Szkolne drogi

[yagiennka]

Co sądzicie o takim przypadku: było dziecko, które uczyło sie średnio, tak z
grubsza na 3+. W porywach na 4 a i 5 się zdarzały. Owo dziecko nagle nie zdaje
matury ustnej (tej starej matury bo to było lata temu). No a przeciez maturę
wszyscy zdają :) Dzieko potem ma poprawkę i poprawki też nie zdaje. Za rok
sytuacja się powtarza, ciągle nie zdaje. A w międzyczasie w szkole średniej
najadło się upokorzeń, co przychodziło do szkoły z podaniem że znów chce
próbowac tej matury, patrzono nań z politowaniem. Na pewno myślano debil.
Potem kilka lat przerwy, dorosła już osoba znów podchodzi do matury, tym razem
w kuratorium - zdaje! A potem idzie na studia :) Zdaje na jeden kierunek, po
roku odpada połowa a owa osoba nie, ma zaliczony razem z mniejszościa 1 rok.
Ale decyduje sie na zmianę kierunku studiów. Kończy studia, średnią ma prawie
4, mgr zdaje na 4+
Kto tu jest debilem?? Czy aby na pewno to dziecko? Gdzie jest błąd, czemu
średnio a nawet trochę wyżej niż średnio uzdolniona osoba, która potrafi
skończyć studia miała takie problemy z maturą? Przyznam sie że ja o innym
takim przypadku nie słyszałam.

[street_pop]

Moj kuzyn był podejrzany w początkowych klasach podstawówki o "opóźnienia
rozwojowe" (chodził do szkoły w latach 70) i jak twierdziła nauczycielka - "nie
ma szans na skonczenie normalnej szkoły". Ledwo przechodził z klasy do klasy. Po
8 klasie ojciec zadecydował, że posle go do zawodówki by przynajmniej zdobył
fach stolarza. Po przyjściu ze szkoły stolarskiej, gdzie ekipa uczących się nie
była fajna (chłopaki pełni agresji, wulgarni, straszący mojego biednego kuzyna),
kuzyn padł do klolan ojcu i błagał o przeniesienie do innej szkoły. Wuj załatwił
liceum. Kuzyn nie stał sie może prymusem "z pierwszej półki" ale skonczył LO na
czwórkach i dostał się na medycynę. Medycynę skończył na 5. Dzis kończy 2-gi
stopien specjalizacji z ortopedii, ma 40stkę na karku, jest szczęsliwym,
spelnionym zawodowo i rodzinnie człowiekiem i lekarzem z powołania. Wszak gdy
miał 5 lat, zwykł często powtarzac, że "zostanie chilulgiem" i "diagnoza" pani
nauczycielki o "opóźnieniu rozwojowym" na szczęście mu w tym nie przeszkodziła :-)
to nie dzieci sa debilami, tylko ci, co przyklejają im "etykiety" stanowiąc samo
spełniającą sie przepowiednię. Wystarczy, że trafi się na idiotów, znajdzie w
niewłasciwym czasie w niewłasciwym miejscu plus trochę wieksza (czasowa lub nie)
wrażliwośc na to, co gadaja ludzie - i skomplikowane zycie gotowe.

[brak-chmur]

"Diagnozy" o opóżnieniu rozwojowym czy jakiejkolwiek dysfunkcji stawia psycholog
z poradni a nie nauczyciel.
Żaden nauczyciel nie ma prawa w ten sposób wyrażać się o uczniu a orzeczenie
psychologa musi też zachować w tajemnicy, co czesto jest żródłem wielu problemów
i błędnej interpretacji innych uczniów na zasadzie "dlaczego on dostał dost a ja
tylko dop?":)

Natomiast opisany prze Yagienkę przypadek dowodzi raczej jakiś szczególnych
problemów , jakie wspomniana osoba przeżywała w okresie maturalnym, stąd
jej/jego niepowodzenia na maturze, tak sądzę:)

[street_pop]

gwoli ścisłości - tak na marginesie: orzeczenie o niepełnosprawności, opóźnieniu
rozwojowym wystawia zespół orzekający w składzie: psycholog, pedagog, lekarz i
na tej podstawie kieruje się dziecko do konkretnej szkoły. O opóźnieniu
rozwojowym nie stanowi wyłącznie iloraz inteligencji (badanie testami przez
psychologa) ale też diagnoza w zakresie funkcjonowania społecznego,
samodzielności, oraz diagnoza lekarza.

