Zwiazek na odleglosc

[tea_time]

Kobieta i mezczyzna.
Dwa miasta.
Spotkania weekendowe raz w miesiacu.
Na co dzien mail, telefon.
Zwiazek na odleglosc.
Jakie ma plusy, jakie czekaja pulapki.
Czy i jakie ma szanse prze-trwania?

Ciekawa jestem Waszych hipotez albo przykladow.
Tea

[Gość: Malwina]

ja marze o pilocie samolotu lub marynarzu wiec tylko same plusy ci moge napisac
:-)

[tea_time]

Malwina, moj ex-maz byl pilotem wycieczek zagranicznych i poki czesto
wyjezdzal, a nawet rezydowal za granica, bylo ciezko, ale w miare zgodnie. Jak
zostawil to zajecie i wrocil do malowania ( artysta:) i siedzenia w domu, od
razu sie posypalo:) Tea

[Gość: Malwina]

ooo, ciesze sie ze mam przyklad na poparcie mojej teoryjki :-)
chlop w domu i na codzien to pieklo

[Gość: emi]

Malwina! przybij piątkę:)
marynarz sierota, to moj optymalny typ ( odpadają teściowie)

[ruda31]

JA TEŻ!
MÓJ IDEAŁ TO MARYNARZ ....................

[vicca]

Hmm... bywa róznie.

Mój związek tego rodzaju wkroczy w nowy etap po ponad rocznym trwaniu już za
dwa tygodnie - w momencie ślubu :)))))

Pzdr ciepło

Vicca

[tea_time]

Wiesz, Malwina, przez lata myslalam, ze takie zachowanie to przejaw mojej
niedojrzalosci emocjonalnej, nadal spotykam sie z taka ocena:) Teraz jej nie
podzielam:)

Vicco, ciesze sie i gratuluje:) Jesli mozesz, naturalnie bez wchodzenia w
niedyskretne rejony:), podziel sie kilkoma refleksjami o tym minionym roku na
odleglosc. Ciekawa i wdzieczna Tea:)

[vicca]

Ha!

Co jak co, ale łatwo nie było!
Co prawda 390 km to nie koniec świata, ale na pewno odległość, która może
utrudnić życie (nie wspominając o innych "drobiazgach").

Mieliśmy i mamy kontakt non stop przez internet bo mój przyszły mąż to
informatyk i umie pisać niezwykle ciekawe programy ułatwiające rozmowę. Ale
oczywiście to nie wystarcza więc... koszmarne rachunki za telefon, kombinacje
alpejskie z dojazdami do siebie ale to co dostalismy w zamian było i jest o
wiele, wiele więcej warte niż wszystko inne.
I tak naprawdę wszystkie problemy to nic. Ważne że jesteśmy razem. I już.

Pzdr ciepło Vicca

do "naszych" forumowych zakochanych :-)

[Gość: Malwina]

zycze wam duzo szczescia, nie przejmujcie sie tym co "stare" baby wypisuja
Kazdy jest inaczej skonstruowany

[arek_cz]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> zycze wam duzo szczescia, nie przejmujcie sie tym co
> "stare" baby wypisuja
> Kazdy jest inaczej skonstruowany

A dziekujemy serecznie :))))

I to dobrze ze sa rozne zdania bo mozna porozmawiac a nie
tylko sie z tym zgodzic.

