Prywatność

[zlakobieta]

Chcialabym wiedziec jaki macie stosunek do prywatnosci.
Nie chodzi mi o wlasna prywatnosc, bo generalnie wiadomo, ze kazdy jest do
niej bardzo przywiazany i nie lubi, gdy ktos ja narusza.
Mam na mysli naruszanie przez nas prywatnosci innych.
Wielu z nas pomimo zewnetrznych deklaracji: "ja bym nigdy..", "w zyciu..."
itp... czasem podglada to czy owo, chociaz wie, ze to nie fair.
Czy Wam zdarzylo sie cos takiego?
Temat ten byl juz kiedys poruszany w watku intryga, ktory przeczytal
pamietnik zony i wielu go za to potepilo ale tam chodzilo o konkretnie
opisamny przypadek.
Czy uwazacie (tak ogolnie), ze istnieja okolicznosci usprawiedliwiajace
zagladanie w czyjes prywatne zycie bez jego zgody?

[Gość: Melba]

Z racji mojego zawodu czasem zalecam ludziom dyskretne pośledzenie własnych
dzieci, kiedy w grę wchodzi podejrzenie używek. Choć mną to wzdraga, brr.

[zlakobieta]

Wlasnie cos takiego mialam na mysli.
Tylko... Co jesli dziecko zauwazy? Ma prawo czuc sie z tym zle i w dodatku
pojawia sie dodatkowa komplikacja we wzajemnych kontaktach z rodzicem.

[Gość: Melba]

Chodzi mi bardziej o sytuację uzasadnionych podejrzeń, że coś jest nie tak.
Wtedy chyba lepiej zawczasu przyszpiegować, niż po latach zbierać dziecko z
dworcowej toalety. Oczywiscie, najwspanialej byłoby gdyby ci rodzice mieli z
dziećmi świetny kontakt i do takich sytuacji nie dochodziło. Ale z reguły nie
mają :(

[vicca]

Sęk w tym aby nie przesadzać.
Moja matka robi to do dnia (tzn szpera w moich rzeczach) dzisiejszego, mimo iż
zdążyłam skończyć 25 lat.
Nie wiem czego szuka - narkotyków? Papierosów? Alkoholu? "Grzesznej" bielizny?
Listów miłosnych?

Zdecydowanie przesadza w tym temacie.

Pzdr Vicca

[wierzba_b]

Vicca, a co by było, gdybyś zaczęła zamykać szafę i biurko na klucz? Awantura?
Co do mnie, to bardzo się staram nie włazić nikomu w życie nieproszona.
Aczkolwiek bywa to czasem ciężkie, bo bardzo lubię, jak mi się ludzie
zwierzają, i czasem jest tak, że ktoś ujęty moją uwagą i przejęciem się powie o
te parę słów za dużo... Ale na pewno nie przyszłoby mi do głowy np. czytać
czyichś listów po kryjomu czy szperać w szafie. Chyba, że miałabym uzasadnione
podejrzenia, że bliska osoba wpakowała się w coś, co jej zagraża (narkotyki,
przestępczość etc.)

[vicca]

Wierzbo - awantura jest jak sie zamykam w pokoju (bo sie "odosabniam") a po
zamknieciu szafy na klucz byloby trzesienie ziemi ;)

Ten typ tak ma i tyle.

Pzdr ciepło V*

[default]

