jak pomoc?

[vinca]

Witam,
bliska mi osoba kilka dni temu probowala popelnic samobojstwo; teraz twierdzi,
ze juz na pewno tego nie zrobi ale ja nie umiem w to uwierzyc. Widze, ze jest
zle - nie wiem czemu akurat teraz padla ta decyzja - mam wrazenie ze niezbyt
chce ze mna o tym rozmawiac a wiem ze jestem jedyna osoba ktorej cokolwiek
powie. Prosilam by poszedl do psychologa ale on kompletnie ignoruje moje
prosby. Nie wiem jak powinnam sie zachowywac, czuje sie za niego poniekad
odpowiedzialna, bede miala straszne poczucie winy jesli cos sobie zrobi no i
niesamowicie zal mi patrzec jak cierpi. Jest to osoba z problemami i moim
zdaniem potrzebuje czyjejs pomocy.
Co ja moge zrobic? Jak sie zachwowywac?!

[uwielbiam_ale]

Jak prawdziwa dama

[fale_morskie]

Z jakiego powodu ta osoba cierpi?
Nie zmuszaj jej do niczego. Spytaj, jak jej pomóc a jak odpowie, to
zrób to, o co poprosi. Z osobistego doświadczenia wiem, że są ludzie
z depresją, którym pomóc nie można, ale można ich podtrzymywać na
duchu. Wszystko ma swoją przyczynę i niektórych rzeczy nie da się
zlikwidować. Nawet, jeśli ktoś cierpi, nie musi myśleć o
samobójstwie.

[vinca]

Z jakiego powodu cierpi? Z wielu:/ Smierc bliskiej osoby, orientacja seksualna,
ryzyko choroby, i inne.
Rozmawialam z nim dzisiaj, pytalam co moge zrobic; poprosil bym razem z nim
rzucila palenie:) Tak wiec rzucamy, ale jeszcze nie teraz:)
Dzieki za podpowiedz. Mam nadzieje, ze jakos to wszystko wytrzyma.

Musisz bardzo uwazac

[psychoguru]

vinca napisała:

> Z jakiego powodu cierpi? Z wielu:/ Smierc
bliskiej osoby, orientacja seksualna,
> ryzyko choroby, i inne.

To wszystk nie jest wystarczajace dla prob
samobojczych. Najczesciej powodem sa mniej lub
bardziej ukryte problemy psychiczne czyli
zaklocenia w dzialaniu mozgu.

> Rozmawialam z nim dzisiaj, pytalam co moge
zrobic; poprosil bym razem z nim
> rzucila palenie:) Tak wiec rzucamy, ale
jeszcze nie teraz:)

Musisz z tym bardzo uwazac zeby nie wpasc w
pulapke szantazu typu "jak nie zrobisz .... to
skoncze ze soba". Czesc samobojcow to psychiczni
mordercy: zdaja sobie dokladnie sprawe z tego ze
to nie oni tylko zywi beda naprawde cierpiec i
perfidnie urzadzaja tak by ich cierpienie bylo
jak najwieksze. Dlatego uciekaja sie do szantazu
a potrafia jeszcze list zostawic w ktorych
obarczaja zywych calkowita wina.

Zeby sie nie dac wpedzic w taki gnoj najlepiej
byloby gdybys nie sprawiala wrazenia ze jestes
zbytnio zaszokowana i cierpisz przez to co robi.

Na jego propozycje typu "razem rzucamy palenie"
reaguj z usmiechem "super, a ty wybierzesz sie
do psychiatry". Jedyne co mozna probowac robic
to popychac taka osobe do psychiatry.

[m-i-l-v-a]

Tak to prawda. Musisz bardzo uważać. Bardzo łatwo wpaść w taką pułapkę. Każda
nieakceptowane przez niego zachowanie , każda decyja może być przyczyną
ostentacyjnego "wieszania pętli", a w podtekście informacji: "Jak tak zrobisz,
to ja ze sobą skończę i to będzie twoja wina, nigdy o tym nie zapomnisz".
Najgorsze jest to, ze nigdy nie wiadomo (przynajmniej na początku) czy to
szantaż czy choroba. Pewne jest natomiast, że bardziej cierpi otoczenie
"niedoszłego samobójcy", niż on sam. Tak naprawdę to jego bliscy są ofiarami,
żyją w panice, zaczynają zachowywać się tak, żeby przypadkiem nie "nadepnąć na
odcisk". A aktor samobójca widzi, że to dobra metoda, która pozwala mu wiele
osiągnąć.
Kiedy kończy się cały koszmar?
Dopiero wtedy, gdy wyraźnie wyartykułujemy: "Proszę chcesz to się powieś. To
jest Twoje życie i Twoja sprawa. Ja uszanuję Twoją decyzję"

