utrzymać powagę

[melissa79]

to takie głupie co mnie trapi, a jednak stanowi problem. Otóż jak się
denerwuje mam napady śmiechu najczęściej oczywiście w najmniej pożądanych
momentach. Mam juz 24 lata a potrafie, naprawde z niczego glupawo chichotac
i nie daję rady sie powstrzymać, jak jakas głupia nastolatka. To samo jak
ktos mowi do mnie o czyms bardzo poważnym, ja z nerwow zaczynam się albo
szeroko usmichac, albo wrecz smiać. Juz nieraz mialam z tego powodu
nieprzyjemnoiści, no i wstyd straszny. Często przed waznym wydzrzeniem
paraliżuje mnie strach bo juz wiem że znow mnie może dopaść. A nawet bliskie
mi osoby myślą że sobie pewne rzeczy lekceważę, że nie ma dla mnie poważnych
spraw, że nie umiem się zachować. Da się coś poradzić? Ktos tak ma? Przeciez
to chyba tez nie na tyle poważne zeby się leczyć u psychiatry??

[calusna]

melissa79 napisała:
Ktos tak ma? Przeciez
> to chyba tez nie na tyle poważne zeby się leczyć u psychiatry??


Tak , ma ktoś! Moja koleżanka tak okropnie śmiała się w czasie własnego ślubu,
przy ołtarzu że rozśmieszyła cały kościół i nawet księży odprawiających mszę!
Większośc obecnych leżała na ławkach lub klęcząc zasłaniała twarz.
Na szczęście prawie wszyscy wiedzieliśmy że całe życie reagowała tak jak Ty
tym bardziej nieopanowanym śmiechem im poważniejsza sprawa jej dotyczyła ale
rodzina pana młodego miała nietęgie miny.Pewnie sądzili że za chwilę pokaże
"zyg , zyg marcheweczka!" :-)))
Taka reakcja na zdenerwowanie i tyle.
Spróbowałabym odwiedzić psychologa na Twoim miejscu. Na pewno Ci pomoże.
Trzymaj się!
calusna

[Gość: Malwina]

pomysl o deklaracji podatkowej

[procesor]

Malwino, jestes niemożliwa!

Ale fakt - na myśl o podatkach mało komu do śmiechu.. :))

Miałam kiedys podobny problem jak autorka.
Z natury jestem wesoła. I jak na apelu np. czy innej takiej imprezie ku czci
padały słwoa "uczcijmy to minuta ciszy" myślałam że pęknę ze smiechu. Bez
powodu. Na myśl ż enie wolno się śmiac - juz czuałam że śmiech aż we mnie
bulgocze.
Wyrosłam.
Czego i autorce życze.
Psycholog jednak moze byc przydatny bo wiek już do wyrastania trochę
dojrzały. :)))

[bolbek]

Ech mala co to za problem smich to zdrowie-do rzeczy to przyslowie co nie;)

[Gość: plutonka]

a ja Ci zazdroszczę. Tak bym chciała sobie pochichotać:))

[melissa79]

wiesz jak jest z czego sie posmiac to tez lubie. Gorzej gdy zaczynam sie smiac
na waznej konferencji, na wykladzie i wszyscy na mnie patrza a ja nie moge
przestac i wtedy pozostaje mi tylko wyjsc i wtedy to juz tylko sie rozplakac...
Albo b. czesto zarzuca sie mi klamstwo, bo ktos mnie o cos powaznego pyta a ja
wtedy mowie prawde i zaczynam sie szeroko usmiechac i nawet narzeczony mi nie
wierzy... to okropne

[effi23]

Nie jestes sama, ja mam zwyczaj smiania sie na.... pogrzebach:) Mowie Ci to
dopiero obciach jest, nie wiadomo co ze soba zrobic, dobrze ze mam dlugie wlosy
to schylam glowe, zaslaniam twarz wlosami a ewentualane podrygiwania mozna
zawsze wziac za spazmatyczny placz:)
pozdrawiam wszystkich niepowaznych:)

[Gość: plutonka]

Opowieść z życia muzyków:
jak sobie pewna grupa przyjaciół ostro popiła to zawsze robili jaja i śpiewali
taką charakterystyczną pieśń żałobną: niebiański orszak coś tam coś tam.
Oczywiście zawodzili niemiłosiernie i mieli niezły ubaw. Niedługo potem umarł
ojciec jednego z nich i cała ekipa przyszła na pogrzeb. Jak zaczęli to grać ,
to wszyscy wprost tarzali się ze śmiechu łącznie z synem zmarłego. No po prostu
pełen odpał:))