Jak objawia sie dojrzalosc???

[Gość: taliser]

Bylem i jestem tego bardzo ciekawy. Tak prywatnie mysle, ze dojrzalosc
objawia sie poczuciem humoru w stosunku do siebie, zdolnoscia kochania i
cierpienia, no i moze jeszcze - moze nawet najbardziej - wielkim dystansem do
siebie. A wy Drodzy Forumowiczki i Wicze jak myslicie???
Pozdr- T.

[kamfora]

Gość portalu: taliser napisał:

> Bylem i jestem tego bardzo ciekawy. Tak prywatnie mysle, ze dojrzalosc
> objawia sie poczuciem humoru w stosunku do siebie, zdolnoscia kochania i
> cierpienia, no i moze jeszcze - moze nawet najbardziej - wielkim dystansem
do
> siebie. A wy Drodzy Forumowiczki i Wicze jak myslicie???

Dojrzałość to odpowiedzialność.

Pozdrawiam

do Kamfory

[talisker]

A gdzie milosc, moja droga, he)))
Ja tez ))) T.

kamfora napisała:

> Gość portalu: taliser napisał:
>
> > Bylem i jestem tego bardzo ciekawy. Tak prywatnie mysle, ze dojrzalosc
> > objawia sie poczuciem humoru w stosunku do siebie, zdolnoscia kochania i
> > cierpienia, no i moze jeszcze - moze nawet najbardziej - wielkim dystansem
>
> do
> > siebie. A wy Drodzy Forumowiczki i Wicze jak myslicie???
>
> Dojrzałość to odpowiedzialność.
>
> Pozdrawiam

[kamfora]

talisker napisał:

> A gdzie milosc, moja droga, he)))

Dzieci też potrafią kochać :-)

do Kamfory

[talisker]

I to jak. Ale jednak one jeszcze nie wiedza o najtrudniejszym. I dlatego nie
chcialbym juz nigdy byc dzieckiem.A ty?
T.
kamfora napisała:

> talisker napisał:
>
> > A gdzie milosc, moja droga, he)))
>
> Dzieci też potrafią kochać :-)

dziecko

[kamfora]

talisker napisał:

> I to jak. Ale jednak one jeszcze nie wiedza o najtrudniejszym. I dlatego nie
> chcialbym juz nigdy byc dzieckiem.A ty?
A ja?
Ja chyba wciąż, tam w środku, pozostałam w jakimś stopniu dzieckiem :-)
(Bo jeszcze nie wiem, co jest NAJTRUDNIEJSZE ;-)

do Kamfory

[talisker]

Oczywiscie cierpienie, najbardziej samotnosc... no dla mnie, ma sie czytac

kamfora napisała:

> talisker napisał:
>
> > I to jak. Ale jednak one jeszcze nie wiedza o najtrudniejszym. I dlatego n
> ie
> > chcialbym juz nigdy byc dzieckiem.A ty?
> A ja?
> Ja chyba wciąż, tam w środku, pozostałam w jakimś stopniu dzieckiem :-)
> (Bo jeszcze nie wiem, co jest NAJTRUDNIEJSZE ;-)
>
>
>

dojrzałość

[kamfora]

talisker napisał:

> Oczywiscie cierpienie, najbardziej samotnosc... no dla mnie, ma sie czytac

Widzisz - zdolność cierpienia nie jest w żaden sposób oznaką dojrzałości.
Dopiero świadomy wybór cierpienia, w jakimś celu, na przykład
dla ratowania czyjegoś życia - wtedy tak.

Tak mi się wydaje, że dojrzałość zaczyna się wtedy, gdy
drugiego człowieka przestaje się traktować jak przedmiot służący
do jakiegoś celu. Gdy dostrzega się jego potrzeby. I gdy się nie budzi
próżnej nadziei słowami bez pokrycia i tzw "słomianym zapałem" w czynach .

dojrzalosc?

[Gość: dodo]

jakos mi nie pasuje ten rzeczownik bez dodatkowego pytania "do czego?".
nie przypuszczam by ktokolwiek z nas osiagal jakis stopien jednoznacznej
dojrzalosci "w ogole i w szczegole".
bywamy dojrzali do... podejmowania decyzji, brania na siebie odpowiedzialnosci,
radzenia sobie z czyms tam itd. ale bywamy tez kompletnie niedojrzali...
emocjonalnie, duchowo czy jeszcze na 100 innych sposobow - wielokrotnie
dokladnie w tym samym momencie, gdy demonstrujemy dojrzalosc w innej sprawie.
dla mnie z dojrzaloscia to jak z pogoda - zawsze jakas jest ale deszcze
przychodza i odchodza a po burzy jest szansa na slonce ;-)

do Kamfory

[talisker]

Nie zgadzam sie totalnie. Jesli piszesz o swiadomym wyborze cierpienia,to zdaje
sie jeszcze nigdy doglebnie nie ciepialas. Moja przyjaciolka od jakiegos czasu
slepnie. Ona NIC nie chce wybierac!!! Chce normalnie czytac... i widziec swoje
dzieci. Nie moze...
NIe zgadzam sie totalnie, a nawet pachnie mi to,co piszesz jakas mala (?)
ideologia. Bo jestem przekonany: cierpienie nie ma zadnego sensu. Sens maja
wartosci, ktore cierpienie znosza i ukazuja ínnny i prawdziwy sens.

