co zrobic gdy zycie sie juz skonczylo?

[Gość: T.]

Ciężko uwierzyć, że to już mija miesiąc odkąd go nie ma.
Tyle planów, marzeń i wszystko umarło wraz z nim.
Zostałam sama w pustym mieszkaniu, z jego rzeczami.
Gdyby nie ten wyjazd służbowy...byłby teraz przy mnie.
W święta miał odbyć się nasz ślub, właśnie zaczeliśmy mieszkać razem.
Teraz siedzę sama patrząc na sukienkę i zdjęcia, ubrana w jego dwie koszule,
sweter i nawet spodnie!
(czy ja jestem jeszcze normalna?) Nocami jeżdzę jego samochodem po mieście,
bez celu ale w jego samochodzie jest lepiej niż w moim, czuć jego zapach.
Wczoraj odeszłam z pracy, nie potrafię pracować,
nie mam po co pracować bo nic mi już nie potrzeba. Czy on już nigdy nie
wróci? Nie wróci? Czy mogę go odzyskać? Co zrobić gdy życie się już skończyło
a nadal żyję?

[Gość: mikawi]

trzymaj się, poczytaj posty inki_sama, jest w podobnej sytuacji, może się
odezwie do Ciebie, a tu jest wielu ludzi, którzy znajdą wiele ciepłych słow,
nie zamykaj się, wychodź do ludzi, pozwól ludziom przyjść do ciebie. To trudne,
ale jedyne co możesz zrobić dobrego dla siebie, żyć dalej, spróbować się
otrząsnąć. Rezygnacja z pracy nie była chyba dobrym rozwiązaniem, praca pozwala
przetrwać dzień, choć przez chwilę nie myśleć, nie zadręczać się. Pisz tu,
zaglądaj często, tu są naprawde świetni ludzie.

nie bądź sama!

[Gość: inka_sama]

Nie bądź sama.
To straszne chwile - zwłaszcza poczatek.

Zabrzmiało mi to znajomo... Dziwne że napisałas tu właśnie dziś - po tej nocy
właśnie.

To nie zabije bólu i tęsknoty ale... poczytaj:

www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=210&w=869325&a=869325
www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=210&w=1255781&a=1255781

[Gość: T.]

Nie potrafię żyć bez niego. Mikawi, praca nie pomaga przetrwać dnia, ani na
chwile zapomnieć, nie potrafiłam dłużej pracować bo nic nie robiłam. Inka-sama,
ja nie potrafię czytać tych postów, nie mogę bo zgłupieję. Czytając to płacze
jeszcze bardziej wiedząc, że ktoś też cierpi z takiego powodu. Mam 25 lat,
po 7 latach naszego związku jego odejście wszystko zmieniło. Studia, praca,
plany, marzenia przestały dla mnie istnieć.
Po co żyć jeśli jego nie ma i nie będzie. Tak bym chciała by wrócił jakimś
dziwnym sposobem. Zostałam sama w naszym mieszkaniu, na które ciężko
pracowaliśmy a teraz już nic nie ma sensu. Siedzę z telefonem i czytam jego
ostatnie smsy. Tak bym chciała go usłyszeć.
Nie spotykam się z nikim. Nie chce nikogo wiedzieć, nawet rodziny i przyjaciół.
Nie mogę jeść, spać, palić ani pić. Chciałabym by mnie nie było. W nocy słyszę
zmiksowane słowa, jego obietnice, śmiech przeplata się ze słowami lekarza,
którym mówi, że on nie żyje, że nawet nie było szans na to by przeżył.
I tak na okrągło. Jak to możliwe, że on nie żyje...26 lat i nie żyje.
No i jak to przetrwać, czy w ogóle warto...Jak to możliwe, że on nie żyje.

[Gość: kamill_a]

Nie wiem co czujesz, nie mam o tym pojęcia. Nawet nie wiem czy chcesz słuchać
(tu: czytać) jakichkolwiek rad. Moim zdaniem jeśli chcesz, potrzebujesz być
sama, wspominać - choć to boli - bądź. Ale nie za długo, bo zwarjujesz! Znajdź
sobie kogoś kto chociaż w ciszy, bez zbędnych pytań, pocieszania i zmuszania do
czegokolwiek będzie z Tobą, obok, blisko. Może przyjaciółka, przyjaciel, ktoś z
rodziny. Zapewniam cię ze uporasz się z tym. Nie szybko, nie od razu, ale
uporasz się. Pozdrawiam

zycie sie nie konczy

[Gość: Imagine]

Doga T,
nic nie musisz robic z prostej przyczyny. Sluchaj uwaznie teraz. Zycie sie nie
skonczylo, bo zycie nie zna stanu konca. Zycie wibruje wokol nas i to co martwe,
to tylko nasza iluzja. Twoj ukochany zyje i jest mu dobrze, zareczam Ci.
Jednego chce od Ciebie, bys przestala sie martwic. Wasze swiadomosci sa i beda
razem, jest tylko troche niewygodnie i ciezko teraz, ale bedziecie razem
jesli tylko taka wasza wola, a widze ze tak wlasnie jest. Mow do niego, on Cie
slyszy, ale nie zapominaj umiechac sie czesciej, gdyz to jest to, na czym mu
zalezy najwiecej. Dlaczego nie mozesz go slyszec ? Widzisz, on jest teraz w
innym wymiarze, w tzw. dolnym 4-tym wymiarze. Twoj umysl nie jest dostrojony
do czestotliwosci drgan umyslu (swiadomosci) Twojego ukochanego. Odbierasz
rzeczywistosc na innych falach (niech bedzie dlugich), na falach, ktore Twoje
zmysly i sam umysl sa w stanie przechwycic. Istniejecie obok siebie, blizej niz
Ci sie wydaje.
Pamietam, mialem sen o Chrystusie. Siedzielismy w domu znajomego, zmarlego
ksiedza , i nagle, pamietam, zmarly zaczal sie podnosci ze swego loza .
W tym momencie, na scianie, ukazal sie Chrystus, na tle wszechswiata, calych
galaktyk i patrzac na mnie odpowiedzial na pytanie, ktore zadawalem sobie w
myslach: jak to mozliwe, ze ktos kto zmarl, jest ciagle zywym ? odpowiedzial na
to pytanie dwoma slowami: JAM JEST. Bylem w euforii, zaczalem sie topic, jakas
niewyobrazalna milosc zaczela plynac w moja strone, a ja przestalem czuc swe
cialo. W tym momencie obudzilem sie i uwierz mi, chcialem umrzec, gdyz smierc
poraz pierwszy w zyciu wdala mi sie czyms wiecej niz zyciem.
To naprawde mi sie przysnilo. Mnie, niewierzacemu. Mnie, nie proszacemu i
nieoczekujacemu. Nigdy w zyciu doczesnym nie czulem wiekszej milosci i ekstazy.
Wiem, ze to wszystko bylo realne, gdzy Droga T, my zyjemy w wielu wymiarach.
ZYCIE SIE NIE KONCZY !!!!! Zycie zmienia tylko postac, gdyz zycie jest energia,
a ta, jak wiesz nie ginie.
Pozdrawiam Cie. Usmiechnij sie. Wszystko bedzie dobrze.
Imagine.

[kwieto]

A ja myslalem, ze ktos mi powie czy istnieje niebo i pieklo, ewentualnie beda to
dywagacje na temat ksztaltu i koloru katafalku, a tu.... eeeeeeetam...

[Gość: Imagine]

kwieto napisał:

> A ja myslalem, ze ktos mi powie czy istnieje niebo i pieklo, ewentualnie beda
t
> o
> dywagacje na temat ksztaltu i koloru katafalku, a tu.... eeeeeeetam...
>
>
>

[kwieto]

Ech, Imagine, z pierwszego postu mi wyszlo, ze to po prostu porzucenie, a nie
smierc. Dlatego pozwolilem sobie na zlosliwosci. Choc troche zaluje, ze nie
doczytalem wpierw pozostalych postow.

[Gość: Imagine]

kwieto napisał:

> Ech, Imagine, z pierwszego postu mi wyszlo, ze to po prostu porzucenie, a nie
> smierc. Dlatego pozwolilem sobie na zlosliwosci. Choc troche zaluje, ze nie
> doczytalem wpierw pozostalych postow.
>
>

[kwieto]

Och, moge dac sie sprowokowac - jestem otwarty na SPRAWDZONE dowody
istnienia "drugiej strony"

[Gość: Imagine]

kwieto napisał:

> Och, moge dac sie sprowokowac - jestem otwarty na SPRAWDZONE dowody
> istnienia "drugiej strony"
>
>

[kwieto]

A mowi Ci cos pojecie "wstega Moebiusa"?

[Gość: Imagine]

kwieto napisał:

> A mowi Ci cos pojecie "wstega Moebiusa"?
>
>
>

[kwieto]

Zawszec "druga strona" moze byc tez antymateria, nieprawdaz?
A antymateria jest jak najbardziej "tu i teraz", nigdzie indziej.

P.S.
Co do antymaterii, to urocze jest zdanie fizyka konczacego wyklad na ten temat: "tak
wiec, jesli Marsjanin poda wam na przywitanie LEWA dlon, lepiej jej nie dotykajcie,
jesli chcecie uniknac anihilacji" :")))

[Gość: Imagine]

kwieto napisał:

> Zawszec "druga strona" moze byc tez antymateria, nieprawdaz?
> A antymateria jest jak najbardziej "tu i teraz", nigdzie indziej.
>
> P.S.
> Co do antymaterii, to urocze jest zdanie fizyka konczacego wyklad na ten
temat:
> "tak
> wiec, jesli Marsjanin poda wam na przywitanie LEWA dlon, lepiej jej nie
dotykaj
> cie,
> jesli chcecie uniknac anihilacji" :")))
>
>

[kwieto]

Wszystko pieknie, tylko jesli ta teoria ktora tam byla przedstawiona jest prawdziwa,
to mamy problem co zrobic z czarnymi dziurami, czy juz odkryta "ciemna materia",
ktora nijak nie pasuje i nie jest potrzebna w nowym modelu.

Poza tym, o ile mi wiadomo, jedyna sila, zdolna przenikac przez swiaty, mialaby byc
grawitacja? Wiec nie ma mowy o zadnych odpryskach czy polipach. A oba zderzone
swiaty wedle tworcow byly scisle trojwymiarowe

[Gość: Imagine]

kwieto napisał:

> Wszystko pieknie, tylko jesli ta teoria ktora tam byla przedstawiona jest
prawd
> ziwa,
> to mamy problem co zrobic z czarnymi dziurami, czy juz odkryta "ciemna
materia"
> ,
> ktora nijak nie pasuje i nie jest potrzebna w nowym modelu.
>
> Poza tym, o ile mi wiadomo, jedyna sila, zdolna przenikac przez swiaty,
mialab
> y byc
> grawitacja? Wiec nie ma mowy o zadnych odpryskach czy polipach. A oba
zderzone
> swiaty wedle tworcow byly scisle trojwymiarowe
>
>

AAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: inka_sama]

Andrzeju i Kwieto!!!!!
Spójrzcie o czym jest ten wątek!!!!!!!!
Idźcie gdzie indziej roztrząsać te wszechświaty!!!!!!!!!!