No to serdeczne wyrazy współczucia, Vicco....
Moja córka ma 18 lat, od wielu lat pisze pamiętnik - wiem, bo się z tym nie
kryje, a pamiętnik często leży po prostu na jej biurku. Ale nigdy nawet nie
przyszło mi do głowy, żeby do niego zajrzeć. Na samo wyobrażenie, że czytam jej
osobiste zapiski robi mi się głupio i nieprzyjemnie.Przecież jeśli chcę się
czegoś dowiedzieć, po prostu ją spytam.
To samo z listami czy pamiętnikami innych... Chociaż, kiedy miałam ok. 11-12
lat dorwałam listy miłosne moich rodziców - przyznam, że trochę przeczytałam,
ale jednak wstyd kazał mi je odłożyć.
Jak chyba każdy lubię nieraz poplotkować o znajomych, ale raczej tak
nieszkodliwie, nigdy nie powtórzyłabym jakiejś powierzonej mi w zaufaniu
informacji. Zresztą generalnie nie lubię, kiedy ludzie "obciążają" mnie takimi
rewelacjami ze swego życia, czuję się z tym głupio, jakbym niechcący podejrzała
kogoś w negliżu. To dziwne, ale czasem jest to poczytywane za moją wadę - że
niby taka jestem oschła i nie współczująca. A ja po prostu tak bardzo nie lubię
wchodzić w czyjąś prywatność - tak samo jak nie znoszę, jak ktoś się do mnie
wtrąca......

[kamfora]

Najwiekszy sprzeciw u ludzi budzi, jak mi się zdaje, naruszanie
prywatności przez osoby bliskie. Jest to prawdopodobnie postrzegane
jako brak zaufania, chęć kontrolowania/kierowania życiem, bądź...
chęć szantażowania. Sprzeciw budzi się też z obawy, że ktoś, kto
dowie się o mnie czegoś, czego nie chcę powiedzieć - przestanie
mnie akceptować.

A w drugą stronę...w Biblii, w jednej z ksiąg mądrościowych,
jest zdanie, które "od zawsze" za mną chodzi: "Nie podsłuchuj
pod drzwiami, abyś nie usłyszał, że brat twój złorzeczy przeciwko
tobie, bo ty sam nieraz złorzeczyłeś"

Czy ktoś miałby odwagę, gdyby była możliwość, "zajrzeć" komuś
w myśli, albo "udostępnić" mu swoje?

Wlasnie tak jest Kamforo

[zlakobieta]

Ja czuje tak, jak napisalas i pewnie wiekszosc ludzi tak czuje, a mimo
wszystko "chce poznac mysli" i czesto zdarza sie, ze nie potrafi sie
powstrzymac, chociaz potem sciga go kac moralny.
Moj kolega wczoraj zajrzal do archiwum wiadomosci swojego syna. Bal sie, bo
uwazal, ze jeden z jego kolegow ma podejrzane poglady i chcial upewnic sie, czy
to niebezpieczne.
W archiwum nic nie znalazl (w sensie przebiegu konkretnej rozmowy syna z tymze
znajomym) ale po sprawdzeniu kolegi, ktory reklamowal swoja strone www okazalo
sie, ze ma on bardzo niebezpieczne poglady, ktore obszernie publikuje w
internecie. Sama sprawdzalam kilka prywatnych stron i jestem przerazona.
Syn kolegi ma dopiero 16 lat, a ten drugi 21. Jest wyksztalcony i bardzo
obcykany w ideologii, ktora glosi. Boje sie czym moze skonczyc sie taka
indoktrynacja. Chlopak jest wrazliwy i bardzo inteligentny ale zamkniety w
sobie i z ojcem nie praktycznie zadnego kontaktu. Jesli znajdzie sobie wzor i
autorytet w starszym koledze to moze nie skonczyc sie dobrze.
Z drugiej strony, jak pisalam ojciec nie ma z nim kontaktu, wiec wlasciwie nie
wiem jak chcialby wykorzystac informacje zdobyte dzieki tej inwigilacji.
To takie trudne. Strasznie chaotycznie pisze, bo sie martwie. Sytuacja stala
sie jeszcze bardziej napieta, bo syn oczywiscie zorientowal sie, ze ktos go
sprawdza.
Ech... :(

manipulacja

[kamfora]

16 lat to "tylko" i "aż" 16 lat...
Jezeli syn 16-letni nie ma z ojcem kontaktu, jeżeli jest
wrażliwy i inteligentny - może chce zwrócić na siebie
uwagę. Czasem niektóre rzeczy specjalnie preparuje się, żeby
oko ojca wreszcie zwróciło się na syna. Ma jakiś żal do ojca?
Czy ta "ideologia" jest w zupełnej sprzeczności z poglądami ojca?
I z jego życiem?