[fale_morskie]

Przesadzacie trochę. To normalne, że bliscy się przejmują i to
okazują. Jakby nie okazywali, to cierpiący ma prawo pomyśleć, że
mają go głęboko...
Jeżeli, ktoś cierpi, np. z powodu straty bliskiej osoby, to jest to
powód do popełnienia samobójstwa - w ramach zabicia bólu.
Jeśli, ktoś faktycznie byłby winny cierpieniu, to samobójca ma prawo
oskarżyć go w liście. Jeżeli, ktoś obiecał pomóc a zostawił w
potrzebie - też jest winny.
I takie dwie sytuacje:

I. A chce rzucić palenie i uznaje, że z kimś łatwiej, więc namawia
B do tego samego. B się nie zgadza, dlatego A zaczyna: "Jak tego nie
zrobisz, to..." - to jest szantaż.

II. A kocha B. B pali papierosy, czy sobie szkodzi. A nie chce żyć
bez B, więc też pali, aby skracać sobie życie. Wie, że nie zmusi B
do rzucenia nałogu. I nie ma obowiązku ukrywać, że z jakiego powodu
to robi (tabu prowadzi do frustracji) - to jest miłość.

Dla osób, które są w takiej lub podobnej sytuacji: jeśli, ktoś się
niszczy z naszego powodu, nie musimy się czuć winni - takiej osobie
będzie lepiej, nawet jak umrze, niż miałaby żyć bez nas.

Z tego co pamiętam, ten facet nie szantażował, tylko zaproponował.

[m-i-l-v-a]

fale_morskie napisała:

> Przesadzacie trochę. To normalne, że bliscy się przejmują i to
> okazują. Jakby nie okazywali, to cierpiący ma prawo pomyśleć, że
> mają go głęboko...

Tak to prawda.... i dlatego, że bardzo się przejmują biorą taka deklarację
całkiem serio, z tego tez powodu dają sie szantażować, czasami przez długie lata
i często to właśnie oni " chętnie strzeliliby sobie w łeb", żeby przerwać ten
koszmar.

Ja po prostu ostrzegam przed taką ewentualnością, a nie stwierdzam, że w tym
wypadku tak będzie (oby nie). Mam nadzieję, że to chwilowe załamanie psychiczne,
a może chęć zwrócenia na siebie uwagi wynikajacy z jakiejś chwilowej (mam
nadzieję ) słabości.
Dobrze wiem ,jakie spustoszenie w psychice bliskich może spowodować taki
szantaż, dlatego zwyczajnie przed nim ostrzegam. Niedoszły samobójca cierpi
mniej, bo Zna swoje prawdziwe plany, wie do czego może się posunąć. Bliscy nigdy
tego nie wiedzą, zawsze myślą, ze stanie się najgorsze, dlatego tak naprawdę to
oni cierpią i czasem latami tkwią w takim chorym układzie.
Poza tym myśli samobójcze są zbyt poważną sprawą, żeby je zaszufladkować,
dlatego tego nie zrobiłam.

Po prostu wiem jak to wszystko boli i chcę tego komuś oszczędzić.

[fale_morskie]

Jest też tak, że ludzie oskarżają o coś samobójcę, bo chcą się
pozbyć kłopotu, np. ci, którzy obiecują przyjaźń, kiedy jest dobrze
a potem mają pretensje, jak ktoś potrzebuje pomocy. Jeżeli, w takim
przypadku, samobójca zostawi list, w którym pisze, że
m.in. "przyjaciel" był winny - to ma rację i chwała mu za to, że
napiętnował oszusta.

[fale_morskie]

Dla mnie osobiście (i dla większości), gdybym chciała się zabić, to
mówiłabym to w celach informacyjnych (żadnego szantażu). Gdyby ktoś
był winny, to konkretnie bym tę osobę wskazywała i mówiła za co jest
winna.