[Gość: Imagine]

Gość portalu: inka_sama napisał(a):

> Andrzeju i Kwieto!!!!!
> Spójrzcie o czym jest ten wątek!!!!!!!!
> Idźcie gdzie indziej roztrząsać te wszechświaty!!!!!!!!!!

Wlasnie wchodzimy do bazyliszka. Chyba wyjdziemy o wlasnych nogach, czy w tym
wymiarze, czy w innym, nie wiem.

Ruszyć dalej w drogę?...

[eva07]

kwieto napisał:

> Ech, Imagine, z pierwszego postu mi wyszlo, ze to po prostu porzucenie, a nie
> smierc. Dlatego pozwolilem sobie na zlosliwosci. Choc troche zaluje, ze nie
> doczytalem wpierw pozostalych postow.
>
>To własciwie dziwne i wiesz co kwieto? chyba męskie, bo dokładnie tak samo
pierwszy post inki w styczniu odczytał pewien facet. A ja choć tez tylko
przeczytałam pierwszy post ani przez chwilę nie mialam watpliwości, że T.chodzi
o cos duzo gorszego niż porzucenie...
Może czytając takie posty, kiedy nie ma się pojęcia jak pomóc, można
przynajmniej sobie uświadomić, że nawet jesli postawiono cię pod twoją zyciową
ściana straceń i powiedziano juz "cel", to póki nie powiedziano "pal" wszystko
jeszcze może się zdarzyć. I ze nie ma w świecie uczuć i międzyludzkich relacji
spraw ostatecznych z wyjątkiem smierci.
A co do T. nie bede udawala, że wiem co ma zrobić, bo nie wiem. Ja też
wariowałabym z rozpaczy. I trzeba wypłakać to co boli, całą duszę i ten żal, ze
niczego nie da się już wrócić.Choc tak strasznie, sztrasznie się tego chce.
A poza tym, możliwe jest tylko jedno: trzeba spróbować lubic nadal siebie. Być
dobrym dla siebie. Zyć samemu. Nie poprzez kogoś. Nie dla kogoś. Bo przecież
twoje zycie T. jest zupełnie samoistne i niepowtarzalne. BYło piękniejsze z
nim. Miało sens, radość. Wiem. Ale i tak było osobne, twoje i jest nadal. I
nikt cię nie pyta czy dasz radę. Dasz, bo człowiek niemal wszystko zniesie. PO
prostu msisz. Musisz znów lubic siebie i odczuwać przyjemności, choćby
najprostsze. SOBIE to jesteś winna.Swoim rodzicom,swoim bliskim. Zbieraj się
dziewczyno jak umiesz i ruszaj dalej w drogę. Jesteśmy z toba. Ewa.

Upsss

[kwieto]

Wybacz poprzedni post, z Twojego listu wynikalo raczej, ze on po prostu Cie
porzucil, stad reakcja byla dosc zlosliwa.

Ale tak czy siak, zycie sie nie skonczylo. W zyciu nie ma niczego co byloby stanem
stalym, wszystko odchodzi i przychodzi, milosci, zycie, przyjaznie...
Postaraj sie cieszyc tym, co z nim przezylas i czasem ktory z Toba spedzil. To bylo
piekne, jednak teraz gdybanie co byloby gdyby zyl, juz niczego nie zmieni. Trzeba sie
otrzasnac i powoli zyc dalej.
Sprobuj docenic to, ze spedzil z Toba kawalek swojego zycia, zamiast rozpaczac, ze
to sie juz skonczylo...

kochani panowie...

[Gość: inka_sama]

...kwieto i Imagine!
Idźcie wy sobie na inny wątek pogadać! Prosze!

Ludziom zwykle wygodniej odczytac takie posty jako porzucenie. Mój też wiele
osób tak odczytało kiedyś.
To watek T.

Ja mam za soba 9 miesięcy rozłąki.
To co napisał Imagine o swoim śnie - przemysl to...
Nie wiem czy wierzysz w życie po śmierci - jeśli tak bęzdie ci łatwiej.
Tylko ty sama możesz sobie pomóc tak naprawdę. Potrzebujesz ludzi ale nikt za
ciebie nie jest w stanie przeżyć tego bólu. Nie ma co zaprzeczać jego
istnieniu - jest i będzie. Ale TY nie jestes bólem. TY jestes w stanie
popatrzec na ten ból z boku. Tak jakbys była dwiema osobami. Patrz na siebie i
swój ból - i pozwalaj mu byc.
Chociaz żaden lekarz ani psycholog nie da ci cudownego lekarstwa - spróbuj do
nich iść. Choćby po leki. One nie zlikwiduja bólu i tęsknoty. Ale złagodza
objawy - ja nie potrzebowałam ich ale moja sytuacja była jednak inna. Mam
dzieci, musiałam dla nich podnieść się co rano i zmuszac się do codziennych
czynności. Starałam się wczuć w moich i jego rodziców - i ich ból. Nie chciałam
dokładac im bólu.
Żyj właśnie DLA NIEGO!
On by tego chciał - bo przeciez cię kochał. Pragnął dla ciebie samych
najlepszych rzeczy na świecie. Twoja rozpacz jest dla niego utrudnieniem.
Czasem myślę - gdybym to ja umarła pierwsza - czego JA bym wtedy chciała dla
niego?... Pomyśl o tym!
Pisz do mnie na priv jeśli chcesz:
[e-mail]

Będę o tobie myśleć.
Pisz na forum jeśli nie chcesz bliskim dokładać rozterek.
Krzycz.
To potrzebne.
Trzymaj się
i_s

[Gość: Imagine]

Gość portalu: inka_sama napisał(a):

> ...kwieto i Imagine!
> Idźcie wy sobie na inny wątek pogadać! Prosze!
>
> Ludziom zwykle wygodniej odczytac takie posty jako porzucenie. Mój też wiele
> osób tak odczytało kiedyś.
> To watek T.
>
> Ja mam za soba 9 miesięcy rozłąki.
> To co napisał Imagine o swoim śnie - przemysl to...
> Nie wiem czy wierzysz w życie po śmierci - jeśli tak bęzdie ci łatwiej.
> Tylko ty sama możesz sobie pomóc tak naprawdę. Potrzebujesz ludzi ale nikt za
> ciebie nie jest w stanie przeżyć tego bólu. Nie ma co zaprzeczać jego
> istnieniu - jest i będzie. Ale TY nie jestes bólem. TY jestes w stanie
> popatrzec na ten ból z boku. Tak jakbys była dwiema osobami. Patrz na siebie
i
> swój ból - i pozwalaj mu byc.
> Chociaz żaden lekarz ani psycholog nie da ci cudownego lekarstwa - spróbuj do
> nich iść. Choćby po leki. One nie zlikwiduja bólu i tęsknoty. Ale złagodza
> objawy - ja nie potrzebowałam ich ale moja sytuacja była jednak inna. Mam
> dzieci, musiałam dla nich podnieść się co rano i zmuszac się do codziennych
> czynności. Starałam się wczuć w moich i jego rodziców - i ich ból. Nie
chciałam
>
> dokładac im bólu.
> Żyj właśnie DLA NIEGO!
> On by tego chciał - bo przeciez cię kochał. Pragnął dla ciebie samych
> najlepszych rzeczy na świecie. Twoja rozpacz jest dla niego utrudnieniem.
> Czasem myślę - gdybym to ja umarła pierwsza - czego JA bym wtedy chciała dla
> niego?... Pomyśl o tym!
> Pisz do mnie na priv jeśli chcesz:
> [e-mail]
>
> Będę o tobie myśleć.
> Pisz na forum jeśli nie chcesz bliskim dokładać rozterek.
> Krzycz.
> To potrzebne.
> Trzymaj się
> i_s
OK, kwieto, zabieraj swa Fizyke dla IV klasy i idziemy stad, Nikt nas nie chce.
Czekam na Starym Miescie, pod bazylichem. Ciao.

[Gość: T.]

Czeka mnie kolejna noc bez niego i tysiące następnych.
To już ponad 768 godzin jak go nie ma, jak odszedł. Boże, jak on mógł
mnie tu samą zostawić

noc w sieci?

[Gość: inka_sama]

On wciąż przy tobie jest.
Ja czasem czuje go prawie namacalnie...
A o paru zdarzeniach po prostu na forum nie napisze - jeśli chcesz możemy
pogadać na GG.

[Gość: T.]

Może faktycznie nie wyraziłam się na tyle precyzyjnie by zorientować
się o co chodzi.
Nie potrafię mówić o nim, że umarł. Pisząc, że odszedł chcę
się łudzić, że wróci.

[Gość: inka_sama]

Gość portalu: T. napisał(a):
> Może faktycznie nie wyraziłam się na tyle precyzyjnie by zorientować
> się o co chodzi.
> Nie potrafię mówić o nim, że umarł. Pisząc, że odszedł chcę
> się łudzić, że wróci.

Ja tez czasem łapię sie nadal na tym że czekam wieczorem aż wróci...
Kiedys ty pójdziesz do niego. A na razie ratuj sie czym możesz choćby i takimi
marzeniami...

[Gość: T.]

Inko, jeśli możesz napisz coś o sobie. Wysłałam Ci maila na skrzynkę.
Siedzę i myślę, głowa mnie boli i tak bardzo tęsknię.
Jak to możliwe,że mówisz,że on przy mnie jest? nie widzę, nie czuję.
Jedyne co czuję to pustka po nim. Jego ubrania cały czas nim pachną.
Musze wyjść z domu pojeździć po mieście, od kilku dni to mi pomaga.
768 godzin jak go nie ma

tylko jeden człowiek

[Gość: inka_sama]

Gdy nasz świat zbudowany był wokół jednego człowieka - i marzeń o przyszłości z
nim - kiedy jego zabraknie wszystko wydaje sie bez sensu.
Czy umrze - czy porzuci - i tak wszystko się wali.

Wiara w to że życie nie kończy sie w chwili śmierci - tylko zmienia! - pomaga,
pomaga bo daje nadzieje. A tego ci teraz T. potzreba. Wiem - nie widać go i nie
słychać, nie możesz go przytulić.
Ale pomyśl o tym co ci juz pisałam.
Gdybys to ty umarła? Czego chciałabys dla niego wtedy? Śmierci? Czy wolałabys
aby on pograżył się w rozpaczy i nie dał sobie szans na dalsze życie?
W trudnych sytuacjach widzę że ludziom jest potrzebna wiara. Niekoniecznie
religia - ale wiara. Czy to w Boga, czy to w karmę, czy w inne wymiary... Daje
nadzieję że jakaś przyszłość jest mozliwa.
I nie rób głupstw. Wiesz o czym myslę. Twoi rodzice - rodzeństwo, nie wiem czy
masz? - nawet jego rodzice - potrzebuja ciebie. Choć teraz wydaje ci sie że
świat przestaje istnieć a koniec świata to przyjemna perspektywa - trwaj. Warto.
Mimo wszystko.

[Gość: T.]