Pozdrawiam
Arek :))

[tea_time]

Naturalnie gratulacje rozszerzam i na Ciebie, Arku:) Powiedzcie mi, jesli to
nie tajemnica, gdzie zamieszkacie po slubie? Ktore miejsce/miasto wybraliscie i
co o tym zdecydowalo i czy bylo trudno zdecydowac? Chyba ze, coz, zawsze
istnieje i taka opcja, ale w nia nie wierze:), ze po slubie nadal bedziecie
dopieszczac telekomunikacje:) Tea

[vicca]

Miasto Arka :)

Ze względu na jego zdecydowanie lepsze zarobki, i lepsze perspektywy na
mieszkanie ;)

Pzdr V*

doswiadczenie

[saana]

to bedzie juz moze 3 rok jak tak zyje. W tej chwili przechodze 2 miesiac
zaskakujace zycia razem.
and this is very sad how much we were lost.
Wiecej jest strat niz pozytywow. I tak przykro jest zobaczyc jak bardzos sie od
siebie oddalilismy.
To co na poczatku wydawalo sie byc tak tymczasowe przemienione w 3 lata wydaje
sie byc czyms normalnym. To tak jak bycie z marynarzem.
Mysle jedna ze nie jest o rozwiazanie na zycie. Nie wierze zebysmy sie rozstali
ale nie wierze tez zebysmy byli razem. Akurat my widokow na mieszkanie razem
nie mamy. Co bedzie dalej nie wiem.
Do tych co pytaja: to bardzo trudne doswiadzcenie, poparte wieloma
przeplakanymi nocami zalem i samotnoscia i przeswiadczeniam mijania czegos.
Dobre moze dla statecznych par ale nie dla ludzi mlodych zaczynajacych zycie
razem. Ja postawilam na kariere i na latwosc znalezienia pracy w przyszlosci w
obcym kraju - ale juz mi z gruba na niczym nie zalezy. A kariera tez sie
zlamazazy.
Latwiej jest byc samemu niz w takim powalonym zwiazku.

saana

[mickey.mouse]

saana napisała:

> Wiecej jest strat niz pozytywow. I tak przykro jest zobaczyc jak bardzos sie
od
>
> siebie oddalilismy.
> To co na poczatku wydawalo sie byc tak tymczasowe przemienione w 3 lata
wydaje
> sie byc czyms normalnym. To tak jak bycie z marynarzem.

> Do tych co pytaja: to bardzo trudne doswiadzcenie, poparte wieloma
> przeplakanymi nocami zalem i samotnoscia i przeswiadczeniam mijania czegos.
> Dobre moze dla statecznych par ale nie dla ludzi mlodych zaczynajacych zycie
> razem. Ja postawilam na kariere i na latwosc znalezienia pracy w przyszlosci
w
> obcym kraju - ale juz mi z gruba na niczym nie zalezy. A kariera tez sie
> zlamazazy.
> Latwiej jest byc samemu niz w takim powalonym zwiazku.


Czytam to co napisalas i bolesnie odczuwam to, ze jakbys czytala moje wlasne
mysli.

[Gość: Malwina]

oj tez tak myslalam
i nie mysle
teraz mysle ze to przejaw mojej szczegolnej (silnej ?) osobowosci i wiekszego
niz srednia narodowa :-) poczucia niezaleznosci i umilowania (czesciowego)
samotnosci
stanowczo potrzebuje czasu z sama soba - dla rownowagi
ale towarzystwa tez potrzebuje i z przyjemnoscia bliskiego :-)

ide lowic rzadkie perly...


tea_time napisała:

>
> Wiesz, Malwina, przez lata myslalam, ze takie zachowanie to przejaw mojej
> niedojrzalosci emocjonalnej, nadal spotykam sie z taka ocena:) Teraz jej nie
> podzielam:)
>
> Vicco, ciesze sie i gratuluje:) Jesli mozesz, naturalnie bez wchodzenia w
> niedyskretne rejony:), podziel sie kilkoma refleksjami o tym minionym roku
na
> odleglosc. Ciekawa i wdzieczna Tea:)

[tea_time]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> oj tez tak myslalam
> i nie mysle
> teraz mysle ze to przejaw mojej szczegolnej (silnej ?) osobowosci i wiekszego
> niz srednia narodowa :-) poczucia niezaleznosci i umilowania (czesciowego)
> samotnosci
> stanowczo potrzebuje czasu z sama soba - dla rownowagi
> ale towarzystwa tez potrzebuje i z przyjemnoscia bliskiego :-)

Znam to, jak dobrze to znam:)
Tea

i jeszcze cos...

