Mamo pomóż mi czasem...

[anilorak]

Tytul w sumie moze brzmiec jak jakis zarzut,ale to co napisze to po prostu
ciekawostka, bo juz zdazylam sie przyzwyczaic sie do takiego stanu. Otoz, mam
male dziecko, dziadkowie sa w nim zakochani, ale nigdy ani na moment nie
zaoferowali sie z pomoca. Wiem, ze o takich sprawach nalezy mowic wprost, no
wiec tak zrobilam, powiedzieli, ze to niemozliwe. Na poczatku mala byla za
mala, potem jeszcze nie tak duza, teraz jest zbyt energiczna. Caly czas jest
jakas przeszkoda, nawet w skrajnych sytuacjach nie moge liczyc na dziadkow,
ktorzy mieszkaja bardzo blisko. Nie ma mowy o zostaniu z mala, zebysmy poszli
na przyklad do kina czy gdziekolwiek. Tak tak wiem, ze to moje dziecko, bo to
mi mama powtarza za kazdym razem i to ja jestem za nie odpowiedzialna,
wszystko wiem, mam 30 lat i troche zycia poznalam. Ale przeciez, raz dziecku
mozna pokazac troche serca, a nie caly czas byc egoista. Na pokaz zrobia
wszystko, w towarzystwie mowia, ze zajmuja sie wnuczka i opowiadaja historie
jak to bylo, kiedyz z nia zostali (momenty kiedy ja chodzilam do ubikacji)Nie
chce sie w to wierzyc. Cala moja relacja z moja mama to bardzo dluga
historia. Kiedy bylam w liceum ona przekwitala, to byl dla mnie straszny
okres, trauma rzeklabym, przelewala wszystkie zale na mnie, niespelnione
ambicje, codzienne krzyki, rywalizowala ze mna na kazdym kroku, mowila mi, ze
jestem nieatrakcyjna i ze kazdy chlopak i tak mnie pusci w trabe, szok.
Podczas gdy ona ubierala sie w drogich sklepach, ja za kieszonkowe chodzilam
do lumpeksow i wychwytywalam dobre okazje, i tak wg niej wygladalam jak
szmata w powyciaganych swetrach i zbyt dlugich spodnicach, zero akceptacji
mojej innosci, mojego okresu buntu, a tak bardzo wtedy potrzebowalam
zrozumienia. Nie robie z siebie zadnej ofiary, opisuje fakty, mysle ze po
wyrzuceniu z siebie tego wszystkiego bedzie mi po prostu jakos lzej. Zawsze
wiedziala co zrobic zebym ja cierpiala, z tata wychodzili na wszelakie
imprezy, ja zostawalam sama z w domu i trzeslam sie ze strachu, kiedy o tym
opowiadalam-bagatelizowala to. Nigdy nie poszla ze mna na spacer, nie
pojezdzila na rowerze, zawsze miala umalowane paznokcie i tylko ona sie
liczyla. Zaczela nienawidziec swiata za to, ze sie starzeje, nie mogla tego
nigdy, do tej pory, zaakceptowac. Teraz jest bardzo zlosliwa, na kazdym kroku
sie ze mna kloci, ja odpowiadam jej tym samym, nie ma miedzy nami dobrej
relacji, jest obcosc, czuje ze jest mi obca, zawsze ma do mnie jakas
pretensje, o wszystko, to sa drobiazgi, naprawde!no i oczywiscie uwagi co do
wychowywania corki, ze to zle , ze to niedobrze, ze dziecko powinno jesc w
kuchni a nie w pokoju (u nas w domu nie moznabylo nigdy wynosic jedzenia do
pokoju, bo tam bylo muzeum)Caly czas cos, czlowiek zaczyna sie zastanawiac co
z nim jest nie tak. Ja w stosunku do tego co dzieje sie wokol mnie jestem
otwarta, mam luz i tyle, jednak gnebia mnie takie sprawy przeszlosci,
polaczone jednak z obecna sytuacja. Zdarzalo sie tak, ze coreczka dostawala
nagle wysokiej temperatury, ja musialam zrywac sie z nowej pracy, bo babcia
nie wiedziala jak w takich sytuacjach postepowac.Ech...tak jakby sama nie
byla przystosowana do zycia... Duzo by pisac, nie mam juz zalu do nikogo i
niczego, ale dziwi mnie to wszystko.

