co byście zrobili?

[ewag52]

gdybyście się dowiedzieli,że macie ostatni rok życia?

[ja_adam]

hurrraa
zaciągnął bym kredyt i dawał czadu przez 365 dni tak że przez 90 lat zycia nie
byłbym wstanie tak się zabawiać

[ewag52]

pierwsza dobra odpowiedź. Hipoteczny?

[ja_adam]

konsumpcyjny w 20 rożnych bankach

[ewag52]

to ten rok mógłby ulec skróceniu

[czlowiek_powazny]

Wolalbym o tym nie wiedziec i zyc tak, jak dotychczas

[ewag52]

nie pytam, co by kto wolał, tylko co by z tym zrobił,
gdyby już wiedział.
Nikt by nie wolał

[czlowiek_powazny]

ewag52 napisała:

> nie pytam, co by kto wolał, tylko co by z tym zrobił,
> gdyby już wiedział.
> Nikt by nie wolał

Chyba poszedlbym na papierosa, tak jak zrobie to teraz:)

[ewag52]

no i namówiłes mnie.
A miałam ograniczyć :)

[suonce89]

Starałabym się żyć tak jak wcześniej i wierzyła, że to wcale nie mój ostatni
rok. W końcu wiara czyni cuda. Zresztą, nasze dni i tak są policzone. Nie ma
sensu żyć w myśl średniowiecznego hasła: "memento mori", tylko "carpe diem" :)

[ewag52]

bardziej do mnie przemawia koncepcja Adama, a może sie mylę...?

[narko_manka]

A po co tak

[lsilanow]

może dni są policzone, ale stwórca wszechświata, lub ta energia, co go spaja, objęła to klauzulą tajne/poufne, a jak historia podaje, byli tacy, co zdołali wycyganic parenascie ładnych i fajnych dodatkowych lat dla siebie :)

[ewag52]

prawdę mówiąc, nie miałam na myśli nadziei na cud, ani -co jest częste-
metody wypierania.
Zakładałam,że my to wiemy.
Że ktoś/coś, bezzwzględnie, przedstawił nam taką decyzje odgórnie.
Jest nieodwołalna i wszelkie próby obejścia, na nic się nie zdadzą.
Ciekawa byłam, ile osób w obliczu konkretnie wyznaczonego czasu,
zmieniłoby swoje dotychczasowe dążenia, priorytety w końcu...stosunek
do samego życia.
Ile, chciałoby pożyć desperacko, intensywniej, tylko maksymalizując
dotychczasowe skłonności.
A ile potraktowałoby to, jako właściwy moment, do zatrzymania i zmiany.
Pomyślałam sobie,że w obliczu konkretnego nieuchronnego, wychodzi
z nas to, do czego zostaliśmy powołani.
Może dlatego, tak często błądzimy?Nie wiem, prawde mówiąc, to są tylko takie
moje spekulacje, ale... oparte na pewnych faktach.

[taisy]

Wpadłabym w czarną rozpacz, ja z tych co to wierzą, ze zycie jest
wieczne...:))))

[procura]

adam ubiegł mnie z kredytem. też bym wzięła, duży. nagralabym płytę, albo dwie.
pojechała do brazylii. piłabym śmietane, jadła co-tam-bym-chciała. a potem i tak
by się pewnie okazało, że będę żyć dłużej. bo ja tak mam.

[incogn]

A ja bym nie uwierzyla!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Czy sa jakies choroby pzry ktorych jest 100 % pewnosci smierci???? WALCZYLABYM!!!!!!

[angela05]

pobiegałabym po rondzie w centrum Poznania o 15.05 :]

[lsilanow]

Czyżby: Biegnij, Lola, Biegnij? ;)

[lsilanow]

a wtedy przyszliby komornicy, buhahaha! ];->, oczywiście, to żart - nie warto popadac w skrajny hedonizm, bo to ogłupia, zamula, zabiera trzeźwośc myślenia, odbiera uczuca towarzyszące przeżywaniu chwil, warto popadac w skrajną szczęśliwośc, czuc się wolnym ;)

[drugi_oddech]

Przestraszyłbym się.

zabilbym sie:)

[camel_3d]

[ewilek2]

Najpierw bym się załamał i wpadła w czarną rozpacz. Później pewnie bym zaczęła
załatwiać wszystkie te sprawy które powinnam załatwić póki żyję (mam syna). Nie
potrafiłabym się pewnie cieszyć i szaleć, więc mimo tego że marzę o podróżach
nie jestem pewna czy bym jeździła po świecie. Ale kto wie? czy znamy się na tyle
aby móc w 100% stwierdzić jak zachowalibyśmy się w tak ekstremalnej sytuacji??