[Gość: Malwina]

teraz czasem mysle ze przejawem niedojrzalosci emocjonalnej (i zyciowej !)
jest bardziej patologiczna niemoznosc czesci mezczyzn do zycia samemu


no ale wyszlam poza temat
pardon
uciekam

> Wiesz, Malwina, przez lata myslalam, ze takie zachowanie to przejaw mojej
> niedojrzalosci emocjonalnej, nadal spotykam sie z taka ocena:) Teraz jej nie
> podzielam:)
>

[cossa]

kobieta i mezczyzna
dwa miasta
oddalone od siebie o ok. 450 km
zwiazek rozpoczal sie na odleglosc
i trwal tak 3,5 roku
spotkania srednio 2 razy w miesiacu na 3-4 dni
teraz rok juz obok siebie
w miescie mezczyzny ;)

plusy ze strony kobietki:
luz blues, sama ale osobno czyli wolna reka gdzie i z kim
sie szwedam, mysle tylko o sobie (wiecznie pusty i glodny
zoladek mam z glowy) kontakt (net) kiedy chce i kiedy
moge (moglam raczej zawsze, chcialam tez jak
najczesciej), sama wsrod ludzi, ale w sercu cieplo -
jednak jak by nie patrzec - pani samej siebie.

minusy:
zdarzaly sie chwile, ze potrzebne bylo ramie, usteczka no
i w sumie caly facet; czasem zazdrosc o tych co sa obok
niego a ja nie moge byc, dojazdy, kasa na bilety.

jak mi sie jeszcze cos przypomni
bo tak jakosz szybko pisze i mysle
to dopisze ;)

pozdrawiam
cossa

[tea_time]

Cossa, bardzo bardzo dziekuje:)
Tea

[cossa]

alez nie ma za co:) czyzby bliski sercu temat? ;)

pozdrrawiam
cossa

tea_time napisała:

> Cossa, bardzo bardzo dziekuje:)
> Tea

[Gość: sekretarka22]

A ja opowiem jak było ze mną:
Przez dwa lata próbowaliśmy się poznawać, docierać. Dużo dzwoniliśmy, spotkania
były raczej rzadkie. Mimo to czułam się jakoś tak bezpiecznie. Potrzebowałam
jego rad, pocieszenia. Bardzo tęskniłam. Choć nie mówiliśmy dużo o miłości
wiedzieliśmy, że ufamy sobie i potrzebujemy tych rozmów.
Wiele osób mogłoby powiedzieć, że opisuje zwyczajną przyjaźn. Hm.. to tylko
przyjaźń nie była..
W wakacje on zaczął pracować w Warszawie (skąd jestem). Odtąd spotykaliśmy się
już codziennie. Wzrosło pożądanie, rozbudziła się nasza miłość. Bardzo go
kochałam. Czułam się po prostu nieziemsko. On totalnie mnie zaczarował. Byłam
tylko jego i on żył tylko dla mnie.
Gdy zaczynał mówić o przeprowadzce do W-wy, przeniesieniu się tutaj na wydział,
aby móc dalej studiować wiedziałm, że nam się uda.

Niestety, nie udało się:(

[Gość: Imagine]

tea_time napisała:

> Kobieta i mezczyzna.
> Dwa miasta.
> Spotkania weekendowe raz w miesiacu.
> Na co dzien mail, telefon.
> Zwiazek na odleglosc.
> Jakie ma plusy, jakie czekaja pulapki.
> Czy i jakie ma szanse prze-trwania?
>
> Ciekawa jestem Waszych hipotez albo przykladow.
> Tea
>
zeby tylko odleglosc nie przekraczala dlugosci za dlugo, to wszystko bedzie
dobrze.
Imagine.

