobic na jednej stronie zarys
ksztaltu do wyrzezbienia i potem obskrobac to, co
niepotrzebne. potem sie to maluje - trzeba pamietac, ze
pumeks ma pory, w ktorych farba bedzie sie rozmywac wiec
nalezy malowac etapami zeby sie wszystko nie zlalo w
jedna szaro-burosc. gruba igla przewlekamy nitke czy
kawalek kolorowej welenki zeby na niej bombke zawiesic i
cacko gotowe. jak muzyka - lekko, latwo i przyjemnie :-)

[asialk]

Gdy czytam poszczególne posty w kazdy z nich znajduje czastke mojego
dziecinstwa. Wychowalam sie w domu z ogromnym sadem i z lasem rosnacym na
przeciwko, gorka na ktorej co roku powstawla tor saneczkowy. Nie pracujaca mama
dawala poczucie bezpieczenstwa i pewnosc ze zawsze czeka na moj powrot do domu.
Coroczne, czasem krotkie, wyjazdy wakacyjne zawsze bardzo atrakcyjne uczyly
ciekawosci swiata i dawaly kolejne doswiadczenia.
Gdy wspominam tamten czas to dla mnie czas beztroski, wolnosci, stalego
kontaktu z przyroda. Gdybym miala to opisac ksiazka byla by za krotka.
Za duzo tych dobrych wspomnien by wyroznic chocaz jedno, dziesiec czy sto.
Moje dzicinstwo to przepiekna bajka z ktorej wyroslam, ale wracam w te miejsca
w kazdej wolnej chwili.

[Gość: gr]

Czytanie na drzewie. Wokol wisza jablka a ja siedze na
wlasnorecznie przywiazanej sznurkiem deseczce i czytam.
Babcia wola przez okno, pyta czy chce bulke. Chce - ale
nie musze isc do domu, musze tylko zlezc z drzewa i Babcia
spuszcza mi te bulke w takiej papierowej torebce na
sznurku.

Wyprawy do siostry Babci. Kilkanascie kilometrow przez
pola, takie zolte i falujace, a my idziemy i idziemy,
pchamy wozek z moim malym kuzynem i idziemyÉ

Wyprawa do kiosku naprzeciwko: jest goracy letni dzien,
pada deszcz, przeswieca slonce, trzymam ze reke rzeczonego
dwuletniego kuzyna i biegniemy smiejac sie jak wariaci. On
ma na sobie te smieszne czerwoniaste spodenki na szelkachÉ

Pobudki u Babci. Babcia przynosi bulki z maslem, takie
podgrzane w piekarniku. Maslo sie rozplywa. Babcia nie
wie, ze nie wolno jesc w lozku bo sie nakruszy.

Poranki u Babci. Jest lato, wstaje i pedze po schodach do
ogrodu, zeby nikt przede mna nie zjadl pierwszych tego
dnia truskawek. Tylko niektore truskawki sa dojrzale,
wiekszosc ledwo rozowa. Ale na swiecie nie ma nic
pyszniejszego. Piasek skrzypi w zebach.

Wolno mi czy nie wolno - ide na basen. Babcine miasteczko
jest male ale ma prawdziwy, wielki olimpijski basen. Ide
przez rynek i przez park, jest cieplo i ptaki spiewaja. A
potem plywam w te i wewte.

Obsciskiwanie sie z kazdym napotkanym psem. Mimo ostrzezen
jakos nie gryza.

Moja slodka Babcia chyba wyznawala zasade: Daj Dziecku
Spokoj - Dziecko Ci Da Dwa.
Dziekuje Wam wszystkim za ten watek.
gr.