Biuro matrymonialne OSTOYA

[hellaa]

Szłam z mężczyzną koło Smyka w Warszawie, a zarazem nieopodal parkanu, na
którym dumnie reklamuje się biuro matrymonialne OSTOYA. Granatowe litery na
różowym tle, naśladujące pismo, wyraziste, a sentymentalne...
Oboje powiedzielismy niemal w jednym momencie: Ostoya -Ale nazwa! I
zaśmialiśmy się:ja jakos wesoło, on raczej ironicznie. Mnie się bowiem
przypomniały przedwojene ciotki, które odradzały pannnom płoche romanse z
elegantami i ogólne fiu-bździu, a zalecały szukanie mężczyzny - ostoi! W
słuszmych latach, z silnym ramieniem, sumiastym wąsem, wysokim urzędem i
grubym portfelem!
A tu mężczyzna ze mną idący mówi:
- Na polowanie na facetów wzywają! Biuro matrymonialne - ostoja rzadkiej
zwierzyny! - i robi wysoce zdegustowaną minę...
Słowem: Obława, obława, na młode wilki obława!...
I teraz pytanie moje do szlachetnych forumowiczów: Czyż nasze reakcje i
skojarzenia nie były typowe dla naszych płci? Czy nie jest tak, że kobiety
częściej widzą matrymonialną "ostoyę" jako silne ramię podtrzymujące stropy
zasobnego, mieszczańskiego domu, a mężczyźni - jako obławę na ich dzikie
ciała i dusze?.. Czy to tylko świadczy o mojej osobistej niskiej emancypacji,
bo gdybym była wyzwolona, też bym skojarzyła ostoyę z obławą na moją dzikość?
Czas mi już do psychiatry czy pomoże jeszcze psycholog?
Z czym wam się kojarzy pragnienie małżeństwa? Z zastawianiem sideł i wnyków,
podchodami, a jak trzeba to i z bronia palną, czy z wiotkim spłynieciem na
meskie ramię, popartym cichym westchnieniem?.. Jakim stylem zaczęliście swoje?

[moc_ca]

Ja w kwestii formalnej.
Pan który skojarzył nazwę biura z polowaniem zapewne poszedł prostszym tokiem
skojarzeń, mianowicie koła łowieckie mają zawsze jakąś nazwę, najczęściej
przeze mnie spotykana to "OSTOYA" lub "OSTOJA".
W rzeczywistości oba porównania, i Twoje i mężczyzny który szedł za Toba są
zupełnie zrozumiałe. Ostoja - I znaczenie - ktoś (lub coś) będący dla kogoś
oparciem lub - II znaczenie - teren leśny na ktorym gromadzi się zwierzyna łowna

A małżeństwo pojmuję jako (dobrowolne) ukoronowanie związku dwojga kochających
się osób (czyli podaniem silnego ramienia i miękkim spłynięciem na nie) choć
wiem że bywa upolowaniem zwierzyny z gatunku mężczyzna. :-)

[illiterate]

A - troche o/t, ale samo sie nasunelo - po co koronowac?

'Ukoronowanie zwiazku' kojarzy mi sie ze slynnym wyjatkiem z propagowanego
przez kosciol podrecznika do zycia w rodzinie i jego wizja malzenstwa
jako 'pieca w ktorym mozna upiec chleb seksu' czy jakos tak.

No po co koronowac, jak udany zwiazek korona sama w sobie jest?

[moc_ca]

illiterate napisała:

> No po co koronowac, jak udany zwiazek korona sama w sobie jest?

Też tak uważam ale hellaa pytała konkretnie o skojarzenie związane z małżeństwem
a czymże ono jest jeśli nie ukoronowaniem związku? hmm jednym nie potrzeba tej
legalizacji innym jest niezbędna - as you wish ..

a ja myślałem...