To już ponad 780 godzin bez mojego życia.
Łzy już nie pomagają, one mi go nie zwrócą.
Kolejny dzień z życia bez mojego życia.
Lekarz powiedział, że to minie, ten stan smutku i rozpaczy, że leki pomogą.
Chyba do konca życia musiałabym brać leki by było dobrze.
To już 780 godzin dzieli mnie od ostatniego naszego spotkania.

kubeł zimnej wody...

[Gość: ida]

Zapewne wykażę się kompletnym brakiem taktu i wyczucia sytuacji, ale musze to
powiedzieć... Bo dla mnie to co robisz jest nienormalne. Od miesiąca kisisz się
w czyms czego juz nie ma i co nigdy nie wróci...
A czy próbowałaś choć przez moment zastanowić się DLACZEGO tak silnie
zareagowalaś na jego odejście?
Zapewniam Cię, że nie wszyscy ludzie tak reagują.

A co z Twoim życiem? NAprawdę chcesz je spędzić będąc non-stop na prochach?
Nie masz żadnych własnych marzeń czy planów? Czegos chocby bardzo maleńkiego
ale wyłacznie Twojego? Wiesz, ja bym sie nigdy nie związała z kimś na dłużej
jeśli bym wyczuła, ze ta osoba wiąże wszystkie swoje plany i marzenia tylko i
wyłącznie ze mną. Bo już za zycia bym umarła ze zmartwienia co sie z nim stanie
jak mnie zabraknie... Że sobie nie poradzi, że wpadnie w depresję, że rzuci
pracę, będzie godzinami jeździł po mieście i robił setki innych rzeczy zamiast
normalnie życ...



JAk on Cie mogl tak zostawić? Ano mógł... Mogł Cię zostawić w odchodząc do
innej... Mogł Cię zostawić nie odchodząc do innej, ale dochodząc do wniosku, że
chciałby pobyc sam... Ludzie przychodzą i odchodzą... Szczerze mowiąc nie widzę
zbyt wielkiej różnicy między smiercią a innym odejściem. Bo konsekwencja czy to
smieci, czy to wyjazdu kogoś bardzo bliskiego gdzieś daleko i na zawsze, czy
też odejścia do kogos innego, jest jedna - tego kogos już nie ma.

Stąd też rada, żebyś żyła dla niego wydaje mi się dość niedorzeczna. A co z
zyciem dla siebie samej? Nie warto?

No i na koniec pytanie - zamierzasz wyciągnąc z tego jakieś wnioski i w
przyszłości nieco inaczej formułowac swoje plany i marzenia, czy też nadal
tylko zabijac ból?

Nota bene wątpię, żeby udało Ci sie go zabić, skoro go jeszcze podsycasz...

[Gość: T.]

Ida, Ty nic nie rozumiesz. Wolałabym już żeby odszedł do innej
ale żył i był zdrowy.
Chyba nigdy nikogo nie kochałaś skoro dziwią cię moje reakcje.
Moje plany i marzenia były związane z nami a nie tylko z nim.
On był dopełnieniem mojego życia.
Z pracy zrezygnowałam bo nie jestem w stanie pracować.
Nie widzę celu życia, nic nie potrzebuję
to po co mi praca. Jest tyle osób które bardziej chcą pracować teraz niż ja.
Może dla ciebie odejście ukochanej osoby nie jest tragedią życiową
ale dla mnie śmierć to już koniec.
Nie oceniaj mnie więc bo mnie nie znasz. Faktycznie biorę leki,
muszę bo zwariowałam.
Nie mam już własnych marzeń i planów. Śmierci nie da się przewidzieć
i nauczyć się wcześniej jak sobie z nią radzić.

T. - to do Ciebie

[kahula]

Niesłychane...
Wczoraj minęły 2 m-ce od śmierci mojego chłopaka.
Też mam 25 lat, byliśmy razem przez 7 lat, mieszkaliśmy razem.
Też zostałam sama z jego rzeczami, w które się wtulałam, zakładałam na nogi
jego buty aby posłuchać jak jego kroki brzmiały na posadzce.
Non stop czytałam jego sms'y, słuchałam naszej muzyki i wpatrywałam się w jego
zdjęcia nie wierząc, że już nigdy go nie zobaczę.
Nie wierzę do teraz bo to takie niepojęte, prawda? Tyle w nas bólu a świat
wokół pozornie taki sam choć bez najważniejszej dla nas osoby.Do teraz myślę o
nim bez przerwy i nie wiem jeszcze jak się w tym wszystkim odnaleźć.
Napisz do mnie. Kontakt z ludźmi, którzy przeżyli coś podobnego pomaga.
Inni Cię nie zrozumieją. Niektórzy powiedzą nawet coś tak głupiego i
bezmyślnego, ze zaboli jeszcze bardziej.
Pomogła mi Inka! Dziękuję jej bardzo i pozdrawiam.
Teraz ja chcę pomóc Tobie na tyle, na ile to możliwe.
Przez weekend będę nieuchwytna ale w poniedziałek jestem do Twojej dyspozycji.
Trzymaj się mocno. On jest przy Tobie. Tego jestem pewna!

[Gość: T.]

Dzięki Kahula. Przykro mi, że Ciebie też to spotkało.
Napiszę do Ciebie dzisiaj w nocy.
783 godziny

[Gość: ida]

Tak, nic nie rozumiem, nikogo nigdy nie kochałam, jestem wyrachowana i nie mam
ani odrobiny ludzkich uczuć...

Chciałam tylko Ci coś uzmysłowić, ale widzę że to cos nawet w 1% do Ciebie nie
dotarło. Ba, Ty w ogóle nie chcesz, żeby do Ciebie dotarło. Trudno. Tak,
śmierci nie da się przewidzieć, podobnie jak wielu innych rzeczy... I moim
zdaniem jest to pewnego rodzaju błogosłowieństwo, no bo jak wyobrażasz sobie to
nauczenie się radzenia z nią? Czy przygotowania się do niej? Swojego rodzaju
oswojenia sie? Naprawdę wolałabys wiedzieć z wyprzedzeniem, powiedzmy 2-letnim
dowiedzieć sie, że on zginie? Żeby mieć czas na przygotowywanie się? I
przygowowałabyś się? Potrafiłabys w tym czasie cieszyć się zyciem z nim?
Wątpię... Te 2 lata spędziłabyś dokładnie tak jak teraz spędzasz ten miesiąc...

No dobrze, dojdziesz do siebie, na zasadzie że czas goi rany, a wiesz co bedzie
jak znów sie z kims związesz i historia sie powtorzy (czego Tobie nie życze,
ale takie rzeczy sie zdarzają)...? W tym momencie powinnaś juz umieć sobie z
nią radzić... No bo przecież juz raz coś takiego przechodziłaś... No ale w
sumie ile razy trzeba doświadczyć śmierci, żeby sie nauczyć z nią radzić?
Ja Ci mogę z gory powiedzieć, że podchodząc do tego "ilościowo" masz bardzo
nikłe szanse nauczenia sie tego? Bo zawsze będzie bolało... Możesz zmienic
tylko podejście "jakościowe". A tego ewidentnie uczynic nie chcesz. Ale to jest
Twoje zycie.

I wcale Cię nie oceniam, ale do dziś pamietam historię pewnej pacjentki...
A nie wszyscy po stracie kogoś bliskiego lądują w szpitalu psychiatrycznym...
Co wcale nie oznacza, że nikogo nigdy w życiu nie kochali...

NAprawdę nie rozumiesz, że marzenia i plany związane z "nami" są de facto
marzeniami i planami związanymi z nim? Że one nie są Twoje?

[Gość: T.]

Ida, masz rację. Nic do mnie nie dotarło.
Nie chcę by takie rzeczy do mnie docierały.
Zwariowałam, totalnie zwariowałam.

Nie licz godzin!!!

[eva07]

T., nie powinnas już liczyc tych godzin. To nie ma żadnego sensu. Po co to
robisz? Ich będzie jescze bardzo, baaardzo duzo.Wiem, że plany mieliscie
wspólne i marzenia i przyjemności, ale jednak - tak jak juz pisałam jestes i
byłas i bedziesz sobą. Osobną. I jesteś dalej. Wiem, że to nie łatwe, ale
zbierz się w sobie, zjedz te prochy (bo trochę uspokajają, zamulają...)i
pozbieraj jego rzeczy. Oddaj je. Do Caritasu, alb Albertynów czy co tam jest w
Kilecach. Zostaw zdjecia na pamiatkę,listy, może ukochany długopis, albo krawat
ale reszte oddaj. Ruszaj w drogę!!!! Tak jak pisała Inka, jesli on gdzies jest
to nie chcaiłby widzieć cię w takim stanie. Ba, byłby strasznie tym zmartwiony.
Czasem, gdy sama myslę o tym, że mogłoby mi się coś stać, boje się tego
bardziej ze względu na moich bliskich, niz na własny strach przed smiercią...
Wiem, że gdy myslisz o nim ,po raz kolejny wywołujesz te smsy to beczysz, albo
chce ci się samej umrzec. Ale nie chcesz tez o tym nie mysleć, bo to jakby go
zdradzić... Prawda? Nie zdradzasz go nie jsteś nielojalna. Naprawde go kochalaś
i dlatego nie możesz ciągle rozpamiętywac bo zwariujesz!. Trzymaj się. Ewa.

[Gość: Greg]

Ida jak nie masz nic do powiedzenia to sie nie odzywaj

[Gość: meg]

ida, wyluzuj...
nie o to chodzilo...

T. jestem z Toba, poplakalam sie przy czytaniu. Wierze, ze jestes dzielna i
sobie poradzisz:)

Trzymam kciuki:) Wiosna niebawem nadejdzie...

meg

[Gość: m.]

ludzie, serca nie macie??????
czytajcie, na litosc!!!!

Do Idy i oczywiście do Ciebie, T.

