Brak woli życia-jak to zmienić?!

[blackdodo7]

Wyczerpują mi się powoli wszystkie pomysły. Co robic kiedy osoba chora poddaje
się z dnia na dzień gaśnie i myśli już tylko o śmierci?Jak odciągnąc tę osobę
od takich myśli, jak wywołać u niej siłę do walki o życie, która w tym
przypadku nie uratuje ale mogłaby to życie znacznie przedłużyć, gdyby ta osoba
sama tego chciała..

Może ma ktoś jakieś doświadczenia, zna dobre źródła, będę wdzięczna za
linki/jakąkolwiek radę, informacje...

[bene_gesserit]

Przepraszam, bo to troche obok tematu: po co?
Jesli ten ktos nie ma ochoty na przedluzanie zycia wypelnionego
cierpieniem i brakiem nadziei, to czemu go sklaniac do zmiany
zdania zamiast towarzyszyc z miloscia w robieniu z ta resztka zycia
tego, na co ma ochote. Np pozamywac wszystkie mozliwe sprawy,
sprawic sobie pare przyjemnosci.

[lifeisaparadox]

Ale tu zadnych konkretow nie ma, albo jakies konkretne problemy wywolujace
depresje, sposob myslenia, przezywania, sytuacje i jak sobie w nich "ten ktos"
radzi... i to ten ktos powinien sie wypowiadac, bo tak w ogolnikach to mozna se
pisac a pisac

[m-i-l-v-a]

Po pierwsze bardzo współczuję. To chyba najgorsze z możliwych doświadczeń w
życiu- patrzeć jak bliscy odchodzą, jak przestają walczyć, poddają się.
Niestety, wydaje mi się, ze trudno o jakąś konkretną receptę. Każdy jest inny,
inaczej reaguję , szczególnie w takiej sytuacji.
W ciągu ostatnich dwóch lat byłam dwukrotnie w podobnej sytuacji i w każdym
wypadku co innego działało, ale niestety zawsze na krótką metę. Dla jednej z
osób ważne było co mówia, jak zachowują się lekarze- oni byli wyrocznią. Jak
dawali szanse (nawet na wyraźną moja prośbę) następowała niesamowita mobilizacja
do walki z chorobą, ale gdy w chwilę potem jakimś działaniem zaprzeczali temu,
mobilizacja słabła natychmiast, a stan się pogarszał. W drugim przypadku była
walka wbrew wszystkiemu, chociaż w ostatnim stadium choroby takie wzmocnienia,
jak opisane wyżej były również potrzebne.
Według mnie najważniejsza w obydwu przypadkach była obecność bliskich,
podkreślanie, jak bardzo sie kocha, jak bardzo potrzebuje, że chce się być
ciągle obok, nie z obowiązku, ale z tej miłości właśnie.
Jeżeli chory ma świadomość, ze odchodzi i wie, ze bliscy są również tego
świadomi, można z nim rozmawiać również o tym, że dla nas ważny jest każdy
wspólny dzień. Trudno jednak czegokolwiek oczekiwać jeżeli z chorobą wiąże sie
silne fizyczne cierpienie, bo wtedy chorzy oczekują na śmierć jak na
najzwyklejsze wybawienie.... i wszystko inne, nawet największe prośby i
zapewnienia bliskich trafiają w próżnie (a nawet według mnie przysparzają
choremu dodatkowego psychicznego cierpienia, bo zdaje sobie sprawę jakie to
bolesne również dla nich).
Zyczę Ci duzo sił i abys mogła cieszyc sie jak najdłuzej swoim bliskim.
A poza tym chyba spotkałam taki wątek na forum "Załoba, strata osierocenie".
Zajrzyj tam moze...

[elissa2]

Bardzo silnie zmotywować do "walki"
Musi czuć się bardzo potrzebna, musi "nie mieć czasu chorować czy umierać".
(poznałam kiedyś kobietę, która sama chora na białaczkę - zdaniem lekarzy dawno
nie powinna już żyć - jako wolontariuszka czytała lub opowiadała bajki dzieciom
w hospicjum)
Poświęcić jej dużo czasu, uwagi ale nie pozwolić kwękać i analizować
dolegliwości; odwracać uwagę zajmując czymś co ją wciągnie, rozbawiać, dbać o
wesołą beztroską atmosferę.
Pokazać, że się ją kocha ale nie pozwalać, żeby wymuszała litość.