[nikt_inny]

a ja myślałem że własnie opisujesz początek jakiejś romantycznej historii... ;)
ech... a mogło byc tak wspaniale.. ;)

[fleuret]

hellaa napisała:
> I teraz pytanie moje do szlachetnych forumowiczów: Czyż nasze reakcje i
> skojarzenia nie były typowe dla naszych płci? Czy nie jest tak, że kobiety
> częściej widzą matrymonialną "ostoyę" jako silne ramię podtrzymujące stropy
> zasobnego, mieszczańskiego domu,

Współczesne kobiety wiedzą, że najlepiej jest liczyć na siebie,
wedle starego powiedzenia: chcesz liczyć, licz na siebie.
Nie uwieszają się na męskim ramieniu, nie oplatają jak przedwojenny bluszcz...
Pewnie, że miła (do pewnego stopnia) jest sytuacja: mogę tylko leżeć i
pachnieć...ale to zbyt nudne na dłuższą metę...

> a mężczyźni - jako obławę na ich dzikie
> ciała i dusze?..

to się nazywa zamach na ich niezależność...

> Czy to tylko świadczy o mojej osobistej niskiej emancypacji,
> bo gdybym była wyzwolona, też bym skojarzyła ostoyę z obławą na moją dzikość?
> Czas mi już do psychiatry czy pomoże jeszcze psycholog?

Przesadzasz. Nie znam kobiety, która nazwałaby małżeństwo zamachem na jej
dzikość...Czasem jednak dochodzą do wniosku, że był to zamach na ich dobre serce


> Z czym wam się kojarzy pragnienie małżeństwa? Z zastawianiem sideł i wnyków,
> podchodami, a jak trzeba to i z bronia palną, czy z wiotkim spłynieciem na
> meskie ramię, popartym cichym westchnieniem?.. Jakim stylem zaczęliście swoje?

Mnie się kojarzy z wyborem. Czasem mniej a czasem wiecej świadomym.

[malvvina]

czytajac tytul watku skojarzylo mi sie jak tobie hellaa :-)

[rybolog]

To ja Ci odpowiem tak...Lata, lata temu mielismy takiego kumpla Kazia. Kazio byl
kolejarzem na Wschodnim i czesto przychodzil do nas na Brzeska i Bazar
Rozyckiego zeby biznes robic. Gites z niego byl chlopina, bo rozumial ze ludzie
musza miec zysk. Bardzo go lubilismy, zreszta on nas tez i...pewnego dnia
zaprosil nas na swoj slub. Ciarki nam po plecach przeszly ale postanowilismy nie
sprawic mu zawodu i przyjechac z dodatkowymi skrzynkami gorzaly...No i
pojechalismy. Kazio mieszkal w Radzyminie, kolo cmentarza, wiec myslelismy ze
nie trudno bedzie trafic...No i tu byl nasz blad, bo tam sa dwa i to nie obok
siebie. Zenek mowil zeby zeby bryka pojechac ale my chcielismy byc porzadni,
wiec wybralismy PKS. Dzieki Bogu, ze pomiedzy jednym a drugim cmentarzem jest
kosciol...i tam wlasnie trafilsmy na mloda pare. Kazio sie bardzo ucieszyl jak
zobaczyl nas z tymi skrzynkami wody ognistej...jego ukochana mniej, duzo mniej.
Ktos tam nawet obok warknal: Kim sa te zule? No, ale wszystko dobrze sie
skonczylo, nikt nic nie pamietal i bylo gites...Problem w tym ze Kazia po slubie
wcielo, minal miesiac, dwa, trzy i nic. Wtedy postanowilismy sie znowu wybrac do
Radzymina. Pojechalismy, dorwalismy Kazia w niedziele po sumie koscielnej wraz z
zona...a on do nas: Chlopaki, ja mam juz inne zycie, zrozumcie mnie. Pamietam
Zenek zapytal sie wtedy: Kaziu ale czy lepsze?...Nie doczekalismy sie
odpowiedzi, bo jak ta jego zonusia zaczela nadawac...to tylko powiedzielmy
Kaziowi ze my tu tylko przejazdem. No i wtedy Kazio wybuchl i zaczal krzyczec:
Babo, czy ty nie rozumiesz, ze nie moge spelnic wszystkich twoich zachcianek,
pracujac na panstwowej posadzie, zarabiajac to co zarabiam i wracac do domu o
przyzwoitej porze!!! To nie jest bajka, to jest bitwa!!!

Rok pozniej Kazio sie rozwiodl i zaczal placic alimenty, zawsze byl dumny z
tego, mowil ze taniej, duzo taniej...

