w dzieciństwie

[annastazy]

Najbardziej bałam się duchów, zastrzyków, i przed każdą podróżą, latami,
pytałam rodziców, czy nie będzie wypadku - odpowiedź przecząca od razu
całkowiciemnie uspokajała :)))
Strach przed duchami wyjaśnił mi się jakiś rok temu, podobno opiekunka,
starsza pani, z którą czasem mnie zostawiano, miała taką niesamowitą
wyobraźnię, że jak tworzyła swoje historie, to dorośli mieli dreszcze :)))
A ja miałam 3 latka :)))

A czego najbardziej baliście się w dzieciństwie, choćby było to absurdalne?
Łatwiej zrozumieć dzieci, jak się sobie przypomni co nieco, he he :)

[Gość: Dora]

Ja sie balam wilkow, ktore sie pojawialy za mna zawsze wtedy gdy gasilam
swiatlo. brrrrrrrrrrrrrrrrrrrr...

[aiszka4]

Ja się zawsze bałam, czy po powrocie z przedszkola, a później ze szkoły,
macocha będzie miała znowu zły humor. Albo, jak ojciec sobie wypił, czy znowu
będą się bić.
Nikt nie musiał mnie straszyć duchami. Wystarczyło, że mi mówili, jaka okropna
jest moja matka, co złego zrobiła i że ja też pewnie kiedyś taka będę.
Bałam się, kiedy nagle w środku nocy byłam budzona i kazano mi się pakować i
wyjeżdżać do mamy, bo tu nie jestem potrzebna.
Bałam się spojrzeć w oczy sąsiadom, którzy przecież wszystko słyszeli.
Bałam się żyć, bo moje życie było uważane za nic nie warte.
Bałam się prosić o cokolwiek, bo moje potrzeby nie były ważne.
Bałam się wyrażać swoje zdanie, bo przecież byłam głupim dzieckiem, które nic
nie wie, nic nie rozumie, na niczym się nie zna.

Wybacz, pewnie nie oto Ci chodziło, ale dziś sobie nie radzę z niczym:((((

[alfika]

O to też. O wszystko, każdy strach, jaki ktoś chce z siebie wrzucić lub o nim
wspomnieć.
Nie każdy - choć większość - jest absurdalny. Niestety.
Pozdrawiam ciepło! I cieszę się, że przynajmniej te lęki już za Tobą.

[alfika]

alfika napisała:

> Nie każdy - choć większość - jest absurdalny. Niestety.

Oczywiście chodziło o to, że niestety nie każdy dziecięcy strach jest
absurdalny.

No, to ja jeszcze dorzucę.
Bałam się, że znowu zleję sie w łóżko i znowu babcie czy ciocie będą na mnie
patrzeć jak na coś wstrętnego. Czasem robiłam wszystko, żeby nie usnąć.
Najczęściej wtedy znowu się zlałam :)
Bałam się, że mój biologiczny ojciec znowu zapomni się ze mną spotkać.
Po latach, kiedy sobie o mnie przypomniał, bałam się, że znowu o mnie zapomni
(po latach byłam mu niemal wdzięczna, że znowu o mnie zapomniał.)
Bałam się opuszczenia. Nie samego momentu - wtedy to już ulga - bałam się
czekania na ten moment.
Bałam się, że większość ludzi mnie nienawidzi.

[kolop]

Ja na szczescie takich lekow nie mialem. Zawsze z rana balem sie ze moj sen,
jeden jedyny, ktory nawiedzal mnie za mlodu, sie urzeczywistni. To jedyny sen
ktory pamietam. Coprawda jak przez mgle, ale jednak.
Jakis tunel a ja w nim lece i wpadam w otchlan. Brrrrr. Naszczescie teraz juz
nie pamietam swoich snow.