[Gość: jar]

chrzanienie dupy, nie ma czegos takiego, to jest co najwyzej znajomosc plus
lozko ;)

> Kobieta i mezczyzna.
> Dwa miasta.
> Spotkania weekendowe raz w miesiacu.
> Na co dzien mail, telefon.
> Zwiazek na odleglosc.
> Jakie ma plusy, jakie czekaja pulapki.
> Czy i jakie ma szanse prze-trwania?

[saana]

Gość portalu: jar napisał(a):

> chrzanienie dupy, nie ma czegos takiego, to jest co najwyzej znajomosc plus
> lozko ;)
>
> > Kobieta i mezczyzna.
> > Dwa miasta.
> > Spotkania weekendowe raz w miesiacu.
> > Na co dzien mail, telefon.
> > Zwiazek na odleglosc.
> > Jakie ma plusy, jakie czekaja pulapki.
> > Czy i jakie ma szanse prze-trwania?
nie prawda. jestem w takim malzenstwie- i znam inna pare zyjaca Niemcy -Polska
Oni akurat za pozno sie spotkali zeby zaczac kariery od poczatku w innych
krajach. maja wspolne dziecko. I jezdza w te i z powrotem. Znam jeszcze innych
ludzi np. we Francji tam jest nakaz pracy .jestes nauczycielem pracujesz na
poczcie jest civil ingenieur -tez i lladuje sie tam gdzie rzad chce. I spotyka
sie tylko w wekendy.
Polska to wciaz oaza pod wzgledem osobistego zycia.
Co prawda spotykalam robotnikow przyjezdzajacych do W-wye z biedniejszych
rejonow. I co myslisz ze spotkania z zonami dziewczyami z ich miejscowosci to
tylko seks.

[tea_time]

Jarze, przeciez widzisz, ze jest:), posluchaj dziewczyn, niektorym sie udalo,
innym nie, jak w zwiazkach mieszkajacych pod jednym dachem:)
Wiesz, mnie sama zaskoczylo, kiedy okazalo sie, ze mozna wspolnie doswiadczac
codziennosci z dala fizycznie od siebie. To zreszta bardzo jest tez ciekawe:)
Tea

[Gość: jar]

staram sie sluchac, naprawde bardzo sie staram, ale nie, nie widze tego, nie
rozumiem, nie wyobrazam sobie bycia z kims w zwiazku kogo widuje raz w
miesiacu, do kogo nie moge sie przytulic w nocy, przy kim nie moge zasnac,
obudzic sie, widziec na co dzien tych oczek slicznych i sluchac marudzenia:),
rozmawiac wieczorem o drobiazgach, przytulac sie w kuchni, brac wspolnie
kapiele..nieeeeee... to nie prawda, ze to jest zwiazek kiedy jest sie daleko,
to wymysl jakis dziwaczny...;)

[tea_time]

Jarze, rozumiem, ze Ty sobie takiej sytuacji zwyczajnie nie wyobrazasz i
ok:)Ale nie mow, ze to nie jest zwiazek. Dla Ciebie nie, dla mnie tak. I nie
bedziemy sie przeciez licytowac na ilosc i jakosc przytulen w kuchni w
miesiacu, nie mowiac juz o patrzeniu w oczy ( moje tez sa sliczne:)
A tak na marginesie: przy calym upodobaniu do pieknych opowiesci dziewczyn,
chetnie dowiedzialabym sie, jak to wyglada z drugiej, meskiej strony? Mezczyzni
dotad, moze sie myle, ale tylko teoretyzuja, prawda?:) Tea

[Gość: jar]

masz racje, kazdy ma swoje zdanie i swoje przystosowanie do zycia, ja nie widze
mozliwosci takiej, ty widzisz i bardzo dobrze....
a mezczyzni? nie znam absolutnie zadnego, ktory szczerze mowiac na piwie
powiedzialby, ze taki uklad jest zwiazkiem, no po prostu nie znam i bez
licytowania sie ile osob kto z nas zna:)

[saana]

