a dzisiaj...

[Gość: czarek]

sniegu ciagle nie ma. Nad morzem podczas dwugodzinnego spaceru spotkalem dwoch
starszych panow, wedkujacych. Wiatr niemilosierny z ladu, wiec mozna bylo sie
opatulic i zaglebic w kolyszacej otchlani. Fale czasem tak nagle uderzaly o
brzeg ze nie nie czulo sie zadnej monotonii. Spokoj z niepokojem przeplataly
sie bezustannie. Podnioslem pierwsza muszle, wyzlobiona i podziurawiona jak
sito. Spodobala mi sie od pierwszego wejrzenia. Schowalem. Wszystkie nastepne
wyrzuaclem z powrotem. Ta pierwsza byla najbardziej przekonywujaca.
Wracalem przed zmrokiem. Niebo bylo niemowleco rozowe.

[Gość: Ally]

Niedziela 23 grudnia 2001

Nadal leżę. To już 94 dzień. Obok mnie dwaj starsi panowie. Wędkują. Jeden z
nich mnie nadepnął. Nawet nie zauważył kiedy. Nawet nie spojrzał. Kolejna rysa
nie robi różnicy. Przywykłam. Czy ja mam w sobie magnes, który przyciąga
podeszwy tubylców? A może leżę w złym miejscu? Może ten kto mnie tu ostatnio
wyrzucił nie zastanawiał się jak ważny jest moment wyrzucenia ze swej kieszeni,
jak bardzo to decyduje o moim dalszym losie? Plaża dziś pusta. Wiatr nie
pozwala usnąć. Delektuję się wiec jego śpiewem. Łącze jego gwałtowne porywy z
niebieskim szumem dosięgających mnie fal i tworzę niezapomnianą melodię. Powoli
wprowadzam się w stan błogiego bezczucia.
Ktoś nadchodzi. Czego może szukać o tej porze? Zatrzymał się przy mnie i
patrzy. Ale nie..... on nie patrzy jak inni. W tym spojrzeniu kryje się jakaś
niewytłumaczalna wrażliwość i ciepło, ciekawość ale nie nachalność. Podnosi
mnie i dokładnie analizuje każdą moją ranę. Przez jakiś czas obraca w ciepłych
dłoniach, mruczy pod nosem: „wyżłobiona i podziurawiona jak sito”, a potem robi
coś nieoczekiwanego; uśmiecha się i chowa mnie do kieszeni.........
A niebo jest dziś niemowlęco różowe.

[Gość: Renka]

A u mnie dzwieki Silent Night w wykonaniu Enya niesamowicie cieply nastroj
stwarzaja.Lampki w oknach i na choince kolorowo migaja i wyobrazcie sobie..
pierwszy snieg, wlasnie teraz, na dzien przed Wigilia pokryl zieloniutkie
jeszcze trawniki i drogi.
Swiece pala sie , cala rodzina szykuje prezenty i ustawia je pod choinka.Taki
blogi , sliczny klimat..niepowtarzalny, jedyny w swoim rodzaju.Szczesliwych
Swiat, kochani, merry Christmas!

Jak Czarek ocalil Ziemie

[Gość: maly.k]

Raport zwiadu oddzialu specjalnego K-PAC QR-12-CA.

Zgodnie z otrzymanym rozkazem wyhamowalem z pozaswietlnej na peryferiach ukladu
planetarnego QAXCC-12/9, galaktyka Drogi Mlecznej. W mysl procedury rozpoznania
polecilem uruchomic systemy kamuflujace i skrycie wejsc na niska orbite
geostacjonarna trzeciej planety ukladu. Standardowa weryfikacja potwierdzila
wszystkie spostrzezenia poprzednich zwiadow. W zwiazku z tym rozpoczeto
rutynowy podglad lokalnej cywilizacj.

Spostrzezenie:
Dwa osobniki wiodacego gatunku (klasyfikacja: Primates) obserwowaly brzeg
akwenu (H20 z duza zawartoscia rozpuszczonego NaCl), posilkujac sie przy tym
narzedziami o prostej konstrucji (prawdopdobnie bron lub aparatura pomiarowa).
Od strony ladu powolii zblizyl sie jeszcze jeden osobnik, prawdopodobnie
zajmujacy sie inspekcja nabrzeza. Podnosil z powierzchni planety przedmioty
nieznanego pochodzenia i studiowal je wnikliwie. Po pewnym czasie wybral jeden
z przemiotow, ukryl go w faldach odziezy i oddalil sie.

Konkluzje: Lokalna cywilizacja wyczerpuje zasoby (zbieractwo). Zasoby scisle
reglamenotwane (wartownicy przy akwenie). Dalsza eksploracja bezcelowa.

[Gość: Toi]

Hmm, Doris Lessing czy 'Autostopem przez Galaktyke'? Czy Zwirek i Muchomorek,
chyba tam zawsze bylo o tym ocalaniu.... ;)))

Pozdrawiam wszystkich morskich zbieraczy i samotne biale zagle. I lodolamacze
oczywiscie!!! ;)))

[maly.ksiaze]

Toi, przeciez wiesz, ze _ktos_musi_ to wszystko ocalic. Ktokolwiek...

[Gość: Toi]

Wiem.