Do Dodo

[talisker]

Troche moze abstrachujesz od zycia - a to Ci wolno, naturalnie.
Jesli kiedys spotkales niedojrzalego nauczyciela, rodzica, polityka, ksiedza -
to wiesz o czym pisze. Wtedy nie mysli sie "do czego on jest dojrzaly" - wtedy
czlowiek klnie i sie pyta: a po cholera nauczycielem zostawal...
Pozdrowionka - T.
P.S. Znasz Dido? Cudowna!!!

[Gość: dodo]

talisker napisał:

> Troche moze abstrachujesz od zycia - a to Ci wolno, naturalnie.
> Jesli kiedys spotkales niedojrzalego nauczyciela, rodzica, polityka, ksiedza -

> to wiesz o czym pisze. Wtedy nie mysli sie "do czego on jest dojrzaly" -
wtedy
> czlowiek klnie i sie pyta: a po cholera nauczycielem zostawal...
> Pozdrowionka - T.
> P.S. Znasz Dido? Cudowna!!!

nie znam dido :-(
staram sie nie oceniac dojrzalosci innych ludzi poza kontekstem okreslonych
zachowan w konkretnych okolicznosciach.
albo jest ktos dojrzaly do prowadzenia lekcji z rozbrykanymi 7-latkami, albo
nie jest. co wcale nie znaczy, ze np. nie jest dojrzaly do malzenstwa
i posiadania wlasnych dzieci.
czy jest to abstrahowanie od rzeczywistosci - bo ja wiem... raczej sprowadzanie
abstrakcji pt. "dojrzalosc" na matke ziemie pelna bardzo kokretnych wypadkow,
przypadkow, okolicznosci i sytuacji, z ktorymi mozna sobie radzic mniej lub
bardziej dojrzale.
ja jestem prosta kobieta i abstrakcje to lubie wylacznie w wykonaniu piet
mondrian. no moze byc jeszcze kandinsky...

????

[kamfora]

talisker napisał:

> Nie zgadzam sie totalnie.

Cóż - można i tak.
Ale może zanim zaczniesz się totalnie nie zgadzać - dokładnie przeczytaj.
Zwykła przyzwoitość tego wymaga.

[kamfora]

Gość portalu: dodo napisał(a):

ale bywamy tez kompletnie niedojrzali...

Czy dojrzałość to stan, na który nie mamy wpływu, czy kwestia woli?
Ja myślę, że to drugie.

Mówienie o drugim człowieku, że "on jest taki niedojrzały do...
bo taka jest jego uroda" to według mnie pomniejszanie tego człowieka,
odbieranie mu podstawowego prawa do wolności wyboru i odpowiedzialności
za ten wybór.

(ale to oczywiscie moje zdanie)

[kwieto]

Sama wola nie wystarczy. Trzeba do tej woli dorzucic troszke czysto psycho-
fizycznych mozliwosci. Jesli nie potrafisz zrozumiec pewnych mechanizmow
rzadzacych swiatem, to chocbys nie wiem jak "wolala" nic z tego nie wyjdzie.

[kamfora]

kwieto napisał:

> Sama wola nie wystarczy. Trzeba do tej woli dorzucic troszke czysto psycho-
> fizycznych mozliwosci. Jesli nie potrafisz zrozumiec pewnych mechanizmow
> rzadzacych swiatem, to chocbys nie wiem jak "wolala" nic z tego nie wyjdzie.


W jakim sensie "nic"?

[kwieto]

No bo co z tego, ze chce postepowac "dojrzale" skoro np. moje emocje biora
gore? Albo nie mam pojecia na czym by to "dojrzale" zachowanie sie polegalo?
Teoretycznie "dojrzalosc" powinno sie nabywac z wiekiem, ale jak widac w wielu
przypadkach, to sie nie sprawdza.

Poza tym, czy mozna o kims powiedziec, ze jest dojrzaly w ogole? Owszem,
zrozumiem stwierdzenie, ze ktos zachowal sie dojrzale (choc ten termin sam w
sobie jest wg mnie bez sensu), ale stwierdzenie, ze ktos jest dojrzaly jako
taki jest zwyczajnie absurdalne.
Dlatego, ze zawsze sie znajdzie sytuacja do ktorej "nie dorosl".

do Kamfory

[talisker]

Przczytalem raz jeszcze. Dalej sie nie zgadzam. Oczywiscie, nie mozna traktowac
czlowieka jako srodka do celu. Ale znoszenie cierpienia -upieram sie- jest
oznaka dojrzalosci. Pomysl tylko Kochana, ilu ludzi glosiloby dalej swoje
poglady,gdyby musialo cos za nie wycierpiec. Ilu....

nie rozumiem

[kamfora]

talisker napisał:

> Ale znoszenie cierpienia -upieram sie- jest
> oznaka dojrzalosci.
Czy ktoś, kto cierpi bo się świadomie skaleczył i "dobrze znosi to
cierpienie" - też jest według Ciebie dojrzały?
Cierpienie dla samego cierpienia jest bez sensu - dopiero cel
nadaje sens cierpieniu. To starałam się napisać.