[seerena]

Haha, Rybolog niezłe ;)
A jesli chodzi o skojarzenia to mi się sama nazwa biuro matrymonialne kojarzy z
czymś niedzisiejszym, przestarzałym, ostoya z własnie takim brakiem energii,
ruchu, stagnacją. Dla mnie małżeństwo nie ejst ani żadną łapanką na dzikie
zwierzyny ani szukaniem tylko oparcia. Jest po prostu rytuałem, który trzeba
spełnić bo takie są normy społeczne i prawne :)) Nie jest wazny ten papierek,
wazny jest człowiek którego wybieramy aby spędzic z nim życie i się zestarzeć. A
ostoją/podporą powinnismy byc dla siebie nawzajem.

[shachar]

dla wszystkich, ktorzy nie czytali, artykul Milskiej-Wrzosinskiej

Czy mężczyzna potrzebuje małżeństwa?

Dla mężczyzny ślub to inwestycja coraz mniej opłacalna. Ociągają się zwłaszcza
mili chłopcy, za których chętnie byśmy wychodziły. Co ich powstrzymuje?

Znajomy czterdziestolatek na pytanie, czy uważa swoje małżeństwo za udane,
odparł: "Dla mojej żony z pewnością". Mężczyźni z młodszego pokolenia, by
uniknąć tego rodzaju gorzkiej konstatacji, odwlekają ślub, jeśli w ogóle
zamierzają go brać. Tymczasem, jak wynika z badań, zdecydowana większość
młodych kobiet lubiłaby wyjść za mąż, i to niekoniecznie dlatego, że męskie
szowinistyczne społeczeństwo poddało je od dzieciństwa ukierunkowującemu
treningowi (gumowy słodki dzidziuś, kuchenka, mebelki jak prawdziwe), ale
raczej ze względu na to, że są bystre i widzą, jak jest: małżeństwo jest
układem dobrze zaspokajającym potrzeby kobiety, jeśli tylko umie się ona w nim
przytomnie umościć.

Matrymonialny odwrót

Z kolei dla mężczyzny ślub to inwestycja coraz mniej opłacalna. Jeśli wierzyć
antropologom, małżeństwo monogamiczne samo w sobie jest porażką podstawowej
strategii prokreacyjnej samca bazującej na zapłodnieniu maksymalnej liczby
partnerek. Mężczyźni byli zmuszeni z tego wzorca zrezygnować, bo nadprodukcja
przypadkowo poczętych dzieci przestała być akceptowalna moralnie, społecznie i
ekonomicznie. Przestawili się zatem z ilości na jakość i zaczęli dbać o
mniejszą liczbę dzieci poczętych z jedną partnerką, a nie z wieloma. To
sytuacja dla kobiet bardzo korzystna.

Niestety, od jakiegoś czasu mężczyźni są w matrymonialnym odwrocie. Wprawdzie
nie wszyscy - życie pokazuje, że tradycjonaliści, którzy w razie czego posłuch
w łóżku i w domu wymuszą pięścią, żenią się akurat dość chętnie i bez obaw.
Ociągają się raczej mili chłopcy, za których chętnie byśmy wychodziły, ci,
którzy szanują i lubią kobiety i zostali wyedukowani w kulturze związku
partnerskiego.

Co ich powstrzymuje?

Pit bez zobowiązań

W dzisiejszych czasach seks jest dostępny bez ślubu, dzieci przestały się
dzielić na małżeńskie i inne, a legalna żona nie jest gwarantowanym bezpłatnym
robotnikiem do obsługi wspólnego gospodarstwa. Mężczyzna może mieć więc poważną
wątpliwość, czy małżeństwo jest mu do czegokolwiek potrzebne.

Zwłaszcza że kandydatki na żony wymagają dużo, a dają nie tak znów wiele. Chcą
dla siebie jednocześnie przywilejów tradycyjnie męskich (wolność, autonomia,
samorealizacja), ale też tych uznawanych za raczej kobiece (bezpieczeństwo
materialne i społeczne, oparcie). W dodatku trudno im się zgodzić na koszty
związku: konieczność dostosowania się do drugiej osoby, obowiązki,
odpowiedzialność. Nie muszą i nie chcą prasować koszul, gotować codziennych
obiadków, mieć wyłączności na reprezentację rodziny na wywiadówkach i być
dyspozycyjne seksualnie na żądanie. Ale z drugiej strony oczekują, że mąż
wypełni PIT, naprawi pralkę, da w prezencie najnowszy krem odmładzający za 700
zł i zawsze obiegnie samochód dookoła, by otworzyć drzwi.