[lsilanow]

a póżniej wyznaczyłabyś dokładny dzień i godzinę, o której umrzesz
o sekundzie nie wspominając
i dokładnie wtedy byś umarła
to się zdarza naprawdę

[iwucha]

Moja ciotka już miała kilka razy wyrok smierci: w dzieciństwie białaczka i "zero
szans", potem rak krtani i "zero szans", potem kilka operacji na otwartym sercu
i "nikłe szanse na przezycie każdej z operacji". Nie lubiła za bardzo szpitali,
białych kitli, wstawała więc za każdym niemal razem na własne żądanie. Za to
ciagle nadal lubi napic się krupniczku "za zdrowie cioci", imprezowanie,
wspomnienia z młodości i masę wygłupów. Ciągle powtarza: kocham Cię życie! a
miała męża-alkoholika, z którym się rozwiodła, niedoszłego męża, którego
rozwaliła mina w Kuwejcie a teraz ma nie-męża, który "brynczy" więc "chyba go
zostawi bo szkoda jej pięknych lat starości z takim brynkotem". O ciężkim
dzieciństwie, o ucieczce po stanie wojennym do RFN, 2-letniej rozłące z
dzieckiem na skutek Żelaznej Kurtyny, biedzie nie wspominam bo ona i tak kocha
życie :-)
Zjechała świat wzdłuz i wszeż - Chiny, Nowy, Jork, Usa, Szwajcaria, Australia,
nie wiem co jeszcze...
Nigdy nie wiedziała ile jej lat pozostało.
Gdyby mi dzis powiedziano: ma pani rok zycie, rak albo coś, to pomyślałabym o
mojej ciotce (w sierpniu stuknie jej 60-tka), wstałaby,m ze szpitalnego wyrka i
powiedziała: "wypchajcie się. Sami sobie umierajcie!" I wiem, ze nie dano by mi
było umrzec wbrew wszelkim medycznym statystykom.

pozory zwyczajności

[solaris_38]

byłby to najpiękniejszy rok mojego życia

i to nie z powodu jakichś rzeczy których nie zrobiłam i teraz bym zrobiła

to samo codzienne życie

tylko GŁĘBIEJ odbietane uważnej z większym szacynkiem i miłością

[lsilanow]

Miałbym szczerze w dupie diagnozę lekarzy i żyłbym do późnej starości a nawet dłużej ;)
Przeżyłem już 12 razy własną śmierc, a stary nie jestem, więc miałbym w dupie diagnozę lekarzy. (one more time)
("Boże, cud się stał, pacent wyzdrowiał, choc nauka nie dawała mu żadnych szans na przeżycie." Drodzy lekarze, poczytajcie lepiej "Miłośc, medycynę i cuda", książke napisaną przez totalnie wykształconego totalnego chirurga-praktyka, ludzie, co on wyczyniał!, lepszy jest nawet od "Patcha" Adamsa)
Pewnie nie wiecie, że zwyrodnienia kręgosłupa, skoliozy, uciski na nerwy i napięte mięsnie przykręgosłupowe same się leczą, w przypadku zmiany trybu życia, wolnej silnej woli, luzu, relaksu i ciepła miłości i radości życia, która motywuje nas do ruchu na świeżym powietrzu i ewentualnie, dla co po niektórych - basenu?
A dla tak wielu ludzi jest to wyrok... Mam kłopoty z kręgosłupem, więc kłade się do łóżka i leże tam 6 lat... Aha, pracę też rzucam. Rozpic się nie zaszkodzi.

[ewilek2]

Zapomniałam wcześniej dodać, że w wieku 18 lat patrzyłam na śmierć swojego ojca.
On wiedział że został mu właśnie najwyżej rok życia. I zachowywał się tak jak
większość ludzi w jego sytuacji, a nie ja Wy opisujecie: balangi, wyjazdy,
upajanie się życiem - to mit. Życie uczy pokory, a świat naszych wyobrażeń ma
się nijak do rzeczywistości. Przykre, ale prawdziwe