[fnoll]

bałem się złych stworów z głębin po przeczytaniu książki lovecraft'a "zew
cthulhu" w trzeciej klasie na zimowisku, bo starszy kolega z pokoju mi polecił
do poduchy (akurat była burza, mało co mi serducho nie wyskoczyło gdy grzmiało)

bałem się gremlinów (uciekłem z kina w połowie filmu) w okolicach 3-4 klasy,
mimo to naciągnąłem rodziców na trzydziestocentymetrowego zielonego gremlina z
gumy, którego zawsze przed snem wiązałem i chowałem na dnie szuflady z
zabawkami, żeby nie wyszedł

ponoć mając rok bałem się pewnego uszatego pajacyka, który później był jednym z
moich ulubionych - niestety zaginął przy przeprowadzce :(

naturalnie przez pewien czas bałem się ciemności

bałem się też w początkach podstawówki kosmitów, bo jeszcze przed pierwszą
komunią moją kultową książką (biła na głowę katechizm) byli "goście z kosmosu"
nycza, dlatego przystępując do komunii byłem przekonany, że religia jest śladem
pobytu kosmitów na ziemi, że jezus i inni z aureolą na głowie byli kosmitami z
kloszami na głowach, heh - w tej książce napwało mnie lękiem szczególnie jedno
zdjęcie, jakiejś indiańskiej figurki do złudzenia przypominającej stworka w
skafandrze astronauty

więcej lęków nie pamiętam

[arek_cz]

Ze pod lozkiem cos jest i jak wstane w nocy to mnie
zlapie i...

Tak do ok 4 roku zycia :)

[Gość: aly]

;)
czarnej wołgi!
włoczegi co porywa dzieci,
upiorow , trupow i wilkolakow
kiedys po zobaczeniu w tv fragmentu filmu kryminalnego - scena uduszenia
kobiety ponczocha w pokoju hotelowym..i jej blada twarz z wytrzeszczonymi
martwymi oczami...-przez kilka miesiecy wieczorem nawet do lazienki musialam
chodzic z siostra tak sie balam....
no i dotyku pajeczyn i pajakow tych z dlugimi odnuzami..brrrrr

[Gość: aly]

i Topielca wodnika! ;)

[m.malone]

Też się bałam zastrzyków i walczyłam z lekarzami i pielęgniarkami, kiedy
chciano mi cos wstrzyknąć (no cóż, to był lęk przed bólem).
Raz - pod wpływem perswazji mojej Mamy - dałam sie doprowadzić do laryngologa,
który miał mi wydrzeć migdałki. Bałam sie strasznie i kiedy już zostaliśmy w
gabinecie we troje (lekarz, pielęgniarka i ja) i pielęgniarka zaczęła mi
unieruchamiać kończyny skórzanymi pasami, poczułam, że wpadam w coś, co można
nazwać osłupieniem. Uratowało mnie (i moje migdałki) to, żw w momencie, kiedy
miałam już skrępowane obie nogi i jedną rękę, lekarz odwołał pielęgniarkę, żeby
mu w czymś pomogła. Wtedy "stupor" na chwile ustąpił, lewą ręką uwolniłam
prawą, potem szybko obie nogi i wybiegłam, omal nie przewracając Matki w
poczekalni. Drogę do domu (ok. 2,5 - 3 km) pokonałam w tempie rekordu dla
swojej grupy wieku (7 - 8-latków). No a tam dostałam po d... matczyną reką
(oczywiście gdy już dobiegła daleko za mną i odzipnęła). Ale migdałki
uratowałam. Po paru latach uczeni stwierdzili, że usuwanie migdałków jest be,
no i chodzę z nimi do dzisiaj.
Ale to był zwykły lęk przed bólem... Natomiast podczas jednej z chorób
gorączkowych wieku dziecięcego (miałam ok.40 st gorączki) w kącie pokoju
widziałam jakieś niesympatyczne dwie sylwetki (jak duchy), które "zmawiały się"
przeciwko mnie. Kiedy na mój wrzask wbiegła Mama - pokazywałem jej i opisywałem
co się dzieje w kącie. Pomogła dopiero Jej obecność i zapalenie górnych
świateł. Był to rodzaj dysonansu poznawczego, o którym wtedy nic nie wiedziałam
(wtedy nie było go zresztą) wywołany gorączką.
Ciemność oczywiście - jak to u małych dzieci

MM:)
PS.Ciekawe co Alfika ma w tej materii do powiedzenia (wspomnienia)

[m.malone]

Już odpowiedziała!!! Spóźniłam się grrr...