[onnanohito]

Ida, Ida, Ida.
Myslę sobie tak: każdy człowiek jest inny, ma inną wrażliwość. I posiada
umiejętność empatii - lub jej nie posiada. Mój przyjaciel kiedyś powiedział mi,
że Jego zdaniem Przyjaciele nie są po to, żeby pogłaskać po główce, jak się coś
zawali, cos zrobi się źle, tylko od tego, żeby walić zawsze prawdę w oczy. Bo
kto ma Ci tę prawde powiedzieć, jak nie przyjaciel? Zgadzam się, ale ... Ale
wszystko musi mieć swój czas. Gdy zawalę jakąś sprawę i jest mi tak źle, że
chciałabym zniknąć - nie potrzebuję walenia prawdą w oczy. Potrzebuję przytulić
się i usłyszeć, że wszystko będzie dobrze.
I myślę sobie, że T., której posty doprowadziły mnie prawie do łez, tak się
wzruszyłam, nie potrzebuje teraz mądrości życiowych o uwieszaniu się na kimś,
nie posiadaniu własnych pragnień i życiu cudzym życiem. Ona potrzebuje się
wygadać i - tak myślę - potrzebuje poczuć, że ktoś, my, jesteśmy z Nią,
przejęliśmy się jej losem, że jej współczujemy.
T. Bardzo, bardzo mi smutno. Wsspółczuję Ci z całego mego marnego serca i życzę
Ci, żeby wreszcie kiedyś było lepiej i żebyś kiedyś jeszcze potrafiła
usmiechnąć się patrząc na błękitne niebo w mroźny dzień i abyś jeszcze kiedyś
potrafiła odetchnąć pełną piersią. Tak jeszcze będzie. A teraz ... teraz musisz
cierpieć. Czekać. Nic na siłę, nie wyprzesz, nie zniszczysz tych uczuć. Trzymam
za Ciebie kciuki.
Ida, wiesz o tym na pewno, bo jesteś bardzo inteligentna w związku z czym i
oczytana, że utrata bliskiej osoby znajduje się na pierwszym miejscu
stresogennych zdarzeń. I że zdarza się, że dla osoby pozostającej na tym
świecie kończy się depresją reaktywną, własnie w reakcji na tę śmierć?
Strasznie mi smutno, jak czytam takie listy, jak Twój. Gdybym to ja była T.,
poczułabym się jakbym dostała w twarz. Mówienie tak cierpiącej osobie, że tak
właściwie to ona jest do dupy, bo nie ma własnych pragnień .... BOLI, bardzo
boli!
Wiesz Ida, bardzo kocham Mojego Męża. Właśnie wróciliśmy z gór, za rok
planujemy wakacje w Wenecji. Zawsze chciałam pojechać do Wenecji, zanim Go
poznałam - też. Ale teraz to są NASZE plan, nie Jego i nie moje. I gdyby mój
Mąż umarł - miałabym w dupie Wenecję, czy to rozumiesz?
T. trzymaj się.

[kahula]

..nic dodać, nic ująć!
Ida - może i jesteś inteligentna, ale Twoje wypowiedzi w tym kontekście to
popis braku wrażliwości i empatii!

[Gość: ida]

kahula napisała:

> ..nic dodać, nic ująć!
> Ida - może i jesteś inteligentna, ale Twoje wypowiedzi w tym kontekście to
> popis braku wrażliwości i empatii!

NAprawdę nie musisz tego powtarzac. Napisałam o tym na samym początku
pierwszego posta...
A wiesz ile ja bym dała kilka lat temu za kogoś kto miałby odwagę wsadzić swoją
wrażliwość i empatię głęboko w..., przestać się czaić tak jak ta cała reszta
ludzi, że mi się już rzygać chciało od ich słów otuchy i innych tego typu
bredni, a zwyczajnie, brutalnie mna wstrząsnąć? Kogos bez tej pieprzonej
wrażliwości i empatii?

[Gość: T.]

Dziękuję za ciepłe słowa. Tak naprawdę to nie wiem, co chcę od was usłyszeć.
Czytam tu różne opinie i nawet jesli są negatywne to nie wzruszają mnie.
Jedyne o czym jestem w stanie teraz myśleć to On. Może faktycznie moje życie
nie istniało bo to był tylko on. Nie obchodzi mnie to teraz, nie będę
roztrzasać czy przez te kilka lat z nim spędzonych nie zatraciłam siebie.
Byłam szczęśliwa więc jakie to ma znaczenie, że wg Idy nie miałam swoich
marzeń.To były nasze plany a nie tylko jego. Kocham go. Kocham.

[Gość: J.S.]

Gość portalu: T. napisał(a):

Kocham go. Kocham.

******
I bardzo dobrze. Czlowiek tak dlugo zyje jak dlugo trwaja mysli o nim. W tobie
bedzie zyl do konca twoich dni. Nikt ci nie zabroni tego nawet jak wrocisz do
normy i zaczniesz wszystko "od nowa".
Jesli potrzebne ci forumowe kathrasis ktore uprawiasz tez dobrze, chociaz
osobiscie nie widze aby skutkowalo chociaz minimalnie. Radzilem kiedys w
podobnym watku by probowac znalezc wlasciwego adresata ktoremu mozna powierzyc
nasz ciezar nie do udzwigniecia. Chyba z podobnym zamiarem pisala do ciebie
inka_sama na forum i pewno prywatnie. Nie jestesmy w stanie pojac dlaczego los
zsyla nam taki bol, czesto przedwczesnie. Buntujemy sie zwykle ale czy nie jest
to czas trzebny na podjcie probe zawierzenia. Podzieli sie tym bolem z Nim
raczej niz z nami. To bardzo pomaga, zbliza do Niego i przynosi spokoj.
Pozdrawiam,
J.S. (jot-es)

rozdroze

[Gość: dodo]

smierc ukochanej osoby to postoj na rozdrozu.
jak napisala ida, mozna relatywnie szybko otrzasnac sie z wszelkiego bolu
i pojsc dalej swoja droga z wezelkiem wspomnien i lez na plecach.
ale sa i tacy, ktorzy na tym rozdrozu zakoczuja na dluzej, bo tacy juz sa
i niewiele mozna na to poradzic. to i tak lepsze (z mojego, malenkiego,
dodowego punktu widzenia) niz podarzanie drozka za tym, ktory umarl.
widzialam wiele smierci.
widzialam wojny i tragedie ludzi, ktorych najblizsi umierali z biedy lub
zaniedbania. blogoslawienstwem jest zawsze koniecznosc zajecia sie czyms
praktycznym - zabezpieczenia domu przed pozarem, nakarmienia dzieci, ktore nie
jadly 3 dni, doniesienia chorego dziecka do szpitala...
piszesz, t, ze nie musisz pracowac. naprawde? to skad bedziesz miec na benzyne
by jezdzic samochodem? skad na prad, by uzywac komputera? skad na chocby skibke
chleba by przecierpiec kolejny dzien? chcesz sie uzaleznic od laski innych
ludzi? nie wierze!
zyjemy w swiecie luksusu i lagodnosci, w ktorym pelno zyczliwych ludzi chetnych
do pomocy. a moze to jednak nie pomaga - moze koniecznosc przetrwania za
wszelka cena i wbrew guli w gardle, to jest to, czego czlowiekowi bardziej
trzeba, gdy wydaje sie, ze jedynym miejscem na dluzej jest srodek rozdroza?
nad kazdym nieszczesciem pochylamy sie z pokora tych, ktorych ono akurat nie
dotyczy bezposrednio i to jest bardzo budujace - wspolodczuwanie. ale to moze
tez byc sila niszczaca instykt samozachowawczy tego, kto cierpi.
aby isc dalej, kazdy musi wciaz czuc sie potrzebny - chocby sobie samemu -
chocby zeby zarobic na benzyne...
beznadziejnosc i nuda rutyny, koniecznosc wstawania, ubierania sie, krojenia
chleba i odpowiadania na uprzejme "dzien dobry" sasiada to twoja niteczka
laczaca cie z dalszym ciagiem twojego zycia. jakie ono bedzie, to juz od ciebie
bedzie zalezalo. ja wiem jedno, widzialam ludzi, ktorzy podniesli sie z tak
straszliwych nieszczesc, o jakich nikt z nas nie chce nawet myslec - podniesli
sie, bo nie mieli innego wyjscia - obowiazki codziennosci zmusily ich do
trwania. podejrzewam, ze inka cos moze wiedziec na ten temat...

[Gość: kol5]

Chciałam odpowiedzieć Ci zanim rozpoczęła się dyskusja. Dzięki Bogu tego nie
zrobiłam./myślałam, że odszedł z inną/
Bardzo mnie wzruszyłaś. Niesamowite, że można kogoś tak kochać. Jesteś dla
mnie wielka.
Ale po jakimś czasie musisz zajać się sobą. On pewnie tego by chciał.
Pisałam już o tym w jakimś wątku, że Krajewska, żona Seweryna pomaga takim
ludziom. Sama nie mogła się pozbierać po śmierci swojego dziecka. Znalazła to
czego szukała w psychologii transcendentalnej. Poszukaj kontaktu z nią.

Pozdrawiam, jestem całym sercem z Tobą.
Spróbuj tego co Ci poleciłam.

[Gość: T.]

Nie wiem w jakim celu odliczam godziny odkąd go widziałam po raz ostatni.
To już 786 godzin. Nie oglądam już naszych zdjęć bo nie mogę patrzeć jak
byliśmy szczęśliwi. Ubrałam się w jego gruby sweter i czekam tylko,
że nie wiem na co.
Spędziłam kilka godzin z rodzicami ale jednak wolę być sama by nikt nie
odciągał moich myśli od niego. Chcę wierzyć, że wróci. W głowie mi się coś
pogmatwało, przecież on nie może wrócić, nawet jak by bardzo chciał. A może
jednak...Tęsknię.

[kol5]

Gość portalu: T. napisał(a):

> Nie wiem w jakim celu odliczam godziny odkąd go widziałam po raz ostatni.
> To już 786 godzin. Nie oglądam już naszych zdjęć bo nie mogę patrzeć jak
> byliśmy szczęśliwi. Ubrałam się w jego gruby sweter i czekam tylko,
> że nie wiem na co.
> Spędziłam kilka godzin z rodzicami ale jednak wolę być sama by nikt nie
> odciągał moich myśli od niego. Chcę wierzyć, że wróci. W głowie mi się coś
> pogmatwało, przecież on nie może wrócić, nawet jak by bardzo chciał. A może
> jednak...Tęsknię.

Zrób to co napisałam w poście wyżej. SPróbuj!
TVN - nadawała ten program. Zadzwoń, lub napisz do nich.
Jak nie masz na to sił, to zrobię to za Ciebie. Jeśli chcesz!

A kiedyś... napisz do mnie.

Pozdrawiam Cię gorąco.

[wierzba_b]

T., nie wiem, co mądrego mogłabym Ci napuisać. Nie ma chyba takiej rady, która
mogłaby Ci jakkolwiek pomóc. Chcę Ci powiedzieć, że rozumiem - czy też może
wydaje mi się, że rozumiem - co przeżywasz. Ja mam 23 lata, ze swoim Mężczyzną
jestem od sześciu i pół roku, też planujemy ślub. I wiem, że gdyby Go
zabrakło, też czułabym, że moje życie się skończyło. I nie pocieszałoby mnie
stwierdzenie, że kiedyś przestanie boleć i zacznie się dla mnie nowe życie -
bo nie chciałabym innego życia niż to, które zostało mi odebrane razem z Nim.
Byliśmy jakiś czas temu na ślubie znajomej, w kazaniu usłyszałam coś, co było
dla mnie, osoby "błądzącej", objawieniem. Że mianowicie istota sakramentu
małżeństwa polega na tym, że od owej chwili nie ma już "ja" i "ty", tylko "my
przed Panem Bogiem". Płakałam wtedy i płaczę teraz, gdy to piszę. Pomyśl:
przecież w tym znaczeniu Ty i Twój ukochany byliście i jesteście małżeństwem,
należycie do siebie i tego nikt Wam nie odbierze. Gdzieś jest przestrzeń, w
której dalej jesteście i będziecie razem. I nie przejmuj się, że ktoś Ci
każe "wziąć się w garść", "żyć dla siebie". To Twoje życie, i Twoje rude prawo
zrobić z nim, co zechcesz, choćby i przepłakać. Ja wiem, że można kochać aż
tak.

[Gość: inka_sama]

Już jestem w domu.