[alfika]

i naprawdę chcesz, żeby zajmowała się Twoim dzieckiem???
łoooomatko :)))) a po co???

jak się chwali przed znajomymi, to jeden komentarz przychodzi mi do głowy: mama
tak naprawdę mało zajmuje się moim dzieckiem i za to jestem jej naprawdę
wdzieczna
(i na tym zakończ, bo dalsza rozmowa przed znajomymi jest bez sensu)

nie pozwalaj mamie mieszać się w Wasze sprawy, załatwienie tematu za każdym
razem uprzejmym tekstem: "pozwól, że w tej sprawie ja (my z mężem)
zadecydujemy" i zakończenie na tym tematu powinno przynieść spodziewane efekty

i nie kłóć się z nią, po co?
teraz obie jesteście dorosymi kobietami i matkami :)

[anilorak]

Madrze piszesz, dzieki, wiem ze jestesmy doroslymi kobietami ale czasem i
dorosli maja jakies problemiki. Teraz juz jestem pewna ze nie chce by zajmowala
sie moim dzieckiem, bo niby po co? moze tylko na chwilke po to abym i ja z
mezem mogla zaczerpnac oddechu, zebysmy mogli isc beztrosko na spacer, tak
wiem, beztroska sie konczy kiedy na swiat przychodzi dziecko, wszystko to wiem,
tylko czasem lubie pomarzyc... :-)

[alfika]

ok, wiem - ale i bez tego sobie świetnie poradzicie - jak masa małżeństw na
świecie

[anilorak]

wiem i dzieki za sile :-) czegos takiego wlasnie potrzebuje. Maz tez mi ja
daje, ale ja sama z tym nie potrafie czasem dac sobie rady

[alfika]

ale Ty masz tę siłę w sobie, tylko czasem - jak każdy - potrzebujesz ją nieco
zregenerować!
i o to chodzi - dacie radę tym bardziej, że jesteście we dwoje :)

[ela282]

Wiesz, że na swoją matke nie możesz liczyć i nic na to nie poradzisz. Ale
dzięki temu sami sobie wychowacie swoje dziecko i nie będziecie mieć do niej
pretensji, że zostało nie tak wychowane. Ty wiesz jak nie należy swojego
dziecka wychowywać. Wiesz, że trzeba okazać mu dużo miłości i cierpliwości.
Twoje dziecko na pewno będzie Cię szanowało i nie będzie miało do Ciebie
pretensji. Ale swoją drogą szkoda, że babcia nie jest 100% babcią.

[anilorak]

Wielka szkoda ze nie jest 100% babcia, tylko czesto sie zastanawiam dlaczego?
Mam wrazenie jakby chciala uciec przed starosci, jakby sie tego bardzo bala, ze
ta starosc kojarzy jej sie wlasnie z byciem babcia i dlatego na przekor nia nie
bedzie, nie zajmie sie wnuczka, bo ma jeszcze swoje zycie i swoje zajecia.
Kazdy z nas ma, pewnie, ja nie mowie o codziennym zajmowaniu sie, ale o
skrajnych sytuacjach, musialam sama jechac do lekarza jak dziecko bylo
malutkie, nie moglam jej nigdzie zostawic, bo babcia bala sie nia zajac, bo
glowki jeszcze zbyt sztywno nie trzyma. a jak przyjdzie co do czego to obnosi
sie z tym ze ona dwoje dzieci wychowala, malutki absurdzik...

[maureen2]

matka zapewne nie umiała pogodzić roli kobiety i matki,chciała być tylko adoro-
waną kobietą,a dziecko to taki wypadek przy pracy,ale konieczny dla utrzymania
małżeństwa,zajmujący czas i przysparzający obowiązków i wstyd,że się ich nie
wypełnia.

[anilorak]

Acha, ja bylam drugim dzieckiem, po 12 latach

[maureen2]

co niczego nie zmienia

[ela282]

Na pocieszenie mogę Ci powiedzieć, że nie tylko Twoja matka tak się zachowuje.
Takich kobiet jest więcej. Moja matka też była zła jak się dowiedziała, że
zostanie babcią. A ja bym chciała, tylko nie wiem czy w koncu się doczekam.:)

[anilorak]

Ech, życie... ale jak mozna sie wstydziec tego, ze ktos bedzie babcia, dziadek
jakos nie mial z tym problemu. Łatwo jest mierzyc innych swoja miarka.

