Dać się docenić!

[ja_sama7]

Często czuję sie zniechęcona róznymi rzeczami,
nie potrafię sie cieszyc życiem, mam nastroje pod kreską
i teraz przykład: w moim otoczeniu,w pracy, wsród rodziny i przyjaciół często
spotykam się z dowodami uznania, sympatii i wdzieczności za okazaną pomoc w
załatwieniu jakiejs sprawy, czy tez zwyczajnym wysłuchaniu czyjejs opowiesci
lub po prostu dobrym wykonaniu swojej pracy (obsłuzeniu klienta od A do Z)
nazywam to ogólnie komplementami
dlaczego nie potrafie ich przyjmowac bez niedowierzania, nie potrafie sie
dzieki nim poczuc lepiej, nie pomagają mi one w dowartościowaniu się
tak jakbym nie wierzyła ze rzeczywiscie moge byc taka jak o mnie mówią inni
widzę tylko swoje wady a zadnych zalet
powinnam chyba miec o sobie ciut lepsze zdanie skoro tyle osób mnie docenia
te "komplementy" powinny mnie podnosić a jednak tak sie nie dzieje
z czego moze wynikac to, ze nie wierze iż rzeczywiscie jestem taka dobra jak
inni mnie wiedzą?

serdecznie pozdrawiam

[ja_sama7]

ps. początki depresji???
trza sie bedzie przeniesc na inne forum...:)

[znowuzagubiona]

Też tak miałam do niedawna.
Doszłam do wniosku, że u mnie było
to niskie poczucie wartości
i przekonanie, że żyje po to żeby zasłużyć
na uznanie, więc kiedy mi je okazywano,
wydawało mi sie, że po prostu wykonałam swoje
zadanie i nie widziałam w tym nic nadzwyczajnego.
Kiedy dzięki temu forum przypomnialam sobie,
że przecież mam sporo zalet, i to przez
ich pryzmat powinnam patrzec na siebie
poczułam radosną ulgę.
Mysle, że zapomnialam o swoich zaletach,
bo wychowywano mnie bez pozytywnej emocji
io wpojono mik zasadę, że nie wypada się chwalić.
Od tygodnia zyje mi sie o wiele lepiej.
Czuje, że moje życia ma sens!
Pozdrawiam ciepło.

[znowuzagubiona]

Piszę w pracy, ukradkiem.
Korekta:
Miało być pozytywnej motywacji!
Wybacz literówki.

[ja_sama7]

znowuzagubiona powiedziała:
Mysle, że zapomnialam o swoich zaletach,
> bo wychowywano mnie bez pozytywnej emocji
> io wpojono mik zasadę, że nie wypada się chwalić.
> Od tygodnia zyje mi sie o wiele lepiej.
> Czuje, że moje życia ma sens!
coś w tym jest, mnie tez wychowywano w przeswiadczeniu ze ciagle trzeba przec
do przodu a sukcesy nie są po to zeby sie z nich cieszyc, tylko zeby nie
ogladajac sie wstecz pokonywac nowe góry.
nie motywowano mnie chwaleniem za dobrze wykonane zadanie
czyli chyba nie umiem sie cieszyc z tego ze cos mi wyjdzie, że jestem w czyms
dobra bo nie pokazano mi, ze taka radosc moze byc pozytywnie budujaca
myslisz ze to sie zmieni?
jak to zmienic?

[znowuzagubiona]

Tak wiele chciałabym napisać,
ale mysle, że lepiej bedzie jesli
troche poczytasz.
Anthony De mello w książce
" Wezwanie do miłości" napisał,
ze szczęście jest w nas, przykryte
"gruzem" ( to moje słowo) konwenansów,
narzuconych nam ograniczeń obyczajowych,
wychowawczych itd.
Zrozumiałam to jako wyzwanie do " odgruzowania"
siebie. A jak?
Też dzięki niemu i Paolo Coelho- kroczek po kroku.
Najpierw Tu i Teraz staram się zatrzymać
pedzace w przód lub roztrząsajace przeszłość mysli.
Dzięki temu zauważam rzeczy, które w życiu w ciągłym biegu
nam umykaja, a jakże sa piekne.
Np mamy wiosnę.
Wzrusza mnie śpiew małego ptaszka na najwyższej w okolicy
gałązce.Tyle w tym ciałku woli i radości zycia,
że az dreszcz mnie przechodzi na samą myśl.
A podobna siła życia w listkach wykluwających się
z zawiązków i zwiększajacych swoje rozmiary
codziennie o 100% ( za ta liczbę nie dam głowy-tak to odbieram).
Co sie stało z nami - istotami podobno
na najwyższej gałęzi ewolucji?
Gdzie naz instynkt godnego przetrwania?
Usłyszałam kiedyś:
Kwiaty - to najpiekniejsze słowa Mateczki Natury,
którymi mówi , ze nas kocha.
No i znowu sie rozpisałam!