Jak przeczytałam list idy to przypomniały mi sie "życzliwe" rady które
otrzymałąm od niektórych kiedyś.
Wśród nich na czele była "weź sie w garść".
Niech piekło pochłonie tego zo je wymyślił.
Ludzie!!! Zadajcie sobie trud poczytania o depresji. Choćby wywiadu w GW - jest
tu w sieci! Dziwię ci się ida - jestes z branży medycznej, a ni ejestes w
stanie pomyśleć że ktos kto przeżywa śmierć bliskiej osoby jest w stanie
depresji? Pewnie gdybys miała dziecko i zabił je pijany kierowca tez byś nie
rozpaczała bo twoje życie nie kręciło się tylko wokół dziecka?...
To czego nie wolno mówić człowiekowi w depresji to właśnie "weź sie w garść" -
gdyby mógł to by sie wziął.
Nie bez powodu mówi się o żałobie! To nie czas chodzenia w czarnych ciuchach.
Choć to czasem też. To czas na przywrócenie jakiejś równowagi wewnętrznej.
Gdzies w moich wątkach pisałam o zawalonej budowli. O tym ż egdy zabraknie
połowy fundamentu - dom się zawali. I nie odbuduje sie go w kilka chwil. W
ogóle nie da sie budowac na początku. Trzeba sprzątnać gruzy. Tylko z enie ma
sie na to siły od razu.
Mam prośbe do idy - nie pisz do T. Nie teraz. Później być moze ona wytrzyma
twoje rady - może nawet przyzna im rację.
Ona potrzebuje czasu.
On nie leczy ran. On pozwala nam przyzwyczaić się do bólu. Po pewnym czasie
boli inaczej. Czasem coś mocniej szarpnie - ale uczymy się z tym żyć.

T. jeszcze nie jest w stanie nawet sprzątnąć tego "gruzu".
Na razie niech stara sie po prostu oddychać. W każdej minucie. Czasem nawet to
jest bardzo dużym wysiłkiem.

[Gość: kol5]

pozdrawiam Cię.

inka

[Gość: dodo]

bardzo cie szanuje i doceniam twoj wysilek wydobywania sie z twojego wlasnego
piekla ale...
tak jak ida nie jest w stanie do konca zdiagnozowac tego, co sie dzieje z t,
tak i ty musisz uwazac, by nie przykladac wlasnego bolu i reagowania na
tragedie do tego, co przezywa ktos inny. tobie nawolywanie "wez sie w garsc"
nie pomagalo ale wielu jednak pomaga - nikt z nas nie wie, do ktorej "grupy"
ludzi nalezy t. mozemy sie tylko domyslac i podsuwac ewentualne opcje.
jak juz napisalam wyzej - mozliwosc "bycia w zalobie" jest pewnego rodzaju
luksusem swiata, w ktorym zyjemy. ten luksus bywa jednak rowniez najwiekszym
przeklenstwem - mozliwosc pograzania sie w rozpaczy jest przywilejem, na ktory
nie moze sobie pozwolic tak wielu ludzi, ktorych dotykaja potworne nieszczescia
a ktorzy z tych nieszczesc wychodza mocniejsi przez to, ze musza(!) zyc, bo
taka jest ich sytuacja. dlatego o ile pewnie masz racje w tym, ze zaloba jest
konieczna to i nie masz jednak tej racji, bo ... jak wyzej...
mam nadzieje, ze w tej niejasnosci znajdziesz jednak jakas logike (to wszystko
ta afryka, mowie ci) :-)

[Gość: ida]

Gość portalu: inka_sama napisał(a):

> Już jestem w domu.
>
> Jak przeczytałam list idy to przypomniały mi sie "życzliwe" rady które
> otrzymałąm od niektórych kiedyś.
> Wśród nich na czele była "weź sie w garść".
> Niech piekło pochłonie tego zo je wymyślił.
> Ludzie!!! Zadajcie sobie trud poczytania o depresji. Choćby wywiadu w GW -
jest
>
> tu w sieci! Dziwię ci się ida - jestes z branży medycznej, a ni ejestes w
> stanie pomyśleć że ktos kto przeżywa śmierć bliskiej osoby jest w stanie
> depresji? Pewnie gdybys miała dziecko i zabił je pijany kierowca tez byś nie
> rozpaczała bo twoje życie nie kręciło się tylko wokół dziecka?...
> To czego nie wolno mówić człowiekowi w depresji to właśnie "weź sie w garść" -

> gdyby mógł to by sie wziął.


"Weź się w garsć" to identyczny pusty frazes jak "wszystko będzie dobrze"...
Dlatego też zauważ, że ani razu go nie użyłam... A to co wolno czy nie wolno
mówić ludziom w depresji to kwestia bardzo indywidualna... Pomyslałaś kiedyś o
tym? Czy traktujesz ludzi jak lepionych "na jedno kopyto"?
JEdnym bardziej pomagają ciepłe słowa i współczucie, innym wręcz przeciwnie,
jeszce inni sami nie wiedzą co im moze pomóc... Jedyne czego absolutnie nie
wolno robic z ludźmi z depresją jest wrzucać ich wszystkich do jednego wora...

Druga sprawa -osoba po śmierci kogoś bliskiego jest przede wszystkim w stanie
szoku, nie depresji... Na depresję przychodzi kolej później, a żałoba i
takie "nurzanie się" w przeszłości, odliczanie godzin tylko ją napędza... I coś
z czym mozna się było uporać w dość krótkim okresie, rozrasta sie do bólu na
lata... Po co przyzwyczajać się do bolu jak mozna sie go pozbyć?

Zgadza się, nie rozpaczałabym, śmierć przestała w ogóle do mnie docierać, ktoś
był, nagle go już nie ma, odbieram to jakoś zupełnie bezemocjonalnie... I nie
ma o nic wspólnego z negowaniem czegokolwiek. To trochę jak wycieranie czegoś
gumką-było i nie ma...

> Mam prośbe do idy - nie pisz do T.
Nie zamierzam. To jest ostatni mój post w tym wątku.

[Gość: kol5]

Gość portalu: ida napisał(a):

> Gość portalu: inka_sama napisał(a):
>
> > Już jestem w domu.
> >
> > Jak przeczytałam list idy to przypomniały mi sie "życzliwe" rady które
> > otrzymałąm od niektórych kiedyś.
> > Wśród nich na czele była "weź sie w garść".
> > Niech piekło pochłonie tego zo je wymyślił.
> > Ludzie!!! Zadajcie sobie trud poczytania o depresji. Choćby wywiadu w GW -
>
> jest
> >
> > tu w sieci! Dziwię ci się ida - jestes z branży medycznej, a ni ejestes w
> > stanie pomyśleć że ktos kto przeżywa śmierć bliskiej osoby jest w stanie
> > depresji? Pewnie gdybys miała dziecko i zabił je pijany kierowca tez byś n
> ie
> > rozpaczała bo twoje życie nie kręciło się tylko wokół dziecka?...
> > To czego nie wolno mówić człowiekowi w depresji to właśnie "weź sie w garś
> ć" -
>
> > gdyby mógł to by sie wziął.
>
>
> "Weź się w garsć" to identyczny pusty frazes jak "wszystko będzie dobrze"...
> Dlatego też zauważ, że ani razu go nie użyłam... A to co wolno czy nie wolno
> mówić ludziom w depresji to kwestia bardzo indywidualna... Pomyslałaś kiedyś
o
> tym? Czy traktujesz ludzi jak lepionych "na jedno kopyto"?
> JEdnym bardziej pomagają ciepłe słowa i współczucie, innym wręcz przeciwnie,
> jeszce inni sami nie wiedzą co im moze pomóc... Jedyne czego absolutnie nie
> wolno robic z ludźmi z depresją jest wrzucać ich wszystkich do jednego
wora...
>
> Druga sprawa -osoba po śmierci kogoś bliskiego jest przede wszystkim w
stanie
> szoku, nie depresji... Na depresję przychodzi kolej później, a żałoba i
> takie "nurzanie się" w przeszłości, odliczanie godzin tylko ją napędza... I
coś
>
> z czym mozna się było uporać w dość krótkim okresie, rozrasta sie do bólu na
> lata... Po co przyzwyczajać się do bolu jak mozna sie go pozbyć?
>
> Zgadza się, nie rozpaczałabym, śmierć przestała w ogóle do mnie docierać,
ktoś
> był, nagle go już nie ma, odbieram to jakoś zupełnie bezemocjonalnie... I
nie
> ma o nic wspólnego z negowaniem czegokolwiek. To trochę jak wycieranie
czegoś
> gumką-było i nie ma...
>
> > Mam prośbe do idy - nie pisz do T.
> Nie zamierzam. To jest ostatni mój post w tym wątku.

A może T potrzebuje właśnie Twoich słów - Ida?

nerwy, droga ido :)

[Gość: inka_sama]

Gość portalu: ida napisał(a):

> Gość portalu: inka_sama napisał(a):
>
> > Już jestem w domu.
> >
> > Jak przeczytałam list idy to przypomniały mi sie "życzliwe" rady które
> > otrzymałąm od niektórych kiedyś.
> > Wśród nich na czele była "weź sie w garść".
> > Niech piekło pochłonie tego zo je wymyślił.
> > Ludzie!!! Zadajcie sobie trud poczytania o depresji. Choćby wywiadu w GW -
>
> jest
> >
> > tu w sieci! Dziwię ci się ida - jestes z branży medycznej, a ni ejestes w
> > stanie pomyśleć że ktos kto przeżywa śmierć bliskiej osoby jest w stanie
> > depresji? Pewnie gdybys miała dziecko i zabił je pijany kierowca tez byś n
> ie
> > rozpaczała bo twoje życie nie kręciło się tylko wokół dziecka?...
> > To czego nie wolno mówić człowiekowi w depresji to właśnie "weź sie w garś
> ć" -
>
> > gdyby mógł to by sie wziął.
>
>
> "Weź się w garsć" to identyczny pusty frazes jak "wszystko będzie dobrze"...
> Dlatego też zauważ, że ani razu go nie użyłam... A to co wolno czy nie wolno
> mówić ludziom w depresji to kwestia bardzo indywidualna... Pomyslałaś kiedyś
o
> tym? Czy traktujesz ludzi jak lepionych "na jedno kopyto"?
> JEdnym bardziej pomagają ciepłe słowa i współczucie, innym wręcz przeciwnie,
> jeszce inni sami nie wiedzą co im moze pomóc... Jedyne czego absolutnie nie
> wolno robic z ludźmi z depresją jest wrzucać ich wszystkich do jednego wora...
>
> Druga sprawa -osoba po śmierci kogoś bliskiego jest przede wszystkim w stanie
> szoku, nie depresji... Na depresję przychodzi kolej później, a żałoba i
> takie "nurzanie się" w przeszłości, odliczanie godzin tylko ją napędza... I
coś
>
> z czym mozna się było uporać w dość krótkim okresie, rozrasta sie do bólu na
> lata... Po co przyzwyczajać się do bolu jak mozna sie go pozbyć?
>
> Zgadza się, nie rozpaczałabym, śmierć przestała w ogóle do mnie docierać,
ktoś
> był, nagle go już nie ma, odbieram to jakoś zupełnie bezemocjonalnie... I
nie
> ma o nic wspólnego z negowaniem czegokolwiek. To trochę jak wycieranie czegoś
> gumką-było i nie ma...
>
> > Mam prośbe do idy - nie pisz do T.
> Nie zamierzam. To jest ostatni mój post w tym wątku.