[illiterate]

Moze warto mamie pozwolic pozostac tym, kim jest - niedojrzala, egocentryczna
egoistka (byc moze prawda wyglada inaczej, pisze o tym, co opisalas Ty).

Jesli nie mozesz zmienic pewnych spraw, sprobuj zmienic swoj stosunek do nich.
Nie wyglada na to, zeby sytuacja sie zmienila, mimo tego, ze widac, ze tego
pragniesz. Moze zamiast mamy niech z dzieckiem posiedzi zaprzyjazniona mama
innego malucha, a Ty ktoregos dnia zrobisz to samo dla niej.

[abasia471]

Ja na Twoim miejscu nie chciałabym żeby ona zajmowała się moim dzieckiem. Z
tego co piszesz nie była dobrą matką, dlaczego więc chcesz zrobić z niej dobrą
babcię. To, że jest się kobietą nie znaczy, że jest się dobrym materiałem na
matkę. Twoja matka najwyraźniej nie nadaje się do roli jaką sobie dla niej
wymarzyłaś. Jest jaka jest i albo to zaakceptujesz, albo do końca życia
będziesz się z tym boksować. Ona nie ma żadnego obowiązku pomagać Ci przy
dziecku, gdyby to robiła byłaby to tylko jej dobra wola a tej jak się
przekonałaś, Twoja matka nie posiada. Pewnie wychowywanie swoich dzieci było
dla niej dopustem bożym, ale ze względów społecznych nie mogła się od tego
wymigać a teraz po prostu niczego już nie musi. Pogódź się z tym i żyj na swój
rachunek.

[yesamin]

Rozumiem twoja mamę i uważam, że aktualnie zachowuje się dość sensownie. Jedyną
uzasadnioną pretensję możesz mieć do niej za jej postepowanie wobec ciebie,
kiedy dorastałaś. Wtedy rzeczywiście zachowywała się paskudnie i nie fair.
Zdecydowała się przeciez mieć dziecko - ciebie, i powinna konsekwentnie cię
wspierać i dobrze się tobą opiekować.
Teraz gra fair. Twoje dziecko nie było jej decyzją i nie możesz oczekiwać, że
będzie ponosić konsekwencje cudzych decyzji. Ona teraz nie ma żadnego
obowiazku, to matka i ojciec mają obowiazek zajmowania się swoim dzieckiem.
Teraz to ona co najwyzej może, jeśli będzie miała taką ochotę. A widocznie nie
lubi opieki nad dziećmi i tej ochoty nie ma. I wolno jej.
Notabene: Dlaczego oczekiwania w kwestii opiekowania się twoim dzieckiem
kierujesz akurat do swojej matki a pomijasz teściową, teścia, ojca, szwagrów
itd?.. Czy uważasz, że to właśnie kobieta, najlepiej twoja matka, jest
predystynowana do zmieniania "wonnych" pieluch, a panów oszczędzamy, bo zbyt są
wzniośli i delikatni?...
Wydaje mi się, że wizualizując sobie w marzeniach akurat twoją piękną matkę w
roli ocieraczki zafajdanej dziecięcej pupy - dokonujesz małej zemsty za jej
dawne grzeszki, strącasz ją z piedestału... Stąd ta nieukojona tęsknota, żeby
to właśnie nikt inny, jak twoja matka /nie dziadek, nie niania, nie matka
innego dziecka/ siedziała przy rozwrzeszczanej kołysce, podczas, gdy to teraz
ty będziesz imprezować..! ;)

[maureen2]

to dziecko jest już trochę duże i nieco samodzielne. Rzeczywiście można korzy-
stać z pomocy innej mamy,koleżanki lub niani.

[anilorak]

Owszem, czasem mam ochote na impreze, nie chce zeby ona zajmowala sie dzieckiem
caly czas, nie to mialam na mysli, mialam na mysli sytuacje skrajne, kiedy jade
do lekarza z sama soba, kiedy ide do pracy, dziecko dostaje goraczki nie mam
jej z kim zostawic. Mowie o takich momentach, i zdaje sobie sprawe, z tego ze
moja matka nic juz nie musi i nie ma zadnego obowiazku, tylko czasem zal mi
serce sciska jak patrze na takie prawdziwe babcie :-)

tego nie rozumiem:

[vampirrr]

..."kiedy ide do pracy, dziecko dostaje goraczki nie mam jej z kim zostawic".