[mskaiq]

Mysle ze to dzialanie naszego wewnetrznego krytyka. Potrafi zawsze wynajdowac
przyczyne dla ktorej nie potrafisz cieszyc sie Swoim sukcesem, czesto przynosi
rowniez negatywne uczucia, tam gdzie powinny byc pozytywne.
Jak pozbyc sie tego krytyka? Ja nie akceptuje go, nie akceptuje negatywnej
oceny ktora przynosi a takze negatywnych uczuc ktore tworzy.
Nie pozwalam na krytyke siebie nawet jesli zrobie cos zle. Zaakceptowac taka
krytyke to znaczy zaakceptowac blad. Zamist krytyki staram sie zmienic to co
robie zle.

[ja_sama7]

mskaiq napisał:

> Mysle ze to dzialanie naszego wewnetrznego krytyka. Potrafi zawsze wynajdowac
> przyczyne dla ktorej nie potrafisz cieszyc sie Swoim sukcesem, czesto
przynosi
>
> rowniez negatywne uczucia, tam gdzie powinny byc pozytywne.
Nagromadzenie negatywnych uczuc powoduje ze przestaję wierzyc w siebie.
I tu pojawia sie paradoks: inni widza mnie jako osobe sukcesu, której sie
wszystko w zyciu udaje i jest ogólnie "dobra", a ja widzę siebie jako istote
słabą niezdolną do podejmowania waznych życiowych decyzji.
Na zewnatrz wygladam na osobę dajacą sobie ze wszystkim swietnie radę, godną
pochwały i docenianą
natomiast w środku czuję, że cały czas mogłabym coś robic lepiej,
że tak naprawdę nie odnoszę żadnych sukcesów
nie potrafie się karmić tymi pozytywami, które płyną od innych ludzi

[mskaiq]

Potrafisz, musisz zawsze wybierac pozytywne, odrzucaj negatywne mysli i
uczucia. One sie beda pojawialy ale Ty mozesz tworzyc mysli pozytywne o Sobie.
Masz do tego prawo bo zasluzylas na to, inni dostrzegaja Twoja wartosc, musisz
o nia walczyc. Za pozytywnymi myslami z czasem beda pojawialy sie pozytywne
uczucia o Sobie bo zwykle uczucia begna za Twoimi myslami.

[sarka_farka]

Cierpie na dokladnie te sama dolegliwosc - tyle, ze u mnie poszlo to naprawde
daleko. Nie mam zadnych osiagniec w pracy, wiecznie ja zmieniam bo wydaje mi
sie ze ktos w koncu odkryje jaka jestem glupia i do niczego, wiec wole
sama "uciec" zanim ktokolwiek sie o tym dowie. Najciekawsze jest to, ze
naprawde wiele razy slyszalam ze jestem bardzo inteligentna, czytam w ludziach
jak w otwartej skiedze, uslyszalam tez kiedys od jednej z osob, ze moglabym byc
spokojnie sekretarka samego prezydenta tak wiele wiem i co z tego jak ja sama w
to absolutnie nie wierze i sobie samej pomoc nie potrafie? Tak, zgadzam sie w
100%, w moim wypadku chodzi o bardzo niskie poczucie wlasniej wartosci i nie
umiem tego przemoc. W obecnej chwili przebywam zagranica i tez mam dola, bo
moje niskie poczucie wartosci i tutaj zbiera zniwo. O, jak ja siebie za to nie
nawidze!

[second_time]

kiedys w jakiejs gazecie czytalam ze to wynika z naszego polskiego wychowania
dziewczynki maja byc skromne, nie chwalic sie, siedziec cicho w kacie,
poswiecac sie dla innych itp itd
moze to jest wlasnie powod tej nieumiejetnosci przyjmowania komplementow,
ciaglego umniejszania sobie samej?
bo faktycznie wiele kobiet u nas jakos tak dziwnie to ma...

[sarka_farka]

Moze i jest w tym troche prawdy, bo bylam temperamentnym dzieckiem i od kiedy
tylko pamietam stawiano mi za wzor kuzynke (w tym samym wieku), ktora od zawsze
byla mdla, bez wyrazu, godzila sie na wszystko a ja nie. Bylo z nia "mniej
klopotu" wiec byla cacy - ja bylam zywa, dociekliwa, inteligentniejsza ale
zdecydowanie bardziej absorujaca od kuzynki. Zamiast jednak wywazonej oceny
mojego zachowania slyszalam najczesciej krytyke - no ale coz mozna oczekiwac -
moja mama pochodzi z toksycznego domu, tez od kiedy pamietam cierpiala na
niskie poczucie wartosci, wiec jakze inaczej mogla mnie wychowac! Kocham ja
ponad zycie ale czesto tez i nie nawidze za to, ze nigdy nie probowala nic w
sobie zmienic, choc poprobowac bardziej zrozumiec siebie - zawsze wazniejsze
bylo to co ludzie powiedza! niedobrze mi sie robi!