Gość portalu: jar napisał(a):

> staram sie sluchac, naprawde bardzo sie staram, ale nie, nie widze tego, nie
> rozumiem, nie wyobrazam sobie bycia z kims w zwiazku kogo widuje raz w
> miesiacu, do kogo nie moge sie przytulic w nocy, przy kim nie moge zasnac,
> obudzic sie, widziec na co dzien tych oczek slicznych i sluchac marudzenia:),
> rozmawiac wieczorem o drobiazgach, przytulac sie w kuchni, brac wspolnie
> kapiele..nieeeeee... to nie prawda, ze to jest zwiazek kiedy jest sie daleko,
> to wymysl jakis dziwaczny...;
Jar za pare lat pewnie wszytstko sie w Polsce zmieni. I co wtedy.

[Gość: jar]

zwiazek na odleglosc to jakis koslawy zwiazek, cos czego nie ma, ludzie sie
oddalaja od siebie, nie ma drobiazgow codzinnych, ktore wiaza dwoje ludzi
kazdego wieczora i ranka... nie, wolalbym juz aby dziewcze ulozylo sobie zycie
z kims kto jest blisko niej, z kims kto moze jej dac poczucie bezpieczenstwa
codziennego a nie slodkie slowka przez teleon i zapewnienia, nie po to jest sie
zkims aby z tym kims nie byc a jedynie zyc oczekiwaniami i krotkimi chwilami
bycia naprawde razem, tu musi byc codzienne akceptowanie swoich slabosci i
humorow a nie raz w miesiacu zaciskanie ust oby nie zniszczyc tej rzadkiej
chwili spotkania i swiadomosc, ze lepiej przemilczec niz zniszczyc wspomnienia
i nadzieje

[ann.k]

Jar, błądzisz moim zdaniem. Kochasz dziewczynę kiedy jest obok Ciebie, a kiedy
jest daleko to już jej nie kochasz?! Być może jeszcze nie trafiłeś na swoją
drugą połówkę i nie wiesz co to znaczy wiedzieć, że to "ta albo żadna".
Rozumiem, że chorym jest układ kiedy ludzie zaczynają związek mieszkając daleko
i nie robią żadnych wspólnych planów typu: jak skończę studia, przeprowadzę się
do Ciebie. Albo: na razie będę pracować u siebie, ale zacznę się już rozglądać
za pracą w Twoim mieście.
Jak może przeczytałeś poniżej, niezależnie od siebie znalazłam się w sytuacji
kiedy ja i on nie możemy mieszkać w jednym mieście. Są nawet w Polsce zawody,
których wyboru po prostu nie masz. Co Twoim zdaniem powinnam zrobić? Ja
studiuję i pracuję na jednym końcu kraju, on mieszka na drugim. Nie mogę
wszystkiego rzucić i jechać za nim. Zbyt dużo pracy mnie kosztowało rozpoczęcie
tych studiów, żebym teraz z tego mogła zrezygnować. Powinnam więc zostawić go i
pozwolić mu "być szczęśliwym" z kimś kogo mógłby mieć tam gdzie teraz mieszka?
Miłość nie polega na tym, że kochasz kogoś tylko kiedy masz go obok. Owszem,
tak jest łatwiej. Ale niekoniecznie lepiej. Bo jeśli się naprawdę kocha, to z
tak banalnego powodu jak te 600 km odległości się po prostu z miłości nie
rezygnuje.

