Dlugi dystans

[dickofgeorge]

Jak mozna, przy porazce (mam na mysli zerwanie relacji za sprawa wyjazdu) w
ukladaniu zwiazku, odwrocic sie o 180 stopni i odejsc aby zaczac od nowa z
kims innym? Przeciez to oszukiwanie siebie, partnera/-ki i przede wszystkim
zaprzeczanie wlasnym wartosciom, ktorym najpierw tak szczytnie sie holduje.
Dlugi dystans polega na tym, ze "choruje" sie na te druga osobe bardzo dlugo
(2 - 3 lata? dluzej?), nawet jesli szanse na kontynuacje tego co bylo sa nikle.
Jest to strasznie dolujaca sytuacja, a w oczach wiekszosci osob glupota. A tak
naprawde to uczciwosc, tak mi sie wydaje, choc okupiona wielkimi wyrzeczeniami
i przykroscia. A moze czasami uwienczona nagroda... ?

Dodam, ze determinacja w dazeniu do celu nadaje sens pracy i
samodoskonaleniu. Jest to jakis cel, a im bardziej jest on utopijny, tym
bardziej czlowiek nad soba pracuje, zreszta ze swietnymi wynikami. Tyle, ze
taki tryb eksploatuje organizm i psychike maksymalnie powodujac, ze w ktoryms
momencie pada sie na twarz.
Co sadzicie o takim podejsciu? Warto? Jak sie z tego wyrwac? Ktos przezyl cos
podobnego? Czy wogole ktos zrozumial te moje zawile tlumaczenia? ;)

pozdrowienia

[brak.chmur]

Bardzo oględnie opisujesz swój problem , ale też bardzo pięknie:)
Tak w ogóle, to masz chyba problem zarówno z relacją , jak i przepracowaniem.
Może po kolei?:)

Z czego tak naprawdę chcesz się "wyrwać"?

[dickofgeorge]

Chce z kims byc. Ona juz chyba nie chce, za duzo czasu minelo.
Ja nie mam juz ochoty ani sily na czekanie/szukanie/zycie z nadzieja ze pojawi
sie ktos znowu.
Nie mam motywacji do pracy ani dazenia do sukcesu, bo po co...praca dla pracy?
Chociaz robie to co lubie, to niestety tylko robota. Lepsza niz inna ale nic
poza tym. Daje duzo, rozwija, sa perspektywy. Ale to ciagle tylko robota. Mozna
odbierac nagrody, jedna za druga jednak one nic nie daja, do niczego nie prowadza.
Biurko i lozko mi wystarczy, bo moge czytac, spac, byc wonlym. Swiat jest piekny
tylko nie mam z kim dzielic swych wrazen. Obcuje z pieknymi niezwyklymi
miejscami, ludzmi, ale nie chłone ich w pelni. Opowiadanie o pieknie jakie widze
to jak proba opowiedzenia zdjecia. Nie da sie.
W koncu kazda taka piekna rzecz przestaje byc synonimem szczescia a zaczyna byc
obojetna, wrecz negatywna. To samo z z przypadkami zlymi. Staje sie obojetny na
wszelkie emocjonalne bodzce. Zaczyna sie znieczulica zrodzona na kolejnych
przejawach porazki.
Duzo podrozuje, mam wymarzona prace, bo w kwestii rzeczy zalezacych ode mnie,
moge miec wszystko. To tylko sprawa checi, wytrwalosci i zdecydowania. Chciec to
moc.
Tyle, ze w kwestii spraw niezaleznych ode mnie, jak zwiazek, nie ma ostatnecznej
metody na sukces. A zwiazek to podstawa egzystencji, tak uwazam.
Ja juz nie mam sily czekac, probowac, byc oslabionym beznadzieja a czasami byc
odrzuconym.
Dlatego uczciwie sobie stawiam sprawe - jak mi zalezy na Niej, to do Niej jade.
Problemem jest brak celu w przypadku kiedy zostane sam, kiedy urwie sie obecna
nic prowadzaca do mojeg celu. Co dalej? Wirtualny cel? Oszukiwanie siebie? Mam
dosc, juz wymiekam. Ale wiem ze kiedys odkryje rozwiazanie, oby tylko nie
przyszlo zbyt pozno.

