Uzależnienie od miłości

[Gość: u.]

"Uzależnienie od miłości jest na pewno zaburzoną formą relacji
interpersonalnych. Osoba uzależniona w momencie każdego kolejnego zakochania
jest w pełni przekonana, że spotkała TĄ osobę, na którą czekała całe swoje
życie i że zostanie z nią już na zawsze. Zakochanie przy pierwszych objawach
zmniejszenia intensywności przechodzi w często gwałtowne i dramatyczne
załamanie i rozczarowanie miłosne, i miłość umiera." (za:
www.poradnikmedyczny.pl)

Otóż wydaje mi się, że mam ten problem. Ktoś z Was może wie, jak się z tym
uporać? Ostatnio targają mną naprawdę silne uczuciowe wstrząsy. Wyczuwałem w
tym jakieś tchnienie patologii i okazało się, że słusznie (patrz: cytat z
poradnika)

PZDR
uhm

[kamfora]

Gość portalu: u. napisał(a):
> Ostatnio targają mną naprawdę silne uczuciowe wstrząsy. Wyczuwałem w
> tym jakieś tchnienie patologii i okazało się, że słusznie (patrz: cytat z
> poradnika)

Mam w domu "Małą encyklopedię zdrowia" - (taką samą, z której
korzysta "młoda lekarka na rubieży";-)

Kiedy ją kiedyś czytałam - byłam przekonana, że jestem
chora na to, czy na tamto - objawy prawie jota w jotę;-)


Wszyscy szukamy kogoś, kto będzie kochał bezwarunkowo.
Nieraz warunki, pod jakimi ktoś ofiaruje miłość - są z początku
możliwe do zaakceptowania,(wręcz niezauważalne)
z czasem stają się zbyt trudne.

Wydaje mi się, że seks jest tą przeszkodą w miłości.
Gdyby w początkowym okresie znajomości zrezygnować z niego
na rzecz biższego poznania - byłoby mniej rozczarowań,
i mniej "uzależnień" polegających na ciągłych zmianach
"obiektów miłości"

[Gość: Smilla]

Ja sama często czuję, że kiedy związek przechodzi z fazy zakochania,
fascynacji, dreszczyków emocji i mocnego bicia serca w fazę przyzwyczajenia, to
zaczyna czegoś mi brakować... Ale to nie jest chyba patologia? :)

[Gość: u.]

Myślę sobie o tym i owym i doszedłem do tego, że mój problem jest jednak nieco
innego rodzaju... Kocham wspaniałą dziewczynę, jesteśmy razem, ale czasem mi
się wydaje, że kocham zbyt mocno (!). Niewiele brakuje, aby ta miłość spaliła
mnie całego ze wszystkimi kosteczkami. M. za to kocha (ba, ale CZY kocha?)
rozważnie, spokojnie, z dystansem (ależ to brzmi). Czasem ten jej dystans
bardzo mnie razi. Staram się ją zrozumieć, ale niekiedy czegoś mi brak...
Jestem przekonany, że to jest właśnie ta jedyna, ale głupio mi zakomunikować to
jej, bo wpadnie w zmieszanie i konfuzję. Ale czy jest coś niestosownego w tym,
że ją kocham do szaleństwa?