[m-i-l-v-a]

A ja gdybym chciała to zrobić, po prostu bym to zrobiła nie informując o tym
nikogo- sami by się pewnie dowiedzieli. Po co katować jeszcze kogoś, tym, ze
sami chcemy się unicestwić. I tak cierpieliby Ci , którzy kochają (dlatego
nigdy świadomie nie wyrządziłabym im takiej krzywdy). Kogo miałabym dodatkowo
ukarać swoim odejściem, listami, pretensjami? Przecież o tym można rozmawiać za
życia, a nie krzyczeć z zaświatów. Takie kategoryczne rozwiązanie sprawy, z
listem pożegnalnym -"Słodka zemsta z zaświatów"- to by Ci naprawdę dało
satysfakcję? Rozmowa daje każdej stronie możliwość naprawienia ewentualnych
błędów, a takie ostateczne rozwiązanie, niestety nie. Nigdy nikogo aż tak nie
nienawidziłam, żeby go w ten sposób chcieć ukarać. Trudno mi zrozumieć ludzi,
którzy myślą inaczej (na ten temat oczywiście)

[fale_morskie]

m-i-l-v-a napisała:

> A ja gdybym chciała to zrobić, po prostu bym to zrobiła nie
informując o tym
> nikogo- sami by się pewnie dowiedzieli. Po co katować jeszcze
kogoś, tym, ze
> sami chcemy się unicestwić. I tak cierpieliby Ci , którzy kochają
(dlatego
> nigdy świadomie nie wyrządziłabym im takiej krzywdy). Kogo
miałabym dodatkowo
> ukarać swoim odejściem, listami, pretensjami? Przecież o tym można
rozmawiać za
> życia, a nie krzyczeć z zaświatów. Takie kategoryczne rozwiązanie
sprawy, z
> listem pożegnalnym -"Słodka zemsta z zaświatów"- to by Ci naprawdę
dało
> satysfakcję? Rozmowa daje każdej stronie możliwość naprawienia
ewentualnych
> błędów, a takie ostateczne rozwiązanie, niestety nie. Nigdy nikogo
aż tak nie
> nienawidziłam, żeby go w ten sposób chcieć ukarać. Trudno mi
zrozumieć ludzi,
> którzy myślą inaczej (na ten temat oczywiście)

Nie z każdym da się porozmawiać, bo są tacy, co skrzywdzą i
uciekają. Czasem, rozmowa też nic nie da, chociaż się próbowało.
Mówienie o tym, to tylko informacja, że jest nam źle. Ja uważam, że
jeśli chcemy się naprawdę zemścić na kimś, to nie musimy się zabijać
(są lepsze sposoby) a sam fakt, że żyjemy jest bolesny dla oprawcy :)
Ale, niektórzy już nie wytrzymują i mają prawo o tym mówić.

[m-i-l-v-a]

".... bo są tacy, co skrzywdzą i uciekają".
....Taka sytuację uznałbym za szczyt marzeń. Oprawca schodzi z oczu, nie znęca
się , a ja mogę cieszyć się poczuciem bezpieczeństwa (fizycznego), spokojem,
mogę żyć swoim życiem.
... gorzej, gdy krzywdzą i nie uciekają.

"Jeżeli chcemy się naprawdę zemścić, nie musimy sie zabijać...."

Zemsty nie rozumiem i nigdy nie zrozumiem. wydaje mi się, ze zaprzestanie
krzywdzenia byłoby dla mnie wystarczającym powodem, żeby wybaczyć. Wybaczyć -
nie zapomnieć!. Zemsta nie dałaby mi żadnej satysfakcji.

"Ale niektórzy już nie wytrzymują i mają prawo o tym mówić"

To jak najbardziej rozumiem. Uważam, ze takie mówienie jest tak naprawdę
krzykiem rozpaczy, wołaniem o pomoc.... i tę pomoc można komuś takiemu dać.
Gorzej, jezeli ktoś nie sygnalizuje, że już nie może wytrzymać, a nawet
bagatelizuje problem, bo to może być dla uśpienia czujności innych. W takim
wypadku można nie zdążyć z pomocą.

[psychoguru]

fale_morskie napisała:

> Dla mnie osobiście (i dla większości), gdybym
chciała się zabić, to
> mówiłabym to w celach informacyjnych (żadnego
szantażu).

