mama,tata,siostra....ja

[pinia38]

ma 40-che i zmarnowane zycie...nikt i nic nie interesuje sie mna i moimi
problemami i potrzebami...Siostra byla zawsze jako ta mlodsza traktowana z
większa milośćia i poblazliwościa niz ja . Do tej pory istnieje dla rodziców
tylko ona ,jej rodzina i jej problemy.. Ona jest biedna (mąż wojskowy na
misji),ona jest najwazniejsza,wychowuja jej dziecko,są jak 2 piski na każde
jej skinienie i w zamian mają ubliżanie,pyskowanie,brak szacunku i olewanie
gdy nie są potrzebni..Ona sie na nich drze jak opętana...

Teraz ja ..zawsze obsztorcowana,musząca sobie radzić sama,wychowywana oschle
i bez uczuć ("nie chcialaś zeby Cie calować"-jak male dziecko moze nie
chcieć??),lana pasem,obwiniana za niepowodzenia siostry itp Uczylam się
dobrze ,mam studia znam język ang,siostra nie zdała matury -moja wina bo
mieszkalam z nia w pokoju,bylam w ciąży i teściowa wyrzucila mnie z domu. W
małżeństwie mi sie nie uklada,mąż nie daje na życie ,muszę utrzymać się sama
i córke ale to siostra jest ta biedna..Gdy się żalę że mam problemy z mężęm
slyszę "co Ci poradzę..?" Oni zyja tylko siostrą i jej zyciem.Ja opowiadam o
sobie a matko odpowiada mi mówiąc o sistrze..tak siedzi im w glowach
W tym tygodniu byliśmy na weselu u bliskiej rodziny. Byłam sama z
córką ,rodzice i siostra z mężem i dzieckiem.. Bawiłam się b.dobrze..Po
poprwinach sisotra obraziła gospodarzy,nie chciala spać u sąsiadów obok
którzy udostępnili swoje mieszkanie na ten cel,w srodku nocy wyniosla sie ..
I tym razem jestem w szoku bo rodzice znowu staneli po jej stronie..gdy w
wyniku afery która wybuchla kuzynka stanela po mojej stronie,że nie znaja
mnie i moich potrzeb,problemów, stwierdzili że buntuje i nagaduje na rodzinę
i siostre..a przecież każdy widzial jak jest to siostra siedziala nadęta i
strzelala miny ja staralam sie pomóc i ew dobrze bawić ..
Teraz sytuacja jest taka: sisostra ma wszystko w dupie ,ja jestem skłócona
znowu z nie zmoijej winy z rodzicami i jest mi cholernia wstyd przed
goispodarzami owego wesela..
Jak postępować oni mnie zabijaja...casami chciala bym popełnić
samobójstwo ..moze by mnie zauwazyli i to że potrzebuję psychicznego
wsparcia..
Mam 40lat i wiem jedna nie warto być dobrym dzieckiem i nie stwarzać
problemów...bo rodzice kochaja te "gorsze dzieci"""

[maureen2]

może lepiej się czymś zajać, a nie takimi drobiazgami.

[ciszaprzedburza]

maureen2 napisała:

> może lepiej się czymś zajać, a nie takimi drobiazgami.
Dokładnie.
Masz 40 lat,zajmij sie wreszcie swoim życiem.

[pinia38]

dla mnie to nie drobiazg..

dziekuje za "dobre" slowo i zrozumienie..spróbujcie zyć cale życie bez
akceptacji najblizszych zobaczymy..Przepraszam i znikam

[caroll5]

Rozumiem Cię. U mnie nie jest może tak drastycznie, ale...Ja też jestem w opini
matki winna 80% problemów mojej 5 lat młodszej siostry!!Tylko ja się staram tym
nie przejmować i Tobie też tak radzę. No chyba, że czujesz się winna. Jeżeli
tak to nie powinnaś bo to dziecko Twoich rodziców a nie Twoje.Kiedyś
usłyszałam, że siostrze się nie ułożyło (nieskończone studia, nie pracuje, nie
chce sie uczyć ma 23 lata)bo ja będąc 10 - letnim dzieckiem powiedziałam jej,
że (tutaj uogólnie bo to skomplikowane, ale sens bedzie taki sam) ojciec jej
nie kocha...I od tej pory ona to strasznie przeżyła i nie może dojść do siebie!
Dobre, nie?
Nie wiem jak to jest u Ciebie, bo u mnie generalnie rodzina w porzadku, ale jak
rozmowa schodzi na temat życia siostry to zawsze mni o coś matka obwinia. No
ale moja mama ma taki charakter ze zawsze ktoś jest winny nie ona więc się do
tego przyzwyczaiłam, i nie reaguje juz tak emocjonalnie.