[brak-chmur]

Dzięki za uzupełnienie:)
Fakt pozostaje faktem, że rola szkoły w takich sprawach ograniczona jest jedynie
do skierowania ucznia do poradni w przypadku zaobserwowania u niego szczególnych
trudności w nauce , czy problemów w przystosowaniu społecznym.

[yagiennka]

Ja nie psycholog więc fachowo się nie wypowiem :) Ale fakt że wielu znanych i
wybityncyh ludzi miało powazne problemy w szkole i o "debilizm" ich posądzano.
Ciekawe skąd to sie bierze. Czemu ta osoba matury ustnej nie mogła zdać nie
wiem, podejrzewam że się blokowała, tym bardziej że to nie pisemny gdzie można
odetchnąć i sobie spokojnie pisać tylko siedzisz przed komisją i musisz COŚ
mówić. Karygodne jest że temu dziecku nikt nie pomógł, bo debilem ani mało
zdolne na pewno nie było.

[street_pop]

Czasem jest tak, że stres przed egzminem ustnym tak bardzo blokuje, ze nie można
sobie z nim poradzic. Niektórzy tak właśnie mają. Moja siostra do dnia
dzisiejszego nie ma prawa jazdy bo ma stres egzaminacyjny. Mój mąz jest tez w
tej mniejszości, która nie zdała matury choc to było kilkanaście lat temu. Jest
bardzo inteligentnym i oczytanym człowiekiem ale podejście do matury go wciąż
paraliżuje. Po prostu budzi stare, negatywne przezycia z nauczycielką która go
ulała i całym systemem szkolnictwa. A posiada wiedzę o wiele rozleglejszą niz
niejeden student. Po prostu to kwestia tak silnie działających emocji. Poza tym,
jesli to była osoba trochę słabsza psychicznie to łatwiej jej było uwierzyc w
etykietowanie nauczycieli, ze "nie uda Ci się, jestes do niczego" - byc może
takie słyszała. No i następuje samo spełniająca się przepowiednia. Ja miałam
akurat tak, że gdy mi próbowali wmówic ze jestem beznadziejna to uruchamiał się
u mnie mechanizm "a ja wam pokaże że się mylicie". Potem nie mieli okazji bo nie
dałam się zagiąc. Ale ja akurat byłam w tej zdecydowanej mniejszosci, na którą
taka negatywna motywacja działała. Na większośc ludzi działa pozytywna
motywacja, a w naszym kraju, w naszych szkołach jest jej jak na lekarstwo.
Dokładnie tj. w wychowaniu dzieci - dominacja kar nad nagrodami choc to nagroda
odnosi 90% skutecznosci a kara tylko 10%. "Uwarunkowanie kulturowe",
bezrefleksyjnośc, przyzwyczajenie... i to JEST karygodne! Czasem mam wrażenie
(choc sama jestem pedagogiem, na szczęście nie uczącym), że nauczyciele
przedkładają swoje wymagania co do znajomosci treści nauczania ponad przyszłośc
swoich uczniów. Tj. musieli udowodnic swoją przewagę nad uczniem (w imię
przepisów) zamiast starac się wszystkimi mozliwymi sposobami by dzieciak zdał i
szedł dalej przez zycie szczęsliwie. Fakt, są dzieciaki, które ewidentnie się
nie starają, olewają i powinny ponosic konsekwencje swoich czynów (które tez nie
zawsze są im winne bo sa jeszcze inni winni)ale są też dzieciaki, którym po
prostu powija się noga i trzeba im podac rękę. W Szwecji dzieciaki cierpią, że
sa chore i nie mogą pójśc do szkoły. W Polsce wiele cieszy się, że nie musi iśc
a temperatura jest wybawieniem od klasówki. W Polsce na pewno jest chory system
szkolnictwa - to w 100% prawda. Ale ZAWSZE, bez względu na system, istnieli
wspaniali nauczyciele, którzy się starali i pomagali. Można powiedziec, że to
wina systemu - fakt, doskonale rozumiem, ze trudno zaspokoic oczekiwania i
mozliwości wszystkich uczniów w 30 osobowej klasie i wypełniac stosy papierów
(sama miałam ten problem). Wiem, że "dziecko ginie" w biurokracji, że brak
czasu, niskie pensje. Tylko czy to wszystko jest wystarczającym
usprawiedliwieniem dla braku dobrej woli i kompensowania sobie własnych
niedostatków osobowości za pośrednictwem tej odrobiny władzy, którą daje
siedzenie w komisji egzaminacyjnej? Czy nie lepiej miec satysfakcję, że uczen po
latach będzie wspominał "panią od polskiego", która pomogła a "dziś skonczyłem
studia, udało mi się, tak wiele jej zawdzięczam" niż, że "przepisowo" ulało się
dzieciaka na maturze? Ten drugi wariant "pseudo-satysfakcji" mnie, jako
człowieka chyba by mnie zabił!