Ogromna wiekszosc kandydatow na samobojcow
wysyla sygnaly do otoczenia. Sa to ogolnie
sygnaly swiadczace o obnizonej checi do zycia:
od "zycie jest bez sensu" do "ja sie chyba
zabije". Jesli takie sygnaly sie powtarzaja
tojedyna wlasciwa odpowiedzia jest "czy masz juz
umowiona wizyte u psychiatry?"

>Gdyby ktoś
> był winny, to konkretnie bym tę osobę
wskazywała i mówiła za co jest
> winna.

To jest chorobliwie chore rozumowanie. Nikt z
zewnatrz nie jest winny za to ktos popelnil
samobojstwo. Dlatego ze pomiedzy jakas wina a
smobojstwem jest jeszcze proces zaklocenia
dzialalnosci mozgu i czas na pomoc lekarska.

Jest to mniej wiecej taka sama sprawa jak np. w
przypadku alkoholizmu. Alkoholik moze sobie
winic kogo chce za to ze jest alkoholikiem. Nie
zmienia tofakt ze alkoholizm jest wynikiem
dzialania jego mozgu i bylo ogromnie duzo
mozliwosci poddania sie leczeniu. Wiec w koncu
alkoholik jest tylko i wylacznie sam sobie
winien.

[psychoguru]

fale_morskie napisała:

> Przesadzacie trochę. To normalne, że bliscy
się przejmują i to
> okazują. Jakby nie okazywali, to cierpiący ma
prawo pomyśleć, że
> mają go głęboko...
> Jeżeli, ktoś cierpi, np. z powodu straty
bliskiej osoby, to jest to
> powód do popełnienia samobójstwa - w ramach
zabicia bólu.

To sie nie zdarza u zdrowych ludzi. Najpierw
ludzie maja problemy psychiczne a pozniej robia
rozne rzeczy. W miedzyczasie moga znalezc sie u
psychiatry.

> Jeśli, ktoś faktycznie byłby winny cierpieniu,
to samobójca ma prawo
> oskarżyć go w liście. Jeżeli, ktoś obiecał
pomóc a zostawił w
> potrzebie - też jest winny.

To co tu wypisalas jest niezwykle szkodliwe,
wrecz karygodne jesli ktos by z tego skorzystal.

Ktos obiecal pomoc komus zeby nie popelnil
samobojstwa??? To jest piramidalna bzdura, tak
jak by ktos obiecal komus ze go wyleczy z raka.
Osoba o tendencjach samobojczych musi znalezc
sie u psychiatry a otoczenie moze pomagac tak
jak sie pomaga po operacji, przez wspomaganie,
ale nigdy nie moze zastapic lekarza.

Jeszcze bardziej bzdurne jest stwierdzenie ze
samobojca ma prawo oskarzac kogos kto spowodowal
jego cierpienie ze jest winny. Od cierpienia do
samobojstwa jest daleka droga ktora wiedzie
przez zaburzenia psychiczne. To samobojca jest
sam sobie winien ze nie znalazl sie u psychiatry.
Otoczenie moze byc winne tylko w tym zakresie
jesli nie wywieralo presji na podjecie leczenia
ale dosc czesto sie zdarza ze delikwent nie chce
sie leczyc, wtedy otoczenie nie ponosi
absolutnie zadnej winy a listy sa tylko wyrazem
choroby delikwenta.

> Z tego co pamiętam, ten facet nie szantażował,
tylko zaproponował.
>

Nie dostrzegasz sytuacji w calosci. Niedlugo po
nieudanej probie samobojczej facet proponuje
wspolne rzucanie palenia. Te dwie sprawy
wygladaja na zupelnie niezwiazane ale to moga
byc pozory. Bardzo czesto jest tak ze po
pierwszej probie pozornie wszystko wrocilo do
normy, delikwent robi wrazenie lepsze niz
przedtem i usiluje zatrzec ta sprawe. Tymczasem
proces depresyjny toczy sie nadal i za jakis
czas nastepuje nowy atak, jeszcze wiekszy dolek
i byc moze udana proba. Dlatego rozsadne
otoczenie nie zostawi tej sprawy tylko bedzie
nalegalo by ten czlowiek poddal sie leczeniu.
Tym bardziej ze w tym przypadku ma on rozne
potezne problemy.

Dlatego nie zaszkodzi lekki "szantaz" w
rodzaju "rzucamy razem palenie a ty idziesz do
psychiatry".