[Gość: jar]

masz racje anno.k..bladze, moze dlatego ze mam dziewczynke ktora serce mi lamie
i jest blisko, nie wiem jakbym sie zachowal gdybysmy mieli byc daleko od
siebie...ot gdybam sobie przeciez;)

[ann.k]

dopóki nie nadeszła ostateczna decyzja o jego wyjeździe, też nie wierzyłam, że
tak można; śmiałam się z ludzi ciągnących na siłę takie związki; sama kiedyś w
takim byłam i nie wynikło z tego nic dobrego; ale miłość potrafi pokonać
większe bariery niż te kilka kilometrów odległości; dziś są telefony komórkowe
i możliwość kontaktu ze sobą nawet w trakcie zakupów; a ja pamiętam jak jeszcze
siedejm lat temu biegłam pół godziny przez zasypaną śniegiem górską wieś
potykając się w zaspach śnieżnych, po to tylko aby odnaleźć automat w holu
małej stacyjki kolejowej i pogadać pięć minut z tym, który mieszkał tak
daleko...

[ann.k]

tea-time, ja to mam od niedawna; ponad 600 km, chłop marynarz; ale poznaliśmy
się mieszkając w jednym mieście; jakoś trudno mi uwierzyć, że widując sie tak
rzadko i mieszkajac tak daleko od siebie mozna zbudowac cos trwalego; takie
rozstania maja swoje plusy i minusy dopiero jak sie ludzie znaja troche dluzej,
cos juz ich laczy; my sie znalezlismy w rozlace niezaleznie od siebie i nie na
dlugo - maksymalnie rok;
codzienne telefony, internet, no i spotkania co tydzien plus raz w miesiacu
urlop z okazji rozlaki z rodzina; powaznym minusem jest to, ze jak sie wsciekne
na caly swiat, to moge mu sie tylko w sluchawke wyplakac; przyzwyczajam sie do
tej nowej rzeczywistosci (bo wczesniej kilka lat mialam go obok) i choc to juz
ponad dwa miesiace, idzie mi to przyzwyczajanie bardzo opornie;

generalnie, gdybym od poczatku miala swiadomie pchac sie w taki uklad, to bym
zrezygnowala; nie lubie miec faceta non stop nad glowa i wolnosc to jak dla
mnie podstawa, ale 600 km to jednak zdeycdowanie za daleko;

Bardzo ciezki

[mickey.mouse]

Ale ma tez swoje zalety

[jmx]

Herbatko, jeśli to jest to co myślę to szczerze gratuluję! :-))

Związek na odległość, hmmm. Nie jest niemożliwy, ale sądzę, że jeśli oddalenie
trwa zbyt długo to trudno potem znieść partnera na co dzień. Rozumiem
podejście Malwiny, sama mam coś takiego ;-), ale żeby mężczyzna "bywał" w domu
to nie musi być oddalony o 300 km. Jednak codziennego kontaktu (niekoniecznie
połączonego z mieszkaniem ze sobą) chyba nic nie zastapi....
Mimo wszystko życzę powodzenia, najważniejsze to bycie ze sobą na takich
warunkach jakim obojgu pasują i nie przejmowanie się "statystykami".
Pozdrawiam :-)

Zwiazek na odleglosc

[Gość: N.]

Jestem w takim związku. Na początku nie dopuszczałam do siebie myśli, by
wiązać się z kimś, kto mieszka setki kilometrów ode mnie. Potem jednak, w miarę
jak moje uczucie rosło, nie wyobrażałam sobie, bym mogła być z inną osobą.
Niestety nie możemy widywać się tak często jakbyśmy chcieli. Wiadomo praca,
kasa wydawana na dojazdy.
Gdy jesteśmy razem, czuję się jak w raju. Gdy musimy się rozstać i wracamy do
swoich domów ogarnia mnie rozpacz.
Wprawdzie kontaktujemy się codziennie (maile, telefon, rozmowy przez net), ale
brakuje mi jego bliskości, przytulenia się go niego, gdy jest mi źle itp ....
Zdajemy sobie dokładne relacje z tego co robimy. Jednak tęsknię okrutnie.
Czasami wpadam w tak totalne przygnębienie, że wydaje mi się iż ta nasza
znajomość jest tylko na niby. Wyobrażam sobie niestworzone historie (np. że
jestem zdradzana i okłamywana).
Wiem, że takie życie na dłuższą metę nie ma sensu i trzeba doprowadzić do jak
najszybszego zamieszkania bliżej siebie.