Pozdraiwiam wszystkich fantastycznych, wrażliwych nauczycieli, którzy mają
powołanie bez względu na stosy papierów, zarządzenia MEN i niskie pensje!

[mamosz]

od kiedy 18-to latek to "dziecko" byc moze w czasie kiedy zdawal mature tak byl
wlasnie postrzegasny przez rodzine i to go tak skutecznie udupialo ze nie byl w
stanie pokonac stresu egz- skad twoje przekonanie ze wszyscy zdaja ustna
mature -osobiscie oblalam juz nie pamietam ile osob ale sporo i to bynajmniej
nie dlatego,ze "dzieci" byly zablokowane tylko po prostu dlatego ze nic nie
umialy ,a wydawalo im sie ze "Wszyscy" zdaja ustna mature.A na pocieszenie ci
powiem ze wiele osob ktore srednio albo kiepsko radza sobie w szkole w momencie
gdy na studiach przestaja byc traktowane jak "dzieci",moga sie skoncentrowac na
tym co ich naprawde interesuje i nie stresuja sie presja na stopnie,nieustanna
kontrola rodzicow,pania od chemii,itd osiaga fantastyczne wyniki.Wyczowam w
podtekscie twojej wypowiedzi ze egzaminujaca twojego kuzyna komisja skladala
sie z nieodpowiedzialnych debili -wiec powiem ci niekoniecznie.

[street_pop]

Stres egzaminacyjny może miec milion źródel. Wystarczy, ze matura stanie się
apogeum oczekiwan wszystkich wokół albo wcześniej nastąpi jakas traumatyczna
sytuacja. Na pewno to, o czym piszesz to prawda, że 18-latek to niekoniecznie
dzieciak - nie od dziś znamy przesadnie zaangazowane mamuśki robiące kanapki
swoim pociechom, na maturę właśnie, które są traktowane jak dzieci. Nie można
jednak wrzucac wszystkich nie zdających matury do jednego wora - tych,
nadmiernie sterowanych przez zaangazowane mamuśki z tymi którzy nie mogą sobie
poradzic z egazminacyjnym stresem a jednak się uczyli oraz z patologicznymi
olewusami liczącymi na fuksa.
18-letek to rzeczywiście nie jest juz dziecko ale etykieta "nie uda ci się ,
jestes do bani" zapoczątkowana wcześniej niz 18 rok zycia może pozostawac wiele
lat w świadomosci człowieka i blokowac jego edukacyjna drogę do późnej starości.
Są uczniowie, którzy faktycznie olewają, ale są uczniowie, którzy uczą się przez
3-4 lata szkoły średniej i pod wpływem stresu nie udaje im się sprzedac wiedzy,
którą de facto posiadają.
Studia to na pewno w pewnym sensie wybawienie od presji oczekiwań , choc znam
wielu studentów, którzy tej presji nie pozbyli się nigdy i studiów nie skończyli
choc ich mozliwości intelektualne i chęci były ogromnne - na tym własnie polega
działanie "łatki" nauczycielskiej czy rodzicielskiej - czyjej (?)to nie ma
znaczenia.

Jeśli chodzi o kuzyna, to naprawdę nie wiem, jakie były okoliczności jego
egzaminów, nie wiem, czy jego egzaminatorzy byli debilami czy tez nie.
Przytoczyłam ją w ramach wątku, ciekawostki. Najwazniejsze, że skutecznie leczy
ludzi i jest szczęśliwym człowiekiem.