Czy to znaczy, ze kiedy dziecko nie ma goraczki, zabierasz je do pracy ?
(To nie jest czepianie sie szczegolow, lecz proba zrozumienia sytuacji ogolnej:-)

v.

[anilorak]

Zdarzaja sie takie sytuacje kiedy rano okazuje sie, ze corka jest chora,
wowczas babcia mieszkajaca bardzo blisko, i nie pracujaca nie przyjdzie nam
pomoc, tylko jedno z nas musi brac wolne w pracy i to jest zalosne. Dziecko to
nasz Skarb, ale zeby tego Skarba utrzymac trzeba robic wszystko zeby nie
stracic pracy prawda?

[vampirrr]

Oczywiscie, ze masz racje: trzeba robic wszystko. Tylko dalej nie wiem, gdzie
jest dziecko, kiedy nie jest chore, Wy zas jestescie w pracy.

v.

[anilorak]

Niania zajmuje sie dzieckiem, obca kobieta

[vampirrr]

Mozesz wiec odpuscic sobie mame. Nawet jesli dziecko jest chore, moze przeciez
zostac z niania, ktora zna (i pewnie lubi). Znam kilka doroslych (i zadowolonych
z zycia) osob, ktore zostaly praktycznie wychowane przez "przyszywane" babcie,
ciocie etc. Twojej mamy nie probuj wychowywac; jest to skazana na niepowodzenie.
Niektorzy umieraja w przekonaniu, ze zaswsze mieli racje - tak bedzie kiedys z
moim ojcem...

v.

[glassempire]

Medal zawsze ma dwie strony.
Moja matka pomagała mi wiele przy najstarszym synu i wydawałoby się że powinnam
była być jej wdzięczna bo dzięki temu mogłam studiować, pracować i zająć się
dwójką młodszych dzieci (3 lata i 12 lat młodsze od najstarszego). Zresztą
mieszkalismy razem na jej prośbę (to matka zaproponowała żebym zamieniła
mieszkania na jedno, potem obróciła kota ogonem twierdząc ze propozycja wyszła
ode mnie bo tak jej by ło wygodnie) - gdy tymczasem owo zajmowanie się
dzieckiem było jeszcze jedną formą kontroli nade mną. I ciągłym wypominaniem że
jakby nie ona to to czy tamto.
Wolałabys taką pomoc?
I że dziecko jest chore (syn jest dzieckiem specjalnej troski) to pewnie moja
wina, i że ja się nie umiem dziećmi zająć, po co mi dzieci były - w koło
macieju jedno i to samo, wpędzanie w poczucie winy i niekompetentności. Ciągła
krytyka. Jej zdaniem niczego nie robiłam dobrze a ona sama odkąd pamietam brała
na siebie różne obowiązki pozornie odciążając innych a w rzeczywistości
szantażując ich tym emocjonalnie i wypominając. Bo ja dla ciebie to czy tamto -
a to taka niewdzięczna (jesli nie zrobilam tego czego ode mnie oczekiwała).
Po tym wszystkim mam generalny uraz do przysług jakie wyświadczają mi inni.

Sama zaś zapowiedziałam dorosłej córce że jeśli planuje mieć dziecko to ja jej
pomagać nie będę bo nie umiem się zajmowac dziećmi i nie lubię dzieci. Swoje
wychowałam i na tym koniec, dorosłe dziecko będę mieć do końca zycia i chyba
stąd bierze się moja postawa. Jestem zmęczonym opiekunem z niewielkimi widokami
na chwilę przerwy nie mówiąc o wsparciu. Zresztą mieszkamy daleko od siebie.
Mogę od czasu do czasu zostać z dzieckiem ale to wszystko na co będzie mnie
stać. Mówię uczciwie i bez fałszywej kokieterii. Nie nadaję się na babcię od
piaskownicy.
Piszesz że masz żal do mamy za to iz ubierała sie elegancko a Tobie zostawały
ciucholandy. A jakby to wyglądało że córka jest lepiej ubrana od matki która na
ten ubiór zarabia? Czy córka miałaby do matki szacunek? Znałam takie przypadki
gdzie dziecku do dupy wchodzili własnym kosztem - dziecko ma mieć a my sobie
odejmiemy od ust. Kolejna skrajność.
To że Cię krytykowała i "rywalizowała" nie było w porządku, fakt. Ale ma prawo
do własnej prywatności a Ty możesz przeciez znaleźć na krótki czas
jakąś "bejbisitterkę" albo "zaprząc" rodzinę męża. W żadnym kodeksie nie pisze
że wnukiem ma się zajmowac babcia "po kądzieli".