Trochę mnie poniosło - sorki.
Co do tego nie mówienia weź się w garść - to nie ja to wymyśliłąm tylko pan
profesor psychiatra, specjalista od depresji. Nie krzyczcie na mnie! A z
własnych doświadczeń mogę powiedzieć że on ma rację... To tyle na ten temat.
Aha - ja NIGDZIE nie napisałam ze "wsztstko będzie dobrze". Tez uważam ż eto
puste słowa w takeij sytuacji.
Nie wrzucam wszsytkich z depresją do jednego wora, ido. Różne są powody do
depresji - dostałąm wiele listó od osób w mojej sytuacji, te reakcje w
większosci pokrywały sie z moimi. Nie wszystkie bo nie jestesmy na jedno kopyto
zrobieni. Ale mam silne podstawy żeby twierdzic że lepiej to rozumiem co sie
dzieje z T. niz ty Ido.
Szok Ido - to chyba reakcja trochę w krótszym czasie niż ponad 700 godzin?...
Może się mylę. Szok był na początku - u mnie trwał właściewie do pogrzebu. A
potem odpuścił - i dopiero sie zaczeło! To właśnie wtedy napisałam na forum.
Nie rozumiesz o co mi chodzi z tą żałoba. Załoba to nie nurzanie się we własnej
rozpaczy. Moja teściowa ma w tym kierunku zapędy. Czasem sama tak sie nakręca
że ja nie wiem co robić. Bo nie potrząsnę nia i nie powiem "weź sie w garść".
Mówię może to samo - ale nie tymi upiornymi słowami! Bo one wywołują agresję u
osób prawdziwie zrozpaczonych. Dobór słów jest ważny choć niby to śmieszne ż
eto samo a nie tak samo ma takie znaczenie. MA!
Nurzanie się w bólu, liczenie godzin... To nie na lata. To etap przez który
trzeba przejść. Ilez z rzeczy ktre T. robi ja też robiłąm! Chyba wszystkie - no
bez tego jeżdźenia bo nie mam prawa jazdy!
Ja też sie nurzałam w bólu Ido.
I zobacz - czy to jedyne co robię? Czy jestem przykłądem na słuszność twoich
obaw?
Nie można zaprzeczyć swoim uczuciom. Trzeba nauczyc się patrzeć na siebie jakby
z boku. Taka dwoistosć - płączę - i wiem że nie będzie tak wiecznie. Czekam
żeby przyszedł - i wiem że nie wróci. Ale chcę poczekać...

I - poczucie humoru. Jeśli się było osoba pogodna, można czasem mimo tej
rozpaczy zdać sobie sprawę jak wyglądamy nawet śmiesznie w tej rozpaczy.
Ech za dużo pisze.

Przepraszam Ido za to wypraszanie cię stąd. To nie mój wątek i nie miałam do
tego prawa.
A tak swoją drogą Ido - czy straciłąś kogoś bliskiego i znasz swoje reakcje - i
dlatego tak pewnie o nich piszesz? To nie jest pytanie z agresją - jestem po
prostu ciekawa czy naprawdę juz WIESZ jak to przyjmujesz.

pozdrawiam
i_s

[Gość: T.]

To nie jest tak,że siedzę i rozpaczam. Nie, chyba jednak tak jest.
Nie chcę się użalać, ja po prostu nie potrafię na razie o niczym innym myśleć.
Nie chcę mysleć, że kiedyś będzie lepiej bo teraz nie jest dobrze. Koncentruję
się na tym co jest w chwili obecnej. Nie będę się pocieszać, nie chcę tego.
Kol5,dziękuję za radę.Rodzice zapisali mnie na spotkania z lekarzem.
Podobno muszę się leczyć.
Leki i wizyty u lekarza mają mi pomóc odzyskać stabilność emocjonalną.
Ja chyba zwariowałam. Wciąż odliczam, to już 789 godzin. Tak, zwariowałam. Ida
ma rację, nic do mnie nie dociera.

[Gość: kol5]

Gość portalu: T. napisał(a):

> To nie jest tak,że siedzę i rozpaczam. Nie, chyba jednak tak jest.
> Nie chcę się użalać, ja po prostu nie potrafię na razie o niczym innym
myśleć.
> Nie chcę mysleć, że kiedyś będzie lepiej bo teraz nie jest dobrze.
Koncentruję
> się na tym co jest w chwili obecnej. Nie będę się pocieszać, nie chcę tego.
> Kol5,dziękuję za radę.Rodzice zapisali mnie na spotkania z lekarzem.
> Podobno muszę się leczyć.
> Leki i wizyty u lekarza mają mi pomóc odzyskać stabilność emocjonalną.
> Ja chyba zwariowałam. Wciąż odliczam, to już 789 godzin. Tak, zwariowałam.
Ida
> ma rację, nic do mnie nie dociera.

Nie bierz leków. Nie jesteś chora w sensie rozumianym przez lekarzy.
Proszę, skorzystaj z mojej rady, przynajmniej spróbuj!

Napisałam do TVN, czekam na odpowiedź.
Dużo ciepła, przesyłam Ci.

[Gość: T.]

> Nie bierz leków. Nie jesteś chora w sensie rozumianym przez lekarzy.
> Proszę, skorzystaj z mojej rady, przynajmniej spróbuj!
>
> Napisałam do TVN, czekam na odpowiedź.
> Dużo ciepła, przesyłam Ci.
Dziękuję Ci kol5. Ja nie jestem jeszcze gotowa na rozmowę z ludzmi.
Jakoś nie wierze, że TVN pomoże mi w czymkolwiek. Muszę brać leki bo nie
potrafię się uspokoić ani spać. Muszę być normalna. Nie wiem jeszcze co z tego
będzie ale muszę się postarać, obiecałam rodzicom.
Śmierć jest nieodwracalna. Nie odbierzcie źle tego co piszę, bo sama nie wiem
po co to piszę. We mnie nie znacie i ja was nie znam, więc mogę tu pisać co
myślę. Nie muszę na żadne pytania odpowiadać, nic nie muszę. Piszę to co chcę a
wy nawet nie musicie tego czytać, bo to głupie, że tu piszę.

[Gość: onnanohito]

T.
To nie jest głupie, że tu piszesz.
To świetnie, że tu piszesz.
Minął kolejny dzień, a Tobie znowu się udało.
Trzymaj się, myślałam dziś o Tobie cały dzień.
O.

[Gość: kol5]

Gość portalu: T. napisał(a):

> > Nie bierz leków. Nie jesteś chora w sensie rozumianym przez lekarzy.
> > Proszę, skorzystaj z mojej rady, przynajmniej spróbuj!
> >
> > Napisałam do TVN, czekam na odpowiedź.
> > Dużo ciepła, przesyłam Ci.
> Dziękuję Ci kol5. Ja nie jestem jeszcze gotowa na rozmowę z ludzmi.
> Jakoś nie wierze, że TVN pomoże mi w czymkolwiek. Muszę brać leki bo nie
> potrafię się uspokoić ani spać. Muszę być normalna. Nie wiem jeszcze co z
tego
> będzie ale muszę się postarać, obiecałam rodzicom.
> Śmierć jest nieodwracalna. Nie odbierzcie źle tego co piszę, bo sama nie
wiem
> po co to piszę. We mnie nie znacie i ja was nie znam, więc mogę tu pisać co
> myślę. Nie muszę na żadne pytania odpowiadać, nic nie muszę. Piszę to co
chcę a
>
> wy nawet nie musicie tego czytać, bo to głupie, że tu piszę.

Chcę tylko powiedzieć, że nic nie jest głupie. Skoro nic nie dzieje sie
przypadkiem.
TVN w niczym nam nie pomoże, może jedynie podać namiar na osobę, która
faktycznie może Ci pomóc.

Pozdrawiam.

[Gość: T.]

Ktoś tu napisał, że nie powinnam była odchodzić z pracy, pewnie ta osoba ma
rację. Nie zastanawiałam się z czego się będę teraz utrzymywać. Nie wiem,
naprawdę nie wiem. Skończy się benzyna to przestanę jeździć. Pomyślę o tym
kiedy indziej.

[Gość: ryba]

To co Tobie napisze moze sie wydac brutalne i nie na miejscu, ale...

Nasze zycie jest tak perfidne i brutalne ze zawsze trudno pokonac pierwsza
smierc ukochanej osoby, ale niestety pozniej przychodzi druga, trzecia i
kolejna smierc. I wtedy zaczynasz zdawac sobie sprawe z tego ze zyje sie dla
zywych. Tutaj jest Twoja przyszlosc.
Wiem ze jest Ci trudno, ale pomysl prosze, ile bolu stwarza Twoim bliskim Twoj
psychiczny stan.

Pozdrowienia

ryba

[Gość: T.]

On chyba jednak zyje. Myslę, że on żyje.
Powiedziałam to jego mamie. Nawet się ucieszyła i powiedziała, że zawsze będzie
żył w naszych sercach. Ale mnie chodziło, że on naprawde zyje.

[melanie]

Mysle, ze powinnas znalesc otuche w religii. Jezeli jestes osoba wierzaca, to
ci bardzo pomoze. Tylko wiara moze ci ulzyc w cierpieniu, wiara w to, ze byl
jakis sens ktorego nie znamy, dlaczego wlasnie on odszedl. Moze znajdziesz kolo
siebie madrego duszpasterza, moze z toba porozmawia. Sama nie dasz sobie rady,
bo jestes w takiej rozpaczy, ze trudno to samej udzwignac. Nie chce wyjsc na
dewotke, ale modlitwa moze ci przyniesc ulge. Bardzo ci wspolczuje, sledze ten
watek od poczatku, ale nie zabieralam glosu, bo nie umialam pocieszyc cie w
obliczu takiego nieszczescia. Ale odwazylam sie, moze ci moje slowa chociaz
odrobine wspomoga.