[ciszaprzedburza]

pinia38 napisała:

> dla mnie to nie drobiazg..
>
> dziekuje za "dobre" slowo i zrozumienie..spróbujcie zyć cale życie bez
> akceptacji najblizszych zobaczymy..Przepraszam i znikam
Droga Pinio!
Liczyłaś na "dobre słowo"?
Czyli na co? Na to, aby ktoś pogłaskał Cię po głowie i powiedział "biedne
malutkie skrzywdzone kurczątko"? Tylko po co?
Może warto wreszcie zamknąć tamten rozdział i zacząć żyć normalnie?
Dla Twojej wiadomości, jak też byłam (jestem?) dzieckiem niekochanym, no, może
mniej kochanym.Przez wszystkie lata mojego dzieciństwa skupiałam się głównie na
tym, żeby zwrócić na siebie uwagę i w jakiś sposób zaskarbić sobie miłość
najbliższych. W podstawówce przeszłam przez wszystkie z możliwych klasy, bo
nikt nie mógł ze mną wytrzymać. Z dwóch liceów zostałam wylana (w jednym, o
zgrozo, mój wielki, starszy brat przez cztery lata był gwiazdą i
przewodniczącym samorządu szkolnego ;)).
Przez wszystkie te lata robiłam sobie paskudne rzezczy. Przeszłam przez okres
samookaleczania oraz innych dośwadczeń, o których nie będę teraz pisać, bo to
zbyt osobiste.
I wiesz co?
Pewnego pięknego dnia zrozumiałam, że nie można nikogo zmusić do miłości. I
postanowiłam po prostu zamknąć drzwi za moim dzieciństwem. Dorosnąć.Bo tak
naprawdę nikt nie przeżyje życia za Ciebie. Masz je tylko jedno, a żyjąc tak,
jak teraz - rozpamiętując krzywdy - marnujesz je.
Jesteś dorosłą kobietą i tylko od Ciebie zależy jak dalej potoczy się Twoje
życie - czy wyzwolisz się od przeszłości i będziesz szczęśliwa, czy skończysz
jako zła, zgorzkniała kobieta.
Moim zdaniem nie ma się nad czym zastanawiać.

[procesor]

pieknie napisane
i mądrze

to właśnie to co chciałabym sama jej napisac :)
tylko czy ona jest gotowa żeby to usłyszeć?

[ela282]

A ja Cię rozumiem. Łatwo mówić , że to są drobiazgi i żeby zająć się swoim
życiem. Owszem jest jedno ale. Nikt nie zrozumie osoby, która od małości była
odsuwana na boczny tor, obwiniana za wszystko co złe. Tak to jest jak rodzice
nie traktują równo swoich dzieci a dzielą na gorsze i lepsze. I choć ma się
parędziesiąt lat to brak miłości ze strony rodziców tkwi w człowieku jak zadra.
Może przez to, że czujesz się niedowartościowana nie układa się Tobie życie.
Jak to zmienić? Chyba próżny Twój trud. Jeżeli sama sobie radzisz, to ogranicz
kontakty z rodzicami, bo każde spotkanie będzie źle wpływać na Twoja psychikę.
Znajdź sobie znajomych, z którymi będziesz mogła normalnie porozmawiać. Staraj
się mysleć pozytywnie i nie myśl o tym co przeżyłaś. Musisz dać sobie z tym
radę. Pozdrawiam.

[procesor]

gdybys nie napisała ile masz lat - nie zgadłabym

wciaz jestes małym skrzywdzonym dzieckiem
czas zaczac dorastac??

[maureen2]

szczególnie,że jest się żoną i matką :DDDDD

[pinia38]

nie ironizuj..jestem samodzielna,pracuję ,szlifuje angielski,mam wielu
przyjaciół,poswięcam się dziecku-jemu daje milość jakiej nie zaznałam. Radzę
sobie sama bez pomocy męża..Nie siedze i nie rozczulam się nad sobą..jest mi
ciężko i czasami brak sił po takich aferach jak ostatnia..
..ale obojętność i brak akceptacji ,psychicznego wsparcia ze strony rodziców
tkwi we mnie jak zadra..

[bez.wyksztalcenia]

ja tez cie rozumiem: dziecinstwo warunkuje nas na przyszlosc. rodzicow ani
siostry nie zmienisz. mozesz tylko sobie pomoc: isc do dobrego terapeuty,
psychologa - zebys umiala zyc bez wsparcia (i milosci?) rodziny.

[maureen2]

oczywiście iść do psychologa,na dluga wspierajaca terapię, zeby był tylko
przystojny.