Pomysl tylko Kochana, ilu ludzi glosiloby dalej swoje
> poglady,gdyby musialo cos za nie wycierpiec. Ilu....

Tego też nie rozumiem.
Każde poglądy głoszone publicznie wymagają jakiegoś poświęcenia
od "głosiciela", czyli "cierpienia" właśnie.
(Czym się mierzy wielkość cierpienia?)

[talisker]

kamfora napisała:

> talisker napisał:
>
> > Ale znoszenie cierpienia -upieram sie- jest
> > oznaka dojrzalosci.
> Czy ktoś, kto cierpi bo się świadomie skaleczył i "dobrze znosi to
> cierpienie" - też jest według Ciebie dojrzały?
> Cierpienie dla samego cierpienia jest bez sensu - dopiero cel
> nadaje sens cierpieniu. To starałam się napisać.
>
Jezeli podejesz skaleczenie sie jako przyklad cierpienia, to ja sie poddaje))))
>
> Pomysl tylko Kochana, ilu ludzi glosiloby dalej swoje
> > poglady,gdyby musialo cos za nie wycierpiec. Ilu....
>
> Tego też nie rozumiem.
> Każde poglądy głoszone publicznie wymagają jakiegoś poświęcenia
> od "głosiciela", czyli "cierpienia" właśnie.
> (Czym się mierzy wielkość cierpienia?)
Wielkosc cierpienia nie mierzy sie wcale. Ono sie czasem znosi. Czasem ono
czlowieka przekracza, a czasem.. ono objawia sie niezrozumieniem...
dyskutanta)))
Pa - T.
>
>
>

[Gość: Magdalenka]

Gość portalu: taliser napisał:

> Bylem i jestem tego bardzo ciekawy. Tak prywatnie mysle, ze dojrzalosc
> objawia sie poczuciem humoru w stosunku do siebie, zdolnoscia kochania i
> cierpienia, no i moze jeszcze - moze nawet najbardziej - wielkim dystansem do
> siebie. A wy Drodzy Forumowiczki i Wicze jak myslicie???
> Pozdr- T.
======
To zespol zachowan, chyba nie ma calkowitej dojrzalosci czlowiek rozwija sie na
roznych poziomach i przez cale swoje zycie i to ponoc nigdy do konca.
Dojrzaloscia moze byc wiele rzeczy np: umiejetnosc znalezienia swoich
wszystkich "kawalkow"- byc caly i jednolity jako osobowosc, byc indywidualsta,
umiejetnosc kochania i wyboru swej osobistej wolnosci jako nadrzednego celu
zycia. Dojrzalosc to takze dystans do swoich bliskich
uczuc,takich jak: egoism, falszywe ambicje a zwlaszcza do tego pustego,
samolubnego" ego"z ktorym czlowiek walczy przez cale swoje zycie.

I wiele, wiele innych cech ktorych doskonalosc - ksztalcimy i ksztalcimy ale
tylko nieliczni z nas sa tymi prawdziwymi artystami zycia,
ktorzy wrecz w niespotykany sposob potrafia
osiagaja swoj zamierzony cel. I chwala im!

Pozdrawiam
M

Do Dodo

[talisker]

No nawet mnie troche przekonujesz - masz racje, trzeba distinctio - rozrozniac.
Ale i tak mysle, ze sa ogolne oznaki dojrzalosci - pisalem.
Szkoda, ze nie znasz Dido - Irladzka piesniarka - urocza i naturalna. A to
znaki prostej kobiety (choc Ty to piszac sobie pochlebiasz, kochana))))
T.

Spotkałam kiedyś ludzi dojrzałych?

[trzcina]

Tak,tak, są ogólne oznaki dojrzałości, co nie oznacza przygotowania do
pełnienia wszystkich mozliwych ról życiowych.
O dojrzałości c.a. mówię, bo takiej na 100% jakoś nie widzę. Niedojrzałość,
tak, taka istnieje.
I taka dojrzałość nie zaprzecza istnieniu dziecka w człeku, umie się do tego
dziecka uśmiechnąć, pobawić się z nim, ale i do niego zdystansować.
Do wzmiankowanych tu już oznak dodałabym parkę.
Odróżnianie Ważnego od piardów.
Zgoda na trudne.

A cierpienie?
Nie ma przedwiedzy na temat własnej zdolności znoszenia cierpienia. CZyli, nie
ma nigdy wystarczającej dojrzałości? Nawet "ile nas sprawdzono" w cierpieniu
mało jest użytecznym, następnym razem mozemy się "nie sprawdzić". Moze być
tylko znoszenie go, kiedy wyboru brak, nie uciekanie przed nim, kiedy wybór
mamy, a istnieje konieczność przyjęcia go. To drugie ma już coś wspólnego z
w.w.dojrzałością.