[Gość: Melba]

Droga T., nie mogę przestać myśleć o Tobie. Wygrzebałam piosenkę Kasi
Nosowskiej, która zawsze każe mi myśleć o przejściu na tamtą stronę...
”Czasu jest coraz mniej, wkrótce zgaśnie słońce
Cały świat, Ty i Ja pogrąży się w ciemności.
Naucz więc palców swych kształtów mych na pamięć
Abyś gdy przyjdzie czas bez trudu mógł rozpoznać je.
Noc została wymyślona po to abyś mógł
Bez trudu oswajać się z ciemnością, która wkrótce już nadejdzie.
Schowaj mnie gdzieś na dnie swojego plecaka
Abyś w ciemności tej miał mnie wciąż przy sobie
Naucz też palców swych kształtów mych na pamięć
Abyś gdy przyjdzie czas bez trudu mógł rozpoznać je.
Noc została wymyślona po to abyś mógł
Bez trudu oswajać się z ciemnością, która wkrótce już nadejdzie.”
Otulasz się zapachem, miękkością ubrań i cierpisz...Zastanawiasz się - dlaczego
tak szybko? Nie wiem...To straszne, bolesne, niewyobrażalne.
Ale noc została wymyślona po to...
Ciemność nadeszła, ale myślę, że macie siebie wciąż przy sobie.
Kiedyś umarł ktoś, kim byłam zakochana.
W obecnym związku żyję z cieniem śmierci „w tyle głowy”. Kiedy czytałam posty
Inki, nauczyłam się inaczej patrzeć na świat. Zdałam sobie sprawę, że Ciemność
przyjdzie, prędzej lub później i że ból będzie straszny. Kiedy dyskutowaliśmy
tu o tym, jak czujemy miłość, napisałam, że marzę, by po śmierci siedzieć z Nim
na Łące Raju i trzymać się za ręce...Dużo wiary i nadziei dał mi w tym wątku
post Imagine’a. T., nie umiem jeszcze do Ciebie napisać tak, jak bym chciała,
ale wierz mi, czuję ból, kiedy myślę o tym, w jakiej otchłani teraz jesteś. To
nic nie znaczy, ale...nie jesteś sama. T., żyj powolutku, dzień po dniu.
Czołgaj się do następnej plamki światła. Bądź.

[Gość: Kinga]

Droga T czas zalecza rany. I twoje kiedys nie beda krwawic tak mocno. Chec
bliskosci z tym co pozostalo po nim to bliskosc z nim samym, z rzeczami ktore
dotykal. Serdecznie i szczerze ci wspolczuje. Postaraj sie nie byc teraz sama
w domu. Trzymaj sie.

[Gość: Kinga]

I jeszcze jedno pomysl co on by czul widzac cie w takim stanie? Jesli teraz
na ciebie patrzy to jest mu tak bardzo smutno. Pamietaj on cie kochal i chcial
dla ciebie jak najlepiej, wiec badz swoim przyjacielem tak jak on byl i dbaj o
siebie tak jakby on o ciebie dbal. Nie karz sie sama za cos nad czym nie masz
kontroli. Zacznij znowu zyc!!!!Dla niego zyc. Ty jestes przedluzeniem jego
zycia, wiec staraj sie zyc dla niego. I koniecznie zajmij sie czyms. Znajdz
nowa prace no i moze opusc to mieszkanie choc na kilka dni. Pozdrawiam.

[Gość: T.]

On jednak naprawdę nie żyje. 810 godzin go nie widziałam.
Muszę na jakiś czas wyjechać. Poleżę sobie w szpitalu, tam już będą wiedzieć
jak mnie wyleczyć. Mam nadzieję, że z niego mnie nie nigdy wyleczą.

[iwa_ja]

T. kochana! Napisałam już wczoraj, ale był bałagan na forum i wcinało posty.
Otóż: mój mężczyzna stracił żonę. Zginęła w wypadku. On prowadził samochód. Czy
zdajesz sobie sprawę, w jakim był stanie, gdy go poznałam? Ja tez miałam swoje
przezycia. Spotały się więc dwa psychiczne wraki. A teraz jest bardzo dobrze.
To wcale nie znaczy, że on ZAPOMNIAŁ o niej. Wiem, że nadal ją kocha. Tylko
inaczej niz mnie.
T.! jest wiele nieszczęśliwych ludzi na świecie. Istnieje też duże
prawdopodobieństwo, że trafisz na kogoś równie lub bardziej pokiereszowanego
(nie ma się co licytować) przez życie. Może kogoś wyprowadzisz z dołka. Może
ktoś Ciebie. Nie namawiam Cie, żebys zapomniała, bo to niemożliwe. Namawiam
jednak, żebyś żyła między innymi ludźmi. Nie tylko zamknięta ze swoimi
wspomnieniami.
Ktoś wyżej napisał, że On byłby zadowolony, że jesteś szczęśliwa. Skoro Cię
kochał... Zrób to właśnie dla Niego!!!

kolejna noc

[Gość: inka_sama]

T. - mam nadzieje że gdzieś tu jesteś...

Dobrze że rodzice są przy tobie.
Ja juz znikam z forum - ale mysle o tobie.
Uważaj na siebie.
i_s

[Gość: gb]

W pierwszym odruchu, gdy przeczytałam Twój post, chciałam odrzucić to, co
czułam, nie wiedzieć o Twoim bólu, nie uswiadamiać go sobie. Bywają chwile gdy
wydaje się nam, że nie czujemy nic a w rzeczywistości nie jesteśmy w stanie
udżwignąć już więcej bólu. Innym razem mamy ochotę wtulić się w kąt i pozostać
tam na zawsze lub też płakać aż do wyczerpania łez. Albo krzyczeć głośno
wygrażając całemu światu. Ta ostatnia reakcja jest sygnałem, że wracamy do
życia, jest buntem przeciw temu, co nas spotkało. Musimy umieć i chcieć się
buntować!!! Ale zanim do tego dojdzie, wydaje się nam, że nie jesteśmy w
stanie zdobyć się już na żaden gest, przełamać odrętwienia które paraliżuje
myśli i ciało. Chcielibyśmy odsunąć na bok wszystkich, którzy przeszkadzają
nam w całkowitym pogrążeniu się w bólu. I wierz mi, trudno to pojąć ale ten
stan mija, zapominamy. Powoli czas ukrywa to, co czuliśmy każdą cząstką
naszego ciała. Nieraz zadasz sobie pytanie - dlaczego? I żeby znależć na nie
odpowiedż, musisz żyć, rozejrzeć się, bo są ludzie którzy Cię potrzebują,
kochają, którym Ty zadajesz ból pogrążając się w rozpaczy. Pozwól sobie pomóc!!

[mysz_]

a ja dziewczyny wam zazdroszczę. Oczywiście nie tego koszmarnego bólu po
stracie ale tego że dane wam było tak mocno kchac i przeżyc cos
niepowtarzalnego. Może to się wam wydać dziwne co ja mówie ale naprawde wcale
ni8e jest tak że każdemu w zyciu jest dane przezyc tak wielką miłości i to
odwzajemnioną. Wydaje mi sie to o 100 razy lepsze miec co i kogo wspominac niz
dostac tak w tyłek od zyciatak żeby stracic wiarę w ludzi. Wiem że bardzo
cierpisz, ale pomyśl sama-ty juz przeżyłaś coś wspaniałego. Ja moge powiedziec
tyle że chciałam kochać i ufać i zostałam zdeptana i oszukana, mam ciężka
nerwicę i poczucie pustki mimo tego ze nie przyżyłam takiej tragedi jak ty.
Chciałabym opłakiwać kogos ukochanego i soedziec przy jego grobie i z nim
rozmawic niż płakać nad podłością ludzka i brakiem uczuć.
Ida ty chyba nie wiesz co mówisz. Jesli rzeczywiscie ciebie nic nie rusza to
znaczy że jeste chora emocjonalnie i z czegos to musi wynikac. Nawet nie
zdajesz sobie sprawy jak takie cos może kogos zranic. Mój mąż zupełnie sie nie
przejmował moim stanem zdrowia jak byłam w szpitalu i pewnie zareagowałby na
moje zejscie dokładnie tak jak mówisz. Wydaje mi się że naprawdę możesz kogoś
bardzo skrzywdzic bo przy takim podejsciu kogos do swiata do zycia, wszystko
staje sie zupełnie bezsensowasne i wyprane całkowicie z uczuć

do mysz_

[kamfora]

Na tym forum staramy się opisać, w jaki sposób dajemy sobie radę
z problemami. Jedne problemy sa błahe, inne dotyczą spraw ostatecznych.
Każdy z nas żyje po raz pierwszy. Jeden lepiej radzi sobie z tym,
inny z tamtym - fajnie jest przeczytać, co ktoś myśli na dany temat,
a jak to realizuje w praktyce.
Ale nie wolno zapominać, że każdy ma prawo myśleć na każdy temat
inaczej niż ja. Inaczej - wcale nie znaczy gorzej ani lepiej.
I ma też prawo żyć inaczej, niż ja. I też to wcale nie znaczy,
że gorzej, czy lepiej.
Jeżeli ktoś chce - może naśladować drugiego człowieka, może przyjąć
jego sposób działania, myślenia. Jeżeli chce.
Ale nie ma takiego prawa nikt, żeby komukolwiek narzucać swój sposób
rozumowania, swój sposób działania.
Nie ma prawa też nikt zabraniać komukolwiek wypowiadania się na temat
swojego sposobu życia, na temat swoich poglądów na jakis temat.

Nikt z nas nie siedzi w innym człowieku. Nie wiemy, co przeżył,
o ile nam nie opowie, nie wiemy, czy jego cierpienie jest mniejsze,
czy większe od naszego - bo nie ma sposobu na zmierzenie wielkości
cierpienia.

[mysz_]

kamfora napisała:

> Na tym forum staramy się opisać, w jaki sposób dajemy sobie radę
> z problemami. Jedne problemy sa błahe, inne dotyczą spraw ostatecznych.
> Każdy z nas żyje po raz pierwszy. Jeden lepiej radzi sobie z tym,
> inny z tamtym - fajnie jest przeczytać, co ktoś myśli na dany temat,
> a jak to realizuje w praktyce.
> Ale nie wolno zapominać, że każdy ma prawo myśleć na każdy temat
> inaczej niż ja. Inaczej - wcale nie znaczy gorzej ani lepiej.
> I ma też prawo żyć inaczej, niż ja. I też to wcale nie znaczy,
> że gorzej, czy lepiej.
> Jeżeli ktoś chce - może naśladować drugiego człowieka, może przyjąć
> jego sposób działania, myślenia. Jeżeli chce.
> Ale nie ma takiego prawa nikt, żeby komukolwiek narzucać swój sposób
> rozumowania, swój sposób działania.
> Nie ma prawa też nikt zabraniać komukolwiek wypowiadania się na temat
> swojego sposobu życia, na temat swoich poglądów na jakis temat.
>
> Nikt z nas nie siedzi w innym człowieku. Nie wiemy, co przeżył,
> o ile nam nie opowie, nie wiemy, czy jego cierpienie jest mniejsze,
> czy większe od naszego - bo nie ma sposobu na zmierzenie wielkości
> cierpienia.
>
>

[kamfora]

mysz_ napisała:

> Kamfora ale czemu takiego wykładu nie palnęłaś Idzie

Wykładu, mówisz...niech Ci będzie, że wykładu.

Pewnie dlatego, że, tak mi się mocno zdaje, Ida
mogłaby się też pod tym "wykładem" podpisać.

[mysz_]

skąd wiesz co ona by odpowiedziała i jeszcze jedno powiedz mi Kamfora czy ty przezyłaś już śmierć
kogoś bliskiego czy tylko teoretyzujesz?

[kamfora]

Wysiądź z tego czołgu, proszę.

Naprawdę w takich sprawach nie powinno się urządzać licytacji.

[mysz_]

to nie jest żaden czołg ani nic takiego tylko czysta ciekawość, dlaczego popierasz podejscie Idy i czy z
czegos to w ogóle wynika

[Gość: Greg]

Moim skromnym zdaniem podejście Idy jest chore, a
najbardziej chore jest, że ktoś kto najwyraźniej
jest całkowicie wypalony emocjonalnie zabiera
się tutaj za udzielanie rad.