[ela282]

W żadnym kodeksie nie pisze
> że wnukiem ma się zajmowac babcia "po kądzieli".

No tu to bym trochę polemizowała. Bo jak w domu jest babcia, a dziecko jest
chore, to matka nie dostanie opieki nad dzieckiem. Więc Zus podchodzi do tego
inaczej. I babcia powinna być babcią a nie znajomą. Przecież samo bycie z
wnukami powinno sprawiać jej radość. Ja nie mówię żeby zajmowała się nimi non
stop, ale od czasu do czasu to nawet wskazane dla dobra relacji rodzinnych.

[alfika]

no, jeśli zus jest wyznacznikiem prawego działania... :))))))

a poza tym, z ciekawości - babcia w domu to babcia mieszkająca razem z
rodzicami dziecka?

[ela282]

Oczywiście, że nie. Chciałam się ustosunkować do tego co napisała Glassempire.
Według Zusu opiekę nad dzieckiem sprawuje domownik. Domownikiem tym może być
babcia, gdy oboje rodzice chodzą do pracy. Przeczytaj sobie przepisy Zusu n/t
opieki to będziesz wiedziała.

[glassempire]

Chodziło mi wyłacznie o zasadę. Że nie ma przymusu aby babcia zajmowała się
wnuczkami obligatoryjnie. Jest to stereotyp pokutujący w społeczeństwie -
babcia jako darmowa opieka do dziecka (nie zaprzeczam licznym pozytkom z tego
płynącym dla dziecka - a co z babcią? Człowiek w wieku poprodukcyjnym to już na
szroty?) i często pomoc płynąca z jej marnej renciny. Dopóki żyje i jako tako
zdrowie ma - bo jak nie daj Boże je straci to wtedy cała rodzina tylko czeka
kiedy ten ciężar szlag trafi i pokój po niej zostanie.
W większości babcie to się same pchają "pod nóż" do bawienia wnuków zamiast
wreszcie zacząć żyć dla siebie. Jak widzę taka babcię, całkiem jeszcze w sile
wieku i nawet zadbaną jak sadza wnusia w tramwaju zamiast najpierw samej usiąśc
to mi ziemniaki w piwnicy gniją.
Babcie bywaja nadopiekuńcze bo obawiają się widocznie krytyki ze strony
własnych dzieci a rodziców wnuczka. Boją się piętna "niepotrzebna".

Autorka topiku zreszta sama gdzies wspomniała że babcia (jej matka) z nimi nie
mieszka.

[ela282]

Masz rację, we wszystkim trzeba zachować umiar. Wszelkie skrajności są nie do
przyjęcia.

[renebenay]

Mielismy troje(3) dzieci i nikt nam nie pomagal,jezeli jestes matka to speln
swoja role i nic wiecej.O kinie i teatrze przez lata moglismy marzyc ale od
momentu kiedy corka (ostatnia) skonczyla 18 lat nie mamy juz dzieci,teraz
korzystamy w pelni z zycia i w przyszlosci tez nie zamierzamy sie zajmowac wnukami.

to przecie nie o zajmowanie sie dzieckiem chodzi..

[hotchilli]

tylko o chlod emocjonalny, jakiego autorka doswiadcza/la od swojej matki

a z tym jest juz o wiele trudniej sie pogoc\dzic niz z zatrudnianiem niani\

[maureen2]

może nie chłód, tylko pomieszanie z poplątaniem

[piekielnica1]

Ja lubię być babcią.
Pracuję, ale raz w tygodniu zabieram małą do siebie na popołudnie.
Zadrzają się sporadycznie nawet wspólne noce.
I zawsze jest to moja inicjatywa, wyłączjąc oczywiście sytuacje awaryjne.