My, współczesne kobiety, chcemy mieć wszystko natychmiast, bez wysiłku i
poświęceń. Zastawiamy więc na naszych mężczyzn liczne pułapki, tyle że w
ostatecznym rozrachunku same w nie wpadamy.

Politykę finansową ustalamy w duchu zasady: "Co moje, to moje, a co twoje, to
jeszcze zobaczymy". Żądamy szacunku dla naszej pracy zawodowej ("Zrób dzieciom
kolację, bo ja mam raport do zrobienia na jutro"), ale jej finansowe owoce
traktujemy jako prywatny dochód, który zagospodarowujemy zgodnie z naszymi
potrzebami, podczas gdy zarobki męża mają być pod naszą kontrolą.

W zakresie prokreacji wyznajemy bezkompromisową formułę: "Mój brzuch należy do
mnie". Chcemy rozstrzygać o zajściu w ciążę, a nawet jej utrzymaniu lub nie,
ale mężczyźnie nie dajemy prawa do decyzji o poczęciu ("No tak, to fakt,
mówiłam, że biorę pigułki, bo od dwóch lat biorę. Ale zapomniałam, że akurat
zrobiłam przerwę, bo mi lekarz zalecił. No i stało się. Co, nie jesteś
zadowolony? Jak nie chcesz, to sobie poradzę, sama urodzę i wychowam"), ani o
tym, czy dziecko ma się urodzić ("Jak będę chciała, to usunę, a tobie nic do
tego").

Nie chcemy być traktowane jak zabawki seksualne - laleczki dostępne na życzenie
dla rozładowania rozmaitych męskich napięć, ale same traktujemy naszych
partnerów jak misie pluszaki, w których ramiona wtulamy się, gdy jest nam
zimno, smutno i źle, szepcząc przy tym: "Chcę się tylko przytulić... Taka
jestem nieszczęśliwa... Na nic nie mam siły". Żądamy, by nasz nowoczesny
partner rozumiał, że bliskość fizyczna może być wyrazem nie tylko pragnień
seksualnych, ale i czułości, natomiast same nie zamierzamy uznać, że
konstrukcja typowego mężczyzny uniemożliwia wytrzymanie dwóch tygodni czysto
platonicznych przytulanek. Otóż takie numery wypada robić tylko tatusiowi,
który musi znieść stoicko, że w pełni rozwinięta nastolatka pakuje mu się do
łóżka, szlochając: "Tato, boję się, miałam taki zły sen...". Jednak na tatusia
miało się tylko jedną szansę w życiu, a mąż zasadniczo służy do czego innego.

Oczekujemy, że - zgodnie z zaleceniami tygodników kobiecych - nasz partner
zapewni nam po kilka orgazmów na życzenie, znajdzie punkt G i wszystkie inne
punkty, rozbudzi w nas nieznane nam dotąd pokłady seksualności, a przy tym
będzie jak po viagrze (chociaż poczułybyśmy się zdradzone i oszukane, gdyby
rzeczywiście ją zażywał), ale nie zamierzamy w najmniejszym stopniu zachowywać
się uwodząco, bo przecież erotyczna prowokacja poniża kobietę i czyni z niej
podległą samicę. Bez fałszywego wstydu pokazujemy partnerowi nasze fizyczne
defekty, bo jeśli kocha, to musi akceptować nas w pełni.

Nękanie codzienne

Uważamy, że mężczyzna powinien uczestniczyć we wszystkich obowiązkach domowych,
również (a może zwłaszcza) tych, których nie lubi: zmywaniu, praniu czy zmianie
pieluch, a same się obruszamy, gdy wyraża zdziwienie, że nie pojechałyśmy do
wulkanizatora z przebitą przez nas oponą ("Ja miałam to zrobić? Chyba
żartujesz! Przecież nie dałabym rady, zresztą nawet nie wiem, gdzie jest
warsztat").