[Gość: Malwina]

ale dlaczego ? dlaczego wyobrazasz sobie zdrady ? a nie moment gdy sie
spotkacie np ?
i gdy bedziecie razem mieszkac nie bedziesz wyobrazala sobie zdrad ?
zaangazujesz detektywa ?

Zwiazek na odleglosc

[Gość: N.]

Widzę, że mnie nie rozumiesz.
Ufam mu, ale to, że nie możemy być razem non-stop rozbraja mnie totalnie.

[Gość: Malwina]

gdybym cie rozumiala to nie zadalabym tylu pytan
nie jestem zazdrosna wiec faktycznie nie kapuje
jedyne co moze mi sie zdarzyc to odczuc brak osoby ale zeby zaraz sobie
horrory wymyslac ....

[Gość: N.]

Widocznie każdy inaczej przeżywa rozłąkę.

[Gość: ed]

Zwiazek na odleglosc – to moje zycie od trzech lat ;-) Na poczatku byly
tzw. „efekty miodowego miesiaca”, i np. po 2 miesiacach nie widzenia sie :
przez kilka dni sielanka ;-) Po roku nastapilo „przyzwyczajenie” sie do
sytuacji, i chwile spedzane razem nie roznily sie od „bliskich zwiazkow”: raz
slonce ;-) raz burza z piorunami ;-) W chwilach „oddalenia” oczywiscie kontakt
mailowy, telefoniczny i listowny, ale czasami nie mamy ochoty rozmawiac przez
kilka dni, bo meczy nas oboje, ze to wlasnie przez telefon i komputer, a
nie „face to face”. Wydaje mi sie, ze zwiazek taki moze przetrwac, gdy ma sie
do siebie zaufanie i gdy wiadomo, ze w przyszlosci rozlaki sie skoncza.

Pozdrawiam ;-)

[olivvvka]

Moja znajoma z pracy spotykała się chyba z cztery lata z chłopakiem z innego
miasta, On tam studiował. Raz w miesiącu się spotykali, co drugi dzień
dzwonili. Właściwie wiedzieli, ze on przeprowadzi się tutaj po obronie- data
ślubu była już ustalona. Termin się zbliżał, sala była opłacona a on....
zakochał sie...więcej o nim nie słyszałam

Takie związki są trudne, bo obydwoje mają zupełnie inne środowiska, nie wiedzą
tak naprawde jaka ta osoba jest nacodzień.
A wiem o czym mówie, bo od niedawna mieszkam z moim słońcem. Przeprowadził się
ze stolicy żeby być ze mną już codziennie. :))
Ale łatwo nie było.Teraz wynagradza mi swoją obecnością z procentem


Pozdrawiam

[Gość: a]