[mysz_]

Gość portalu: Greg napisał(a):

> Moim skromnym zdaniem podejście Idy jest chore, a
> najbardziej chore jest, że ktoś kto najwyraźniej
> jest całkowicie wypalony emocjonalnie zabiera
> się tutaj za udzielanie rad.

Dyskredytujesz moja wypowiedz dletego że jestem osoba po przejściach? Nic nie wiesz na temat
mojego obenego stanu emocjonalnego i na szczęscie nikt mi nie zabroni wypowiedzieć sie na jakis
temat i powiedziec co czuje i myślę. Nie jestem w stosunku do nikogo okrutna tak jak Ida, ale w-g
ciebieto że sie tu wypowiadam jest bardziej chore niz wypowiedz Idy. No cóż każdy ma prawo do
własnego zdania, ale myślę że to wszystko jest już mocno nie na temat i szkoda więcej czasu.

[Gość: Greg]

Całkowite nieporozumienie.
Ja absolutnie nie dyskredytuje Twojej wypowiedzi, a
to co napisałem odnosi się tylko i wyłącznie do
wypowiedzi Idy w tym wątku.

Pozdrawiam

[mysz_]

UFFF:-))))))

[eva07]

mysz_ napisała:

> to nie jest żaden czołg ani nic takiego tylko czysta ciekawość, dlaczego
popier
> asz podejscie Idy i czy z
> czegos to w ogóle wynika

Wybaczcie, ze się wtrącam, ale tak sobie myslę,że takie podejście jak Idy (w
którym jest zresztą sporo zdrowego rozsądku tylko brak wspólczucia) wynika z
tego, że tak generalnie mało mamy cierpliwości do cudzego cierpienia. Troche
się czujemy bezradni, trochę nas ono żenuje, troche się czujemy
zniecierpliwieni...No bo mówi się takiej tyle mądrych rzeczy, a ona wciąz
swoje... Uczucia niezbyt się poddaja perswazji niestety. Ewa

[mysz_]

kamfora napisała:

> Na tym forum staramy się opisać, w jaki sposób dajemy sobie radę
> z problemami. Jedne problemy sa błahe, inne dotyczą spraw ostatecznych.
> Każdy z nas żyje po raz pierwszy. Jeden lepiej radzi sobie z tym,
> inny z tamtym - fajnie jest przeczytać, co ktoś myśli na dany temat,
> a jak to realizuje w praktyce.
> Ale nie wolno zapominać, że każdy ma prawo myśleć na każdy temat
> inaczej niż ja. Inaczej - wcale nie znaczy gorzej ani lepiej.
> I ma też prawo żyć inaczej, niż ja. I też to wcale nie znaczy,
> że gorzej, czy lepiej.
> Jeżeli ktoś chce - może naśladować drugiego człowieka, może przyjąć
> jego sposób działania, myślenia. Jeżeli chce.
> Ale nie ma takiego prawa nikt, żeby komukolwiek narzucać swój sposób
> rozumowania, swój sposób działania.
> Nie ma prawa też nikt zabraniać komukolwiek wypowiadania się na temat
> swojego sposobu życia, na temat swoich poglądów na jakis temat.
>
> Nikt z nas nie siedzi w innym człowieku. Nie wiemy, co przeżył,
> o ile nam nie opowie, nie wiemy, czy jego cierpienie jest mniejsze,
> czy większe od naszego - bo nie ma sposobu na zmierzenie wielkości
> cierpienia.
>
>

[Gość: ida]

mysz_ napisała:

> a ja dziewczyny wam zazdroszczę. Oczywiście nie tego koszmarnego bólu po
> stracie ale tego że dane wam było tak mocno kchac i przeżyc cos
> niepowtarzalnego. Może to się wam wydać dziwne co ja mówie ale naprawde wcale
> ni8e jest tak że każdemu w zyciu jest dane przezyc tak wielką miłości i to
> odwzajemnioną. Wydaje mi sie to o 100 razy lepsze miec co i kogo wspominac
niz
> dostac tak w tyłek od zyciatak żeby stracic wiarę w ludzi. Wiem że bardzo
> cierpisz, ale pomyśl sama-ty juz przeżyłaś coś wspaniałego. Ja moge
powiedziec
> tyle że chciałam kochać i ufać i zostałam zdeptana i oszukana, mam ciężka
> nerwicę i poczucie pustki mimo tego ze nie przyżyłam takiej tragedi jak ty.
> Chciałabym opłakiwać kogos ukochanego i soedziec przy jego grobie i z nim
> rozmawic niż płakać nad podłością ludzka i brakiem uczuć.
> Ida ty chyba nie wiesz co mówisz. Jesli rzeczywiscie ciebie nic nie rusza to
> znaczy że jeste chora emocjonalnie i z czegos to musi wynikac. Nawet nie
> zdajesz sobie sprawy jak takie cos może kogos zranic. Mój mąż zupełnie sie
nie
> przejmował moim stanem zdrowia jak byłam w szpitalu i pewnie zareagowałby na
> moje zejscie dokładnie tak jak mówisz. Wydaje mi się że naprawdę możesz kogoś
> bardzo skrzywdzic bo przy takim podejsciu kogos do swiata do zycia, wszystko
> staje sie zupełnie bezsensowasne i wyprane całkowicie z uczuć


NAprawdę uważasz, że zdrowy emocjonalnie może byc tylko człowiek ktory reaguje
skrajnościami? A ktos kto nie ma ani nerwicy, ani depresji, ani poczucia
pustki, ani nie płacze na podłościa ludzką, choć w tyłek dostał od życia nie
raz i nie dwa, jest definitywnie chory?

Nieco dziwne jest to rozumowanie...

Domyslam się, że nigdy nie mialaś okazji spojrzeć świat przez pryzmat
podejścia zarówno swojego jak i mojego. Znasz tylko i wyłącznie swoje... Nie
znasz różnicy... I nie masz zielonego pojęcia o sensowności/bezsensownosci czy
też uczuciach/ich braku... Powtarzasz tylko obiegowe opinie...
Przypominasz mi siebie sprzed paru lat...

ido

[Gość: inka_sama]

Gość portalu: ida napisał(a):
> Domyslam się, że nigdy nie mialaś okazji spojrzeć świat przez pryzmat
> podejścia zarówno swojego jak i mojego. Znasz tylko i wyłącznie swoje... Nie
> znasz różnicy... I nie masz zielonego pojęcia o sensowności/bezsensownosci
> czy też uczuciach/ich braku... Powtarzasz tylko obiegowe opinie...
> Przypominasz mi siebie sprzed paru lat...

O!
Właśnie o to chodzi Ido!
Byłaś taka - zmieniłaś się. Ale czemu zmuszasz innych by już
natychmiast "przeskoczyli" na twój poziom rozwoju?
Tak naprawdę wielu osobom chyba nie chodzi tu o to CO piszesz ale JAK.
Bo ty masz rację - byc moze tylko częściową - ale to nie znaczy że piszac w ten
sposób POMOŻESZ komus wyjść z dołka. Sama chyb atez nie przełączyłąs w głowie
jakiejś dźwigienki by byc taka jak teraz - tylko był to pewien proces rozłożony
w czasie.
No chyba że nie...
Ido - nie lubisz jak ciebie oceniac - ale sama to robisz.
Przyznaj innym prawo do odmienności - nawet takiej której ty nie akceptujesz.

Posdrawiam
i_s

[Gość: kate]

bede b. brutalna. Dzis za nim tesknisz do bolu, a po kilku latach bycia z nim,
miałabys go dość do bólu. To jest zycie. Nigdy nie dostajesz tego co wydaje sie
Tobie potrzebne

[wierzba_b]

kate!!! Bo ja cię chyba zdzielę przez łeb!!!! Sorka, ale tak to już mnie dawno
niczyja wypowiedź nie wkurzyła. Jakim prawem oceniasz czyjś związek nic o nim
nie wiedząc - to po pierwsze, a po drugie - jak możesz mówić takie rzeczy w
tej sytuacji? Jak można mówić komuś będącemu na dnie rozpaczy po utracie
ukochanej osoby, że wcale nie ma po czym rozpaczać i że ta miłość, która była
sensem i treścią życia, i tak by się za kilka lat źle skończyła? Skąd ty w
ogóle wzięłaś taką teorię? Znam całkiem sporo ludzi, którzy są ze sobą
szczęśliwi po 20 lat i więcej (chociażby moich własnych rodziców, a i ja mam
jak na swój wiek całkiem niezły staż związku - 6,5 roku). Nawet jeśli naprawdę
myślisz to, co napisałaś, to powinnaś mieć tyle taktu, żeby tego nie pisać
akurat tutaj. Nie kopie się leżącego.

[Gość: XY]

Ból, trwa i trwa i mimo, że czas upływa a on i tak jest w nas, jak cierń.
Ale kiedyś mam nadzieje, że przyjdzie taki czas, że zapomnimy o nim i choć
troche poczujemy sie lepiej.
Życzę Ci tego T

[Gość: Alla]

T przestan na litosc boska, przestan!!!!! idz do psychologa natychmiast!!! tak
sie tylko pognebiasz!!!

Przezylam cos bardzo podobnego. Moj maz zginal w wypadku pare miesiecy po
slubie. Przez pierwsze dni wykrzyczalam sie i wydarlam do zachrypniecia. Potem
on przysnil mi sie w nocy. W tym snie przyszedl sie pozegnac, w reku trzymal
walizke i powiedzial, ze musial odejsc bo przyszedl jego czas. Kazdy ma swoj
czas na ziemi i jego czas sie spelnil. Jest zycie wieczne, dusza jest
niesmiertelna.
Trwalo miesiacami zanim doszlam do siebie. Teraz jest lepiej, byle tylko nie
pograzyc sie w rozpaczy bez dna.

[Gość: inka_sama]

Uważajcie z tymi psychologami.
To nie cudotwórcy - ten na którego ja trafiłam zniechęcił mnie do tego typu
pomocy.
Ja tam poszłam POROZMAWIAĆ o tym co mnie trapi - a musiałam prowadzić monolog -
facet słuchał cierpliwie i mruczał czasem coś pod nosem. Gdybym się nie
odezwała - chyba byśmy siedzieli bez słowa.... Wiem są różne podejścia - ale
chyba trzeba je dostosowac do potrzeb pacjenta/klienta. Ja poszłam raz. Więcej
pomogło mi forum, kontakt z osobami w podobnej sutuacji, książki - i myslenie
co z tym zrobić anie tylko nakręcanie rozpaczy.
Ona czasem wraca ale jestem na to przygotowana.
Ani psycholog , ani pigułka nie jest rozwiązaniem. Tylko my sami mozemy znaleźć
sposób - inni tylko moga nam pomóc dojść do celu - trzeba jednak cały czas
pamiętać że nie da się znaleźć przełącznika - takie pstryk i po bólu.
Psycholog nie jest bogiem.

A nasza T. byc może jest juz w szpitalu.

[Gość: peja]

daj rade