Metody dobrać indywidualnie, dobrze znając osobę.

Czasem trzeba użyć mocnych argumentów, np.ludzie nawet przeżyli obozy
koncentracyjne ...

Bardzo wiele dałaby pomoc psychiatry, psychoterapeuty, psychologa pracującego
według zasad psychologii humanistycznej, medycyny antropozoficznej, ponieważ tak
ciężko chora osoba cierpi z powodu dolegliwości depresyjnych oraz często
specyficznej hipochondrii.

[blackdodo7]

Tak, tak, ja też zawsze uważałam,że robić to miłe dla chorego, to świetne
wyjście dla tych, którym to ulży cierpieniu, jednak
co, kiedy chory dosłownie na nic nie ma ochoty, i to JESZCZE nie TO stadium choroby.
W oczekiwaniu na wyniki, staram się znaleźć jakiś sposób. Ja wiem,że każdy
przypadek jest inny-nie oczekuję tutaj gotowej recepty, jednak być może ktoś
przeżył to i jeśli nie ta sama recepta, to
modyfikowana przeze mnie do konkretnej systuacji da jakiś efekt...
Łatwo mówić: jak nie chce żyć powzólcie umrzeć-gdybym to ja sama umierała,
pewnie tak bym widziała"pozwólcie mi umrzeć", ale to nie takie proste....Ta
osoba z pewnością w pewien sposób
cierpi, gdyż sytuacja z dnia na dzień się pogarszać zaczęła ale nie jest to
jeszcze etap leżenia i morfiny.
Staram się rozmawiać, wiem, że to pomaga, ale nie jestem w stanie 24 na dobę, a
brak kontaktu powoduje powrót 'czarnych' myśli...
Kilkanaście m-cy temu poważna operacja, która przyniosła zadziwiająco dobre
efekty, chociaż lekarze nie dawali wiekszych szans. Nie wiadomo, co pokażą
wyniki za kilka dni, póki co osoba jest słaba,
ale chodzi, mówi normalnie, robi wszytko sama. Tylko ten przerażliwy smutek w
oczach, postępujący z dnia na dzień-To okropne uczucie, JAKBY NIE TA SAMA OSOBA.
Staram się przekonywać,że przecież taka
operacja się udała(nikt nie mówi,że to tylko odsunięcie śmierci w czasie, ale ta
osoba to czuje...),że są ludzie, którzy chodzić nie mogą, są sparaliżowani, na
chwilę przyznaje mi rację ale
za chwilę znów temat umierania i ten okropny smutek w oczach...
z pewnoscią, wiele czynników, z pewnością specjaliści, to też, ale oprócz tego
szukam sposobów tzw.
domowych.
Milva-dziękuję, podobnie, jak innym, którzy się tutaj wypowiedzieli-ja wiem, to
wszystko, pieknie to
napisałaś, ale to jeszcze nie takie cierpienie fizyczne, co wygląda, że bardziej
psychiczne...
zajrzę na to forum, choć z tytułu wynika, że tam rady są dla tych już "po"...i
troche mie nieswojo tam zaglądać, bo chociaż mam świadomość,że za kilka m-cy,
tygodni, to mnie może czkeć, to wolałabym na razie odsunąć ten moment życia od
siebie...

[m-i-l-v-a]

To może lepiej tam nie zagladaj.
Teraz wiem, ze Twój bliski oczekuje na wynik, moze to jest przyczyną - ta wielka
niewiadoma. Dokładnie tak samo było u moich rodziców. Gdy już wiedzieli, z czym
walczą i lekarz dał im cien szansy podejmowali walkę. Poproś lekarza o ten cień,
nawet jeżeli go nie ma. A poki co bądz blisko, szczególnie w okresie tej
wielkiej niewiadomej... i sama miej nadzieję, że bedzie dobrze i również
walcz... Bardzo cieplutko pozdrawiam i życzę powodzenia i wygranej w tej walce.
A może sie uda?...