Do Kamfory

[zlakobieta]

Nie wiem jak to jest z tym zalem. Kolega nie mowil mi dokladnie od czego sie
zaczelo ich stopniowe oddalanie. Trwa to chyba od paru lat. Praktycznie ze soba
nie rozmawiaja. Jedyne, co wiem to ze byly jakies konflikty na tle zakresu
obowiazkow. Ojciec wymagal od niego on chyba sie staral ale to bylo za malo.
Nie wiem... to takie moje domysly. W gre moze tez wchodzic zazdrosc o mlodsza
siostre, za ktora ojciec po prostu szaleje.
Dla mnie to naprawde bardzo przykre gdy slucham o ich ukladzie, szczegolnie, ze
sama mam syna i tez mnie boli, gdy widze, ze jego kontakty z ojcem nie za
dobrze sie ukladaja. Duzo na ten temat rozmawiam z kolega. On twierdzi, ze mu
nie zalezy na synu (strasznie to brzmi) w sensie troski o jego zycie. Uwaza, ze
niedlugo chlopak sie usamodzielni i bedzie robic co chce, a do tej pory on mu
zapewni utrzymanie i wszystko, co materialnie potrzebne do zycia i nauki.
Ciezko mi tego sluchac ale z drugiej strony widze jaki jest z niego dumny,
kiedy opowiada o jego osiagnieciach w nauce, czy w ogole o nim. Widac, ze to
JEGO SYN i wiem-czuje, ze on sam sobie te obojetnosc wmawia. Dlatego te
ingerencje w jego prywatnosc widze jako troske i wyraz obaw.
Co do ideologii, to jest ona sprzeczna z wszystkim, co znam. To satanizm i to w
tym okropnym filozoficzno-intelektualnym wydaniu. Nie obrzedy, a mysli.
Chlopak przestal chodzic do kosciola. Nie wiem czy to z tym wiazac ale byc moze.
W tym wieku czlowiek szuka. Czasem znajduje cos, z czym najpierw polemizuje, a
potem... bywa roznie. Na pewno nie ma takiego przygotowania merytorycznego,
zeby odeprzec argumenty starszego i znajacego doglebnie temat, czlowieka.
Ale sie naprodukowalam.

Co o tym myslisz Kamforo?

do: Zlakobieta'y

[kamfora]

zlakobieta napisała:

> Co o tym myslisz Kamforo?

O Twojej "produkcji", czy o sytuacji ;-)

Nie, no byłabym śmieszna usiłując "postawić diagnozę" po
takiej ilości informacji... Jedyne, co mogę napisać,
to pierwsza myśl moja: "na złość babci przemrożę sobie uszy".

Jakie są relacje między obojgiem rodziców chłopca?
Piszesz, że chłopak przestał "chodzić do kościoła".
Czy do kościoła przedtem chodził sam, czy z rodzicami?
(chodzi mi o to, czy nie było to na zasadzie :
"dzieci chodzą do kościoła, starsi nie muszą".)
A zazwyczaj dzieci przestają chodzić do kościoła,
gdy widzą, że to "chodzenie" jest chodzeniem tylko i nie
przekłada się w żaden sposób na życie. Szukają
autorytetów, które robią dokładnie to, w co wierzą.
W tym wieku kształtuje się światopogląd. I zauważa się każdy
"zgrzyt" między słowami a czynami. Tu "drogowskaz" musi
być jednocześnie "przewodnikiem".
Dlatego często wygrywają sekty.