[ela282]

Zazdroszczę Ci. Ale Ty chyba piekielnicą nie jesteś:))

[piekielnica1]

podobno nie ma gorszej.

[anilorak]

Dokladnie chodzi o stosunek emocjonalny mojej matki do mnie, gdzies juz mam te
wszystkie wyjscia do teatru, kina, chociaz wiem, ze czlowiek tez powinien
myslec o sobie. Piszecie, ze w razie czego mozna poprosic nianie, aby zostala z
dzieckiem dodatkowo, a co zrobic jesli niania przychodzi od do, bo na glowie ma
swoja rodzine i nie ma mowy o jakimkolwiek dodatkowym przyjsciu? Pewno, ze
sobie poradzimy, a co? Boleje, tylko na dytm, ze moja matka nie ma zadnej
dobrej woli, nigdy nie byla z moim dzieckiem na spacerze, nigdy nie przewiozla
jej wozkiem, a kiedy ja mialam 40 stopni goraczki i zapalenie piersi, ona nie
wyjela z lozeczka placzacej malej, bo ta nie trzymala jeszcze sztywnej glowki.
Ja nieprzytomna wstawalam,nie moglam w tym momencie liczyc na jej pomoc, chodzi
o odrobinke tylko dobrych checi. Nic wiecej. Ale teraz zdalam sobie sprawe, ze
nie mozemy na nia nigdy liczyc, nawet w sytuacjach awaryjnych. smutne to. Bo
dlaczego ja kiedys mialabym nie pomoc wlasnej matce?

[glassempire]

Przykre to ale chyba musisz sie z tym pogodzić. Taka jest Twoja rzeczywistość.
Matka skoro taka jest już się nie zmieni.
Tobie właściwie chodzi o coś zupełnie innego, o więź której między Wami - jako
matką i córką - nie ma. A bawienie dziecka to taki trochę pretekst do rozważań
i żalu.

[anilorak]

Wiem, i plakac mi sie chce...

[glassempire]

Wiesz...
Może po raz pierwszy porozmawiaj z nia szczerze.
Powiedz co Cię boli z jej strony.
Powiedz że ją kochasz ale ona nie pozwala Ci się kochac bo jest odległa. A
bardzo chciałabyś aby była bliska, aby była tą matka za której miłością
tęsknisz.
Nie wstydź się o tym powiedzieć. Niczego nie stracisz bo jeśli to do niej nie
dotrze to będzie nadal status quo.
Ale może coś się zmieni.
Bo wiele spraw pozostaje nierozwiązanych i wiele jest cierpienia tylko dlatego
że ludzie nie rozmawiają ze soba tylko mówią do siebie.
Spróbuj, czuję że bardzo Ci na tym zależy.

[abasia471]

Przeczytałam wszystkie wpisy i muszę powiedzieć, że bardzo mi Ciebie żal.
Ciągle jest w Tobie dziecko tęskniące za matczyną miłością, ale musisz się z
tym pogodzić, że tak już zostanie. To czego nie otrzymałaś w dzieciństwie
zostawiło w Twojej psychice trwały ślad, którego nie wymarzesz. Jedyne co
możesz zrobić, żeby nie przysparzać sobie cierpień, to przestać zabiegać o
miłość matki i starać się o tym nie myśleć. Ja tak zrobiłam, ale dopiero 5 lat
po śmierci mojej mamy i bardzo żałuję, że nie odpóściłam sobie wcześniej.

[marianna73]

anilorak napisała:

> Dokladnie chodzi o stosunek emocjonalny mojej matki do mnie, gdzies juz mam te
> wszystkie wyjscia do teatru, kina, chociaz wiem, ze czlowiek tez powinien
> myslec o sobie. Piszecie, ze w razie czego mozna poprosic nianie, aby zostala z
>
> dzieckiem dodatkowo, a co zrobic jesli niania przychodzi od do, bo na glowie ma
>
> swoja rodzine i nie ma mowy o jakimkolwiek dodatkowym przyjsciu? Pewno, ze
> sobie poradzimy, a co? Boleje, tylko na dytm, ze moja matka nie ma zadnej
> dobrej woli, nigdy nie byla z moim dzieckiem na spacerze, nigdy nie przewiozla
> jej wozkiem, a kiedy ja mialam 40 stopni goraczki i zapalenie piersi, ona nie
> wyjela z lozeczka placzacej malej, bo ta nie trzymala jeszcze sztywnej glowki.
> Ja nieprzytomna wstawalam,nie moglam w tym momencie liczyc na jej pomoc, chodzi
>
> o odrobinke tylko dobrych checi. Nic wiecej. Ale teraz zdalam sobie sprawe, ze
> nie mozemy na nia nigdy liczyc, nawet w sytuacjach awaryjnych. smutne to. Bo
> dlaczego ja kiedys mialabym nie pomoc wlasnej matce?
xxxxxxx
doskonale Cię rozumiem, mam bardzo podobną matkę,pod zdecydowaną większością
Twojego tekstu mogłabym się podpisać,zresztą mój stosunek do całej sytuacji jest
podobny ja Twój, takze wiem jak się miotasz i jak wiele bólu i żalu to kosztuje,

nie dośc ,ze muszę zmierzyć się z odtrąceniem jako dziecko to patrzę jak
odtrącane przez nią jest moje dziecko,jej wnuk...to strasznie boli,cierpię za
nas dwoje,nie potrafię jak narazie odnaleźć w sobie dystansu,a tak bardzo
chciałabym zobojętnieć,nie cierpieć z tego powodu,być nie czuła na jej raniące
słowa... jej obojętność, chłód emocjonalny, bezwzględność,krytykanctwo,brak
jakiegokolwiek wsparcia,nie mówiąc o pomocy...

[lex33]

czytam to co piszecie..i jest mi smutno..ja też..nie mogę..liczyć..już..na nikogo w swoim życiu..moi Rodzice nie żyją..mąż mnie zostawił..a ja mam wspaniałego syna..któremu..nie umiem..tak wielu rzeczy wytłumaczyć..
dziś brakuje mi Twej dobrej rady Mamo..dziś nie umiem sobie z tym poradzić..dzisiaj zapadam się.. :(((((
ale..miałam wspaniałych Rodziców!!!!!!!!!!!!!dziękuję..Bogu za to..że przeżyłam z nimi 24/27 lat..a dziś...cudowne słowa..mojego synka..przecież..ja Cię..kocham..czy to nie wystarczy..to wszystko co mam Piotrusiu..wszystko co mam..

[witch-witch]

JEST PO PROSTU CHORA. Ile czasu potrzeba ci, aby to zrozumieć ,ile jeszcze razy
będziesz z jej powodu rozczarowana i smutna, zanim oczy ci się otworzą?

Poczytaj sobie na temat nerwic. Jezeli brak literatury w języku polskim, to
szukaj w obcym, który znasz. Jest cała masa ciekawych ksiażek o nerwicy i
żaburzeniach "JA"/ identyfikacja.
W silnej nerwicy i zaburzeniach identyfikacji ludzie zachowują się podobnie
jak twoja mama. Są bardzo egoistyczni, egocentryczni- skupieni na sobie, każda
nowa sytuacja zyciowa wyowołuje lęki, ktore odreagowywują w sposób nerwowy i
negatywny. Jedną z głównych cech silnej nerwicy jest egoizm i zimno emocjonalne.
Twojej mamy nie zmienisz, a mówienie jej, że jest chora zaostrzy jeszcze
bardziej sytację pomiedzy wami. Ona w swoim mniemaniu jest 'zdrowa' i niech jej
tak bedzie. Spójrz na nią jak na chorego człowieka, nad którym choroba ma
kontrolę i ciesz się,że nie chce brać twojego dziecka do siebie. Dziecko
mogłoby nabrać pewnych cech jej zachowania, a pózniej jest to trudno usunąć.
Szukaj do towazrystwa dla dziecka ludzi zdrowych, młodych którzy lubią bawić
sie z dziećmi....sama to przemyśl. Radzę ci czytać wiecej z zakresu psychologii
a zwłaszcza o zaburzeniach nerwowych i identyfikacji, łatwiej będzie ci
zrozumiec problemy z twoją matką....