A teraz siadam myśleć, czy znam ludzi dojrzałych (o sobie nawet nie zacznę, bo
przyjdzie mi się załamać;)
Zaraz się okaże, ze nie spotkałam, może są oni jak te owocki, dojrzewają, a w
chwili osiągniecia pełni w.w.stanu spadają z życia?

zdrowienia
t.))

[cyntia1]

A ja tam całe życie byłam niedojrzała, ale teraz już mam swoje dzieci, więc
proszę im tego nie mówić, dopóki nie urodzą swoich dzieci i nie zobaczą jak to
jest kiedy się jest tak niedojrzałym a jest się matką i żoną z własnego,
świadomego wyboru.

Ostatnio pogadałam sobie przez ułamek sekundy szczerze ze swoim Starszym (60
lat ma mój kochany Tatko) i on też ma około 17, 18 czyli gołowąs i jestem mu
wdzięczna, że właśnie dopiero teraz mi o tym powiedział, ale powiedział.

Myślę więc, że dojrzałośc to coś co możemy widzieć w innych, a w sobie chwała
Bogu na szczęście nie.
Pzdr:)

[Gość: ela]

Gość portalu: taliser napisał:

> Tak prywatnie mysle, ze dojrzalosc
> objawia sie poczuciem humoru w stosunku do siebie, zdolnoscia kochania i
> cierpienia, no i moze jeszcze - moze nawet najbardziej - wielkim dystansem do
> siebie.

Zgadzam się ze wszystkim oprócz zdolności cierpienia. Ja bym zamieniła na
zdolność do empatii/współodczuwania. Jeżeli przyjmiemy, że cechą dojrzałości
jest pozytywny obraz siebie (i innych) to cierpienia jako "wartość" sama w
sobie będzie w jakiś sposób "trzymało" nas przy tym odczuciu, więc w pewien
sposób ciągnęło w kierunku pesymizmu (braku nadziei itp). Śmierć. choroba,
kalectwo, samotność, wszelkiego rodzaju straty/rozczarowania to niezaprzeczalne
fakty (w mniejszym lub większym stopniu) w życiu każdego z nas czy naszych
bliskich. Każda z tych sytuacji powoduje czasem lawinę wewnętrznych upadków
różnego rodzaju konstrukcji na których zbudowaliśmy obraz naszego życia i
samych siebie. Jednak gdybyśmy cierpienie (a nie np. chęć odczuwania miłości i
szczęścia) uznali za naszego przewodnika życiowego to już po paru krokach nie
mielibyśmy motywacji do działania. Jestem więc za walką z cierpieniem na rzecz
podejmowania takich decyzji by móc cieszyć się życiem. I właśnie takie decyzje
(czasem bardzo trudne bo w pewien sposób "kłócące" się z faktami) kojarzą mi
się z dojrzałością.

[malwinamalwina]

kamfora napisala : "Widzisz - zdolność cierpienia nie jest w żaden sposób
oznaką dojrzałości. Dopiero świadomy wybór cierpienia, w jakimś celu, na
przykład dla ratowania czyjegoś życia - wtedy tak."

i nikt z was na to nie odpowiedzial :-(
wniosek ? nie czytacie
ja przeczytalam natomiast ale nic mi ciekawego do glowy na ten temat nie
przychodzi. Moze dlatego ze nie jestem mocna w temacie ;-)

Malwina (16 lat)

[Gość: inka_sama]

Gość portalu: ela napisał:
> Jestem więc za walką z cierpieniem na rzecz
> podejmowania takich decyzji by móc cieszyć się życiem. I właśnie takie
decyzje
> (czasem bardzo trudne bo w pewien sposób "kłócące" się z faktami) kojarzą mi
> się z dojrzałością.

Alez tak! Cieszmy się życiem! Nie chodzi przecież o umartwianie się.
Ale można się cieszyć życiem - i cierpieć. Jedno drugiego nie wyklucza. Np.
Nieuleczalnie chory człowiek pogodzony ze swym losem i - czasem bardziej
szczęśliwy i pogodny od zdrowych. bo on poczuł jak to jest utracić coś. I
docenił wszystko co MA.
Co nie znaczy ze ten człowiek nie chciałby być zdrowy. Bo nienormalny to on nie
jest. :))
A co do wyboru cierpienia - można wybrac oddanie swojej nerki czy części
wątroby dziecku. to wiąże się z cierpienim czy nawet zagrozeniem własnego życia.
Można wybrać urodzenie dziecka - gdy lekarze mówią że to niebezpieczne dla
zdrowia matki. Mozna wybrać odrzucenie przez innych za głoszone poglądy
(cierpienie ale bycie w zgodzie z własnymi przekonaniami, z sobą samym).
No i co?

inka_sama_stale_siedemnastoletnia

Proponuje zalozyc nowy watus o cierpieniu, bo ten

[talisker]

jest o dojrzalosci. Co inni na te dojrzalosc, please???