[elissa2]

Piszę z własnego doświadczenia. Już ósmy rok walczę o mamę; tfu tfu odpukać, z
dobrym skutkiem a było bardzo źle. Znam to wszystko, co opisujesz.
Uważam, że potrzebny jest dobry specjalista od chorób duszy bo tu jest
ewidentnie depresja skoro piszesz, że to jeszcze nie to stadium.
Nawet jeśli onkolog (bo rozumiem, że to sprawa onkologiczna) czy inny
specjalista przepisał jakieś relanium czy lorafen czy coś w tym stylu to
potrzebny jest indywidualnie dobrany lek przez psychiatrę (najlepiej
specjalizującego się w stanach depresyjnych ciężko chorych; przy wojewódzkich
przychodniach onkologicznych są psychiatrzy i psycholodzy onkologiczni). Albo
psychoterapia. Czasem hipnoza.
Jest cały szereg pomocnych metod z zakresu tzw medycyny naturalnej:
aromaterapia, muzykoterapia ...
Czasem trzeba ... sprowokować awanturę, nawet łzy złości, podnieść adrenalinę.
Owszem, tulić, całować ale nie pozwalać kwękać i użalać się nad sobą. To trudne
i czasem wyczerpujące. Ale jeśli jesteś bardzo silnie umotywowana ...
Samo wmawianie, że są inni, których sytuacja jest jeszcze gorsza niewiele daje
na dłuższą metę. Ale są sytuacje, gdy w zdecydowany sposób musisz zareagować
używając argumentu tego typu właśnie.
Pozytywne nastawienie pacjenta pozwala zmniejszyć jego cierpienie fizyczne,
wydłuża okres remisji (poprawa lub niepogarszanie się stanu zdrowia), pacjent
łatwiej znosi przykre badania i zabiegi terapeutyczne.
Stany depresyjne powodują, że organizm gorzej pracuje, obniża się odporność.
Przede wszystkim trzeba coś zrobić, żeby pacjent nie cierpiał psychicznie
(przerażony, sam się potrafi "nakręcać" - bardzo negatywnie nastawiać)

[leda16]

jeśli nie ta sama recepta, to
> modyfikowana przeze mnie do konkretnej systuacji da jakiś efekt.


Nie dość, że piszesz enigmatycznie ( "ta osoba, ta choroba"...), to jeszcze bzdury. Na depresję nie ma "domowych recept" - psychiatra i psychotropy! Poza tym, nawet domowe wsparcie dostosowywuje się do konkretnych relacji inne np. z matką, ojcem, meżem, dzieckiem itp.a nie z "osobą" i do przyczyn depresji. To nie my mamy się domyślać jakie jest podłoże depresji. To Ty powinnaś napisać to jasno i wyraźnie.

[m-i-l-v-a]

leda16 napisała:
> Nie dość, że piszesz enigmatycznie ( "ta osoba, ta choroba"...), to jeszcze bzd
> ury. Na depresję nie ma "domowych recept" - psychiatra i psychotropy! Poza tym,
> nawet domowe wsparcie dostosowywuje się do konkretnych relacji inne np. z matk
> ą, ojcem, meżem, dzieckiem itp.a nie z "osobą" i do przyczyn depresji. To nie m
> y mamy się domyślać jakie jest podłoże depresji. To Ty powinnaś napisać to jasn
> o i wyraźnie.

No nie Ledo! A Ty znowu w swoim apodyktycznym stylu. Nie możesz zrozumieć tego,
ze każdy ma prawo pisać to co czuje (nie obrażając innych, co Tobie się zdarza,
niestety)i tyle na ile jest się w stanie otworzyć. Jedni są enigmatyczni, inni
wylewni- czy Ty nie możesz uszanować odmienności? Musisz od razu wytaczać
ciężkie działa, pisząc o swoich odczuciach jako pewnikach? Co cię upoważnia do
uogólnienia w stylu "piszesz bzdury". Ja nie zauważyłam w tym tekście żadnych
bzdur, tylko troskę o bliską osobę. Nie oczekuję od Ciebie zmainy osobowości,
tylko poszanowania czyichś poglądów, racji i kultury dyskusji.