[Gość: jar]

-zaby... ze mnie udusi, kiedy widlami rozwalilem jakas i mnie kochany wujek
postraszyl..ze dwie noce nie spalem hahaha
-byla kiedys taka czytanka, co to chlopiek bawil sie lusterkiem i na sciane
rzucal 'zajaczki'..i nagle prawdziwy zajaczek mu powstal.. no i ja sie balem,
ze jak przestane swiecic tym lusterkiem to zajaczek sie nie pojawi, a to
jeszcze tylko chwila chwila i juz bedzie:)))

[alfika]

O, jeszcze się bałam czarnego smutnego obrazu Matki Bożej, cyrk niemiłosierny
urządzałam, jak gościł w domu mojej babci, a najlepiej mi wychodziło, jak
okoliczne staruszki przychodziły się pomodlić i nie słuchając babci namawiały
mnie, żebym weszła, że to Matka Boża. Histerii dostawałam już stojąc w drzwiach
i jeszcze nie patrząc, he he :)))
Obraz był przeraźliwie groźny i straszny, a ja miałam 3-4 lata.

"Reputację" miałam nadzieję, że uratowałam jak obraz wędrował do następnego
domu. Brałam udział w procesji niemal ze szczęściem na twarzy, nie patrząc na
obraz za żadne skarby ;)))

[szewczyk_dratewka]

Była kiedyś taka bajka "Jak Wojtek został strażakiem". Pani w przedszkolu ją
nam czytała, a jakoś potem tego dnia palił sie dom bardzo blisko mojego. Dzieci
się śmiały, ze to mój i że taki ze mnie strażak żaden. Potem wiele nocy śnił mi
się Wojtek. Mimo, że dom był bardzo murowany itd. to zawsze rankiem zostawały
tylko zgliszcza...

[sakurako]

Witam:)
Ja tez sie dopisze - mimo ,ze przelotem..:)

Balam sie przerazliwie Śmierci koscistej, co w jednej bajce stala za lozkiem..
To byl teatrzyk lalkowy i juz nie pamietam, czy zle bylo jak ta Smierc stala w
glowach czy w nogach lozka - fakt,ze przez wiele lat balam sie w nocy rece
wyciagnac nad glowe, zeby przypadkiem jej nie dotknac, i spalam zawsze kawalek
od krawedzi lozka.
Do tej pory przed snem zbieram wszystkie wlosy z boku glowy, zeby nic
przypadkiem nie wystawalo za krawedz:) Tyle lat ,a gdzies to tkwi nadal we mnie.

I od czasu relalistycznych rysunkow w "Baśniach"Andersena - balam sie syrenich
ogonow. Okropnie. Snily mi sie po nocach, w kapieli je widzialam, balam sie ,ze
mnie taki wyrosnie jak tylko na chwile przestane byc czujna:) Do dzis bez
dreszczu moge patrzec tylko na Disneyowska Arielke:)))) Wszelkie inne syreny,
takze te z greckich amfor - wywoluja u mnie niepokoj:) Nawet Syrenka na
warszawskiej Starowce:)