[ta_mar_ta]

Proszę o sprecyzowanie pytania. Chodzi ci o dojrzałość :
-płciową
-emocjonalną
-intelektualną
-czy jaką?
-czy człowieka?

Tak tylko pytam... ;)

[Gość: pom]

Umiejętność podejmowania decyzji i brania za nie odpowiedzialności. W każdej
sferze życia.

[proo]

Gość portalu: pom napisał(a):

> Umiejętność podejmowania decyzji i brania za nie odpowiedzialności. W każdej
> sferze życia.

Także , a może przede wszystkim , wówczas kiedy się podjęło złą decyzję
albo zabrnęło za daleko.
proo

Do Tamary - nastolatki

[talisker]

A co to jest dojrzalosc intelektualna, ze ta sprecyzuje???
Ja mysle, ze to jest zdolnosc rozumienia i zadawania pytan)))

[ta_mar_ta]

talisker napisał:

> A co to jest dojrzalosc intelektualna, ze ta sprecyzuje???
> Ja mysle, ze to jest zdolnosc rozumienia i zadawania pytan)))

Już precyzuję, choć pytanie nie do mnie ;)

Dojrzałośc intelektualną można posiąść wpierw nauczywszy się czytać.
Kto czyta, ten widzi, żem tamarta nie tamara.
Dla pocieszenia autora reprymendy : można być mimo tego braku doskonale
dojrzałym emocjonalnie:), ale można nie mieć przy tym poczucia humoru,
niestety...

Do tej 40. letniej

[talisker]

Troche czepiania - malo wyjasniania.
P.S. Dojrzalosc mozna tez rozumiec jako wyrozumialosc - a ona duzo wyjasnia)

[niepokorna_]

Pytasz? Nie TY prowokujesz . Mysle , ze mozna to okrelic jednym zdaniem - to
zdolnosc do samooceny . I nie ma tu nic do rzeczy zdolnosc kochania , czy
cierpienia , ani to czy umiemy w sobie odnalzc dziecko . Wazne zebysmy umieli
we wlasciwym momencie zdystansowac sie do sytuacji w jakiej sie znajdziemy .
Tak to rozumiem , ale moge sie mylic . Pozdrawiam .

Do Niepokornej

[Gość: talisker]

Mylisz sie, ja pytam)))

[ta_mar_ta]

niepokorna_ napisała:

...
> Wazne zebysmy umieli
> we wlasciwym momencie zdystansowac sie do sytuacji w jakiej sie znajdziemy .
> Tak to rozumiem , ale moge sie mylic . Pozdrawiam .

Taaa, święta racja :))
Dlatego dystansuję się całą sobą od sytuacji, gdzie moje poczucie humoru mija
się zdecydowanie z poczuciem bliźniego mego ta_lis_ker'a .
Umykam podwinąwszy ogon.

Bywaj_który_minąłeś_się_ze_mną

[ta_mar_ta]

Literówka w Twoim nicku po to byś i ty miał się czego "przyczepić" ta_lisku :)
To tak dla dania satysfakcji. Uciekam, już uciekam !

Dziwne pytanie

[kwieto]

Dojrzalosc objawia sie zanikiem zielonego koloru i spadnieciem z drzewa :")

A tak naprawde, to pytanie jest dziwne. Szczegolnie, ze dojrzalosc to takie
pojecie ktore mowi wszystko i nic. Nic nie wnosi dla zrozumienia kogos czy
czegos, a nadaje tylko latke, troche na zasadzie "lepszy" i "gorszy". Choc ani
tej lepszosci ani gorszosci nijak sie nie da okreslic.

Mnie osobiscie smieszy, gdy wspominam sobie swoje poglady sprzed kilku lat,
wowczas uznawane przeze mnie za dojrzale (z zatchnieciem na "jestem dojrzalszy
od moich rowiesnikow").
Smiesza mnie rowniez czasem rozmowy, w ktorych ktos np. ktos zarzuca mi
niedojrzalosc. Zwykle ja mam podobnie powatpiewajaca postawe w stosunku do
dojrzalosci mego rozmowcy...

Dojrzalosc jako zdolnosc do cierpienia? A czy w takim razie przyslowiowa zona
znoszaca bez slowa protestu latami meza pijaka, jest osoba dojrzala? Baaaaardzo
watpie.

Do Kwieto

[talisker]

Wrzucasz moj drogi wiele do jednego worka. Ktos celnie zauwazyl, ze istnieja
rozne odmiany dojrzalsci i nie zasze jedna (np. emocjonalna) musi isc w parze z
druga (np. moralna). Przyznasz, ze w zachowaniach ludzi mozna wyroznic
zachowania dojrzale (np. zrozumienie argumentow oponenta, choc nie zgadzasz sie
z nimi) i niedojrzale (np. agresja, ataki "ad personam" itp).
Co do cierpienia: jego odcieniem moze byc znoszenie z godnoscia sytuacji,
ktorych nie moge zmienic.
A co do dosc banalnego przykladu z zona: to nie nalezy mylic naiwnosci, sleoty
z cierpliwoscia i z cierpieniem, ktore samo w sobie wartosci nie ma ale zwykle
pokazuje nasze granice one Ci baaaaaardzo wazne.
No to tyle na poludnie, hej

Poważnie !