[malvvina]

tez myslalam ze to post osiemnastolatki. Moze zadaj sobie pytanie dlaczego
kilka osob ktore go przeczytaly widza cie jak "smarkule".
Co do tresci nie wypowiem sie bo otchlan miedzy twoim metrykalnym wiekiem a
problemami ktore poruszasz i sposob w jaki to robisz zupelnie mnie roztraja.
Nie bardzo wiem jak sie do ciebie zwracac ...jako do doroslej osoby czy
rozmazanej nastolatki.
(sam tytul : mama tata siostra i ja ...o rany)

[procesor]

malvvina napisała:
> tez myslalam ze to post osiemnastolatki. Moze zadaj sobie pytanie dlaczego
> kilka osob ktore go przeczytaly widza cie jak "smarkule".

ajajaj! Malwina jak zawsze ostra kobieta :) ale o dobrym sercu jednak
ja nie jak smarkule - jak dorosłą kobiete z problemem niezakończonego dzieciństwa..

Malwino - nie każdy taki twardy jak ty :)

[malvvina]

ale ja nie chcialam dotknac ...:-( Tylko obudzic ...

(no i wcale nie jestem twarda ale na uzytek forum moze byc ...:-)

[pinia38]

o rany...jesteś zlośliwa ..
nie jestem rozmazaną nastolatka ,co więcej nigdy nia nie moglamn być bo zbyt
duzo ode mnie wymagano,nie mogłam byc dzieckiem bezradnym i w czymś nie
radzącym sobie ,dlatego teraz radzę sobie ..ale mam depresję..
Moj post to nie jedyny moj problem,opisalam jedną z tysiąca sytuacji w jakich
nsie znajduje zyjąc z moja rodziną.Wychowano mnie w poczuciu obowiązku i
konieczności uczestniczenia w rodzinnych uroczystościach,świętach itp ktore
zawsze kończą sie draką z winy siostruni a ja jestem winna!
Chciualam zeby ktoś spojrzal z boku i poradził jak z nimi postepować,jak nimi
wstrząsnąć żeby zauważyli ze ja tez jestem i też czuję i mam potrzeby..
To ja pomagam i lece jak coś potrzeba to ja siedze sama gdy potrzebuje
wsparcia,to ja dostaje po dupie za wyskoki siostruni i wiek nie ma tu nic do
rzeczy,,Mimi wszystko mama to dla mnie mama a nie matka,tata a nie
ojciec..dziecinne ? moze ..
Próbowalam olewać nie dzonilam nie odwiedzalam ...i nawet nie zauwazyli..
Myslicie ze to takie dziecinne i błache?? Wiecie ile bym dala żeby mama wsparła
mnie psychicznie i zauważyla jak mi jest ciężko i jak się motam w zyciu
codziennym..i jak się staram być dobrą córką ..??
Jestem dziecinna i głupia ok,ale juz dlużej nie mogę ..brak mi sił na zycie
rodzinne tymbardziej że w małżeństwie też beznadzieja i tak bym poszła do mamy
(Matki) na kawke pogadać jak kobieta z kobieta ,poradzić się,pouzalać...Ja juz
nie mam siły byc dzielan i silna!!!!

[maureen2]

to jest jednak zapotrzebowanie na gwiazdorstwo, polecam udział w jakimś progra
mie tv i po problemie. Zapewne wszyscy się zainteresują i sukces murowany.

[ciszaprzedburza]

pinia38 napisała:

> o rany...jesteś zlośliwa ..
> nie jestem rozmazaną nastolatka ,co więcej nigdy nia nie moglamn być bo zbyt
> duzo ode mnie wymagano,nie mogłam byc dzieckiem bezradnym i w czymś nie
> radzącym sobie ,dlatego teraz radzę sobie ..ale mam depresję..
> Moj post to nie jedyny moj problem,opisalam jedną z tysiąca sytuacji w jakich
> nsie znajduje zyjąc z moja rodziną.Wychowano mnie w poczuciu obowiązku i
> konieczności uczestniczenia w rodzinnych uroczystościach,świętach itp ktore
> zawsze kończą sie draką z winy siostruni a ja jestem winna!
> Chciualam zeby ktoś spojrzal z boku i poradził jak z nimi postepować,jak nimi
> wstrząsnąć żeby zauważyli ze ja tez jestem i też czuję i mam potrzeby..
> To ja pomagam i lece jak coś potrzeba to ja siedze sama gdy potrzebuje
> wsparcia,to ja dostaje po dupie za wyskoki siostruni i wiek nie ma tu nic do
> rzeczy,,Mimi wszystko mama to dla mnie mama a nie matka,tata a nie
> ojciec..dziecinne ? moze ..
> Próbowalam olewać nie dzonilam nie odwiedzalam ...i nawet nie zauwazyli..
> Myslicie ze to takie dziecinne i błache?? Wiecie ile bym dala żeby mama
wsparła
>
> mnie psychicznie i zauważyla jak mi jest ciężko i jak się motam w zyciu
> codziennym..i jak się staram być dobrą córką ..??
> Jestem dziecinna i głupia ok,ale juz dlużej nie mogę ..brak mi sił na zycie
> rodzinne tymbardziej że w małżeństwie też beznadzieja i tak bym poszła do
mamy
> (Matki) na kawke pogadać jak kobieta z kobieta ,poradzić się,pouzalać...Ja
juz
> nie mam siły byc dzielan i silna!!!!
Pinio, ale sama piszesz, że jak przestałaś szukać z nimi kontaktu, to nawet nie
zauważyli. Więc po co to robisz?
Dlaczego nadal starasz się być dobrą córką?
Dlaczego na własne życzenie ustawiasz się w pozycji chłopca do bicia i
koniecznie chcesz im pomagać?
A na kawę i zwierzenia umów się z koleżanką.