To z czasow gdy bylam bardzo mala - 4-5 lat.
Z pozniejszych lat(okolo10-12)pamietam nocny film o czlowieku,ktory szukal w
jakims miescie placu z obrazu. Plac mial byc wielki a na srodku stac mial
ogromny posag Aniola. Nastroj filmu byl mroczny, niepokojacy,tajemniczy.. I gdy
juz ten czlowiek stracil nadzieje,ze znajdzie ow plac - przez przypadek natknal
sie na obudowana wielka budowla z kopula - figure Aniola. Jakies 20 metrow
wysokosci - w kazdym razie przeogromna. Z ogromnymi, rozpostartymi skrzydlami..
Czlowiek ten dotarl tam noca, bylo cicho i ciemno, tylko nikle promienie
ksiezyca przeswiecaly przez swietliki w kopule.. I gdy przechodzil obok
posagu.. Aniol sie na niego spojrzal.
Od tamtej pory balam sie duzych skrzydlatych figur, aniolow, sfinksow..
Nadal jesli nie musze przechodzic obok takiego posagu - to raczej go omijam. I
w ogole - staram sie nie trafiac w ich poblize:)

To tyle. Dziwne ale prawdziwe:)
Eeehhh.. Ja to mam ciekawie:)
Zreszta zastanawiajace jest jak rozne rzeczy wywoluja w ludziach lek ,ktory
ciagnie sie za nimi przez lata. Rozne zdawaloby sie drobiazgi:scena w filmie,
obrazek, opowiesc..
Jak bardzo trzeba byc uwaznym, zeby nie zaszczepic w dziecku irracjonalnego
lęku. Ale czy mozna kontrolowac wszystko i zawsze? Co z przypadkami?

Pozdrawiam.

Sakura

[cossa]

pojawiala sie w wannie
gdy woda splywala
i powstwal wirek

to byla baba jaga
i balam sie ze mnie wciagnie

do dzis unikam tego potwora:)
pozdrawiam
cissa

[zly_kwiat]

annastazy napisała:

> A czego najbardziej baliście się w dzieciństwie, choćby było to absurdalne?
> Łatwiej zrozumieć dzieci, jak się sobie przypomni co nieco, he he :)


najbardziej sie balem ze pani przedszkolanka zacznie ubierac spodnie i nie bede
mogl sie napawac widokiem jej przeswitujacej przez majtki kuciapy

[kolop]

NO mnie niestety straszyl tylko jeden sen. Jeden,jedyny,ktory pamietam.
Jakis tunel, w ktorym lece bezwaladnie w chmurach. Macham rekoma i nogami ale
nie moge nic zrobic. Tragiedia mowie Wam tragiedia. :)) :P

PS. Teraz nic mnie nie straszy bo nie pamietam snow. :( a szkoda...

Tak tylko...

[Gość: Malwina]

- Belfegora upior Luwru
- snu ktory sie powtarzal systematycznie i nie mial wlasciwie tresci tylko
sensacje b negatywne
- ze wypadna mi zeby
- lekarzy
- koledy
- wypadku (po wypadku)
- bajki andersena o zbitym lustrze i jego odlamkach w oku
- ilustracji bajek Grimm'a
- rysunku z wilkami z jakies ksiazki ktorej nie pamietam
- ze sie rypne o beton jak tylko zaloza mi spodniczke i rajstopy (i tak bylo
ZAWSZE)
- ze mi urosnie drzewo w brzuchu jak polkne pestke

[Gość: chłost]

a ja, że zabraknie wody albo powietrza na ziemi;0

[lagatta]

Zawsze straszni bałam się, że moim rodzice kiedyś się rozwiodą .Nie mam bladego
pojęcia skąd ta obsesja do mnie przylazła:)Czy ubzdurałam sobie coś w mojej
malutkiej główce czy może byłam świadkiem sytuacji,która pozwoliła mi tak
mysleć.
Ale jeszcze jedno mnie naszło tak przy okazji.Jak inny jest świat widziany
oczami dziecka .Powinniśmy o tym pamiętać nawet wtedy kiedy już tacy dorośli
się czujemy .