[leda16]

No nie Milva! Podstawą prawidłowej komunikacji międzyludzkiej a w szczególności rzetelnej odpowiedzi na zadane pytanie jest jasny, czytelny przekaz, zamiast kręcenie, pisanie półsłówkami, aluzjami i oczekiwanie, że czytelnik domyśli się jaka jest rzeczywistość i o co pytającemu chodzi.Jeśli więc mówimy o szacunku, to również dla Czytelników. Druga sprawa - konkretne pytanie zawsze musi być oparte na faktach, nie na własnym czuju. Czyli autorka albo decyduje się przejrzyście wyartykułować pytanie, albo pisze o swoich uczuciach, co zresztą również anonimowej osobie nie powinno nastręczać trudności. Sugerowanie, że przed monitorami nie siedzą dorosłe osoby, umiejące logicznie pisać, tylko jakieś odmienne mimozy, które "otwierają się", "zamykają" (per se - następny frazes) w zależności od humorku, jest po prostu śmieszne. Wyobraź sobie, iż kobieta przychodzi do lekarza lub psychologa i nawija w ten sposób ("ta choroba, ta osoba"). Zostałaby zapewne potraktowana tekstem - "pani wybaczy, ale za drzwiami czeka tłum ludzi na prawdę chorych, proszę mówić konkretnie o co chodzi, albo...". W realu zresztą istnieje możliwość zadania takiej "odmienności" tuzina pytań celem sprecyzowania problemu, tutaj nie. Tutaj każdy występuje w sytuacji królewskiego błazna Stańczyka, zaś PT Dyskutanci bawią się w psychologów, wypisując co im fantazja dyktuje ;). Jest to dodatkowy argument nie pozwalający mi dostrzec cienia troski o "osobę bliską", bo autentyczna troska powoduje natychmiastowe ruszenie tyłka sprzed monitora i szukanie pomocy FACHOWCA W REALU. Autorce wyraźnie nie chce się tego zrobić, ani nawet podać dodatkowych informacji pozwalających sprecyzować problem. Na koniec - poszanowanie czyichś poglądów nie obejmuje poszanowania dla wypisywanych tutaj powszechnie bzdur w stylu "depresję reaktywną należy leczyć psychoterapią... muzykoterapią...sprowokować awanturę...nie jest to depresja właściwa tylko dolegliwości depresyjne...spróbuj książki, może być też robienie na drutach..." itp., w stylu IX. wiecznej wsiowej znachorki.

[m-i-l-v-a]

Wybacz Ledo, ze zostawię bez komentarza Twoja wypowiedź- przez szacunek dla
Blackdodo, która ma teraz na pewno dostatecznie dużo emocji związanych z lękiem
i troska o bliską osobę i oczekuje tutaj wypowiedzi na nieco inny temat niż
komunikacja międzyludzka.
Zastanawia mnie, dlaczego myślisz, ze na tym forum nie istnieje możliwość
zadawania pytań. Spróbuj to kiedyś zrobić, tylko nie poprzedzaj pytania
stwierdzeniem: "Opowiadasz bzdury". Po takim lub podobnym stwierdzeniu autor
wątku może stracić ochotę na dyskusje nie tylko z Tobą, ale w ogóle.

[leda16]

A co ma do rzeczowych kontrargumentów (gdybyś je oczywiście posiadała) szacunek dla Blackdodo? Nigdzie też nie twierdziłam, że na jakimkolwiek forum dyskusyjnym nie ma możliwości zadawania pytań czy wypowiadania próśb o rady odnośnie rozwiązanie problemu. Tyle, że problem musi być naświetlony precyzyjnie zamiast enigmatycznie. Bez komentarza to ja zostawię Twoje ustawiczne próby pouczania mnie jak mam pisać i myśleć.

[m-i-l-v-a]

... i za to Ci serdecznie dziekuję.

A skądże!

[elissa2]

Żadne psychotropy!
To nie jest depresja właściwa a dolegliwości depresyjne, najczęściej tzw
depresja reaktywna.
"Choć depresja reaktywna nie wymaga leczenia, jej bardzo dotkliwe i bolesne
objawy można (często powinno się) łagodzić psychoterapią, a nawet typowymi
lekami przeciwdepresyjnymi."

leda16 napisała:

> > jeśli nie ta sama recepta, to modyfikowana przeze mnie do
> > konkretnej systuacji da jakiś efekt.
>
> Nie dość, że piszesz enigmatycznie ( "ta osoba, ta choroba"...), to jeszcze
bzdury. Na depresję nie ma "domowych recept" - psychiatra i psychotropy! Poza
tym, nawet domowe wsparcie dostosowywuje się do konkretnych relacji inne np. z
matką, ojcem, meżem, dzieckiem itp.a nie z "osobą" i do przyczyn depresji. To
nie my mamy się domyślać jakie jest podłoże depresji. To Ty powinnaś napisać to
jasno i wyraźnie.