Chcemy, żeby nam opowiadał o swoich sprawach zawodowych, a nie lekceważąco
zbywał: "Przecież i tak to cię nie interesuje", ale po trzech minutach relacji
o negocjacjach, gdzie odegrał pierwszoplanową rolę, wykrzykujemy: "To Marek też
tam z tobą był? Nic mi nie mówiłeś, że już wrócił. A wiesz, że jego żona chyba
kogoś ma?".

Sądzimy, że powinien spędzać więcej czasu z rodziną, nie pracować wieczorami i
w weekendy, ale gdy mówi, że wobec tego zrezygnuje z dodatkowego zlecenia i
zarobi mniej, niepokoimy się: "A co z naszą działką? Przecież mieliśmy ją w tym
roku ogrodzić, wykarczować i rozejrzeć się za jakimś niedrogim projektem". Gdy
znękany małżonek próbuje nas przekonać, że nie da się jednocześnie pracować
mniej i zarabiać więcej, mówimy znacząco, że inni jakoś potrafią, pozostawiając
jego domyślności, czy uważamy go za niedołęgę, czy raczej za cwaniaczka
sprytnie wymigującego się od bycia z dziećmi.

Chyba nigdy nie miałyśmy takiej szansy stworzenia korzystnego dla kobiet modelu
relacji męsko-

-damskich jak teraz. I tę właśnie szansę krok po kroku marnujemy. Za kilka
pokoleń nasze następczynie będą się mogły rozkoszować towarzystwem damskich
bokserów oraz mężczyzn homoseksualnych z wyboru rozmnażających się przez
klonowanie.

Zofia Milska-Wrzosińska psycholog, psychoterapeuta z Laboratorium
Psychoedukacji. Wydała książkę "Bezradnik. O kobietach, mężczyznach, miłości,
seksie i zdradzie"

[illiterate]

Hehe, czytajac go po raz pierwszy, wydawalo mi sie, ze ten artykul bedzie zyl
wiecznie. I owszem - bywa wyciagany przez mizoginow na forach feministycznych
('a Milska, nie dosc ze psycholog, to jeszcze kobieta, napisala, ze baby to sie
dla forsy tylko chajtaja'), ale tu? Jezu.

Stek bzdur, i to taki ekskatedralny, bez, bron boze, powolywania sie na
jakiekolwiek statystyki, wyniki badan, cokolwiek. Naprawde uwazasz, ze ona ma
racje? Na jakiej podstawie? Bo moja rzeczywistosc temu przeczy.

[fleuret]

Poświadczam, że opowieść Ryba jest zgodna
z rzeczywistością pod względem topograficznym.
Nawet sam Isaac Bashevis Singer nie oddałby jej lepiej…
Dodam, że omawiany ślub miał miejsce w kolegiacie
fundacji księżnej Eleonory Czartoryskiej z Waldsteinów,
żony Michała, kanclerza Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Ale to nie ja byłam żoną Kazika...

[hellaa]

Potwierdzam, że opowieść Ryba jest także prawdziwa pod względem socjo-
psychologicznym!
Są miejscowości, gdzie na rogatkach powinien stać /podświetlany nocą, by i
zbłakani byli świadomi/ bilboard z dantejskim cytatem, co się zaczyna
od "Lasciate...". Gdyby Kazik wziął żonę z Marek, Zielonki, czy nawet Kobyłki,
nie trafiłby być może w kleszcze dwu cmentarzy, zaciskające się na jego
swobodnie dotąd pomykających odnóżach jak wnyki na łapach zająca skaczącego
dotąd swobodnie po lesie na Aleksandrowie...
Nie przyszpiliłby go do gliniastej i gliniankami słynącej ziemi oścień
Kolegiaty, a ksiądz o chytrym nazwisku nie zasygnowałby swą pieczecia cyrografu
na jego wolność...
Ale było jak było. I jest jak jest. Wszystko szalone, niewytłumaczalne choć z
pozoru proste, dziwne, pełne magii i koincydencji...
O Rybie, o Fleur, czyż nie?... :)))))

[fleuret]

O Hellaa, pomyśl jak krwawy hollywoodzki finał mogłaby mieć ta historia gdyby
Kazik pojął za żonę jakąś dziedziczkę czy właścicielkę stadniny z okolic Niegowa!
Sama nie wiem czy radzymińskie bagna są siedliskiem większej magii, czy też
dzikie łąki nadburzańskie. Doprawdy nie wiem...Odkąd nie włóczą się tam stada
krów, okolica dyszy szalonymi czarami.