[anilorak]

Wszyscy macie racje, ale mnie jest i tak ciezko, jezeli sie od tego odetne
stane sie taka sama zimna kobieta jak moja matka, a ja jestem wrazliwa, nie
chce sie wyzbyc z tej wrazliwosci. Jezeli zaczynam rozmowe z moja matka, konczy
sie ona na klotni, nie moge z nia o niczym dyskutowac, bo zaraz odbija
pileczke, nawet jesli zwracam sie do niej milym tonem, opowiadam o czyms, to
ona zawsze znajdzie w tym cos co podda swojej krytyce, i to zawsze ja wyjde na
najgorsza. Nawet jablka ktore ja kupuje sa najgorsze, a kiedy powiem ze bylam u
super dentysty, stwierdzi ze teraz wszyscy sa super. Mieso ja tez kupuje stare,
jesli dziecko jest przeziebione to na pewno jest to moja wina, wszystkim
obwinia mnie!!!Brzydzi sie zjesc u mnie obiad, bo pewnie mieso z tesco, kochani
to jakas paranoja...

[glassempire]

Miałam podobnie i przeżyłam. Też cokolwiek nie zrobiłam w najlepszym wypadku
było: "dobrze, ale mogło być lepiej".
To bardzo przykre kiedy oczekujesz jakiejś zachęty a otrzymujesz ciągła krytykę.
Właściwie czasami to mogłaby nic nie powiedzieć.
To jest chore. Niestety. Twoja matka musi być sama ze soba bardzo nieszczęsliwa
że tak Cię dołuje. Że szuka we wszystkim Twojej winy i krytykuje. Ona w ten
sposób otwiera swój własny wentyl bezpieczeństwa bo jej własny wewnętrzny
krytyk by ją zabił.
To brzmi jakby obwiniała Cię za to że nie spełniłas jej oczekiwań, że ją
rozczarowałaś. To oczywiście bzdura bo nie rodzimy się na świat by być
odzwierciedleniem marzeń i ambicji naszych rodziców - ale ona tak myśli. Jej
się nie udało więc chciała to sobie zapewnic twoimi rękami. A że Ty poszłaś
swoją drogą to juz dla niej za trudne do zaakceptowania.
Takim ludziom zawsze źle, nigdy nie będą zadowoleni bo sami ze soba się męczą.
Nie jest to żadnym usprawiedliwieniem tak jak nie uniewinnia się seryjnych
morderców bo mieli ciężkie dzieciństwo. Każdy z nas ma szansę pracy nad sobą
jeśli czuje się nieszczęśliwy i przez to krzywdzi innych.
Mimo to przygotuj się i spróbuj, żebys potem mogła sobie powiedzieć: zrobiłam
wszystko co w mojej mocy, starałam się. Jeśli to nie odniesie skutku - będziesz
dla własnego dobra musiała odciąć się od matki. Potraktować ja jak osobę
beznadziejnie chorą i blokującą Cię.
Mimo wszystko spróbuj, nie masz wiele do stracenia.

[anilorak]

Scenka wczorajsza:
Ogrod, odwiedziny nasze u rodzicow, mama na tarasie ze swoja znajoma plotkuja,
maz na moment znika w domu, ja rowniez wchodze, uprzednio proszac mame, aby
zwrocila uwage na dziecko, po czym wychodze z domu za okolo minute, rozgladam
sie, dziecka nie ma, mama siedzi dalej na tarasie, pytam gdzie jest, odpowiedz:
a nie wiem gdzies tam biega, luzik nie? myslalam, ze tam umre, a dziecko stoi
nad oczkiem wodnym. Nic sie nie stalo, potem matka ponizyla mnie przy znajomej
jak 5 latke, choc i 5 latek nie zasluguje na takie traktowanie, nikt na nie nie
zasluguje. Rozsadza mnie, zawsze mialam wlasne zdanie, zawsze bylam przebojowa,
otwarta, pogodna, ale za chiny nie moge sobie poradzic z wlasna matka i moimi
emocjami.

[tojaa33]

zapraszam na forum,będziesz wśród swoich:-)
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=24383

[gappa1]

no co? sa ludzie i sa egoisci. po tym wszystkim co napisalas o swojej mamie, o
relacjach z nia w przeszlosci i teraz nie powinnas ise dziwic. dziwi mnie ze
sie dziwisz :) pozdrawiam