[pinia38]

ciszaprzedburza napisała:
> Pinio, ale sama piszesz, że jak przestałaś szukać z nimi kontaktu, to nawet
nie
>
> zauważyli. Więc po co to robisz?
> Dlaczego nadal starasz się być dobrą córką?
> Dlaczego na własne życzenie ustawiasz się w pozycji chłopca do bicia i
> koniecznie chcesz im pomagać?
> A na kawę i zwierzenia umów się z koleżanką.

Bo mam taki glupi charakter ,bo mama jak sobie przypomni lub jak odmówię to
wpada w histerię ,krzyczy ,wygaduje glupoty aż do bólu....
Bo ciągle slysze że jestem wredna ,niedobra,nigdy mnie nie pochwalili ,bo
zawsze tego ode mnie wymagano itp
bo...sama nie wiem...

bo..

[ciszaprzedburza]

bo...
im na to pozwalasz. To, co robi Twoja matka, to klasyczna forma szantażu
emocjonalnego. Tak długo, jak będziesz jej ulegać, tak długo będziesz tkwić w
tej chorej sytuacji. Dlaczego sama dajesz im prawo do obarczania Cię winą za
czyjeś (czytaj Twojej siostry)błędy życiowe???
Z powodu wychowania? Nie żartuj - jesteś dorosłą kobietą, czy naprawdę taki
model rodziny pragniesz przekazać Twojemu dziecku?

[malvvina]

inwestujesz od lat w rodzine rodzicow. A twoja ? maz dziecko (dzieci ?)
dlaczego ja zaniedbujesz ?
a ty w tym wszystkim ?

[procesor]

pinia38 napisała:
> ..ale obojętność i brak akceptacji ,psychicznego wsparcia ze strony rodziców
> tkwi we mnie jak zadra..

to co napisałaś na końcu - to właśnie to dzieciństwo
które nadal tkwi w tobie

nie mam czasu teraz pisać - ale bynajmniej nie chodzi mi o kpienie z ciebie

w wielu z nas tkwia takie zadry z przeszłości

Wydaje mi sie ze wazniejsze jest

[saksalainen]

...Twoje malzenstwo. Byloby Ci duzo latwiej, gdybys miala oparcie w mezu. Mysle ze z tym powinniscie cos zrobic: Nie wiem dlaczego Wam sie nie uklada, ale sprobuj porozmawiac z mezem, moze zaciagnac go na terapie rodzinna...

Strategie wyobrazam sobie tak: Najpierw ukladasz sobie sprawy z mezem, potem z siostra, a potem, przy pomocy siostry, z rodzicami.

Poza tym moze warto byloby poczytac cos na temat: Poszukaj w sieci Susan Forward (albo zapytaj w ksiegarni), napisala kilka dobrych (podobno dobrych, nie czytalem) ksiazek o toksycznych rodzicach.

[horpyna4]

Pinio, to, co opisałaś, jest prawidłowością. Jeżeli jedno dziecko jest pyskate,
stawia się rodzicom i nie daje wchodzić sobie na głowę, to oni wręcz boją się
podnieść na nie głos i odreagowują na tym drugim, bardziej potulnym i bardziej
się z nimi liczącym. I nie licz na zrozumienie z ich strony, że postępują
niesprawiedliwie. Jedyny sposób, to ograniczenie kontaktów i nieprzylatywanie
na każde kiwnięcie palcem. Po pierwsze, to na ogół skutkuje, bo dociera do nich,
że nie zamierzasz być "chłopcem do bicia". A po drugie, trzymając się daleko
zmniejszasz częstość odczuwanych podczas kontaktów z nimi przykrości.

[belladyna]

Twoja sytuacja rodzinna jest wyjatkowa. I pewnie taka bedzie jak dlugo bedziesz
utrzymywac kontakt z tymi obcymi tobie ludzmi. Zerwij z nimi kontakt! Oni nie
sa warci nazywania rodzicami! szkoda jedynie zdrowia i ich nie zmienisz widac
taka mentalnosc....