[brak.chmur]

Z początku Twojego postu wynika ,że "nić" , o której piszesz , już jest urwana (?)
Skoro ona już nie chce, więc Twoje nadzieje , pogłębione emigracyjną pustką , są
jak zamki na lodzie....
Nie osiągniesz porozumienia z nią , wobec braku woli po drugiej stronie, niestety.
Dużo w Twoim poście przygnębienia i apatii....jesteś chyba młodym człowiekiem?
Nie pozwól, aby smutki odebrały Ci radość życia!:)
Trzymaj się ciepło!:)

[dickofgeorge]

Kiedys z pewnoscia bedzie dobrze. Tylko szkoda ze po takich doswiadczeniach
zatraca sie wrazliwosc i spontanicznosc, to co piekne w ekspresji uczuc, a
przychodzi wyrachowanie, chlodna kalkulacja i co najgorsze - coraz wieksze
znieczulenie.
Dzieki za dobre slowa. Pozdrawiam!

[meg303]

Wrazliwość,spontanicznosc,gotowośc do miłości jest zawsze.Złe doświadczenia mogą
je tylko głęboko schować.Znajdą się ,kiedy dasz sobie prawo do bycia
szczęsliwym.Wierzę,że spotkasz swoją miłośc.
Pozdrowionka

Re Zgadzam się z Meg.

[brak.chmur]

meg303 napisała:

> Wrazliwość,spontanicznosc,gotowośc do miłości jest zawsze.Złe doświadczenia mog
> ą
> je tylko głęboko schować.Znajdą się ,kiedy dasz sobie prawo do bycia
> szczęsliwym.Wierzę,że spotkasz swoją miłośc.
> Pozdrowionka

Podobnie jak Meg, sądzę, że w przypadku młodego człowieka "brak wrażliwości i
wyrachowanie" o którym piszesz to głęboki uraz , ale możliwy do zapomnienia w
szerokim tego słowa znaczeniu , pod warunkiem spotkania odpowiedniej, kochającej
osoby, czego Ci życzę:)

Gdybyś był starszy, problem był by daleko bardziej skomplikowany.
Złe doświadczenia kumulują się wraz z upływającym czasem i wówczas daleko
trudniej pogodzić się losem , który już nie ma nam nic do zaoferowania.

Szczęścia życzę!:)
>

[meg303]

A ja się nie zgadzam,przynajmniej nie całkiem:).Nigdy nie jest za póżno aby
zmienić swoje życie na lepsze.Ja swoje zmieniłam po kilkunastu latach bardzo
toksycznego małżeństwa.Mam teraz 36 lat.

[ernest-wampir]

fiu fiu , rozdajesz uściski na lewo i prawo...

[mapia]

Zadaj sobie pytanie czego chesz, czy utopijnej wizji, ze kiedyś będziecie razem
(piszesz,ze raczej nierealne), czy pomimo niespełnienia postawisz na
samodoskonalenie i osiągnięcia w pracy? Zawsze będziesz stratny. Kiedyś
poczujesz, że pomimo tego czekania nie chcesz być z tą osobą. Nabierzesz
dystansu do uczucia, wzbogacony o doświadczenia zdobyte w trakcie czekania
zechcesz komuś innemu zaofiarować swą miłość, ale inaczej... nie pazernie,
dojrzalej.
Takie chorowanie może trwać latami. Pomimo, ze nadaje sens życia niszczy od
środka, czujesz się jak pustynia, grasz przed sobą i innymi, aż kiedyś braknie
sił. Można wtedy spróbować specjalnie wymyślić sobie uczucie do kogoś innego,
aby osłabić wspomnienia do tej właściwej osoby. Można też spróbować jeszcze raz
porozmawiać z tą osobą,... bo przecież zawsze warto próbować.
To ciekawe, ze mężczyźni mogą tak przeżywać miłość.