Masz racje Kamforo

[zlakobieta]

za malo informacji.
Jezeli chodzi o kosciół, z tego co wiem chlopak chodzil tam tylko z ojcem
(matka nie praktykuje i niestety nie wiem dlaczego). Ojciec chodzil zawsze z
potrzeby (nie dlatego, ze jakies przyzwyczajenie czy cos).
Miedzy rodzicami jest... nie wiem jak. Chyba nie bardzo, ale nie w sensie
klotni czy zlej atmosfery. Chodzi chyba o cos innego ale z cala pewnoscia jest
tam ogromny wzajemny szacunek i mysle, ze zrozumienie. Tak ja to widze ale moze
sie myle.
Zdaje sobie sprawe, ze te informacje, to praktycznie zadne informacje ale
wiecej nie posiadam. Modle sie, żeby ten wirtualny znajomy ani zadna sekta nie
staly sie nowym autorytetem dla tego chlopca.
Pozdrawiam i dzieki za to, co napisalas. Chociaz nie posiadalas za wiele
informacji, to wskazalas mi pare mozliwych ewentualnosci.

[Gość: baccar]

Interesujące jest również to ile my sami mamy do ukrycia pred naszymi bliskimi.
Według mnie jeżeli ktoś pisze pamietnik i nie życzy sobie aby ktoś go czytał to
jest dla mnie ewidentne że pojawiaja sie w jego głowie myśli, które dla niego
samego nie nadaja sie do "upublicznienia". Znaczyć to może również, że jest
taki obszar jego uczuć, którymi z nikim nie chce sie dzielić. Dlaczego? - to
kolejne pytanie. Zaś sam zwyczaj systematycznego grzebania w cudzych rzeczach,
choćby nawet była to najblizsza osoba świadczy o głębokim problemie grzebacza.

[default]

Gość portalu: baccar napisał(a):

> Interesujące jest również to ile my sami mamy do ukrycia pred naszymi
bliskimi.
>
> Według mnie jeżeli ktoś pisze pamietnik i nie życzy sobie aby ktoś go czytał
to
>
> jest dla mnie ewidentne że pojawiaja sie w jego głowie myśli, które dla niego
> samego nie nadaja sie do "upublicznienia". Znaczyć to może również, że jest
> taki obszar jego uczuć, którymi z nikim nie chce sie dzielić. Dlaczego?

Dlatego właśnie, że każdy ma potrzebę zachowania jakiegoś obszaru prywatności -
u jednych jest większy, u innych mniejszy. To że nie chcesz, żeby ktoś czytał
Twój pamiętnik, albo wręcz umiał czytać w myślach, niekoniecznie oznacza, że
masz coś złego do ukrycia. Np. opisujesz swoje najgłębsze stany uczuciowe
wynikające z miłości do kogoś - a tu czyta je sobie matka, brat czy
przyjaciółka. Co z tego, że oni wszyscy wiedzą, że jesteś zakochany, że nawet
sam im to powiedziałeś - ale w takiej formie i treści, jak sam chciałeś, a nie
żeby Ci ktoś zaglądał do duszy bez pozwolenia....

[Gość: rick]

pytanie "czy mielibyście odwagę ujawnić swoje prywatne myśli, albo usłyszeć
cudze" nie ma sensu. zakłada bowiem, że prywatność bierze się ze strachu, skoro
do jej przełamania potrzebna jest odwaga.

motorem przełamania czyjejś prywatności jest podejrzliwość, a stąd już bardzo
blisko do zazdrości i innych niepochlebnych cech.

grzebanie w myślach, pamiętnikach lub rzeczach dziecka jest przyznaniem się do
sromotnej porażki wychowawczej i przerzucaniem winy za to niepowodzenie na
dziecko

prawo do prywatności własnych myśli i ich zapisków w takiej czy innej postaci
jest tym samym, czym prawo prywatnej własności, inny jest tylko jego przedmiot.
zaglądanie do cudzych myśli jest ich kradzieżą

tak. kusi czasem, żeby się komuś do myśli, czy wspomnień włamać, ale człowieka
nie ocenia się na podstawie jego pokus, ale sposobu jak skutecznie sobie z nimi
radzi

rick

[kamfora]

Gość portalu: rick napisał(a):

> pytanie "czy mielibyście odwagę ujawnić swoje prywatne myśli, albo usłyszeć
> cudze" nie ma sensu. zakłada bowiem, że prywatność bierze się ze strachu,
> skoro do jej przełamania potrzebna jest odwaga.>
> motorem przełamania czyjejś prywatności jest podejrzliwość, a stąd już
> bardzo blisko do zazdrości i innych niepochlebnych cech.