[leda16]

Dolegliwości depresyjne to nie depresja? A co? Wyjaśnij mi jeszcze elisso2, czym jest depresja właściwa i niewłaściwa ;) ?

>depresja reaktywna nie wymaga leczenia,

Nie nazwę Twojej powyższej wypowiedzi po imieniu, podam przykład - dawno temu, we wczesnych latach 90-tych, możliwa była tzw. eksmisja na bruk. No i wyeksmitowano z betonowego slumsu samotną matkę trójki dzieciaków, bo nie miała na czynsz. Wyniesiono jej meble przed blok, dzieci zabrano do Pogotowia Opiekuńczego, ona została przy gratach, nie miała dokąd pójść, wpadła w depresję, reaktywną oczywiście, czyli wg. Ciebie tą "niewłaściwą". Ktoś pomyślał identycznie jak Ty - nie wymaga leczenia...Rano kobietę znaleziono powieszoną na żelaznym łóżku, które wchodziło w skład ich nędznego dobytku. I czytaj teraz uważnie Koleżanko: gdyby ktoś pomyślał MĄDRZE, zawiózł do szpitala psychiatrycznego, podał psychotropy czyli LEKI PRZECIWDEPRESYJNE, te dzieci do dnia dzisiejszego miałyby matkę.
I teraz zapamiętaj sobie raz na zawsze - KAŻDA depresja jest chorobą śmiertelną, każda depresja MUSI być leczona farmakologicznie. Jeśli nie pomogą leki, psychoterapia nie pomoże na pewno, bo nie podniesie poziomu serotoniny w mózgu osoby chorej. Ponadto, psychoterapia wymaga współpracy chorego, jego aktywnego zaangażowania. Jest to ogromny, wielomiesięczny a nawet kilkuletni wysiłek dla osoby zdrowej. Człowiek chory na depresję nie jest po prostu do takiego wysiłku zdolny, gdyż nie ma sił (psychicznych czyli motywacji)) żeby umyć zęby. Ta prosta, niemalże nawykowa czynność wydaje mu się bez sensu, jak i całe życie.
Padły tutaj niczym nie poparte domysły, iż osoba bliska autorce wątku cierpi na nowotwór.Jeżeli tak jest istotnie, to w specyfice chorób nowotworowych jako jeden z symptomów występuje ogromne osłabienie organizmu, brak łaknienia, szybki spadek wagi ciała, na bazie których często rozwija się depresja jako objaw wtórny ale pochodny od choroby zasadniczej. Nie jest to więc nawet czysta postać depresji reaktywnej. Tym niemniej "domowe sposoby" są bezużyteczne, bo chorego nie interesuje NIC - książki, rozmowy, spacery, hobby itp. Trzeba chorego powlec do psychiatry, nawet na łańcuchu. Oczywiście z należytą delikatnością ;).

[elissa2]

Ledo, w zasadzie mój post w ogóle nie był skierowany pod Twoim adresem. Czy
obie/oboje chcemy przekonać autorkę wątku (a być może i inne osoby, które
nurtuje ten problem) do skorzystania z pomocy specjalisty, czy tylko ja?
Użyłaś pejoratywnego określenia „psychotropy” dlatego musiałam Ciebie zacytować.
(psychotropy, doktory, dochtory, konowały ...)

leda16 napisała:

> Dolegliwości depresyjne to nie depresja? A co? Wyjaśnij mi jeszcze elisso2,
czym jest depresja właściwa i niewłaściwa ;)?
>
Depresja właściwa to depresja endogenna (przyczyny wewnętrzne) wynikająca
najprawdopodobniej z zaburzeń funkcji mózgu. Czyli ktoś, kto nie ma takich
predyspozycji (wrodzonych, nabytych), nigdy na nią nie zachoruje. Czegoś takiego
jak depresja niewłaściwa nie ma ... Depresja reaktywna to depresja egzogenna
(przyczyny zewnętrzne), powstała jako skutek traumatycznych sytuacji życiowych.
Dolegliwości depresyjne – stan zdrowia psychicznego, ciężko chorej osoby
(np.pacjenci z chorobą nowotworową, osoby od lat dializowane, chorzy z bardzo
zaawansowaną cukrzycą itd.) wskazujący na to, że wszystko zmierza w kierunku
depresji egzogennej.