[hellaa]

Ni dolina ni wyżyna ni równina ni kotlina - taka gmina!...
Aż tu nagle wypla karabela zawieszona w pierwszym akcie nad łóżkiem dziadka, od
lat nie ruszana!... I robi się całkiem, całkiem malowniczo i romantycznie...
Tylko duch poety co tam mieszka, po łąkach i lasach pacholęciem tam chadzał a
brodatym starcem na bruku skończył - a na romantyzmie się conieco zna, krzywi
się na to z niesmakiem i mruczy: To całkiem nie w moim stylu!... To bardziej z
Julka - te wysokie sfery, a temperament - bardziej z Adama! Gdyby mnie
słuchano, wziąłby wstażkę błekitną i poszedł w swoją stronę...

[zeussss]

Gdzie ty hella poznalas meza? Pochwal sie

[hellaa]

No przecież wiesz gdzie pracuję! Tam go poznałam!

[zeussss]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=31209955&a=31216184 .

[fleuret]

A Janek ukryty przed światem na głuchej wsi, rysujacy jej sielankowy obraz,
eksponujący same jej zalety i wartości:
„wsi spokojna, wsi wesoła
jakiż głos twej chwale zdoła!”
czy mógł wiedzieć to co potem odkrył Zygmunt: że „źródłem ludzkich namiętności
(popędów) jest pewna energia psychiczna, której najsilniejsza część - libido -
jest natury seksualnej???

[zeussss]

"Zygmunta" nie wystarczy przeczytac, tym bardziej brac go doslownie ... kazdy
widzi co mu wygodne

[rybolog]

Alez oczywiscie ze tak:))) Kazio sie poczul osaczony, ciagle o tym mowil. Ale
robota na Wschodnim bardzo mu pomogla w zwalczeniu tej fobii. Pamietam jak
ktoregos dnia usiadl i powiedzial: Jak sie patrze na te pociagi odjezdzajace w
sina dal, to zdalem sobie sprawe, ze ja tez moge do takiego pociagu wsiasc i
pojechac...po czym popatrzyl sie na nasze zaskoczone geby i dodal: Ale bez was
chlopaki to nigdzie nie jade:)

[fleuret]

i tu rysuje się temat na nowy wątek: rola kolegi(ów) w życiu mężczyzny,
a nawet dwa tematy, bo też: rola iluzji w życiu człowieka.

[rybolog]

Ano:)))

[hellaa]

Rybie, tak się zastanawiam, czy nie jestem przypadkiem twoją sukcesorką?...
Czy to aby nie ty pozostawiłeś przy którymś z brzeskich czy ząbkowskich
śmietników, jakoś tak na przełomie lat 80/90, piekny zbiór pism literackich, a
to: Odrę, Literaturę na Świecie /Henry Miller!/, Poezję i Pismo?
Jako nieletnie dziecię chetnie eksplorujące także śmietniki, naszłam raz taki
zbiór, przyhołubiłam go, i: 1. Oblewałam się pąsem w czasie zgłebiania
millerowych akapitów 2. Długo rozważałam, kimże był ten, który w tak
niespodziewanym miejscu pozostawił tak nietypową spuściznę...
Doszłam do wniosku, że ani chybi był to młody jakiś pisarz, który w praskiej
kamienicy, ogrzewając zmarznięte dłonie kagankiem, próbował wznieść się na
wyżyny duchowo-intelektualno-finansowe /wtedy jeszcze dobrze płacili pisarzom/,
ale to się nie udało, więc wystawił przed śmietnik swe "książki zbójeckie" i:
1. jął handlować ruskimi zegarkami na bazarze 2. uwieziono go do Ząbek-Drewnicy
3. porzucił niegościnną ziemię, a raczej praskie bruki, by szukać natchnienia
pod niebem Italii 4. /wersja skrócona/ porzucił ziemię na rzecz nieba. Po
lekturze twojej opowieści o Kaziku muszę dodać punkt 5: OŻENIŁ SIĘ.
Hipoteza brzmi: Ryb to był!

[zeussss]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=31209955&a=31216184