hm.. chyba za male odleglosci was dziela skoro macie z tym tyle problemow
znalismy sie ok 10dni gdy wyjechal, do domu -8000km, na drugi kontynent
na poczatku- niepewnosc, moglo sie wszystko latwo posypac, ale czeste
telefony, codzienny e-mail wzmocnily poczucie ze sie rozumiemy, naprawde sie o
siebie staramy, ze nam zalezy
kontakty najczesciej co 4 mies, nieraz tylko na 2tyg (swieta), najrzadziej co
9 mies, na dluzsze okresy (na 6mies), gdy ja konczylam studia, moglam zrobic
przerwe, pobyc u niego lub on przyjezdzal do mnie z proba (nierealna)
pozostania w polsce. pierwsze wyjazdy byly rzeczywiscie trudne do przejscia,
ale kazdy kolejny- wzmacnial, dawal sil do szybkiej relizacji planow
i "odswiezal" nasz zwiazek. nie zdajecie sobie sprawy jak moze wygladac
spotkanie dwoch zakochanych w sobie osob, ktore nie widzialy sie 9mies i ktore
chca wziac slub w najblizszym czasie. trudno to nazwac slowami
teraz po 3 latach takiego bycia ze soba (te dziwne usmiechy rodziny stawaly
sie coraz bledsze z latami, przygadywania- znajdz(ie) sobie innego(a) bolaly
najbardziej) jestesmy po slubie, jestem w jego kraju, mysle ze bedzie dobrze
wszystko da rade, tylko trzeba tego naprawde chciec. moj maz nie chodzi z
chlopakami na piwo, wiec nie mogliscie tego tam uslyszec. a jednak z jego
codziennych relacji wiedzialam co w danym czasie robil, czytal, myslal co u
mnie sie wydarzylo. nasz zwiazek przechodzil wiele przemian i nie zawsze
bywalo rozowo (szczegolnie jak bylismy razem), ale potrafilismy to jakos
naprawiac (najgorzej przezywalismy jednak ingerencje rodziny). dla mnie
rozlaka nie byla niczym strasznym- szybciej konczylam studia, latwiej mi szla
nauka , mialam cale wakacje dla siebie, w czasie ktorych duzo podrozowalam, ot
takie zycie w chmurach, gorzej bylo zniesc to wszystko jemu, ale jakos przezyl
i wiem ze czekal tylko na mnie!
co do znalezienia sobie innego, to wierzcie mi ze to nie jest tak jak by sie
chcialo. przypatrywalam sie przez caly czas innym mezczyznom, rozmawialam z
nimi, obserwowalam i...
niestety!
zycze silnych nerwow osobom w mojej sytuacji, szczegolnie teraz, po wakacjach,
nie dajcie sie "dobrze zyczacym" znajomym i rodzinie!

[Gość: Isztar]

Ja wlasnie za miesiac sie przeprowadzam do innego miasta... Szczesliwie bedzie
duzo lepiej, niz sie spodziewalam, bo bede mogla czesciej jezdzic do domu i do
Niego i mam nadzieje, ze bedzie dobrze, zwlaszcza, ze On bardzo mnie doladowuje
optymizmem, mowi, ze na pewno wszystko bedzie super i sobie poradzimy. I ja w
to wierze. Jestem w lepszej sytuacji, niz wiele osob, ktore sie tu
wypowiedzialy, bo to tylko jakies 140km i bede mogla dosc czesto sie z Nim
spotykac (min.2 dni w tygodniu). Ale i tak sie troche boje...
Pozdrawiam i wytrwalosci zycze...

[tea_time]

Mysle, ze nielatwo byc z kims, kto mieszka o kilometry od nas. Mysle, ze
niektore trudy w opisanych przez Was historiach "dalo sie zniesc", poniewaz pod
nimi tlila sie nadzieja, ze kiedys zamieszkacie razem. Ze mna/u mnie jest
inaczej. Jak? nie chce o tym mowic. Niemniej bardzo dziekuje za wszystkie rady
i uwagi. Pozdrawiam. Tea

[jmx]

Proszę o wybaczenie niedyskrecji ale... czy to jest związek?

[tea_time]

Naszym zdaniem tak:) Moja obawa nie dotyczy terazniejszosci, ale przyszlosci.
Nigdy w takim nie bylam, nie wiem, nie znam, nie oceniam, cos mysle, cos wiem,
cos zakladam, ale o niczym nie przesadzam. Zycie potrafi zaskakiwac. Tea

[jmx]

Dopóki oboje będziecie się godzić na taki związek - dopóty będzie trwał...
Jednak ciężko się żyje ze świadmomością, ze ukochany mężczyzna nawet w bliżej
nieokreslonej przyszłości nie zamierza się z nami związać/zamieszkać.
Ale też tylko przypuszczam :-)

[tea_time]

Osmielilam sie odpowiedziec Ci w mailu, mam nadzieje, ze nie osmielilam sie za
bardzo:) Pozdrawiam:) Tea

[jmx]

Ośmielę Cię - proszę bardzo i dziękuję :-))