Wszystkie definicje można znaleźć w internecie.
Widać,że jesteś bardzo inteligentną osobą więc z całą pewnością to wiesz.
Dlaczego więc atakujesz ludzi przeinaczając fakty? Prowokujesz. Dlaczego? To
chyba dość oczywiste. Wybacz, ale ja nie mogę pozwolić sobie na tracenie energii
na takie przekomarzania się.
>
> >depresja reaktywna nie wymaga leczenia,
>
> Nie nazwę Twojej powyższej wypowiedzi po imieniu,
>
To nie moja wypowiedź, to cytat. Ale to, co tu przytaczasz to tylko jego drobny
fragment wyrwany z kontekstu.
To wypowiedź jednego z najwybitniejszych polskich specjalistów z dziedziny
psychiatrii onkologicznej (kwiecień 2007, Bałtycki Festiwal Nauki)

[leda16]

elissa2 napisała:

> Ledo, w zasadzie mój post w ogóle nie był skierowany pod Twoim adresem.


To nie istotne. Zabrałam głos ponieważ uważam, że Twój post był sprzeczny ze współczesną wiedzą na temat leczenia depresji a odradzanie pomocy farmakologicznej twierdzeniem, że depresja egzogenna nie wymaga leczenia - wręcz nieodpowiedzialne i nieetyczne zważywszy, że nie znasz się na problematyce, o której piszesz.


> Wszystkie definicje można znaleźć w internecie.


Hm... tak właśnie myślałam, że Twoja wiedza pochodzi z internetu. Jednak jeżeli masz ambicję udzielania sensownych rad, powinnaś ją uzupełnić o klasyczne monografie dotyczące depresji jako choroby i jako objawu. np. monografie Pużyńskiego, Kępińskiego czy choćby starego Bilikiewicza.


> Dlaczego więc atakujesz ludzi przeinaczając fakty? Prowokujesz.
Dlaczego?

To nie ludzi atakuję Elisso, tylko bzdury, jakie niektórzy ludzie wypisują, przeświadczeni o swoich kompetencjach. W jednej króciutkiej wypowiedzi dałaś dowód, że mylisz nozologię z etiologią i etiologię z symptomatologią, oraz nie pojmujesz na czym polega psychoterapia, gdzie ona pomaga a gdzie wręcz szkodzi.

Wybacz, ale ja nie mogę pozwolić sobie na tracenie energi
> na takie przekomarzania się.


A co, też cierpisz na depresję czy to zwykła niechęć do erystycznych wysiłków?

> >
> To nie moja wypowiedź, to cytat. Ale to, co tu przytaczasz to tylko
> To wypowiedź jednego z najwybitniejszych polskich specjalistów z dziedziny
> psychiatrii onkologicznej (kwiecień 2007, Bałtycki Festiwal Nauki)


Hę? A cóż to za specjalista z "psychiatrii onkologicznej", który wypisuje takie brednie, a Ty je bezkrytycznie powtarzasz? Jakaś nowa specjalizacja psychiatryczna utworzona w ub. roku? Dotąd byli tylko specjaliści I i II stopnia z psychiatrii, przed paroma laty zniesiono ten podział, jest teraz egzamin jednostopniowy, po zdaniu którego uzyskuje się tytuł specjalisy psychiatry. To samo zresztą dotyczy specjalistów z psychologii klinicznej - 1 egzamin po 5-ciu latach podyplomowej nauki.

[kimmie_baby]

ciekawe ale nie wiem, czy dobrze Cię zrozumiałam. Oczekujesz od
osoby chorej, że będzie walczyć bo Tobie zdrowe życie wydaje się
wartością?

[elissa2]

kimmie_baby napisała:

> ciekawe ale nie wiem, czy dobrze Cię zrozumiałam. Oczekujesz od
> osoby chorej, że będzie walczyć bo Tobie zdrowe życie wydaje się
> wartością?
>
Ciężko chora bardzo często mówi, że już jest zmęczona, że już nie chce żyć a
równocześnie potwornie boi się, że umrze, że jej dni są już policzone ... I tak
naprawdę bardzo chce żyć.
To nie chodzi o to czego bliscy tego chorego oczekują ale o to czego - tak
naprawdę, w głębi duszy - chce sam chory.

Przykład choćby tego młodego człowieka, który wegetował jak roślina i prosił o
eutanazję. Teraz, gdy dostał supernowoczesny wózek ma więcej woli życia niż
niejeden jego zdrowy rówieśnik.