I zawsze pozostaje pytanie: Czy jeśli na 3 pytania nie odpowie na 2 (bo nie
trafił a wiesz doskonale, że to się zdarza) choc przerobił 90% materiału przy
zalożeniu, że inni "trafili" choc przerobili mniej, to czy nie ma takiej opcji
by mu/jej pomóc i próbowac "nie oblewac" ,dac mozliwośc realizacji dalszych
planów zyciowych? Od tych 2 głupich nietrafionych pytań zależy często los
człowieka. Młodego człowieka, który ma przed sobą całe życie. A my, pedagodzy -
niestety, jako grupa zawodowa - juz "tak mamy": jesteśmy najmądrzejsi,
narcystyczni i "wszystko wiemy najlepiej".

Mój mąz powiedział mi kiedyś (a jest to osoba, która bardzo wiele daje
bliźniemu): "Nie wiem, czy jak bym ją (nauczycielkę matmy z dawnych lat, tę,
która ulała)spotkał na ulicy, to czy bym jej pomógł gdyby potrzebowała pomocy" -
wiem, że by pomógł bo go znam ale takie zdanie mówi bardzo wiele o przeżyciach,
jakie go spotkały. I myslę, ża warto zawsze sobie pomyslec, że można znaleźć
się w sytuacji zgrożenia zycia będąc zdanym na ucznia, którego się oblało. Bez
względu na to, czy jest 18 latkiem, dzieciakiem, czy przeżywa stres
egzaminacyjny czy jeszcze coś innego.

[yagiennka]

Wg mnie dzieckiem sie jest do ok 20 roku życia. Tak naprawdę dzieckiem sie
przestaje być gdy weźmiemy własny los w swoje ręce. A ludzie dorośleja dopiero
wtedy gdy zaczynają mieszkać z dala od rodziców, gdy na siebie zarabiają i
podejmują niezalezne decyzje.
Tak się mówi że wszyscy zdają maturę :) I faktycznie jełśi chodzi o stara maturę
tak było. Myslę że znacznej większości tych osób, które zdały ta maturę, której
nie zdał bohater opowieści, nie była ona do niczego w życiu potrzebna i nigdy
jej nie wykorzystali. I o ironio bardziej była potrzebna tej osobie, bo chciała
się dalej uczyc. Taka ślepa niesprawiedliwość.
Nie uwaząm wcale że komisja to debile :) Dopowiedziałaś to sobie. Uważam że
komisja była nieodpowiedzialna i nie zainteresowała się co się dzieje, że
nastolatek a potem dorosły wciąż podchodzi do matury bez skutku. Możliwe że
rozmowa by zdziałała cuda. Po prostu maturzysta się zablokował, źle nastawił,
może czuł niechęć, może uwierzył że do niczego sie nie nadaje, może nie umiał
pokonac stesu.

[street_pop]

Mój mąz podchodził raz i nigdy potem matury nie poprawiał - to osobna historia i
historia mojego kuzyna - lekarza to tez osobna historia (on zdawał raz, z
powodzeniem). W każdym razie, w wypadku męża rozmowa na pewno wiele by dała ale
pani od matmy na długo przed matura zapowiedziała, że go uleje, co tez uczyniła.
Mąz był typem intelektualisty - dobre ksiązki na przerwach czytana ukradkiem na
parapecie, "zbyt długie " włosy jak na tamte czasy, muzyka "inna" niż popularna.
Humanista pełna gebą. A poniewaz był synem inzynierów, to nie mozna mu było
odpuścic. Na szczęście czlowiek ma tę zdolnośc by dopasowac sie do okoiczności,
które kreuje mu zycie - mój mąż świetnie się dopasował. Rzeczywiście,
wykorzystal inne środki zycowe i ta matura nie jest mu dziś do niczego
potrzebna. Niemniej byłabym szczęśliwa, gdyby podszedł do tej starej, zaległej
matury sprzed lat - nie dlatego, by "ją miec" dla samego faktu jej posiadania,
ale dla zmierzenia się z tymi trudnymi doświadczeniami sprzed lat.