Richard Bach "MEWA" - fragmenty

[reggina]

Był ranek (...)Tłum tysiąca mew podjął walkę, by za wszelką cenę zdobyć
odrobinę strawy. Zaczynał się jeszcze jeden pracowity dzień.
Zdala od tłumu, zdala od łodzi i plaży, samotnie ćwiczył Jonatan Livingston.
Sto stóp w powietrzu obniżył swoje płetwiaste stopy, uniósł dziób (...)
zwolnił, aż wiatr stał się szeptem w jego twarzy, a ocean znieruchomiał pod nim
zupełnie. Zmrużył więc oczy w zawziętym skupieniu, wstrzymał oddech, wymusił
jeden...jedyny...jeszcze...cal... Wtedy pióra jego nastroszyły się, stracił
szybkość i spadł.

[Gość: masaker]

O Jezu, ale nędza!

[reggina]

Mewy, jak wiecie, nigdy nie potykają się, nigdy nie tracą szybkości. Utracić
szybkość w powietrzu to dla nich największy wstyd i hańba.
Lecz Jonatan Livingston, niezawstydzony, rozpinając skrzydła w nowym, drżącym
łuku - zwalniając, zwalniając i ponownie tracąc szybkość - nie był zwyczajnym
ptakiem.

[reggina]

Większość mew nie dba o to, by nauczyć się więcej, niż podstawowych zasad lotu -
jak dostać się z brzegu do żerowiska i z powrotem. Dla większości mew to nie
latanie jest tym, co się liczy, ale jedzenie.
Jednak dla tej mewy nie jedzenie się liczyło, lecz lot. Bardziej niż cokolwiek
innego na świecie Jonatan Livingston pokochał latanie.

[Gość: masaker]

BOŻE! Jak to się stało, że w swojej nieskończonej miłości i mądrości pozwoliłeś stworzyć taką
straszną chałę? Daj jakiś znak, bo kiedy czytam te pierdoły, wiara we mnie słabnie! Kyrie eleison...

[reggina]

Przekonał się już, że myśląc w ten sposób nie zyskuje popularności wśród innych
ptaków. Nawet rodzice jego byli zakłopotani, ponieważ Jonatan całe dnie spędzał
sam, wykonując doświadczenia, ćwicząc setki niskopoziomowych ślizgów.(...)
- Ale, Jon, jakżeż to? - pytała go matka - czemu jest ci tak trudno być jak
reszta stada? Czemu nie możesz zostawic niskiego latania pelikanom i
albatrosom? Czemu nic nie jesz, Jon, została z ciebie skóra i kości!
- Nie mam nic przeciwko temu, by być skórą i kośćmi, mamo. Ja tylko chcę
wiedzieć, co potrafię robić w powietrzu, a czego nie, to wszystko.
Chcę to po prostu wiedzieć.
- Starszyzna Stada złości sie na ciebie - powiedziała matka - Oni wiedzą, że ty
latasz odważnie tam, gdzie my nigdy nie latamy. Oni nie rozumieją i nie
pozwalają na to. Ja mogę zrozumieć twoje marzenia, Jonatanie. Kiedy byliśmy
młodzi, wszyscy marzyliśmy o lepszym świecie.
Boję się o ciebie. Boję się tego, co robisz.

:-0

[Gość: onnnohi]

Ciemność widzę, widzę ciemność

[Gość: masaker]

...albo raczej w wodę. Zaczyna mnie intrygować zaciętość i nieustępliwość, z jaką Reggina prezentuje fragmenty
jakiejś nędzy. Ciekawe, czy to jedyna lektura w jej życiu. Jeśli tak, to szczerze współczuję i namawiam do
poszerzenia horyzontów. Ostatnio zdarzyło mi się czytać bardzo zgrabnie napisaną i wciągającą instrukcję do
odkurzacza. Polecam.

[reggina]

-Słuchaj no, Jonathanie - powiedział jego ojciec nie bez życzliwości - zima
niedaleko, łodzi będzie mniej, a ryba zejdzie w głębinę. Jeżeli już musisz
studiować, to studiuj jedzenie i to , jak je zdobyć. Nie pożywisz się
szybowaniem. Nie zapominaj, że latasz po to , aby jeść!
Jonathan posłusznie skinął głową. Przez parę następnych dni próbował
zachowywać się jak inne mewy pikując na skrawki ryby i chleba, lecz nie miał do
tego serca.
Nie mineło wiele czasu, kiedy znów znalazł się sam, daleko na morzu, głodny,
ale szczęśliwy, ucząc się.
Przedmiotem była szybkość i w ciągu tygodnia praktyki nauczył się o szybkości
wiecej, niż najszybsza żyjąca mewa. Ustanowił światowy rekord szybkości dla
mew. Ale pracując na samej granicy swych możliwości, tracił kontrolę przy
dużych szybkościach.
Przy 90 milach na godzinę eksplodował w powietrzu i trzasnął w twarde jak cegła
morze.

Gdy odzyskał przytomność, unosił się w świetle księżyca na powierzchcni oceanu.
Jego skrzydła były poszarpanymi sztabami ołowiu, lecz ciężar porażki ważył dużo
więcej. Kołatało w nim pragnienie, by ciężar ten był na tyle duży, żeby
pociągnął go łagodnie na dno, aby raz skończyć to wszystko.