[kimmie_baby]

to świetny przykład z tym wózkiem: może tej osobie chorej kupić
jakiś nowy samochód czy coś w tym stylu? to takie ważne.

[kimmie_baby]

mam nadzieję, że zrozumiesz to bez bycia sama chora ale jeżeli np.
rozsadza Ci klatkę piersiową z bólu to wszystkie Twoje
najpiękniejsze słowa i wykłady i nawet jak mi przyniesiesz lody
śmietankowe i szarlotkę z Europejskiego to naprawdę wiesz jakoś nie
wiem czy lepiej się poczuję i raczej bym się modliła gorąco o albo
własny lub nawet Twój rychły zgon żeby tego nie słyszeć bo jest to
poprostu niestosowne.

jesteś szczęśliwą osobą bo jeszcze raczej nie chorowałaś w życiu i
mam nadzieję, że pozostaniesz przy zdrowiu.

[v.i.k.k.a]

Nie patrz jak na chorego, udawaj, przynajmniej przed nim/nia ,ze wszystko jest
ok, zajmij czymkolwiek(obowiazkami dnia codziennego,wyjsciem
gdziekolwiek),zapros znajomych(byle nie tlumy i nie glupich, lamentujacych), zyj
z nia/nim normalnie, nie uzalaj sie i nie lituj, nie miej lez w oczach.

[mskaiq]

Mysle ze problem jest zwiazany z utrata wiary, razem z nia odchodzi
bardzo wiele nilosci a na jej miejsce pojawia sie strach.
Kiedy rozmawiasz z Nia wtedy nie mysli o smierci bo jest zajeta
rozmowa.
Sprobuj ksiazki, moze ma ulubione, moze byc rowniez robienie na
drutach, szycie, jakakolwiek dzialalnosc ktora moglaby trzymac ja
zajeta.
Serdeczne pozdrowienia

[blackdodo7]

leda: nie oczekuje tu SPECJALISTYCZNYCH porad, bo takie uzyskuje w innych
miejscach, chodzi mi o LUDZKIE porady...zawarłam wystarczająco informacji jak na
takie miejsce-czego dowodem są życzliwe
odpowiedzi elissa i innych, za które serdecznie dziękuję. Tobie również, za
poświęcenie cennego-jak sądzę-czasu, chyba masz trochę zły dzień i na mnie
trafiło że się musisz wykrzyczec. Niec nie szkodzi.jestem przyzwyczajona,
wybaczam ;)

kimmie_baby:
Wg. Ciebie powinnam z wypiekami na twarzy zacząxc już entuzjastycznie znosić
sprzęty pogrzebowe do domu, albo zabawiać osobę rozmowami typu: "o,a grób damy
tu czy wolisz tam"..a ubranie 'na tę chwilę" chcesz od Armaniego czy od %%%?
Może ważne, ale wszystko w swoim czasie...


Wszystkim bardzo dziękuję. Jakoś tak dobrze,że tu napisałam, bo nadzieja we mnie
wstąpiła-troche za sprawą elissy *_*
Pozdrawiam wszystkich wiosennie i życzę jak najmniej problemów....

Powodzenia!

[elissa2]

Pomyślności!
Bliskiej Ci osobie życzę dobrego samopoczucia i długotrwałej remisji.
Tobie, siły i wytrwałości - a zobaczysz jak bardzo te przeżycia wzbogacą Twoje
życie.
Wszystkiego Najlepszego!

[leda16]

blackdodo7 napisała:



> Pozdrawiam wszystkich wiosennie i życzę jak najmniej problemów....


Robie i Osobie również wiele optymizmu i pogody ducha, bo póki życia, póty nadziei...
A my tu sobie może trochę "pokrzyczymy" na temat depresji jeśli pozwolisz ;).

[shangri.la]

....wymaga poszanowania jego wolnej woli, przede wszystkim w tak zasadniczej
kwestii jakim jest jej własne życie.
Poszanowanie nie może się wiązać z żadną formą przymusu, ale wsłuchania sie w
potrzeby innej, bliskiej istoty i zaakceptowania jej taką, jaka jest.
Nie wiem, o jakiej chorobie mowa, ale jeśli to przypadek onkologiczny, należy
pozwolić tej osobie godnie odeść z tego świata minimalizując jedynie wszelkie
jej dolegliwości.
Jeśli jednak mówisz o depresji, to po prostu BąDZ przy niej, kochaj ją i chroń
przed wszelkim złem, które dodatkowo mogło by pogorszyć jej stan.
Z depresji trzeba tylko CHEć wyjsć. A chceć wyść można jedynie wówczas, gdy
czujemy się ważni, potrzebni, akceptowani, kochani...

