co robić?

[tomalka11]

bardzo proszę was o pomoc...
niewątpliwie jestem osobą konfliktową - mam konflikty w domu i w
pracy...
pracę na razie odłóżmy
mieszkam z mamą i bratem w b dużym domu - każdy ma swój pokój ojciec
nie żyje, przez osiem lat mieszkałam w Warszawie niespecjalnie tam
sobie radziłasm towarzysko ani w sensie pracy wiec dwa lata temu po
śmierci taty wróciłam tu - za namową mamy
jestem cięzkim domonikiem - mało sprzątam, nie pomagam, nie chce
chodzic do kosciola jak wszyscy, wieczorami włączam głośno muzykę i
tańcze sama w swoim pokoju
chcialabym zeby bylo inaczej ale moje kiepskie umiejetnosci
spoleczne powoduja ze nie chce i nie potrafie przebywac z ludzmi a
jak chce pomagac w domu to musze to robic pod dyktando matki i tak
jak ona chce nie moge zejsc na dol zebnny mie miala do mnie jakichs
uwag ciagle mnie krytykuje dzis znowu nie poszlam do kosciola wiec
uslyszalam ze mam wypie..c tam skad przyszlam bo ona ma mnie
dosyc ze jestem swinią gnojowa i psuje jej kazdą niedziele bo nie
chce isc
wlasciwie cale zycie mi dokuczala i dlatego szukalam szczescia poza
domem
jestem jakas apatyczna i nic mi sie nie chce nawet nie jestem
specjalnie wrazliwa na to co ona mowi nie potrafie jej wspolczuc ani
z nia rozmawiac bo kazda rozmowa konczy sie jakimis glupimi
zarzutami ze nie schowalam samochodzu i garazu nie podnosze z
podlogi czegos co lezy na niej w moim pokoju itp
potrafie gpodzianmi wpartywac sie w telewizor i nic nie robić
dzis taki ladny dzien moglybysmy gdzies pojechac a tu gowno - bo nie
poszlam do kosciola i zepsulam jej niedziele

bralam udzial w dwu psychoterpiach w wawie - mimo to do konca nie
przepracowalam tego problemu a moja matka mowi ze nie przstanie
zwracac mi uwagi do poki nie stane sie znowu NORMALNA

w pracy ze wszystkimi sie kloce - nie znosze rozkazow, nie potrafie
przyjac krytyki, stale mi sie wydaje ze wszyscy sa przeciwko mnie ze
jest jakis spisek.... że jestem na oewnio najlepsza ale niedpoceniana
czesto korzystam z pomocy wrozek

wiem ze cos jest nie tak ze mna ale nie potrafie w wieku 31 lat zyc
pod czyjes dyktando nie umiem

matka jeździ po rodzienie i opowiada o mnie jakies pierdoly,
wszystkie jej kolezanki wiedzą ze tancze sama w swoim pokoju i
dziwnie na mnie patrza

co mam dalej robić?
wyprowadzić się? powiesić?

pewnie wkrótce wywalą mnie też z pracy bpo na to sie zanosi....


proszę pwoeidzcie mi - na co ja jestem chora?

[horpyna4]

Wyprowadzić się i żyć po swojemu. Chyba już najwyższy czas?

[solaris_38]

skądś tzreba czerpac pieniądze i poczucie bezpieczeństwa
i sa dwie opcje
albo tzreba być samodzielnym i samemu założyć interes własny

albo trzeba pracować u kogoś pod jego dyktando

rozwiązania sa wiec także dwa

tzreba pracowac nad podniesieniem kompetencji zawodowych aby ten własny interes
założyć
albo pracować nad pokorą i dyscypliną aby umieć wykonywać czyjeś polecenia

oba wyjścia są trudniejsze niż powieszenie sie ale jako jedyne coś zmienią
powieszeni cierpią jeszcze bardziej

[zlotyswit]

co robić ? dorosnąć :)
życie to sztuka kompromisów i wyrzeczeń. sprawiaż wrażenie jakbyś przechodziła
okres buntu. dlaczego nie zrobisz rodzinie przyjemności i nie pójdziesz z nimi
do kościoła ? przecież to nie boli. potraktuj to jak wyjście do teatru albo
jakieś inne wydarzenie (oni pewnie też to tak traktują) taki prosty gest a tyle
nim psujesz. a co do frustracji rodziców to możliwe że ich zawiodłaś i czują się
winni, mają świadomość że gdzieś musieli popełnić błąd w twoim wychowaniu i
teraz próbują wszystko na gwałt naprawiać a w chwilach frustracji wybuchają -
takie mam wrażenie przynajmniej :)
jeśli nie stać cię na poważne gesty spróbuj sobie z nich zażartować i robić
wszystko całkiem inaczej niż zwykle udawaj przesadnie grzeczną i miła chodż do
kościoła sprzątaj przynoś pantofle zró z tego groteske i miej ubaw, trochę to
głupie i zwariowane ale też fajne i zabawne :) może tylko z mojego pkt widzenia
(dzisiaj wyjątkowo niepoważnego :)) tylko nie ró tego żeby ich irytować raczej
pokaż że masz dystans do nich i do tego co reprezentują i chcą ci narzucić przez
szyderstwo :P