[fale_morskie]

Skąd bierzesz takie rzeczy? Nie jest takie trudne zrozumienie, że
człowiek chce się zabić, bo cierpi - trzeba odrobiny empatii. A
bliscy są po to, aby pomagać, czyli być z kimś, pocieszać, itp. -
większość olewa problem i czeka, aż temu przejdzie i pójdą na
imprezę.
Jeśli, ktoś jest winny, nie należy go kryć i można żądać
zadośćuczynienia. Kiedy, morderca zabija niewinną ofiarę, też za to
odpowiada.
Nie wszystkim pomoże psycholog (psychiatra od ćpunów, tym bardziej) -
ból jest w duszy a od wspierania są bliscy. Osoba, która zna
prawdziwą psychikę człowieka, może jedynie coś tam doradzić.

[vinca]

Dzieki za dyskusje - przyznaje, ze daje od myslenia.

Nie sadze by mnie szantazowal - to cudowny czlowiek, wiem ze mnei kocha i
naprawde nie sadze by posunal sie do czegos takiego. Ja po prostu spytalam co
moge dla niego zrobic, i on zaproponowal akurat to bo sam ma z paleniem problem
(nalogowy palacz od wielu lat, rzucil pare lat temu i doslownie kilka tygodni
temu znowu do tego wrocil).

Jesli chodzi o sygnaly ostrzegawcze to trudno bylo mi je wychwycic bo od dobrych
paru miesiecy oboje nie jestesmy w najlepszej kondycji psychicznej i w zasadzie
caly czas rozmawialismy o smierci, samobojstwie ale zaznaczam ze w zdecydowanej
wiekszosci byly to zarty polegajace na popychaniu sie na jezdni, albo w gorach
nad skrajem przepasci; naprawde uwazalismy to za swietny powod do wyglupow -
moze ostatnio on rzeczywiscie troche czesciej poruszal temat tego "jakby to
latwo mozna bylo zrobic np. po prostu sie potykajac na trudnym szlaku w gorach"
itp ale dopiero teraz to widze...

Ostatnio mialam wrazenie wrecz ze jest z nim jakby lepiej - na pozor nikt by nie
wpadl na to, ze on cos takiego planuje. Teraz jest to samo - kiedy sie z nim
widze zachowuje sie zupelnie pozytywnie, robi wrazenie jakby byl w dobrym
nastroju wrecz; ale potem wieczorem dostaje smsy ze musi odbic sie od dna, ze to
jego wina, ze nie radzi sobie z zyciem. Tylko, ze kiedy probuje pociagnac temat
on sie wycofuje.
Na psychologa caly czas go namawiam, ale bezskutecznie.
Ktos wyzej napisal, ze potencjalny samobojca jest w lepszej sytuacji bo zna
swoje plany i on o nich decyduje - calkowicie sie z tym zgadzam; mnie wykancza
niepewnosc i bezsilnosc - ja po prostu nie wiem co mu strzeli do glowy...

[kawka41]

Moze być w depresji. W tej chorobie jest własnie tak ze nie musi być
cały czas tragicznie ale sa huśtawki nastroju.Udaje sie uzyskać
dobry nastrój i wtedy jest sie takim jak zazwyczj sie było, wtedy
sie mobilizuje i wydaje sie ze nigdy juz nie wróci do tych mysli i
nastroji, które jeszcze przed chwila miał. A to gózik prawda , te
myśli negatywne same przychodzą do głowy i to często nagle i
niespodziewanie, niczym nie wywołane... Jesli taki stan trwa długo
to potrzebny jest psychiatra - zresztą lekarz jak kazdy inny-
przepisze leki ponieważ trzeba naprawić pewien obszar w mózgu
(farmakologicznie) odpowiedzialny za nastrój , chęć do zycia i
energię życiową. Tak mu to tłumacz i przekonuj delikatnie , z
troską . Ewentualnie podrzuć do przeczytania jakies broszurki lub
Ksiazki na temat depresji.Niech przeczyta ale bez odpytywania z
lektury , moze porowna swoje objawy i sie zdecyduje.Zrozumienie
problemu a pózniej wizyta u lekarza sprawia ogromna ulge i
jednoczesnie uswiadamia sie sobie ze dorazne poprawianie sobie
nastroju poprzez tylko mile zdarzenia nie wystarcza.