[ta_mar_ta]

Dojrzałość to:
-zgoda na przemijanie ( i godne temu sprostanie)
-świadomość swoich ograniczeń ( fizycznych, mentalnych i innych)
-tolerancja
-wielkoduszność
-spokój

temat- rzeka, nie sprostam w krótkim poście wyjaśnić o co mi dokładnie chodzi-
takie mam ograniczenie ;).

Do-tej-mar-ty

[talisker]

No bardzo dziekuje za zachety, bo i sprawy ida jak chca. Mam slaba pamiec i
napisz mi ty Pannic, czy mysmy juz kiedys w innym wcieleniu nickowym z soba
nie pisali. Wtedy bylas Marta, he?
Ciesze sie, ze troche popuscilas tego czepiania sie. Ech, wielkie ograniczenia
owocuja malymi, cirpkimi, choc pozywnymi owocami radosci. Odiorek

[kwieto]

1. Co z tego, ze jest poszeregowanych tyle rodzajow dojrzalosci, skoro z zadnej
nic nie wynika?

2. Powiedz mi, czy potrafisz ze 100% skutecznoscia odroznic "znoszenie
cierpienia z godnoscia" od naiwnosci?
Bardzo watpie, chyba ze jestes Bogiem.

Do kwieto

[Gość: Talisker]

Drogi Kwieto,
wyzszosc swojej filozofii udowadnia sie wyzszoscia swojej filozofii, czyli
swoich argumentow. A Ty moj drogi ich nie podajesz. Wspomniej: stosujac
metodyczhne watpienie musisz czasem i w nie zwatpic. Jednym slowem nie
Sceptycy (czy sceptycyzm) ale Platon (czyli theoria).
Pa - T.

[kwieto]

Drogi Taliskerze,

O tym, ze z pojecia "dojrzalosci" nic nie wynika, pisalem juz post wczesniej.
Jedyna Twoja polemika bylo stwierdzenie ze co innego dojrzalosc np. emocjonalna
a co innego moralna. Wspomniales tez, ze mozna powiedziec o kims ze jest
niedojrzaly lub dojrzaly.

Ja podtrzymuje swoj sad, bo z tego ze sa rozne dojrzalosci nic nie wynika,
oprocz tego, ze mozesz ich kilka wyroznic i sobie posegregowac. Mozesz wyroznic
snieg jako taki, mozesz wyroznic kilkanascie rodzajow sniegu, i kazdy nazwac.
Tylko co to zmienia w istocie czegos takiego jak snieg? Absolutnie nic...
Co do zachowan niedojrzalych a dojrzalych - tak samo mozna powiedziec, ze ktos
sie zachowuje "ladnie" lub "brzydko". Co to wlasciwie wnosi? znowu nic...
Szczegolnie, ze pojecie zachowania "dojrzalego" jest wzgledne, jest tyle
dojrzalosci ilu ludzi na ziemi. Dla jednego cos szalenie dojrzale, bedzie
szczeniackim zachowaniem dla drugiego, patrzac z jego perspektywy...

Co do naiwnosci a dojrzalosci w cierpieniu - pytalem czy potrafisz odroznic
jedno od drugiego. Ja nie potrafie, i dlatego nie jestem w stanie odroznic w
tym przypadku dojrzalosci od naiwnosci. Bo moze owa mezatka czeka az maz
wykonczy sie na marskosc watroby? A moze maz jest milionerem, a ona w ten
sposob zapewnia byt swojemu potomstwu? A moze ow pijak jest jej szefem i
odejscie od niego oznaczaloby pozostanie bez srodkow do zycia...
Nigdy nie wiesz co stoi za czyjas taka a nie inna decyzja, wiec nigdy nie
jestes w stanie powiedziec, czy ktos postapil dojrzale czy nie...
Dlatego dyskusja o dojrzalosci jest wg mnie bez sensu.

Czy teraz jasniej?

