nie chce mi się żyć

[sylla4]

co zrobic, żeby chciało się wstawać z łóżka??? żeby znaleźż sens?
zeby nie płakać 5 razy dziennie? co?

[mruff]

Pomyśleć, że:
-nie wszyscy widzą,że wstaje słońce, pada deszcz, płyną chmury po
niebie
-są ludzie chorzy śmiertlenie którzy CHCĄ żyć!!! A śmierć odmierza
im nieubłaganie czas...
-nie wszyscy są w stanie wstać z łóżka bo paraliż przykuł ich
-masz nogi które w 10 minut zaprowadzą Ciebie do parku

Odzrucić życie-najgorsze co można zrobić

[veroy]

pomyśleć, że wszyscy czują się dziś daremnie a ty mozesz byc inna.
udajac dobry humor zarazisz innych a oni ciebie. narzekajac i
placzasz drastycznie pogarszasz sprawe.

[fleuret]

Jesteś warta nieskończenie więcej niż wyobrażasz sobie. I pora w to uwierzyć.

[gapuchna]

A mnie się wydaje, że takie pocieszanie nic nie daje. Wiem po sobie - słowa,
słowa, słowa ...a tak naprawdę z każdego kąta wyszczerzają zęby te braki, jakie
są w moim życiu. I rozumiem, że czasem można najnormalniej chcieć zniknąć z tego
świata. Czyli umrzeć. I świadomość, że każdy śmiertelnie chory zamieniłby się ze
mną w sekundę - też nie pomaga. Bo wszystko to dzieje się w głowie, a z mózgiem
jest najtrudniej poradzić sobie samemu. W końcu to forum "psychologia"....

[solaris_38]

w takiej kolejnosci :)

wyleczyć depresję (farmakologicznie lub psychoterapią lub oba naraz najlepiej)

zapobiegać nawrotom

zmienić swoje życie aby dostarczało tego czego brak wytrwała analiza ,
obserwacja i eksperyment co cię uszczęśliwia i daje napęd i sens

[d_aga5]

Zgadzam się z Solaris:
Wizyta u specjalisty - terapia, teraapia, terapia....
Depresja jest soraz powszechniejszą przypadłością

[sylla4]

idę w środę do psychologa...sama z tego nie wyjdę,
zero wsparcia w mężu (bo on "wraca po pracy zmęczony i nie chce mu
się słuchać lamentów")
dzięki za wszystko

Musisz sama coś zrobić co cie dowartościuje

[wicherek76]

coś z czego bedziesz dumna ,np energia wewnętrzna

[solaris_38]

czasem potrzebne sa leki a tego psycholog ci nie da

[agaoki]

jeśli mogę doradzić - najpierw psychiatra i leki, a dopiero potem psycholog. ja
probowałam odwrotnej kolejności i nic z tego nie wyszło. teraz biorę leki i
jestem pod opieką psychiatry (czuję się o niebo lepiej!), a za dwa tygodnie
zaczynam terapię z psychologiem - to ma sens.
mało który facet rozumie takie sprawy. zobaczysz, dobry lekarz da Ci wsparcie.
poszukaj go też u przyjaciółek, jeśli je masz, a może u kogoś z rodziny. nie bój
się mówić o tym, co czujesz, niczego nie ukrywaj, nie duś w sobie. a jak już nie
masz komu powiedzieć, to pisz - pamiętnik albo tutaj, na forum.
będzie dobrze!!!