Nie będę się upierać co do sensowności mojego pytania. Natomiast
co do tego, co zakłada - i owszem. Uważam bowiem, że tak potrzeba
prywatności, jak podejrzliwość, zazdrość i "inne niepochlebne cechy"
mają podłoże w strachu.
(ale oczywiście - to moje zdanie)

[Gość: rick]

w ten sposób moglibyśmy wszystkie ludzkie cechy charakteru wywieść ze strachu,
a z tym nie chcę się zgodzić.
a może włączymy do rozważań potrzebę posiadania ?
też może i nie najświętsza ale bardziej pozytywna niż strach

ot co

[Gość: Silesia]

Na ten ten temat pownien sie wypowiedziec niejaki pan Kugel pojawiajacy sie
jako maly ksiąze. Spytajcie, on to lubi!

[Gość: dodo]

mimo wszystko mysle, ze strach jest pozytwniejsza cecha niz potrzeba
posiadania ale to raczej na marginesie rozwazan o prywatnosci.
o tym "podgladaniu" czy "podczytywaniu" wlasnych dzieci to ja mysle tak:
wychowanie zaczyna sie od pierwszej sekundy dziecka na swiecie i ani na chwile
nie ustaje. jezeli ojciec opisany przez zlakobiete bylby pewny swoich poczynan
wychowawczych z czasow, gdy jego syn mial 5 minut, 5 dni, 5 miesiecy, 5 lat,
15 lat... to nie musialby sie uciekac do podgladania jego obecnych dzialan na
komputerze, bo nawet gdyby do konca nie wiedzial, co mlody robi, mialby
pewnosc, ze nie robi sobie krzywdy.
problem w tym, ze najprawdopodobniej ow ojciec cos zabalaganil tych kilka czy
kilkanascie lat temu i teraz musi ratowac, co sie da. tak sie pewnie
przynajmniej jemu wydaje. tak tez bywa.
jak napisala melba - ci rodzice, ktorzy nie maja kloptow z dziecmi, bo maja
z nimi dobry kontakt, nie potrzebuja sprawdzac korespondecji czy kieszeni
spodni. ci, ktorzy musza sprawdzac i tak maja poczucie porazki ale czynia to
najczesciej z przeswiadczeniem, ze siegaja po "mniejsze zlo".
bo tak naprawde nic przeciez nie jest czarno-biale.
gdy wszystko dziala dobrze i ok, fajnie jest miec czyste sumienie default ale
przeciez niewielu ludzi tak ma przez cale zycie. zycie przynosi kazdemu z nas
sytuacje niejasne, jakies grzaskie problemy, jakies powiklane, pokomplikowane
decyzje do podjecia - wielokrotnie trzeba we wlasnej duszyczce (tez
niekoniecznie najczystszej) odwazyc ciut dobra, ciut zla, ciut swietego
spokoju i ciut lutu szczescia zanim sie zrobi cos z nadzieja, ze to jest
wlasnie najlepsze z mozliwych kiepskich rozwiazan.
i tak tez bywa z prywatnoscia... szanujemy cudza prywatnosc tak dlugo jak nam
sie to wydaje mozliwe ale kazdy ma hmmm... inny prog ustalania tego, co
jeszcze jest a co juz nie jest mozliwe do zaakceptowania przed wkroczeniem
w czyjas prywatnosc przez np. sprawdzenie, czy 16-latek nie ma pod lozkiem
dwururki, z ktorej planuje zaciukac cala rodzine i kilku sasiadow.

[Gość: Michał]

W cudze życie można zaglądać wtedy, gdy ta osoba jest przestępcą lub, gdy jest
nam bliska uczuciowo.
Np. nie wyobrażam sobie braku reakcji dziewczyna na to, że jej chłopak ćpa.