[Gość: Talisker]

Drogi Kwieto,
uscislajac: nie pytam o pojecie "dojrzalosci" - bo z tym jest dosc -
szczegolnie z psychologicznego punktu widzenia - krucho. Pytam: czym sie
dojrzalosc objawia. A to znaczy, ze przyjmuje jej istnienie.
Twoja krytyka na tyle moze pomoc, ze wskazujesz na problem z pojeciem - dobre
to, ale mnie nie o to chodzi.
Nie zgadzam sie natomiast - co sugerujesz posrednio - z dojrzalosci nic nie
wynika. Ano jak widziales kiedys rodzice walacego kilkulatka w twarz, to
przyznajsz, ze przykro byc dzieckiem takiego niedojrzalego tatki. A jesli
kiedys spotkales ludzi, ktorzy pozostali dzecmi na zawsze (przykladow wiele),
to raczej tez jest czlowiekowi smutno, ze nie dojrzeli a z drzew pospadali.
Podsumowujac:
- nie trzeba dyskutowac o dojrzalosci i szukac jej przejawo, ale ja to robie,
bo ciekaw jestem bardzo
- dyskusja o dojrzalosci wymaga - przynajmniej minimalnie - przyjmowani
istnienia pewnych wartosci (niektorzy w oparciu o to mowia o moralnosci) - ale
tego tez nie trzeba i Ty zaje sie nawet tego nie lubisz (vide adreanalina)
- nie mozna natomiast zamykac oczu na przejawy niedojrzalosci, chcac pozostac
myslac i wrazliwym czlowiekiem.
Moze nie jest to dla Ciebie jasne, ale oprocz wyliczen i rozroznien ma troche
wiecej substancyjiiii - przynajmniej tak mi sie zdaje.
No to dobranoc - T.

[kwieto]

Juz gdzies wyzej pisalem - nie ma wg mnie dojrzalosci jako takiej, mozna ew.
zachowac sie dojrzale lub nie w danej sytuacji. zatem mowiac o dojrzalosci,
nalezaloby ciagle brac pod uwage jakis kontekst, sytuacje do ktorej sie to
odnosi.

Co do bijacego po buzce tatusia - wszystko zalezy od kontekstu. Musialbys znac
calosc relacji ojciec-syn, by wiedziec czy postepowanie ojca jest dojrzale.
(powodow dla ktorych ojciec postepuje dojrzale bijac syna mozna wymyslic z
dziesiec na poczekaniu, bez specjalnego wysilania sie). A nie jestes w stanie
znac calosci tych relacji, dlatego nie jestes w stanie stwierdzic czy dane
zachowanie jest dojrzale czy nie.

Jeszcze nalezaloby wziac pod uwage cechy osobowosciowe, wiekowe, itd (bo dane
zachowanie u lokalnego glupka ocenilbym jako dojrzale, ale takie samo u
autorytetu moralnego wrecz przeciwnie, albo zachowanie 8 latka moge ocenic jako
dojrzale, ale to samo robione przez 40 latka juz nie).
W zwiazku z tym, nie da sie stwierdzic, czym sie objawia dojrzalosc. Bo
dojrzalosc bedzie sie objawiac zupelnie czym innym w zaleznosci od:

A) osoby (wiek, wyksztalcenie itd)
B) sytuacji
C) kontekstu spolecznego

Zbyt duzo zmiennych, by cokolwiek powiedziec

[Gość: talisker]

kwieto napisał:

> Juz gdzies wyzej pisalem - nie ma wg mnie dojrzalosci jako takiej, mozna ew.
> zachowac sie dojrzale lub nie w danej sytuacji. zatem mowiac o dojrzalosci,
> nalezaloby ciagle brac pod uwage jakis kontekst, sytuacje do ktorej sie to
> odnosi.
Jezeli zachowanie zalezy od zawsze od kontekstu to znaczy... ze nie ma zachowan
zasze zlych. To sie nazywa relatywizm. I jako taki jest pogladem na swiat
uprawnionym, ale szalenie oglupiajacym i nie pomagajacym praktycznie i - wg
mojego skromnego zdanka - niedojrzalym!

>
> Co do bijacego po buzce tatusia - wszystko zalezy od kontekstu. Musialbys
znac
> calosc relacji ojciec-syn, by wiedziec czy postepowanie ojca jest dojrzale.

Pisalem o kilkuletnim dziecku. Jezeli jest tak jak mowisz, to relatywizm jest
okrutny. Przyklad: ojciec wali dziecko po pysku a ty pytasz: wiek,
wyksztalcenie ... Dziecinada i brak wszelkiej odpowiedzialnosci.

> (powodow dla ktorych ojciec postepuje dojrzale bijac syna mozna wymyslic z
> dziesiec na poczekaniu, bez specjalnego wysilania sie). A nie jestes w stanie
> znac calosci tych relacji, dlatego nie jestes w stanie stwierdzic czy dane
> zachowanie jest dojrzale czy nie.
>
To, ze ktos czegos nie wie do konca, nie znaczy, ze nie WIE co jest wlasciwe. I
tak lanie po pysku malego dziecka jest zawsze zle!!!!