[Gość: czarek]

Swietny archetyp. Dzieki!
Every-Thing that lives is Holy

[czarek4]

a propos o-Calania (wzajemnego)dostalem wlasnie prezent
od sw.Mikolaja. calineczek

[Gość: mariposa]

a wlasciwie wczoraj jechalam z przyjaciolka na plaze. na skrzyzowaniu
dziewczynka o urodzie poludniowo-amerykanskiej indianki sprzedawala kwiaty.
zatrzymal sie samochod. w srodku dwoje mlodych ludzi. on wyjmuje pieniadze,
kupuje kwiaty. dziewczynka wydaje mu reszte, ale on zamiast tego kupuje drugi
bukiet. usmiechamy sie. zielone. ruszamy. kobieta w samochodzieusmiecha sie
szeroko i pokazuje mu, zeby otworzyl okno. mkniemy po autostradzie, a oni
podaja nam przez okno bukiet kwiatow. prosty bukiet - trzy roze i dwa gozdziki.
dziewczynka nie musi juz stac na skrzyzowaniu. my dostalysmy kwiaty.

czy to nie Christmas spirit???

[ta_mar_ta]

Dziekuje Wam Czarku i Ally, to jest piękne... i wszystkie dalej
komentarze...Pozdrawiam Ta_

czarku, ally ..... cudne ... spojrzcie (DZIEKI)

[czarodziejka]

pozwolilam sobie zebrac to w calosc
dziekuje, to jest cudne ;o)

********************************************************************



PLAŻA



ON:
Śniegu ciągle nie ma. Nad morzem podczas dwugodzinnego spaceru spotkałem dwóch
wędkujących starszych pa-nów. Wiatr wiał niemiłosiernie z lądu, ale można było
się opatulić i zagłębić w kołyszącej otchłani. Fale czasem tak nagle uderzały o
brzeg, że nie czuło się żadnej monotonii. Spokój z niepokojem przeplatały się
bezustannie.
Podniosłem pierwszą muszlę, wyżłobioną i podziurawioną jak sito. Spodobała mi
się od pierwszego wejrzenia. Schowałem ją do kieszeni. Wszystkie następne
wyrzucałem z powrotem. Ta pierwsza była najbardziej przekony-wująca.
Wracałem przed zmrokiem. Niebo było niemowlęco różowe.



ONA:
Nadal leżę. To już 94 dzień. Obok mnie dwaj starsi panowie. Wędkują. Jeden z
nich mnie nadepnął. Nawet nie za-uważył kiedy. Nawet nie spojrzał. Kolejna rysa
nie robi różnicy. Przywykłam. Czy mam w sobie magnes, który przyciąga podeszwy
tubylców? A może leżę w złym miejscu? Może ten kto mnie tu ostatnio wyrzucił,
nie zastana-wiał się jak ważny jest moment wyrzucenia ze swej kieszeni, jak
bardzo to decyduje o moim dalszym losie?
Plaża dziś pusta. Wiatr nie pozwala usnąć. Delektuję się wiec jego śpiewem.
Łączę jego gwałtowne porywy z niebieskim szumem dosięgających mnie fal i tworzę
niezapomnianą melodię. Powoli wprowadzam się w stan błogiego bezczucia.
Ktoś nadchodzi. Czego może szukać o tej porze? Zatrzymał się przy mnie i
patrzy. Ale nie patrzy jak ... inni. W tym spojrzeniu kryje się jakaś
niewytłumaczalna wrażliwość i ciepło, ciekawość, ale nie nachalność. Podnosi
mnie i dokładnie analizuje każdą moją ranę. Przez jakiś czas obraca w ciepłych
dłoniach, mruczy pod nosem: „wyżłobio-na i podziurawiona jak sito”, a potem
robi coś nieoczekiwanego: uśmiecha się i chowa mnie do kieszeni.........
A niebo dziś niemowlęco różowe.

[allycja]

Witaj czarodziejko!
....dziekuje Ci bardzo,ze „odkopalas” ten watek. Darze go wielkim sentymentem.
Wyrazilam w nim moja samotnosc i tesknote za ciepla kieszenia. To było takie
swiateczno-noworoczne zyczenie.....i wiesz co? Spelnilo się!!! Krotko po tym
ktos podniosl muszle i do dzis glaszcze jej rany cieplym slowem. Poznalam go
tu – na Forum i jestem szczesliwa. Mam nadzieje,ze to przeczyta i dowie się ile
mu zawdzieczam.
Chcialabym również podziekowac Autorowi watku,który podal mi wtedy pomocna
dlon. Dziekuje Czarku!! Splacam swój dlug wobec Ciebie rzetelnie – codziennie
staram się wywolac usmiech na czyjejs twarzy. Tylko w taki sposób mogę Ci się
odwdzieczyc..

„jest taki wiersz, który dedykuje wszystkim zawiedzionym, zrozpaczonym,
oszukanym:
Trzymajcie się i uwierzcie zyciu siedzacemu okrakiem na galezi kwitnacej
gruszy...”


Pozdrawiam wszystkich bardzo goraco – Ciebie czarodziejko szczególnie!!!
Ally

[czarodziejka]

trzymaj to swoje szczescie mocno
i chuchaj na nie
albo hartuj

usmiechy ;o)

czaro