[leda16]

Kiedy wola człowieka stanowi zagrożenie jego bądź cudzego życia, jest ona łamana przez sąd drogą przymusu, i słusznie, ponieważ to życie a nie wolna wola jest wartością najwyższą.
Co do następnego stwierdzenia - niestety,czasami miłość nie jest żadnym lekarstwem. Wobec depresji człowiek jest zwykle bezsilny. To nie zamkniety pokój, z którego wystarczy wyjść.

[shangri.la]

Owszem, to jest "zamknięty pokój", z którego tylko miłość drugiego człowieka
może nas wyprowadzić. Wypróbowałam;)
Wyrokiem sądu zamyka się przestepców, a nie ludzi chorych na raka lub depresję.

wsparcie psychoonkologiczne

[elissa2]

www.awzr.pl/

punkt zwrotny

[elissa2]

"tzw. negatywne uczucia : silny lęk lub przygnębienie hamują aktywność układu
immunologicznego, utrudniając tym samym walkę z chorobą, zaś uczucia pozytywne:
radość, zadowolenie, pogodny nastrój, stymulują funkcje odpornościowe,
ułatwiając proces zdrowienia. Choroba nowotworowa najczęściej wyzwala wiele
silnych negatywnych uczuć, przeżywanych przez długi czas, prtzez co dodatkowo
zmniejsza szansę jej zwalczenia. A przecież wcale nie musi tak być. Chorobamoże
stać się powodem pozytywnego przełomu w życiu człowieka - może nawet spowodować,
że w przyszłości, po jej opanowaniu będziemy nie tylko zdrowi, ale wręcz zdrowsi
niż przed zachorowaniem.

Stanie się to wówczas, gdy potrafimy dostrzec pozytywny wpływ choroby,
przeobrażający nasz dotychczasowy sposób myślenia, przeżywania, postępowania:
naszą całą postawę wobec świata o siebie. By tak się stało, musimy zauważyć
pozytywne możliwości, które ofiarowuje nam choroba:

- głębsze spojrzenie na życie...

- zmianę dotychczasowej hierarchii wartości...

- większy smak zwykłych codziennych zdarzeń...

- mocniejsze związki emocjonalne z bliskimi...

- dumę z własnego zachowania..."
punktzwrotny.pl/2104

samopomoc emocjonalna

[elissa2]

RTZ - Program Simontona
www.simonton.pl/rtz/rtz.html
Terapeuci w Polsce
www.simonton.pl/simonton/terapeuci_polska.html
fundacja
www.ogrodnadziei.org.pl/index.php
www.ogrodnadziei.org.pl/terminarz.php
www.arcobem.com/Polska/index.html
www.ptpo.org.pl/index/index.php?option=com_content&task=view&id=39&Itemid=28

[leda16]

No proszę, czego ci lekarze się nie chwytają, aby wydoić od ciężko chorych i ich rodzin chociaż trochę grosza. Ponad 400 zł za kurs podstawowy! A czemu NFZ tego nie refunduje, jeśli takie skuteczne? Ten Simonton niemalże drugi Kaszpirowski, który przez telewizor nowotwory leczył - wypasiony, uchachany, zadowolony z siebie. Naukowości w tym tyle, co kot napłakał. Ot, ckliwe, gładkie tekściki zamiast refundacji podstawowych leków w onkologii.Wolontariusze? No może w Warszawie. Na prowincji ze świecą ich nie uświadczysz. Tam przychodzi odpłatnie opiekunka z MOPS-u raz dziennie do samotnych chorych, zakupy tylko zrobi albo obiady z garkuchni, też odpłatnie przyniesie.

Terapie Simontonowskie

[elissa2]

www.wstroneswiatla.org/pl/simonton.php

[spinline]

W takich sytuacjach pomaga jedynie lekarstwo. I tu nie ma zadnych
czarow. zaprowadz osobe do lekarza, moze da szanse na szpital,
leczenie a przede wszystkim leki.