> Jeszcze nalezaloby wziac pod uwage cechy osobowosciowe, wiekowe, itd (bo dane
> zachowanie u lokalnego glupka ocenilbym jako dojrzale, ale takie samo u
> autorytetu moralnego wrecz przeciwnie, albo zachowanie 8 latka moge ocenic
jako
>
> dojrzale, ale to samo robione przez 40 latka juz nie).
> W zwiazku z tym, nie da sie stwierdzic, czym sie objawia dojrzalosc. Bo
> dojrzalosc bedzie sie objawiac zupelnie czym innym w zaleznosci od:
>
> A) osoby (wiek, wyksztalcenie itd)
> B) sytuacji
> C) kontekstu spolecznego
>
> Zbyt duzo zmiennych, by cokolwiek powiedziec
>

Drogi Kwieto,
bardzo madry Gosc, choc kolaborant, M. Heidegger, napisal: istota mowy jest
mowa istoty.
Belkot to inna kategoria.
Gosc byl madry, choc nie dojrzal do warunkow II. wojny swiatowej.
Z mojej strony dyskusje koncze... bo za malo nie zmiennych, a nowych po twojej
stronie.
Pa - T.
>

Z mojego doswiadczenia))) forumowego

[talisker]

wynika, ze czlowiek dojrzaly reaguje na bledy drugiego wyrozumiale, nie kopic
przy tym lezacego, nie poprawiajac sobie humoru i mysli przy tym: i mnie moze
sie to zdarzyc.

Talisker, ales ty denerwujacy....

[Gość: S]

zwlaszcza, ze taki licealno, akademicki...

A niech mi tam bedzie, za ad personam... z tym sie juz nawet dyskutowac nie da

"Relatywizm ..."( wszak to poglad tylko, sposob postrzegania swiata)"...jest
perzejawem niedojrzalosci ...."

Wot, i po co ta cala dyskusja. To moze wyjasnij co byloby jedynie slusznym i
dojrzalym pogladem filozoficznym/ zalozeniem od ktorego mozna zaczac definiowac
dojrzalosc jako taka???
Bo juz nic nie rozumiem..

[talisker]

A widzisz, i doszedles do poziomu Sokratesa)))))))))
A tak na powazniej: relatywizm nie jest do utrzymania, bo musi zrelatywizowac
siebie. I dlatego uwazam, ze sa sprawy i czyny zawsze zle, np. bicie malego
dziecka, czy tez zabojstwo (nie smierc we wlasnej obronie). T.

[Gość: S]

talisker napisał:

> A widzisz, i doszedles do poziomu Sokratesa)))))))))
> A tak na powazniej: relatywizm nie jest do utrzymania, bo musi zrelatywizowac
> siebie. I dlatego uwazam, ze sa sprawy i czyny zawsze zle, np. bicie malego
> dziecka, czy tez zabojstwo (nie smierc we wlasnej obronie). T.


Pytanie 1: A zatem i kara smierci, i aborcja, i zabijanie zwierzat sa zle.
Popelnianie zla jest oznaka niedojrzalosci, jesli dobrze rozumiem. Niedojrzali
sa wobec tego np. niewegetarianie, czy tak???

Pyt2: ktory z "izmow" jest wg Ciebie dojrzaly ( skoro relatywizm
jest "niedojrzaly")

S

[talisker]

Gość portalu: S napisał(a):

> >
> Pytanie 1: A zatem i kara smierci, i aborcja, i zabijanie zwierzat sa zle.
> Popelnianie zla jest oznaka niedojrzalosci, jesli dobrze rozumiem.
Niedojrzali
> sa wobec tego np. niewegetarianie, czy tak???

T. Zabijanie zwierzat a zabijanie ludzi to dosc rozne sprawy. Co nie znaczy, ze
zabijanie zwierzat to "takie nic". Co do zabijania roslin - tez jestem
milosierny: obcinam drzewka jesienia)))
Aborcja (byly o niej watki) - przy rozumieniu cierpienia kobiet pozostawionych
sobie to inna sprawa niz kara smierci (nie popieram, choc rozumiem argumenty
ludzi, ktorzy ja dopuszczaja).
Jeszcze z innej beczki: czlowiek dojrzaly wie, ze od pewnego rodzaju cierpienia
nie ucieknie i to akceptuje. Czlowiek niedojrzaly nie probuje tego nawet
przemyslec - cierpienie jest dla niego bzdura i juz. Osobiscie sadze, ze do
pewnych tematow dojrzewa sie z wiekiem (nie wyjasniaj nastolatkowi problemu
wychowani dzieci, nie tlumacz dwudziestolatkowi problemu starzejacej sie
kobiety - bo to szkoda i czasu i nerwow

[fnoll]

tak, zgadzam sie z Toba

dojrzalosc to umiejetne wyrzucenie do kosza idealow mlodosci, zdolnosc do
zintytucjonalizowanego cierpienia i przystepnego dla wiekszosci kochania

jesli sie w mlodosci nie mialo rzeczonych idealow dojrzalosc staje sie jakby
nieco pozbawiona smaku, bo nie za bardzo jest sie do czego dystansowac i w
opozycji do czego stosowac towarzyskich bon motow zwanych poczuciem humoru



wolna czeczenia! wolna czeczenia!

smierc ludzkim zwierzetom!


albo:


chce sie pieprzyc z toba mamo!

A ja sie nie zgadzam z fnolem

[talisker]

bo zeby pisac dobre biale wiersze, trzeba byc poeta))))